นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 5


มาเฟียดื้อรัก  5

                “ปล่อยค่ะ  ฉันเดินเองได้”

                “แต่ฉันอยากจับ”  เธนว่าก่อนจะจูงมืออีกฝ่ายไปที่รถ

                “เจ้านายครับ”  โรลเรียกก่อนจะส่งสายตาให้เจ้านายรับรู้ผู้คนรอบข้างมองอยู่

                “เรื่องของเจ้านายไม่จำเป็นต้องสอดรู้บ้างก็ได้นะ  แต่ถ้าอยากสอดนักก็ออกไปเป็นนักสอดซะ”  เธนว่าทำเอาพนักงานแตกกระจายไปคนละทิศละทาง

                “คุณเธน”

                “แกไปจัดการด้วย  ฉันจะไปกินข้าวกับโบวี่”  เธนว่าก่อนจะพาร่างบางตรงไปที่รถ

                “คุณควรแคร์คนอื่นบ้างนะคะ”

                “ทำไมต้องแคร์  เขาหาให้เรากินหรือไง”

                “แต่ว่า”

                “อย่าเอาสิ่งรอบข้างมาทำให้การดำเนินชีวิตเธอต้องมีแต่ความกังวล”

                “แต่บางครั้งเราก็ต้องแคร์นะคะ”

                “แคร์ให้ได้อะไรขึ้นมา”

                “คุณไม่เข้าใจหรอก”  โบนิตาว่าก่อนจะหันหน้าออกนอกหน้าต่างรถ

                “ลงไปทำชาอร่อยให้ผมหน่อย”

                “ร้านพี่นิว”

                “ใช่  ไปทำอะไรอร่อยให้หกินหน่อย”  เธนว่าก่อนจะเดินนำไป  โบนิตารีบตามเข้าไปทันที

                “อ้าว  โบ  มากับคุณคนนี่เหรอ”  นิวถาม

                “ค่ะ”

                “มีแฟนก็ไม่บอกพี่เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ”

                “อย่านาน  ฉันรอทานอยู่”  เธนว่าก่อนจะไปนั่งโต๊ะประจำที่เขาเคยมาครั้งก่อน

                “เล่ามา”

                “ก็อย่าที่เป็นข่าวแหล่ะค่ะ”

                “เขาเป็นเจ้านายเราไม่ใช่เหรอ”

                “ค่ะ  แค่พ่วงตำแหน่งคนรักด้วย”  โบนิตาพูดเหนื่อยๆก่อนจะเริ่มทำเครื่องดื่มและของว่างไปให้อีกคน  แต่นิวก็ยังคงถามจนโบนิตาต้องเล่าทุกอย่าง

                “ไม่ตลกนะคะ”

                “มีอย่างที่ไหนเป็นเลขาที่สบายสุดเลยนะ”  นิวพูดไปยิ้มไป

                “เขาต้องประสาทแน่ๆเลยค่ะ”

                “ก็ดีแล้วถ้าเขาจริงจังกับเรา”  นิวว่า

                “โบว่าเขาก็แค่เล่นๆ”

                “ถ้าเล่นเขาจะพาเราไปไหนมาไหนด้วยเหรอ”  นิวบอก

                “แต่มันเร็วไปนะคะ”

                “ความรักไม่มีคำว่าเร็วหรือช้าหรอกนะ”

                “...”  โบนิตาคิดตามก่อนจะยกเครื่องดื่มและของว่างมาให้เธน

                “นั่ง”

                “ฉันว่าจะเข้าไปช่วยข้างใน”

                “นั่งลง”

                “...”  โบนิตาจำยอมนั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้

                “แล้วของเธอล่ะโบวี่”

                “ไม่หิวค่ะ”

                “ไม่ได้  ต้องกิน  อ้าปาก”

                “อะไรนะคะ”

                “อ้าปาก  เดี๋ยวนี้”

                “ทำไมคุณต้องบังคับฉันด้วยค่ะ”

                “กิน”  เธนตักเค้กและเอาช้อนจ่อที่ปากบางที่เม้มไว้แน่น

                “จะให้ป้อนหรือจะให้ยัด”

                “หยาบคาย”

                “งั้นก็กินซิ  เร็ว”  เธนเร่ง  โบนิตาจำยอมรับเค้กที่อีกฝ่ายป้อนให้

                “ดีมากเด็กดี”

                “ฉันโตแล้วนะคะ”

                “โตแล้วทำไมชอบให้บังคับล่ะ”  เธนว่าก่อนจะตักเค้กทานบ้างพร้อมกับป้อนร่างบางไปด้วย

                “คุณดื่มเถอะค่ะ  เดี๋ยวฉันไปทำใหม่”

                “ไม่เป็นไรไม่ถือ”

                “แต่ว่า”

                “เร็ว”     

                “คุณมันเอาแต่ใจ”

                “ก็รู้นี่”  เธนว่าก่อนจะจ่อหลอดที่ปากบางอีก  โบนิตาก็จำต้องดูดน้ำหลอดเดียวกับอีกฝ่าย  เธนยิ้มอย่างพอใจไม่น้อย

                ตกเย็น

                “กรี๊ด  ข่าวคู่รักไม่พูดถึงคู่นี้เอาท์ค่ะ  เพราะมีแต่คนอิจฉาตาร้อน  ล่าสุดโชว์ความหวานผลัดกันป้อนและดูดน้ำหลอดเดียวกัน  ดูดดื่มมากค่ะ  บอกได้คำเดียว่าอิจฉา”

                “บ้าจริง  ข่าวออกอีกแล้ว”  โบนิตารีบกดปิดก่อนจะกุมรีโมทไว้แน่น

                “เป็นอะไรค่ะ”

                “ป้าจา”

                “เครียดเรื่องข่าวเหรอค่ะ”

                “ค่ะ”

                “คุณเธนแกเป็นคนขี้เล่นนะคะ  อาจจะดื้อบ้าง  เอาแต่ใจบ้างแต่รับรองว่าเป็นคนดีมากๆคนหนึ่ง”

                “แต่ว่าโบกับเขาเราต่างกันมากนะคะ”

                “เอาอะไรมาวัดค่ะ”

                “....”  โบนิตาตอบไม่ได้

                “ฐานะเหรอค่ะ  ป้าว่าการที่เราเลือกใครสักคนมันอยู่ที่หัวใจนะคะ”

                “ป้าจา”

                “ลองคิดดูนะคะ  ถ้าคุณโบเปิดใจอาจจะเห็นมุมน่ารักของคุณเธนก็ได้”

                “เขามีมุมนั้นด้วยเหรอค่ะ”  โบนิตาแอบแขวะ

                “มีซิค่ะ  ลองดูกันต่อ่ไป”  ป้าจาพูดไปยิ้มไป

                “โบวี่  โบวี่”

                “ฉันอยู่นี่ค่ะ”  โบนิตาขานรับ

                “ตกใจหมดไปหาที่ห้องก็ไม่เจอ”

                “มีอะไรเหรอค่ะ”

                “ไปนั่งเป็นกำลังใจหน่อยจะทำงาน”  โบนิตาหน้าเหวอเมื่อได้คำตอบของอีกฝ่าย  ส่วนป้าจาได้แต่อมยิ้ม

                “ไปเร็ว”  โบนิตายังไม่หายอึ้งก็ถูกลากไปที่ห้องทำงาน

                “นั่งตรงนี้”

                “ให้ฉันช่วยไหมค่ะ”

                “ไม่  นั่งมองหน้าฉันอย่างเดียวก็พอ”

                “ฉันถามจริงๆนะคะ  คุณคิด  คิด  คิดกับฉันยังไง”

                “คิดอยากให้มาอยู่ด้วยกัน”

                “แบบไหนค่ะ”

                “ก็คนรักไง”

                “แต่เราเจอกันครั้งแรกที่ร้านพี่นิว”

                “แล้วไง  ก็ถ้าใช่ก็คือใช่”

                “คุณควรจะถามความเห็นของฉันก่อนนะคะ”

                “ถามแล้วโดนปฏิเสธจะถามทำไม”

                “ฉันไม่เข้าใจในตัวคุณเลย”

                “เปิดใจหรือยัง  ถ้าเธอยอมรับฉัน  ทุกอย่างก็ง่ายขึ้น”

                “แต่ว่า”

                “ฉันไม่แคร์ใครหรอก  ฉันจะแคร์คนที่ฉันคบเท่านั้น”              

                “แล้วคุณคบมากี่คนแล้วค่ะ”  โบนิตาประชด

                “เอาจริงจังก็มีแค่เธอคนเดียว”  โบนิตาหน้าเห่อร้อนขึ้นมาพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงกับคำตอบของอีกฝ่ายฃ

                “ฉัน  ฉันขอตัวนะคะ”

                “ได้ไง  ฉันยังทำไมงานไม่เสร็จ  ดังนั้นหน้าที่เธอยังไม่หมดนะ”

                “ฉันว่าแค่ทำงานไม่เห็นต้องการกำลังใจอะไรมากมาย”

                “มากกว่าตอนไม่มีเธออีก”

                “...”       

                “อย่าผลักไสฉัน  เธอจะชอบฉันหรือไม่ชอบฉันก็ไม่เป็นไร  ก็ปล่อยให้ฉันจีบเธอไปแบบนี้แหล่ะ”

                “จีบ  แบบนี้เหรอค่ะเรียกจีบ”

                “ใช่  ชอบใช่ไหมล่ะ”

                “คนหลงตัวเอง”

                “ไม่ว่าฉันดื้อแล้วเหรอ”    

                “พูดไปคุณก็ไม่สะเทือน”  เธนยิ้มก่อนจะก้มหน้าทำงานโดยชวนโบนิตาทะเลาะไปด้วยจนกระทั่งงานเสร็จ

                “ฉันกลับนะคะ”

                “ส่งฉันเข้านอนก่อนซิ”

                “มันไม่ใช่หน้าที่นะคะ”

                “ตอนนี้ทำหน้าที่คนรักเลยนะ”

                “ต้องอาบน้ำแต่งตัวให้ด้วยไหมค่ะ”  โบนิตาประชด

                “ได้เหรอ  ได้ก็ดีนะ”  เธนยิ้มเจ้าเล่ห์

                “คุณเธน”

                “ตกลงว่าจะส่งฉันเข้านอนไหม”

                “ต้องให้ฉันเล่านิทานให้ฟังไหมค่ะ”

                “เอาซิ  นิทานไทยฉันก็ชอบฟังนะ”  โบนิตาได้แต่ถลึงตาใส่อีกฝ่ายเอาแต่กวนเธอ  และสรุปว่าเธอก็ต้องเล่านิทานและส่งเธนเข้านอน

                “ฉันกลับแล้วนะคะ”

                “ต้องกู๊ดไนท์คิสไหม”  เธนถาม

                “ไม่ค่ะ”

                “ใจดำ”

                “คุณควรโดนขัดใจบ้างนะคะ”

                “ก็โดนบ่อยนะ  แต่คนโดนขัดมักจะอยู่ไม่นาน”

                “หมายความว่าไงค่ะ”

                “ก็ไล่ออก  ปางตายบ้าง  หรือไม่ก็หายตัวไป”

                “...”

                “กลัวเหรอ”

                “คุณทำอะไรพวกเขาค่ะ”

                “อย่ารู้เลย”

                “คุณจะทำแบบนั้นกับฉันหรือเปล่า”

                “ใครจะทำกับคนรักได้ล่ะ  แต่ถ้าจุ๊บก็อาจจะคิดดูอีกที”

                “เจ้าเล่ห์”

                “มาเร็วจุ๊บ”

                “หลับตาซิค่ะ”  โบนิตาว่า  เธนยิ้มก่อนจะหลับตา  โบนิตายิ้มก่อนจะค่อยลุกและเดินไปที่ประตูกำลังจะบิดลูกบิดประตู

                “ถ้าไม่กลับมาอย่าหาว่าไม่เตือนนะ”  เธนพูดเสียงเข้มทำเอาร่างบางชะงักกึก ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าเธอกำลังจะออกไป

                “ไม่น่าลองดีกับมาเฟียเลยนะสาวน้อย”

                “อุ้ย”  โบนิตาตกใจเมื่อเธนเคลื่อนไหวไวมากเพราะตอนนี้เขามาประชิดตัวเธอพร้อมกับใช้แขนทั้งสองข้างกักขังเธอไว้  โบนิตาได้แต่อึ้งเพราะกำลังกลัวว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรตนหรือเปล่า



(เจอกันอีกที  16  นะคะ)

        แสดง 5 - 5
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 519680 คน
   › คะแนนโหวต 2253 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 1
17แล้ววว รอนะคะ
 kang | 17 พ.ค. 2559 16:40 | IP : 110.77.160.xxx