นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟี้ยดื้อรัก 7


มาเฟียดื้อรัก  7

                “เราให้มันน้อยๆหน่อย”    คุณวาลินีว่าลูกชายที่ดูจะกังวลในอาการของโบนิตามากจนใครก็เข้าใกล้ไม่ได้

                “ผมกลัวโบวี่เจ็บ”

                “คบกัน”  คุณไททันถาม

                “ก็คบอยู่คนเดียวตอนนี้”  เธนว่า

                “แปลว่าอนาคตอาจจะไม่ใช่คนนี้”

                “ก็ต้องใช่ซิ  ใครจะปล่อย”  เธนรีบพูดว่า

                “อืม”  โบนิตาเริ่มรู้สึกตัวก่อนจะค่อยลืมตาขึ้นและพยายามปรับสายตาให้เข้ากับแสง

                “โบวี่  เป็นไงบ้าง”

                “เจ็บค่ะ”

                “เจ็บเหรอ  เจ็บตรงไหน  ไอ้โรลตามหมอ”

                “ใจเย็นหน่อยเธน  หนูเจ็บแผลใช่ไหม”  โบนิตาพยักหน้ารับ 

                “เจ็บมากไหม”  คุณวาลินีถามต่อ

                “ไม่เท่าไรค่ะ”  โบนิตาว่า

                “เจ็บมากเจ็บน้อยก็ต้องตามหมอนะ”  เธนว่าก่อนจะให้โรลตามหมอ  ทุกคนก็ได้แต่ส่ายหน้า  พอหมอตรวจเสร็จก็ออกไป

                “หิวไหม”

                “นิดหน่อยค่ะ”

                “ต้องทานอะไรอ่อนๆนะ”

                “ค่ะ”

                “งั้นเดี๋ยวฉันให้โรลมันไปซื้อโจ๊กเจ้าอร่อยให้เอาไหม”

                “อาหารโรงพยาบาลก็ได้ค่ะ”

                “ไม่ได้หรอก  ฉันอยากให้เธอทานอะไรอร่อยๆ”

                “ตามใจคุณซิค่ะ”  โบนิตาว่า  คุณวาลินีถึงกับยิ้ม

                “ไอ้โรลไปจัดการมาซิ  เร็วๆเลยโบวี่หิว”  เธนว่า  โรลไปจัดการตามที่เจ้านายสั่งพออาหารมาเธนก็จัดการป้อนให้  ดูแลจนไม่มีใครเข้าใกล้โบนิตาได้เลย

                วันต่อมา

                “เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ  หนูด้วย”  คุณไททันว่า  โบนิตาถึงกับหน้าซีด  เธอรู้ว่าท่านกำลังจะพูดอะไรเพราะข่าวเธอกับเธนมีแทบไม่เว้นวัน

                “ฉันจะให้หนูแต่งงานกับตาเธน”

                “...”  โบนิตาอึ้ง

                “รอให้โบวี่หายก็แต่งเลย”  เธนว่า

                “หนูยังไม่พร้อมค่ะ”  โบนิตาว่า

                “ทำไมต้องพร้อม”  เธนว่า

                “เรายังไม่รู้จักกันดีพอนะคะ”

                “พอแล้ว  ไม่อยากรู้จักไปมากกว่านี้แล้ว”  เธนพูดอย่างเอาแต่ใจ

                “ตาเธน”  คุณไททันว่า

                “เราต้องแต่งงานกัน”  เธนไม่ฟังใครหันไปพูดกับโบนิตา

                “แต่ฉันไม่อยากแต่ง”

                “ทำไม”

                “เราไม่ได้รักกัน”

                “ทำไมจะไม่รัก  รักจะตายอยู่แล้ว”  เธนพูดเสียงดังจนโบนิตาสะดุ้ง

                “เงียบเลยนะตาเธน  เอาอย่างนี้  หนูคิดดูก่อนก็ได้  ตกลงยังไงก็บอกฉัน”  คุณวาลินีว่า

                “ไม่ต้องคิด  คุณแม่ไปหาวันได้เลยครับ  โบวี่หายผมจะพากลับบราซิล”  เธนว่า

                “เราจะเกินไปแล้วนะ”  คุณไททันว่า

                “ผมไม่สน  ยังไงก็ต้องได้แต่งกับโบวี่”

                “คนดื้อ”

                “รู้แล้วจะปฏิเสธให้เหนื่อยทำไม”

                “แล้วหนูจะออกได้วันไหนล่ะ”  คุณวาลินีว่า

                “อีกสามวันค่ะ”   

                “เดือนหนึ่งครับ”  โบนิตาหันไปมองเธนทันที

                “แต่หมอบอกว่า...”

                “ฉันไม่สน  เธอต้องอยู่จนกว่าแผลจะหายสนิทเลย”

                “ไปพักที่บ้านก็ได้นี่ค่ะ”

                “ไม่ได้  ใกล้มือหมอดีกว่า”

                “คนนิสัยไม่ดี”

                “เธอว่าใคร  อยากโดนลงโทษหรือไง”  เธนว่า

                “...”  โบนิตาได้แต่เม้มปากแน่น  เธอทำอะไรก็ไม่เคยชนะอีกคนเลย

                “เราออกไปก่อน  แม่จะคุยกับหนูโบ”

                “ผมจะอยู่ด้วยครับ”  เธนว่า

                “แกตามมานี่เลย”  คุณไททันลากคอลูกชายตัวดีออกไป

                “เหนื่อยหน่อยนะ”  คุณวาลินีว่า

                “เรื่องแต่งงานหนูอยากให้คุณคิดดูใหม่”

                “ตาเธนดื้อแค่ไหนเธอก็รู้”

                “...”  โบนิตาเงียบพร้อมกับคิดจะจัดการกับปัญหา

                “ถ้าคิดจะหนีต้องหนีไปให้พ้น  ไม่พ้นคนที่เดือดร้อนก็คงหนีไม่พ้นหนู”  คุณวาลินีพูดเหมือนรู้ทันความคิดของโบนิตา

                “หนู”

                “ป้าแค่เตือน  ตาเธนถ้าได้รักแล้วไม่ปล่อยไปหรอก”

                “เขาจะรักหนูได้ยังไงค่ะ  ในเมื่อเราพึ่งเจอกัน”

                “แล้วหนูทำไมถึงสละชีวิตตัวเองช่วยตาเธนล่ะ”

                “...”  โบนิตาเงียบไป  ตอนนี้ร่างกายมันไปเองหมดเลย 

                “ลองทบทวนความรู้สึกตัวเองดูนะ  ฉันยินดีต้อนรับหนูเข้ามาเป็นคนในครอบครัว”

                “แต่หนูไม่เหมาะกับคุณเธน”

                “ฉันไม่ได้ดูคนจากฐานะนะ  ฉันชอบหนูที่หนูเป็นคนดี  ฉันต้องไปแล้ว  ไว้เจอกันนะ”

                “สวัสดีค่ะ”  โบนิตาทำครามเคารพคุณวาลินีก่อนจะนั่งคิดเรื่องทั้งหมด

                “จะเอายังดีนะ  หนีหรือจะอยู่ต่อ  แล้วจะหนีไปไหนล่ะ”  โบนิตาคิดจนเริ่มเครียด

                “โบวี่”

                “ค่ะ”

                “เป็นอะไร  คุณแม่ว่าอะไรเธอหรือเปล่า”

                “เปล่าค่ะ  ฉันแค่คิดไปเรื่อย” 

                “งั้นก็เลิกคิดและพักได้แล้ว”

                “ที่จริงฉันกลับไปพักที่บ้านก็ได้นะคะ”

                “ฉันพูดไปแล้วนะโบวี่”

                “ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”  โบนิตาว่าก่อนจะหันหลังให้

                “ขยับเบาๆโบวี่เดี๋ยวก็กระเทือนแผลหรอก”  โบนิตายกผ้าห่มมาคลุมตัวเพราะไม่อยากเห็นหน้าและได้ยินเสียงของเธน

                หนึ่งเดือนต่อมา

                “จะได้กลับสักที  โทรหาพี่นิวดีกว่า”

                “ว่าไงจ๊ะ  พี่กำลังจะไปรับ  เราแน่ใจแล้วนะว่าจะทำแบบนี้”

                “ค่ะ  โบแน่ใจ  ถ้าโบไม่หนีตอนนี่ก็ไม่มีโอกาสแล้วนะคะ”  โบนิตาว่าก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋า  โดยไม่รู้ว่ามีคนเข้ามา

                “งั้นก็ลงมารอพี่เลย  เราจะหนีบอดีการ์ดหน้าห้องได้เหรอ”

                “แค่บอกว่าจะลงไปรอคุณเธนข้างล่าง  เขาก็ยอมปล่อยแล้วค่ะ”

                “งั้นแค่นี้  พี่จะรีบไป”

                “จะไปไหนเหรอโบวี่”  เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นทำเอาโบนิตาตัวชาวาบไปทั้งตัว  เธอไม่กล้าที่จะหันไปมองเลยเพราะดูจากน้ำเสียงดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่พอใจ

                “ฉันถามว่าจะไปไหน”  เธนตะคอกถาม  โบนิตาสะดุ้งก่อนจะหันไปมอง

                “มะไม่ได้ไปค่ะ”

                “อย่ามาโกหกฉันไม่ชอบ”  เธนตรงเข้ามาพร้อมกับบีบแขนโบนิตาแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ

                “คุณเธน  ฉันเจ็บ”

                “จะหนีเหรอ  คิดว่าจะหนีรอดเหรอ  ทำไม  ไม่อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลยหรือไง”  เธนไม่พอใจโบนิตาเพราะไม่เคยมีใครที่คิดจะหนีตนมาก่อน  มีแต่คนวิ่งเข้าหา

                “ใช่ค่ะ  ฉันไม่อยากแต่ง”

                “ดี ไม่แต่งก็อยู่มันแบบนี้แหล่ะ  คนไทยเขาเรียกว่าอะไรนะ  เมียเก็บใช่ไหม”

                “คุณเธน”  โบนิตาตกใจกับคุณพูดอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

                “เป็นเมียดีๆไม่ชอบ  อยากเป็นแบบซุกๆซ่อนๆก็จะทำให้”

                “ปล่อยนะ  คุณเธนจะทำอะไร”  โบนิตาตกใจและก็กลัวเมื่อร่างหนาพักเธอเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับล็อกประตูเรียบร้อย

                “คุณจะทำอะไร  อุ้ย  อื้อ”  หลังจากนั้นเธนก็กระชากร่างบางเข้ามาจูบบดขยี้อย่างรุนแรงเขาโกรธและก็โมโหไม่น้อยที่มารู้ว่าร่างบางวางแผนหนีตน

                “อื้อ  อือ” 

                แควก

                “ไม่  อย่านะ  คุณเธน  ปล่อยฉัน”  โบนิตาพยายามดิ้นหนีเมื่อเสื้อผ้าได้หลุดออกจากร่างด้วยฝีมือคนตรงหน้าที่กระชากเสื้อผ้าเธอออกอย่าไม่ไยดี

                “ปล่อยแน่  ปล่อยในนะ”  เธนว่าก่อนจะอุ้มร่างบางว่างที่เคาน์เตอร์ตรงอ่างหน้าหน้าก่อนจะจัดการกับกางเองของตนเอง

                “อ๊ะ  กรี๊ด”  โบนิตากรีดร้องออกมาเมื่อเธนสอดใส่ความแข็งแกร่งเข้ามาอย่างรุนแรงและรวดเร็ว  ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยน้ำตา  น้ำตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจและความเจ็บปวด

                “อ่า  แน่น  แน่นฉิบ”  เธนไม่สนว่าตอนนี้ร่างบางจะรู้สึกอย่างไง  เขาถาโถมไฟราคะใส่ร่างบางไม่ยั้งด้วยความโกรธและโมโหจนที่สุดก็ปลดปล่อยทุกอย่างใส่ร่างบางจนร่างบางกรี๊ดร้องสุดเสียก่อนจะสลบไป

                “โบวี่  โบวี่”  เธนตกใจไม่น้อยก่อนจะสะดุ้งที่คราบเลือดที่ไหลเต็มหว่างขา

                “ขอโทษ  ฉันขอโทษ”  เธนพึมพำบอกก่อนจะพรมจูบไปที่ผมนุ่ม  เขาจัดการอาบน้ำและชำระร่างกายให้ก่อนจะหาเสื้อผ้าให้ใส่พร้อมกับอุ้มร่างบางออกจากห้องท่ามกลางความตกใจของคนสนิทและบอดีการ์ด

                “คุณโบเป็นอะไรครับ”

                “เมียฉัน  เตรียมเครื่อง  ฉันจะกลับบราซิล”  เธนว่าก่อนจะเดินนำโดยมีบอดีการ์ดเดินตามหลัง  เมื่อทุกอย่างพร้อมทุกคนก็ตรงไปยังสนามบินทันที


(มาจัดให้แล้วค่ะ  อาจจะอัพวันเว้นวันนะคะ  เพราะไรท์เอาเวลาไปรีไรท์เซ็ตแรกเพื่อเตรียมตัวจะเอาเข้าโรงพิมพ์  (ยังไม่ได้หาเลย  แต่ก็รีไรท์ไว้ก่อน  อิอิอิ  ถ้าพร้อมจะบอกนะคะ  หวังว่าจะมีคนอุดหนุน)  สำหรับวันนี้ฝันดีค่ะ)

        แสดง 7 - 7
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 480805 คน
   › คะแนนโหวต 2046 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :