นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง [ชุด Men Of Lions] ล่ารักรัฐภัทร (Ebook + ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ล่ารัก สาม 3




















ห้องจัดเลี้ยง โรงแรมฟรานเซส...

ภานุ ชาญกุล ยืนมองเพื่อนกำลังยืนคุยกับหนุ่มวิศวกรอย่างออกรส ทั้งที่เขาบอกแล้วว่านายนั้นไว้ใจไม่ได้ก็ไม่รู้จักฟังกันบ้างเลย

“ขอบคุณนะคะที่มาช่วย คุณไม่เห็นต้องลำบากเลย”

“ไม่ลำบากเลยครับ ช่วงนี้ผมพักร้อนอยู่ก็ถือว่าหาประสบการณ์ใหม่แล้วกัน” คาฟีสบอกอย่างอารมณ์ดี

“เอาที่คุณว่าสบายใจแล้วกันค่ะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปดูทางโน้นก่อน”

“เชิญครับ”

คล้อยหลังเกษราไปได้ไม่นาน ภานุก็เดินเข้ามาหาวิศวกรหนุ่มที่ยืนจัดดอกไม้ใส่แจกัน

“ไม่ยักรู้ว่าวิศวกรเขาทำงานสบายนะครับ ถึงว่างมาช่วยจัดดอกไม้ได้” คาฟีสหันมามองคนที่ยืนตรงข้ามโต๊ะ พลางตอบกลับยิ้มๆ

“ก็สบายนะครับ แค่เดินๆ ชี้ๆ ก็ได้เงินแล้ว ไม่ต้องลงแรงเองด้วย” ภานุเผลอกำมือเข้าหากันแน่นเมื่อถูกอีกฝ่ายย้อนกับมา ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติมากขึ้น

“หรอครับ ผมคงต้องปรึกษาคุณบ้างแล้ว เผื่ออยากจะลาออกแล้วไปเป็นวิศวกรอย่างคุณบ้าง”

“เอาสิครับ ผมยินดีให้คำปรึกษา ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีนึกขึ้นได้ว่ามีธุระต่อ”

“เชิญเลยครับ”

ภานุมองมาร่างสูงใหญ่ของคาฟีสไปด้วยอารมณ์คลุกกรุ่น อยากจะเอาดอกไม้ในแจกันไปปาใส่หน้าหล่อๆ นั้นเหลือเกิน เขาไม่ธรรมดาจริงๆ แถมกวนโทสะสุดยอด ไม่น่าล่ะเพื่อนเขาถึงได้คุยกับเขาได้นาน

เกษราที่เดินกลับมาจากไปเอาของที่ห้องเก็บของเดินกลับมาเห็นเพื่อนกำลังยืนปั้นหน้ายักษ์อยู่ จึงเดินเข้าไปถาม

“เป็นอะไรนุ ทำหน้าอย่างกับโดนใครเขาพูดไม่เขาหูมางั้น” ภานุหันขวับมาทางเพื่อนแล้วเพิ่มรอยยับบนใบหน้าหนักเข้าไปอีก

“อ้าว ดูทำหน้าเข้า เป็นอะไรเนี่ย แกเร็วไม่รู้ด้วยนะ” กล่าวจบก็ยกเอาแจกันที่คาฟีสจัดเสร็จเรียบร้อยเดินไปว่างที่ด้านหน้าเวที จึงไม่ทันสังเกตว่าทีมงานกำลังเช็ดแผงไฟกันอยู่

“คุณเกษระวังค่ะ!

โครม!

เสียงดังโครมครามที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังเรียกให้ภานุหันกลับไปมอง และก็เห็นคนที่นอนเลือดไหลอยู่ที่พื้นก็แทบหัวใจวาย

“เกษ! ตามหมอเร็ว” ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปดึงแผงไฟออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว หันมาบอกลูกน้องที่ยืนมุงอยู่เสียงดังลั่น

“เกษแกได้ยินฉันไหมหมอมาหรือยัง”

อึดใจต่อมารถโรงพยาบาลก็เดินทางมาถึง พยายามและทีมช่วยกันตรวจดูอาการเบื้องต้นว่ามีอะไรแตกหักหรือเปล่า ก่อนจะรีบนำตัวหญิงสาวขึ้นรถตรงไปที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

 


ชั่วโมงต่อมาหญิงสาวก็ลุกขึ้นแต่งตัวด้วยเสียผ้าชุดเดิมที่ติดตัวมา เดินจูงมือลูกชายกำลังจะออกจากบ้านทิพย์ของสิงห์หนุ่ม คนสนิทที่ทำหน้าที่เฝ้าดูคนทั้งสองก็รีบวิ่งเข้ามาขวางทาง แล้วถามว่าทั้งคูจะไปไหน

“จะไปไหนกันครับ”

“ฉันจะไปทำงานค่ะ นี่ก็ขาดมาสองวันแล้ว ที่โรงแรมคงวุ่นวายกันแย่แล้ว”

คิดถึงงานมากมายที่เธอต้องรับผิดชอบก็ห่วงเหลือเกินว่าจะล่าช้าจนทำให้งานอื่นช้าตามไปด้วย เธอไม่อยากให้ใครมาว่าเธอได้ มันไม่ใช่วิสัยของเธอ

“เจ้านายลางานให้คุณเมย์หนึ่งอาทิตย์แล้วเรียบร้อยครับ” เรย์บอกขึ้น ทำเอาผู้จัดการสาวที่พึ่งรู้เรื่องถึงกับต้องมองหน้าด้วยความโกรธ

“เขาเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”

“เจ้านายไม่อยู่ครับ ไปโคลัมเบีย กลับอาทิตย์หน้า”

“งั้นฝากบอกเจ้านายคุณด้วยว่าฉันไม่ขอรับความหวังดีของเขา ไปครับพีท” กล่าวจบก็อุ้มลูกชายเดินออกจากบ้านไปทันที

กริ้งงง

ยังไม่ทันที่จะได้กล่าวออกจากบ้านพักไป โทรศัพท์เครื่องบางก็กรีดร้องขึ้นเสียก่อน เมฆณาล้วงหยิบมาออกมา มองชื่อคนที่โทรมา ก็เห็นว่าเป็นชื่อของภานุ

“ว่าไงนุ ...อะไรนะ! ได้ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” วางสายเสร็จก็เตรียมจะก้าวยาวไปจากบ้าน ก็ถูกลูกน้องของสิงห์หนุ่มเรียกไว้เสียก่อน

“มีเรื่องอะไรหรือครับ”

“เพื่อนฉันได้รับอุบัติเหตุ ตอนนี้อยู่โรงบาล ฉันจะรีบไปดูเพื่อน”

“ผมไปส่งดีกว่าครับ เร็วกว่า เชิญครับ”

จากนั้นเมฆณา พีระภัทร และเรย์ก็เดินทางออกจากบ้านพักมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลที่อยู่ภายในตัวเมือง ห่างไปหลายกิโลเมตร

ทั้งสามเดินทางมาถึงที่โรงพยาบาลได้ปัจจุบันทันด้วย จากความช่วยเหลือของเรย์ ลูกน้องคนสนิทของสิงห์ตัวร้ายที่ตอนนี้ไปประชุมอีกซีกโลก ร่างบางก้าวตกไปที่หน้าห้องฉุกเฉินตามที่เพื่อนโทรบอก

“นุ ยัยเกษเป็นยังไงบ้าง”

“บอกบอกว่าปลอดภัยแล้ว แค่หัวแตกและก็กระดูกของเท้าร้าวนิดหน่อย” ภานุบอกอาการของคนที่อยู่ในห้องให้เพื่อได้ฟัง

“โถยัยเกษ แล้วไปทำท่าไหนถึงได้เจ็บขนาดนั้น”

“ก็...”

ยังไม่ทันได้อธิบาย บุรุษพยาบาลก็เข็นร่างของเการาออกมา ทั้งสองจึงต้องพับเก็บเรื่องทั้งหมดเอาไว้ก่อน แล้วเดินตามไปที่ห้องพักที่อยู่อีกชั้น พอมาถึงห้องพักเมฆณาก็ต้องขอตัวกลับ เมื่อทางโรงแรมที่มาตามตัว

“งั้นฉันกลับก่อน เย็นๆจะเข้ามาหา”

“พรุ่งนี้ก็ได้ เดี๋ยวทางนี้ฉันดูต่อเอง”

“เอางั้นก็ได้ ฉันไปนะ ไปครับพีท”

เมฆณาและลูกน้องตัวโตเดินออกจากห้องไป ทำถึงได้มีแต่เรื่องวุ่นวายนักนะ ถ้าไม่ใช่เรื่องแขกที่มาพัก ก็เป็นเรื่องภายในเสียเอง ผู้จัดการทั่วไปที่มีหน้าที่สูงสุดอย่างเธอก็ต้องรับหน้าไปเต็มๆ

คล้อยหลังเมฆณาไป ภานุจึงก้าวเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้างข้างบาง เขาเป็นห่วงแทบแย่ตอนที่เห็นเธอนอนเลือดไหลอยู่บนพื้น นี่ยังดีที่ไม่เป็นอะไรมากมาย จะว่าไม่มากก็เล่นเอาหัวล้างข้างแตก แถมข้อเท้าก็ร้าวไปตั้งเซนต์หนึ่ง ก็ไม่น้อยนักสำหรับเขา

 

รถคันงามที่มีผู้โดยสารกิตติมาศักดิ์อย่างผู้จัดการทั่วไป แล่นเข้ามาที่โรงแรมในครึ่งชั่วโมงต่อมา ร่างบางก้าวยาวไปที่ห้องจัดเลี้ยงที่สั่งให้ผู้ช่วยสาวจัดการเรียกทุกคนมารวมตัวกันเรียบร้อย

“พาลูกกลับไปรอที่บ้านก่อนนะคะ”

“ได้ครับ คุณเมย์ไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลให้เป็นอย่างดี”

“พีทครับ คุณแม่ต้องไปทำงานก่อน อยู่กับพี่เขาไปก่อนนะครับ” เมฆณาทรุดกายลงตรงหน้าลูกชาย เธอมีความจำเป็นที่ต้องฝากลูกไว้กับลูกน้องของเขา

“ได้ฮะ แม่เมย์ไม่ต้องห่วง พีทดูแลตัวเองได้ สบายมาก” เด็กชายพีระภัทรบอกมารดาเสียงชัดเจนแข็งขัน ไม่ได้มีแววจะกลัวคนตัวโตที่ยืนอยู่ข้างหน้าสักนิด

“เก่งมากครับ”

“ฉันฝากด้วยนะคะ”

“ครับ”

ฝากลูกชายกลับไปกับลูกน้องของสิงห์หนุ่ม ทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาจะไว้ใจได้มากน้อยแค่ไหน แต่เธอก็ไม่สามารถเอาลูกมาที่ทำงานได้ในเวลางานแบบนี้ได้เช่นกัน จากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงที่เกิดเรื่องกับเพื่อนรักขึ้น

“มันเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ใครจะเป็นอธิบายให้ฉันฟังได้บ้าง” ถามพนักงานที่เกี่ยวข้องเสียงเรียบ

“คือพวกผมกำลังเช็คไฟกันอยู่ครับ แต่จู่ๆสลิงก็เกิดมาขาดได้ยังไงก็ไม่รู้ครับ” หนึ่งในทีมงานที่ติดตั้งไฟแจ้งแก่ผู้จัดการสาว

“ขาดหรือ?”

“ใช่ครับ เหมือนมีคนไปตัด เพราะตอนที่พวกผมตรวจสอบก่อนที่จะเอาขึ้นก็ปกติดี ไม่มีปัญหาอะไร”

“เอาล่ะ ทุกคนแยกย้ายไปทำงานได้ พวกคุณไปพบฉันที่ห้อง” พนักงานทุกคนต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับหมอบหมาย

 

เมฆณาเดินนำทีมงานที่ติดตั้งไฟที่หน้าเวทีไปที่ห้องทำงานของเธอ เพื่อจะสอบถามถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อชั่วโมงก่อนว่ามันเป็นมายังไง

“ที่พวกคุณบอกว่าสลิงขาดมันหมายความว่ายังไง”

“สลิงมันเส้นใหญ่อยู่พอประมาณนะครับ ถ้าจะใช้มือดึงยิ่งไม่มีทาง” หัวหน้าทีมงานบอก

“ก็ต้องมีคนตัด” เมฆณาพูดสวนขึ้น

“ใช่ครับ แต่ใครมันจะทำครับ แล้วมันต้องการอะไร”

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันต้องการอะไร”

เมฆณาไม่ยอมให้เพื่อนต้องเจ็บฟรีๆหรอก เรื่องนี้ต้องมีคนที่ต้องรับผิดชอบ แต่ที่เธออยากรู้คือ มันจะทำไปทำไม แล้วมันจะได้อะไรจากการทำแบบนี้

“ขอบใจมาก พวกคุณออกไปได้แล้ว และช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ อย่าพูดหรือถ้ามีใครถ้าก็บอกไม่รู้เรื่อง”

“ได้ครับผู้จัดการ”

คล้อยหลังทีมงานแผงไฟ มือบางกดโทรศัพท์ออกไปหาผู้ช่วยสาวหน้าห้อง

“มารียาเข้ามาหาฉันหน่อย” รอไม่นานร่างสูงโปร่งของคนที่เรียกหาก็เดินเข้ามา

“มีอะไรจะให้มารียาช่วยค่ะคุณเมย์”

“ไปหาประวัติพนักงานทีมงานที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับแผนกไฟฟ้าทั้งหมดมาให้ฉันหน่อย”

“คุณเมย์จะเอาไปทำอะไรค่ะ”

“ฉันอยากรู้อะไรหน่อย ขอภายในวันนี้นะ” บอกเสียงราบเรียบ ใบหน้านิ่ง จนลูกน้องสาวนึกกลัว เพราะไม่คอยได้เห็นอารมณ์นี้ของนายสาว

“ค่ะ เดี๋ยวลีจัดการให้ค่ะ” รับคำเสร็จก็รีออกไปจัดการให้ทันที ถ้าคืนช้าไม่รู้ว่าจะถูกอารมณ์ไหนส่งมาที่เธออีก แค่คิดก็สยองแล้ว





        แสดง 11 - 11
วันที่โพสต์ :  26 มี.ค 2559 09:49    วันที่อัพเดท :   16 ม.ค. 2561 21:48    › จำนวนผู้เข้าชม 37631 คน
   › คะแนนโหวต 1314 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :