นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ตามรักรัฐภาค [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ตามรัก ห้า 1























ตัวจริง & ตัวสำรอง

 

 

 

 

รถเก๋งคันงามเลี้ยวเข้ามาในอาณาบริเวณไร่ครองทรัพย์ เครื่องยนต์ดับสนิทลง ร่างบางของคุณหมอสาวก้าวลงจากรถ เดินอ้อมไปเอากระเช้าผลไม้ที่เก็บมาจากไร่ของเธอนำมาเยี่ยมคนป่วยและเจ้าของบ้านหนุ่มหล่อ ใบหน้านวลซับสีเรื่อเล็กน้อย เมื่อนึกถึงชายหนุ่มผู้มีใบหน้ารกครึมไปด้วยหนวดเครา แต่มันช่างชวนให้เธอหลงใหลเหลือเกิน


เอสเทียร์ที่ได้ยินเสียงรถก็รีบเดินออกมาดูคิดว่าเป็นรัฐภาค แต่พอเห็นว่าเป็นยัยหมอหน้าสวยก็ยกมือขึ้นเท้าสะเอวขวางหน้าประตูเอาไว้ ไม่ยอมให้อีกฝ่ายเข้าไปภายในบ้าน


“มาหาใครไม่ทราบ”


“ฉันมาหาเพื่อนนะคะ ...คนเจ็บที่มาเมื่อหลายวันก่อน”


อังครินทร์บอกน้ำเสียงเป็นมิตร แต่คนตรงหน้าดูจะไม่ค่อยอยากจะรับไมตรีจากเธอ แต่คนอย่างหมออังก็ไม่ได้แค่อยู่แล้ว เธอมาเยี่ยมเพื่อน ไม่ได้มาเยี่ยมเจ้าหล่อนนี่น่า


“ฉันไล่กลับไปแล้ว และที่นี่ก็ไม่มีคนป่วยให้คุณรักษา เชิญ” บอกหน้าตาเฉย ไม่มีแววทุกข์ร้อนกับสิ่งที่ทำลงไป


“ว่าไงนะคุณไม่รู้หรือไงว่าเธอบาดเจ็บอยู่ แล้วคุณรัฐภาคไปไหน ทำไมถึงปล่อยให้คุณทำกับเพื่อนฉันแบบนี้”


อังครินทร์สาวสวยเดือดดาล แทบอยากกระโดดเข้าไปข่วนหน้ายัยฝรั่งผมแดงตรงหน้าให้หายโกรธเคือง


“ดอมจะว่าอะไรฉันได้ ในเมื่อฉันเป็นเมียเขา ฉันว่าอะไร เขาก็ว่าตามอยู่แล้ว และฉันไม่สนใจหรอกว่าเพื่อนเธอจะเป็นอะไรมา กลับไปได้แล้ว เชิญ”


คุณหมอสาวโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เธอไม่คิดว่าผู้หญิงที่มีหน้าตาสะสวย จะใจร้ายใจดำและไม่มีความเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันถึงเพียงนี้


“คุณนี่มัน โอ้ย... ฉันอยากจะบ้าตาย แล้วเพื่อนฉันเดินไปทางไหน” อังครินทร์อยากจะกระโจนเข้าไปตบๆ เจ้าหล่อนให้หงายหลังไปเสียจริงๆ


“ไม่รู้ จะถามอะไรหนักหนา ออกไปได้แล้ว น่ารำคาญ”


อังครินทร์นึกโกรธเจ้าของไร่หนุ่มหล่อขึ้นมาริ้วๆ ที่ปล่อยให้เมียจอมวายร้ายออกอาละวาดระรานเพื่อนเธอ ไม่สมกับที่เธอไว้ใจฝากเพื่อนให้เขาดูแล เธอรึอุตส่าห์หลงคิดว่าเขาเป็นคนดี มีน้ำใจ เป็นสุภาพบุรุษเพียบพร้อม ที่ไหนได้... โถเว้ยค่อยดูเถอะเจอหน้าเมื่อไรนะ แม่ขอสักหมัดเถอะ

 


ร่างสูงโปร่งทะมัดทะแมงตามฉบับรีบก้าวฉับกลับไปขึ้นรถ แล้วพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจสาวอีกคนที่ยืนทำหน้าสะใจอย่างผู้ชนะ เธอไม่สนใจหรอกว่าหล่อนจะเป็นยังไง สิ่งที่เธอสนตอนนี้มีเพียงเพื่อนรักคนเดียวเท่านั้น เป็นห่วงเอามากๆ ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีอยู่ที่ไหน บาดแผลก็ยังไม่หายดี ถ้าเกิดติดเชื้อขึ้นมาละแย่เลย


นัยน์ตาสีน้ำตาลกวาดมองหาร่างบอบบางของเพื่อนรักไปตามถนนลูกรัง ที่เธอพอจะเดาได้ว่าเพื่อนน่าจะเลือกเดินมาทางเส้นทางนี้ แต่ก็ดูจะไร้เงาของคนที่ตามหา ชักเริ่มใจไม่ดีหนักขึ้น


ยิ่งตอนนี้หญิงสาวมีคนลอบทำร้ายอยู่ด้วย เกิดพวกมันไปเจอเธอเข้า โอ้ย... ไม่อยากจะคิดต่อเลย เธอจะไม่มีวันยกโทษให้สองคนนั้นแน่ ความคิดที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการตามหาเพื่อต้องถูกขัดขึ้น มือบางล้วงหยิบเจ้าเสียงน่ารำคาญขึ้นดู คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เมื่อมันเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเอาเสียเลย ใครกัน?


“สวัสดีค่ะ”


“คุณหนูครับ ลุงมิ่งเองครับ คุณทหารเป็นอะไรก็ไม่รู้ครับ นอนชักใหญ่เลย ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วตอนนี้” บอกด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ


“อะไรนะคะลุงดูอาการเขาไปก่อนนะ อังจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ”


“ได้ครับๆ รีบกลับมานะครับ” 


หลังจากที่วางสายจากคนสวนที่ไหว้วานให้อยู่เฝ้าดูอาการของคุณทหาร หญิงสาวก็คิดหนักไม่รู้จะทำอย่างไรต่อเลยทีเดียว เพื่อนก็ต้องตามหา ไหนต้องกลับไปดูอาการไข้ที่กำลังนอนชักอยู่ที่บ้าน จะเลยทางไหนก่อนดี เธออยากจะแยกร่างได้เหลือเกินในตอนนี้


ระหว่างที่กำลังคิดหนักอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์เครื่องบางก็ดังขึ้นอีก ดวงตากลมเรียวก้มลงมอง คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอีกครั้ง เมื่อเป็นเบอร์แปลกอีกแล้ว คิดว่าเป็นเบอร์ของคนที่บ้านเรื่องอาการของทหารหนุ่มจึงรีบกดรับสาย


“ค่ะลุงมิ่ง”


“คุณหมออัง ผมเอง รัฐภาค” น้ำเสียงทุ้มดังมาตามสาย บอกความร้อนใจเต็มกำลัง


“นี่คุณหายหัวไปไหนมา ทำไมถึงปล่อยให้เมียคุณมาทำกับเพื่อนฉันแบบนี้” พอได้ยินเสียงของใครก็จัดชุดใหญ่กลับไปทันที


“คุณอย่าพึ่งด่าผมเลย ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน”


“ฉันกำลังตามหาเพื่อนฉันอยู่นะสิ แต่ตอนนี้คงตามต่อไม่ได้แล้วต้องกับไปดูคนไข้ที่บ้านก่อน” เสียงหวานฟังดูหนักใจออกมา


“ไม่เป็นไร ทางนี้ผมตามต่อเอง คุณกลับไปดูคนไข้เถอะ” รัฐภาคฟังแล้วก็รีบบอกกลับไปเช่นกัน


“ถ้าเพื่อนฉันเป็นอะไรไป มันเป็นความผิดของคุณคนเดียว”


วางสายเสร็จก็หักพวงมาลัยหมุนกลับมุ่งหน้าตรงไปที่ไร่โดยเร็วที่สุด อย่างน้อยเธอก็พอจะเบาใจว่ามีคนตามหาเพื่อนแทน แต่ก็ยังไม่แน่ใจนักว่าเขาจะเจอหรือเปล่า แม้ว่าเธอจะยังโกรธเขาอยู่ก็ตามทีเธอต้องวางมันลงก่อนความปลอดภัยของเพื่อนรักตอนนี้สำคัญที่สุด

 


รถเก๋งคันเล็กเลี้ยวเข้ามาในไร่อัครัตน์และจอดลงหน้าบ้านด้วยความเร็วที่ไม่เบานัก ร่างบางรีบก้าวลงจากรถ วิ่งตรงเข้าไปในห้องของคนไข้หนุ่มทันที พอเข้ามาถึงก็เห็นเขานอนสงบลงแล้ว พลางหันมาถามลุงมิ่งที่เธอฝากเฝ้าดูอาการ


“เขาเป็นยังไงบ้างค่ะลุง”


“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ จู่ๆ ก็หยุดไปเอง ก่อนหน้าคุณหนูมาไม่นานนี่เอง” บอกอาการของทหารหนุ่มอังครินทร์เดินเข้าไปตรวจดูอาการของเขาอีกที เผื่อว่าจะเป็นอะไรอย่างอื่นแทรกซ้อน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เขาไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่ห่วง


“เฮ้อ ขอบคุณมากเลยนะคะ ลุงไปพักเถอะ เดี๋ยวอังดูต่อเอง”


“ถ้ามีอะไรก็ให้คนไปเรียกลุงได้ตลอดเลยนะครับ” ชายชราพยักหน้ารับ พลางเดินออกจากห้องไป


หมอสาวเดินมาทรุดนั่งที่โซฟาหนานุ่มริมหน้าต่างอย่างหมดแรง วันนี้เธอเหนื่อยเหลือเกิน มีแต่เรื่องวุ่นวายเข้ามาตลอด อีกทั้งตอนนี้ก็ยังไม่รู้ชะตากรรมของเพื่อนรักเลย พอนึกถึงเรื่องนี้จึงยกโทรศัพท์ต่อสายหาเจ้าของไร่ครองทรัพย์ทันที แต่รอเป็นนานก็ไม่มีคนรับสาย เธอจึงเริ่มใจไม่ดี


ร่างบางเดินไปเปิดสมุดหาเบอร์โทรศัพท์ของไร่โน้น แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนที่อยู่บ้านเป็นใคร ก็หยุดความคิดลง ขื่นเธอโทรไปก็ไม่ได้คำตอบที่อยากได้ จึงทำได้เพียงส่งกำลังใจไปให้แทน ขอให้เขาตามหาเพื่อนเจอทีเถอะ

 


ท้องฟ้าเบื้องบนกำลังส่งเสียงดังแข่งกับเสียงลมกระโชกแรง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองไปตามถนนลูกรังที่ความมืดกำลังโรยตัวลงมาบดบัง แต่ชายหนุ่มไม่ละความพยายาม ความผิดนี้เป็นของเขาที่ปล่อยหญิงสาวให้อยู่บ้านกับยัยเอสเทียร์ กลับไปถึงบ้านเมื่อไร เขาจะไล่หล่อนออกจากบ้านเขาทันที! โทษฐานที่กล้ามารังแกนางไม้ของเขา เขาไม่น่าปล่อยงูพิษไว้ข้างตัวจนมันแวงกับมากัดคนรอบข้างเขาเข้า


“คุณอยู่ที่ไหนนะสมา จะอะไรก็แล้วแต่ก็ให้ผมหาเธอเจอด้วยเถอะครับ ได้โปรด


รัฐภาคภาวนากับสิ่งศักดิสิทธิ์ที่อยู่รายรอบกายให้ช่วยตามหาหญิงสาวอีกแรง ดวงตาคู่คมเหลือบมองไปเห็นร่างของใครคนหนึ่งที่เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่าต้องเป็นเธอแน่


“จอดรถ! ” คนสนิทก็เหยียบเบรกแทบจะทันทีเช่นกัน


รัฐภาครีบกระโดดลงจากรถคันโตวิ่งเข้าไปดูทั้งที่รถยังไม่จอดสนิทดีด้วยซ้ำ สมานุชนอนหมดสติอยู่ริมถนนตรงปากทางออกไร่ ร่างสูงทรุดนั่งลงข้างกาย มือหนาประคองใบหน้ากลมเรียวขึ้นเรียกชื่อเสียงดังลั่น


“สมาได้ยินผมไหม...”


“รีบพาขึ้นรถดีกว่าครับ ฝนกำลังเทลงมาแล้ว”


คนสนิทรีบบอก พลางก้าวยาวกลับไปเปิดประตูรถรอ หมุนพวงมาลัยออกจากตรงทันทีที่เจ้านายอุ้มร่างบางขึ้นรถมาเรียบร้อย มุ่งหน้าตรงกลับเรือนทิพย์ทันที


“คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ ได้ยินไหม! สมา...”


สิงห์หนุ่มพูดแข่งกับเสียงลมที่พัดโหมมาปะทะกายของคนทั้งสามอย่างรุนแรง รัฐภาคถอดเสื้อตัวนอกคลุมให้ เนื่องจากอากาศเย็นฉับพลัน ตอนนี้ร่างบางเย็นเฉียบไปหมด แขนแกร่งช้อนร่างบางขึ้นอ้อมแขนแกร่งตรงไปขึ้นรถ สิงห์หนุ่มก้มลงมองใบหน้าเนียนที่ซีดเผือกไร้สีแดงของเลือดไปล่อเลี้ยง


สมานุชขดกายเข้าหากันด้วยความหนาวเหน็บ เนื้อตัวสั่นเทา ผิวกายเย็บเฉียบ ด้วยเสื้อผ้าชุดนอนตัวบางไม่ได้ช่วยบดบังความเย็นได้เลย สิงห์หนุ่มโอบร่างเล็กเข้าหาตัวมอบไออุ่นจากกายให้กับเธอ เงยหน้าบอกคนสนิทเมื่อเห็นว่าหญิงสาวดูอาการจะหนักขึ้นเรื่อยๆ


“คุณอย่าเป็นอะไรไปนะสมา เร็วกว่านี้ฌอน!


“เร็วได้แค่นี้ครับ ลมพัดแรงมาก ผมเกรงว่าจะเป็นอันตราย” ร้องบอกนายหนุ่ม พยายามประคองรถให้อยู่ในเส้นทาง


“ทำไมต้องพายุเข้าวันนี้ด้วย ทำใจดีๆ ไว้นะสมา คุณต้องปลอดภัย...” 



        แสดง 13 - 13
วันที่โพสต์ :  27 ก.พ. 2559 16:46 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:08    › จำนวนผู้เข้าชม 35405 คน
   › คะแนนโหวต 1561 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :