นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ตามรักรัฐภาค [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ตามรัก หก 1





















แฟนเก่า & คนรักใหม่

 

 

 

 

สมานุชรู้สึกตัวตื่นในชั่วโมงต่อมา ดวงตากลมเรียวกระพริบสองสามทีเพื่อปรับแสงที่เข้ามากระทบดวงตากลมเรียว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจที่เห็นว่ามีร่างสูงใหญ่นั่งอยู่ข้างกาย

“คุณฟื้นแล้วหรือ เป็นยังไงบ้าง”

“นี่ฉันเป็นอะไรไป” น้ำเสียงแหบแห้งถามออกไป

“คุณเป็นลมหมดสติไป ผมใจไม่ดีเลยรู้ไหม” มือหนาลูบแก้มใสบอกความห่วงใยเต็มเปรี่ยม ทำเอาเธอมองเขาหน้าตาตื่นไปกับกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของเขา

...ฉันสบายดีแล้วล่ะ” สมานุชขยับออกห่างเขาเล็กน้อย ชายหนุ่มก็พอจะรู้ว่าเธอเป็นอะไร จึงยิ้มออกมา แล้วลุกจากเตียงกว้างเดินมายกเก้าอี้มานั่งข้างเตียงแทน

“แล้วคุณเอสเทียร์ไปไหนแล้วค่ะ”

“ยังมีกะใจถามหาเธออีก เขาทำกับคุณขนาดนี้”

รัฐภาครู้สึกโกรธขึ้นมาอีกระลอก แทบอยากจะลงไปจัดการเจ้าหล่อนออกไปจากไร่ให้รู้แล้วรู้ลอดไป

“เธอไม่ได้ตั้งใจหรอก ผู้หญิงก็ทนไม่ได้หรอกที่คนรักของเราพาคนอื่นเข้ามาอยู่ในบ้าน” ถ้าออกไปแล้วก็ต้องคิดหาคำเพื่อช่วยตัวเองอีก

“มันเป็นอดีตไปแล้ว ผมไม่อยากจดจำมันอีก ...ผมอยากจะเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน” นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองมาที่เธอไม่หลบทำเอาเจ้าตัวทำอะไรไม่ถูกไปครู่ใหญ่

...เธอคงจะโกรธมากที่คุณไล่เธอแบบนั้น” สมานุชเปลี่ยนเรื่องคุยดึงออกจากตัวเอง

“ช่างเขาประไร ผมไม่สนใจหรอก เขาจะอยู่หรือไปมันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของผม ต่างคนต่างอยู่”

ร่างสูงลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานสูง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่อยากให้หญิงสาวรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“แต่เธอดูโกรธเราสองคนมากเลยนะคะ”

“ผมคนเดียวครับ ไม่ใช่คุณหรอก เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะทำกับคุณแบบนั้น เลิกคิดถึงมันเถอะ อีกเดี๋ยวหมออังก็จะมาถึง ผมว่าเราไปทานข้าวกันดีกว่า คงตั้งโต๊ะเสร็จแล้ว ไปครับ” สิงห์หนุ่มหันกลับมามองคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้านิ่ง

“อุ้ย ฉันเดินเองดีกว่า ใครมาเห็นเข้ามามันดูไม่งาม”

จากที่เดินตามอยู่ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประคองร่างบางแทน พากันเดินลงมาที่ห้องอาหารด้านล่าง สมานุชไม่รู้จะทำยังไงจึงได้เพียงเดินตามแรงรั้งของเขาไปเท่านั้น

 


เสียงเครื่องยนต์สมรรถนะดีแล่นเข้ามาจอดแทบลงหน้าบ้าน หนุ่มสาวที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่จึงหันไปมองหน้ากันเพราะรู้ว่าเป็นใคร ร่างสูงโปร่งของคุณหมอสาวเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าพยาบาล

“มาแล้วหรือครับ ทานด้วยกันก่อนสิครับ” รัฐภาคเอ่ยชวน

“ตามสบายเลยค่ะ ฉันเรียบร้อยมาแล้ว... ฉันขอไปเดินเล่นรอที่สวนด้านนอกแล้วกัน” อังครินทร์รีบบอกปฏิเสธ

สมานุชที่พยายามรั้งเพื่อนไว้เพราะไม่อยากอยู่กับเจ้าบ้านหนุ่มตามลำพัง แต่ก็ไม่ได้ความร่วมมือ

“เดี๋ยวผมจะให้เด็กเอาของว่างไปให้”

“ขอบคุณค่ะ” คุณหมอสาวคนสวยผละเดินออกจากห้องมา

“อิ่มแล้วหรือครับ หรือว่าอาหารไม่อร่อย” สิงห์หนุ่มมองมาด้วยความแปลกใจ เธอพึ่งทานไปได้นิดเดียวเองทำไมอิ่มเร็วจัง

“เปล่าหรอกค่ะ ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไร ออกไปหายัยหมออังกันดีกว่าค่ะ ป่านนี้คงรอแย่แล้ว” รัฐภาครีบรวบช้อนแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก้าวยาวตามร่างบางออกไป ก็พอจะรู้อยู่ว่าหญิงสาวเป็นอะไร คงจะเป็นเพราะคำพูดของเขาเมื่อครู่ที่ทำให้เธอมีอาการเขินอาย ไม่กล้าซบตาเขาแบบนี้ แต่มันก็น่ารักจนอดใจอยากจะรั้งเข้ามาหอมแก้มสักฟอด

รัฐภาคเดินประคองร่างบางมาที่สวนด้านหลังเรือนทิพย์ที่ปลูกเป็นสวนดอกไม้นานาพันธุ์แยกไว้ เพื่อเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจเวลาเหน็บเหนื่อยหรือเคร่งเครียดจากการทำงาน ซึ่งหมอสาวก็นั่งรออยู่ที่ศาลาริมธารน้ำใสอยู่ก่อนแล้ว

“รอนานไหมครับ”

“ที่นี่สวยจังนะคะ ร่มรื่นดีด้วย” อังครินทร์เอ่ย เมื่อเห็นเจ้าบ้านหนุ่มเดินเข้ามาใกล้

“คุณแม่ผมท่านชอบธรรมชาตินะครับ ผมก็เลยติดมาด้วย” บอกอย่างอารมณ์ดี

“ไม่น่าล่ะค่ะ มันดูต่างจากภาพลักษณ์ของคุณ อุ้ย” มือบางยกขึ้นปิดปาก เมื่อเผลอพูดความจริงออกไป

“เป็นพวกดิบๆ เถื่อนๆ ใช่ไหมครับ ไม่แปลกหรอก เพื่อนผมก็พูดอย่างนั้นทุกคน” บอกน้ำเสียงติดตลก

“ไม่หรอกค่ะ แค่ดูขัดกันนิดหน่อยเอง” หมอสาวแก้ ความปากไวกว่าความคิดที่แก้ไม่หาย

“ดูอาการของคุณสมาเลยดีกว่า เมื่อเช้าเธอเป็นลมด้วย ผมเป็นห่วงว่าจะมีอาการแทรกซ้อนอย่างอื่นร่วมด้วย” รัฐภาคกล่าว เมื่อนึกขึ้นได้

“ตายจริง! ไหนมาให้ฉันดูหน่อยสิสมา”

ร่างบางขยับเข้าไปหาเพื่อนรัก ตรวจดูอาการโดยละเอียดด้วยความเป็นห่วงจับใจ เธอก็มัวแต่ดูแลคุณทหารรั้วของชาติเลยไม่ได้มาดูเพื่อนเลย

“เป็นยังไงบ้างครับ” ชายหนุ่มรีบถามขึ้นเมื่อคุณหมอผละห่างออกมา

“ยังมีไข้และอ่อนเพลียอยู่ ก็เลยทำให้เป็นลมนะคะ” หมอสาวกล่าว เธอก็พลอยเบาใจลงมาบ้างที่เพื่อนไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง

“ไม่มีอาการอย่างอื่นเพิ่มใช่ไหมครับ” ถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ

“ไม่มีค่ะ ฉันจะเพิ่มยาบำรุงให้อีกตัวก็แล้วกัน จะได้หายเร็วขึ้น” อังครินทร์บอกยิ้มๆ

“ไม่เอา / ดีเลยครับ” สมานุชส่ายหน้าดิก

“ทำไมล่ะครับ” คิ้วหนาขมวดยุ่งเมื่อคนไข้สาวเอ่ยปฏิเสธ

“ยัยสมาไม่ชอบกินยานะคะ แต่ยังไงแกก็ต้องกิน ไม่อย่างนั้นแกจะไม่หายเข้าใจไหม และอย่าดื้อด้วย” หมออังบอกเสียงเข้มขึ้น เมื่อเพื่อดื้อไม่ยอมทำตามที่เธอบอก

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับ ผมจะจัดการให้คุณสมาทานตรงตามที่หมอบอก ไม่ให้ขาดแน่นอนครับ” น้ำเสียงขึงขังของเจ้าของบ้านหนุ่มทำเอาคนไข้ที่เตรียมจะปฏิเสธอีกรอบต้องหุบฉับลง




        แสดง 16 - 16
วันที่โพสต์ :  27 ก.พ. 2559 16:46 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:08    › จำนวนผู้เข้าชม 34346 คน
   › คะแนนโหวต 1361 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :