นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 4 (แก้ไข)




มาเฟียดื้อรัก  4


                กูรีตีบา  ประเทศบราซิล


                “ไททัน  ดูลูกชายตัวดีของคุณซิ”


                “อะไรกันหนูวา”


                “ลูกชายตัวดีของคุณทำเรื่องตลอดเลย  เอาผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ออกงาน”  คุณวาลินีว่า  คุณไททันรีบรับหนังสือพิมพ์มาอ่านก่อนจะยิ้ม


                “น่ารักดี”


                “ฉันสงสารเด็กคนนั้นดูแล้วก็รู้ว่าตามลูกคุณไม่ทัน”


                “ตกลงเจ้าเธนลูกผมคนเดียวใช่ไหม”  คุณไททันถามภรรยายิ้มๆ


                “ไม่ต้องมายิ้มค่ะ  เรียกตัวลูกชายคุณกลับมาเลย”


                “ลูกไปทำงานนะ”


                “ติดต่อกันให้ได้เลยนะคะ  ว่าเสร็จงานแล้วรีบกลับมาทันที”


                “คุณคิดว่าเจ้าเธนจะกลับมาคนเดียวเหรอ  ดูแล้วติดเขางอมแงม”


                “งั้นฉันจะไปหาลูกชายตัวดีเองค่ะ”


                “ไม่ได้เด็ดขาดผมไม่ให้ไป”


                “แต่ฉันจะไปค่ะ”


                “หนูวาอย่าดื้อ”


                “ก็”


                “คุณไปแล้วไม่สงสารผมเหรอ  ผมก็ติดคุณงอมแงม”  คุณไททันว่า  คุณวาลินีได้แต่ค้อนให้สามีทั้งที่เขินกับคำพูดของสามีไม่น้อย  ไม่ว่าจะกี่ปีก็ปากหวานไม่เปลี่ยน


                ประเทศไทย


                “บ้าจริง  ข่าวเรากับคุณเธน”  โบนิตาถึงกับอึ้งกับหนังสือพิมพ์เช้าวันนี้  แทบยังแพร่ไปยังช่องต่างๆอย่างรวดเร็วและดังจนไม่ว่าเปิดไปช่องไหนก็เจอ


                “ดีใจจัง  เราดังใหญ่แล้ว”  เสียงของเธนดังขึ้นจนโบนิตาต้องหันไปมอง


                “ไม่ดีเลยนะคะ  ทุกคนจะมองฉันยังไง”


                “มองยังไงก็ช่าง  ลองมันมาเยอะ  เดี๋ยวจัดการให้”  เธนยักไหล่ก่อนจะมานั่งที่โต๊ะอาหาร


                “ดูทุกอย่างสำหรับคุณมันจะง่ายไปหมดนะคะ”


                “ก็ไม่มีอะไรยาก”  เธนว่า  โบนิตาได้แต่ส่ายหน้าให้กับความเจ้าบงการ  แถมยังดื้อ  และเอาแต่ใจมากๆด้วย


                “เจ้านายครับ”


                “มีอะไร”


                “คือนายท่านโทรมาครับ”


                “เรื่องข่าวชัวร์”  เธนว่าก่อนจะรับโทรศัพท์จากโรลมา


                “ครับพ่อ”


                “แกเล่นอะไรอยู่”


                “ผมเล่นอะไร  ไม่ได้เล่น”


                “แม่แกจะไปหาแกอยู่แล้ว  เล่นอะไรคิดถึงความรู้สึกแม่แกด้วย”


                “อะไรกันแค่เปิดตัวคนรักเอง”  เธนว่า  แต่คนที่นั่งหน้าเสียหนีไม่พ้นโบนิตาเพราะดันคิดว่าครอบครัวเธนไม่ชอบเธอ


                “อย่าทำอะไรเล่นๆ”


                “เอาไว้จะพาไปเปิดตัวที่โน้น”


                “แกเอาจริง”  คุณไททันถาม


                “เอาจริงซิครับ  บอกแม่ว่าไม่ต้องเครียดผมจะเอาลูกสะใภ้ไปฝาก”


                “แกมัน”


                “แค่นี้นะครับพ่อ  ผมกำลังจะเข้าบริษัท”


                “ทำไมคุณพูดแบบนั้นค่ะ”


                “ทำไม  อย่าเครียดซิ  พ่อแม่ฉันต้องชอบเธอ”


                “ฉันไม่ไปกับคุณนะคะ”


                “ไม่ได้ขอความเห็นนะโบวี่”  เธนว่าก่อนจะจัดการอาหารตรงหน้า  โบนิตาหันไปมองโรลเพื่อขอความช่วยเหลือแต่โรลก็ได้แต่ก้มหน้าและก็เลี่ยงเดินหนีไป  โบนิตาก็เลยหันไปมองป้าจาแทน


                “ไม่ต้องหาใครช่วยหรอกไม่มีผล”


                “เอาแต่ใจ”


                “พูดทุกครั้งไม่เบื่อหรือไง”  โบนิตาค้อนให้ก่อนจะนั่งนิ่งรออีกฝ่ายทานเสร็จ


                “...”       


                โรงแรมบิลแบล็ค


                โบนิตาได้แต่หน้าเสียเมื่อเดินเข้ามาในโรงแรมมีแต่คนมอง  บางคนก็ซุบซิบกัน  จนเธอต้องหยุดเดินอยากจะเดินออกไปจากตรงนี้  แต่


                หมับ


                “อย่าสนใจคนอื่น”


                “แต่ว่า”


                “เป็นแฟนฉันแล้วมันแย่เหรอโบวี่”


                “แต่คุณไม่ถามความสมัครใจของฉันเลยนะคะ”


                “ทำไมต้องถาม”


                “...”  โบนิตาสะบัดมือออกจากมือหนาและเดินออกจากบริษัททันที


                “ถ้าคุณเดินออกไป  ผมจะไล่คุณออก”


                “เชิญค่ะ  ฉันก็ไม่อยากอยู่กับคนไม่มีเหตุผลเหมือนกัน”  โบนิตาว่าก่อนจะเดินออกไปโดยไม่สนใจว่าเธนจะทำหน้ายังไง


                “เจ้านายครับ”


                “ไปจับตัวมา” เธนว่าก่อนจะเดินกลับไปรอที่ห้อง


                “คุณโบนิตาครับ  คุณโบนิตา”


                “คุณโรล  อย่ามาห้ามฉันเลยนะคะ”


                “เจ้านายเขา  เอ่อ  ชอบคุณ”


                “คนชอบกันเขาทำแบบนี้เหรอค่ะ”


                “เจ้านายเขาคงไม่รู้จะแสดงออกมายังไง”


                “คุณโรลอย่าแก้ตัวแทนเขาได้ไหมค่ะ”


                “กลับเข้าไปข้างในเถอะครับ”


                “ไม่ค่ะ”


                “แต่ว่า”


                “หรือว่าคุณโรลก็จะบังคับฉันอีกค่ะ”


                “ผมจำเป็น”


                “เหรอค่ะ  งั้นก็เชิญค่ะ  แต่ฉันจะไม่ยอม”


                “งั้นผมขอโทษนะครับ”  ว่าแล้วโรลก็ยึดข้อมือเล็และใช้แรงให้อีกฝ่ายเดินตาม


                “ปล่อยนะคุณโรล  คุณโรลปล่อย”


                “มาแล้วครับเจ้านาย”


                “อย่าให้ใครเข้ามา”  เธนสั่ง  โรลรีบออกจากห้องและก็ล็อกจากด้านนอก


                ปัง ปัง  ปัง


                “คุณโรลเปิดนะคะ”


                “เจ็บมือเปล่า”


                “ฉันเกลียดคุณ”


                “พูดไม่เพราะเลยนะโบวี่”  เธนเดินเข้ามาใกล้ร่างบางเรื่อย


                “ไม่ต้องเข้ามานะ”


                “จะหนีไปไหนล่ะทีนี้” 


                “คุณต้องการ....”


                จุ๊บ


                “หยุดพูด  หยุดถามและฟัง”  โบนิตาตัวแข็งทื่อเมื่อถูกปากหนาสัมผัสลงมาหนึ่งทีอย่างหนักหน่วง


                “ฟังนะ  การที่ฉันบอกว่าเธอเป็นคนรัก  ก็คือเธอต้องเป็นคนรัก  และอย่าคิดอะไรไปเอง  ไม่ต้องไปสนใจใคร  สนใจแค่ฉันที่เป็นคนรักเธอ”


                “...”  โบนิตายังไม่ได้พูดอะไรเนื่องจากยังอึ้งไม่หาย


                “เข้าใจไหมโบวี่”


                “...”


                “โบวี่”


                เพี๊ยะ


                “คนฉวยโอกาส”  พอได้สติมือเล็กก็ฟาดไปที่หน้าหล่ออย่างแรง


                “แรงมด”  เธนพูดยิ้มๆ


                “ออกไปจากชีวิตฉันซะ”


                “พูดไม่รู้เรื่อง  และไล่คนรักแบบนี้  อยากโดนแบบเมื้อกี้”  เธนพูดอย่างเป็นต่อ


                “คนบ้า”


                “อยากมีคนรักเป็นคนบ้า”


                “กวนประสาท”


                “มันเป็นเอกลักษณ์ของฉัน”


                “ฉันจะไม่พูดกับคุณ”


                “แน่ใจ”


                “ตกลงฉันไม่อนุมัติเรื่องลาออกนะ”


                “อย่าให้ฉันหนีไปได้  โอ๊ย”  โบนิตาร้องเมื่อถือมือหนาบีบที่ต้นแขนอย่างแรง


                “อย่าพูด  และถ้าหนี  ระวังจะถูกฉันลงโทษอย่างแรงลองดู


                “แต่นี่มันชีวิตฉัน”


                “ชีวิตเธอนับจากนี้เป็นของฉัน  เพราะเธอเป็นคนรักของฉัน”


                “ฉันไม่”


                “พูดให้จบซิ  แล้วจะเจออะไรที่คาดไม่ถึง”  โบนิตาเม้มปากแน่น


                “...”


                “กลับไปทำงานได้แล้ว”  เธนว่า  โบนิตาได้แต่เซ็งเพราะการทำงานก็คือนั่งเฉยๆนั่นเอง


                เที่ยง


                “ไปหาอะไรกินกัน”  เธนว่า


                “...”


                “โบวี่”  เธนเรียกอีกฝ่ายเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบ


                “ที่ไหนค่ะ”


                “...”


                “อุ้ย”


                “อย่าทำสงครามประสาทกับฉันซิ  ฉันทำได้คนเดียว”  คนเจ้าเล่ห์พูดยิ้มๆ  โบนิตาส่งค้อนให้อีกคน  แต่เธนไม่สนจูงมือเล็กให้เดินตามเขาออกจากห้องทันที


(แวะมาแก้ไขให้ตามคอมเมนท์ที่เห็นแต่เช้าค่ะ  ต้องขอบอคุณที่รีดเดอร์ส่วนตรวจทานให้ด้วยนะคะ  ช่วงนี้งานยุ่งและเบลอๆ  บวกกับไปรีไรท์หมีใหญ่มาก็เลยติดเอาจนแต่งผิด  ต้องขออภัยด้วยนะคะ 

ละขอโทษรีดเดอร์บางคนที่ทำให้การอ่านขัดข้องและะไม่ได้ความต่อเนื่อง  ไว้จะปรับปรุงให้นะคะ  บางทีก็ยุ่งจริงๆ  จะมาตรวจสอบคคำผิดหรือบทความอีกทีก็ตอนรีไรท์  รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ  วันนี้ไม่แต่งนะคะ  อย่างที่บอกว่ามีนัดกับน้องชายค่ะ  เอาไว้เจอกันอีกที 16 และอาจจะต่อเนื่องขึ้นเรื่อยๆค่ะ อรุณสวัสด์ด้วยการแก้ไขเนื้อเรื่องตอนเช้าค่ะ 555)




        แสดง 4 - 4
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 435901 คน
   › คะแนนโหวต 1834 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 2
สู้สู้ ค่ะ รอค่ะ
 Gig | 12 พ.ค. 2559 22:21 | IP : 1.10.221.xxx

 ความคิดเห็นที่ 1
รอเธอเสมอ..แล้วมาอีกนะค่ะ
 saveeva | 11 พ.ค. 2559 23:03 | IP : 1.47.138.xxx