นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 9


มาเฟียดื้อรัก  9

                “เฮ้อ  ทำไมนอนไม่หลับวะ”  เธนที่นอนพลิกไปพลิกมาตอนนี้นาฬิกาก็บอกเวลาห้าทุ่มแล้ว  แต่เขาก็ข่มตาหลับไม่ได้สักที

                แกร็ก

                “เจ้านายจะไปไหนครับ”  เธนที่ตรวจความเรียบร้อยถามเจ้านายที่เดินออกจากห้องนอนมา

                “ไปนอนกับเมีย”  เธนตอบก่อนจะตรงไปยังห้องนอนของโบนิตาซึ่งเขาก็เป็นคนไขเข้าไปกับมือเนื่องจากเขาได้ขอกุญแจสำรองจากแม่บ้านเอาไว้ตั้งแต่ตอนทานอาหารเย็นเสร็จ

                “หลับสบายเลยนะ”  เธนว่าก่อนจะพาตัวเองขึ้นเตียงช้าและก็นอนตะแคงมองร่างบางที่ตอนนี้หลับแบบไม่รู้สึกตัวเลยว่าตอนนี้มีเขาเข้ามาอยู่บนเตียงด้วย

                “ฝันดีนะที่รัก”  เธนว่าก่อนจะสวมกอดร่างบางและหลับไปในที่สุด

                รุ่งเช้า

                “อื้อ”  โบนิตารู้สึกตัวพอจะบิดร่างกายเพราะรู้สึกเมื่อยแต่ก็รู้สึกหนักๆ  พอนึกขึ้นได้ก็รีบลืมตาทันที

                “...”  โบนิตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะผลักอกหนาออกทันที

                “อะไรโบวี่”  เธนว่าก่อนจะค่อยๆลืมตาแต่ไม่วายดึงร่างบางเข้าไปกอด  โบนิตาพยามยันอกแกร่งไว้แต่ดูเหมือนจะไม่สำเร็จ

                “อย่าดิ้นคนจะนอน”

                “คุณเข้ามาได้ไงค่ะ”

                “ไขกุญแจเข้ามา”

                “คุณกำลังบุกรุกความเป็นส่วนตัวของฉันนะคะ”  โบนิตาว่า

                “ผัวเข้าห้องเมียผิดตรงไหน”

                “ปล่อย”

                “จะให้ออกแรงแต่เช้าเลยใช่ไหม”  เธนว่าพร้อมกับจ้องหน้าหวานดุๆ

                “...”

                “ว่าไงจะนอนต่อไหม”

                “ฉันไม่ง่วง”  โบนิตาสะบัดเสียงใส่

                “แต่ฉันง่วง”

                “ง่วงคุณก็นอนไปซิมากอดฉันทำไม”

                “ก็มันนอนไม่หลับไง  ถึงกอด”  เธนพูดเอาแต่ใจ

                “คนบ้า”

                “พูดให้ดีโบวี่”

                “ทีคุณล่ะ  ชอบกวนแล้วเอาแต่ใจ  ฉันต้องยอมคุณทุกอย่างเลยหรือไง”  โบนิตาพูดเสียงสั่น  เธนนิ่งไปก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดออก

                “ขอโทษ  ที่ทำให้อึดอัดใจ”  เธนว่าก่อนจะเดินออกไป

                “คนบ้า  คุณเป็นคนผิดนะ”  โบนิตาพูดเบาๆตามหลังอีกฝ่าย

                  ห้องอาหาร

                “ตาเธนล่ะ”  คุณไททันถามหาลูกชายจากคนสนิท

                “เอ่อ  ออกไปแล้วครับ”

                “มันขยันไปหรือเปล่า”  คุณไททันว่า  คุณวาลินีเงยหน้ามองลูกสะใภ้  ก็เห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่เขี่ยข้าว

                “ทะเลาะกันหรือเปล่า”  คุณวาลินีถาม

                “เปล่าค่ะ”  โบนิตาว่า

                “มีอะไรก็บอกแม่ได้นะ  เราเป็นคนในครอบครัวบิลแบล็คแล้ว”  คุณวาลินีว่าต่อ

                “ใช่  อย่าตามใจมันมาก  มันเคยตัว”  คุณไททันว่า

                “...”

                “วันนี้ไปช้อปปิ้งกับแม่ดีกว่านะ  ไปซื้อน้ำหอมกัน”  คุณวาลินีว่า

                “เอาบอดีการ์ดไปด้วย”  คุณไททันเตือน

                “ค่ะ”  คุณวาลินีค้อนให้สามี  โบนิตายิ้มให้กับความรักของคนทั้งคู่ที่ดูยั่นยืนและยืนนานมาจนถึงทุกวันนี้  พอคิดถึงเรื่องตัวเองก็กลับมาเศร้าอีกครั้ง

                ห้องสรรพสินค้าชื่อดัง

                “ชอบกลิ่นไหนเลือกเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจแม่”

                “แต่ว่า”

                “เลือกเลย  ถ้าเราไม่เลือกแม่ถือว่าเราปฏิเสธความหวังดีนะ”

                “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ”  โบนิตารีบบอก

                “งั้นก็เลือกซิจ๊ะ” 

                “ค่ะ”  โบนิตาพูดเสียงแผ่วก่อนจะลองหากลิ่นที่ตัวเองชอบที่สุด  แต่สายตาก็ดันไปเห็นเธนที่กำลังเดินเคียงคู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง  สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข  แถมยังเอาอกเอาใจผู้หญิงคนนั้นอย่างออกนอกหน้า

                “ได้หรือยังหนูโบ”  คุณวาลินีเดินมาถามแต่พอเห็นโบนิตามองไปด้านนอกด้วยดวงตาที่คลอน้ำตาเธอก็รีบหันไปมองทันที

                “ตาเธน”

                “หนูไม่เลือกแล้วนะคะ”  โบนิตาว่า

                “งั้นก็กลับกันนะ”  คุณวาลินีบอก  เพราะเข้าใจความรู้สึกของร่างบางอย่างโบนิตาเป็นอย่างดี

                คฤหาสน์บิลแบล็ค

                “มีอะไรทำไมรีบกลับ”

                “ก็ลูกชายตัวดีของคุณซิ”

                “ลูกชายผมทำอะไรอีกล่ะ”  คุณไททันถามยิ้มๆ

                “พาผู้หญิงที่ไหนไปเที่ยวห้างก็ไม่รู้”  คุณวาลินีว่าก่อนจะเดินขึ้นห้องไป

                “สร้างแต่เรื่องโว้ย”  คุณไททันได้แต่ถอนหายใจก่อนจะนั่งรอลูกชายตัวดีกลับมาแก้ตัว

                  โต๊ะอาหาร

                “พ่อมองผมทำไมครับ”  เธนที่รู้สึกว่าพ่อกับแม่มองหน้าเขาแปลกๆ  ตั้งแต่กลับมาแล้วอดไม่ไหวก็เลยถามออกไป

                “เราพาใครไปเดินเที่ยวห้าง”  คุณวาลินีเปิดประเด็น  เธนชะงักก่อนจะเงยหน้ามองโบนิตาแต่อีกฝ่ายก็เอาแต่ก้มหน้า

                “แม่ทราบได้ไงครับ”  เธนถาม

                “ก็แม่เห็น”  คุณวาลินีว่า  เธนมองโบนิตาที่ตอนนี้กำช้อนแน่น

                “ก็อย่างที่เห็นครับ  น่ารักไหมครับ”

                เคร้ง      

                “ขะ  ขอโทษค่ะ”  โบนิตาว่าเมื่อเธอทำช้อนหลุดมือ

                “แกจะเอายังไง  อย่าคิดเล่นๆ  ถ้าทำแล้วทำให้มีแต่ความเจ็บปวดก็เลิกซะ”

                “คุณก็ว่าจะเลิกแล้วครับ  อย่างที่คุณพ่อบอกถ้าเล่นๆก็มีแต่ความเจ็บปวด”  โบนิตาที่เอาแต่นั่งนิ่งเริ่มน้ำตาคลอ  เพราะเข้าใจความหมายดีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร

                “คนที่จะมาเป็นสะใภ้แม่ต้องเป็นหนูโบเท่านั้น”

                “เขาไม่อยากเป็น  คุณแม่บังคับได้เหรอครับ”  เธนยังพูดต่อ

                “เอาความรู้สึกคนอื่นมาเล่น  พ่อไม่เคยสอน”  คุณไททันว่า

                “ผมก็ไม่ได้เล่น  คิดว่าจะพอแล้วจริงครับ”  เธนว่า  โบนิตาที่ฟังอยู่ถึงกับน้ำตาไหลออกมา

                “หนูโบ  หยุดพูดเลยนะตาเธน”  คุณวาลินีว่าก่อนจะกุมมือเรียวไว้

                “ขอตัวนะคะ”  โบนิตาว่าก่อนจะขอตัวกลับขึ้นห้องไป

                “เรามีเรื่องต้องคุยกัน”  คุณวาลินีว่า

                “คิดจะเล่นอะไร”  คุณไททันว่า

                “ผมไม่ได้เล่น”  คุณวาลินีมองสองพ่อลูกที่คุยเหมือนจะรู้ทันกัน

                “พูดให้ฉันรู้เรื่องด้วยค่ะ”  คุณวาลินีบอกสามี

                “เอาไว้ผมจะเล่าให้ฟัง  ผมขอคุยกับลูกสองคน”  คุณไททันว่า

                “แต่ว่า”

                “เชื่อผมซิ”  คุณไททันบอก  คุณวาลินีมองค้อนลูกชายก่อนจะกลับไปยังห้องนอนของตนเอง

                “อย่าทำทุกอย่างให้มันแย่”

                “ผมทำจริงครับ  เขาไม่รักผม  ผมก็ไม่จำเป็นต้องฝืนใจเขา”  เธนว่า

                “มาคิดอะไรได้ตอนนี้  เขาเสียหายไปแล้ว  และแกก็พาเขามา”

                “ผมจะให้คนไปส่ง”

                “อย่ามาเล่นแบบนี้  เพราะคนที่เสียใจคือแก”  คุณไททันว่า

                “ผมเอาจริงครับ”

                “ทุกคนรู้หมดแล้วว่าเขาเป็นอะไรกับแก  และถ้าเขากลับไปจะทำอะไร”

                “ก็ทำงานแบบเดิมไงครับ”

                “อย่ามาเห็นแกตัว”

                “ผมก็แค่อยากรู้ว่าเขาจะดื้อไปได้สักแค่ไหน  ไหนเมื่อผมแคร์เขาไม่สน  ผมก็จะไม่แคร์จริงๆ”

                “ฉันว่าคนที่ดื้อ และคนที่จะเสียใจคือแก”  คุณไททันว่า

                “มาลองดูไหมครับ”

                “ขาดเขาได้”  คุณไททันว่า  เธนถึงกับสะอึก

                “...”

                “เมื่อคืนยังไปนอนห้องเขา  แล้วคิดว่าจะขาดเขาได้”  คุณไททันว่าอีก

                “ผมทำได้  พ่อคอยดู”

                “ก็ดี  งั้นแกก็ไปอยู่คอนโด  เพราะยังไงฉันก็ไม่ปล่อยให้หนูโบกลับ”  คุณไททันว่า

                “ทำไมครับ”

                “ฉันจะรับผิดชอบหนูโบเอง  ยังไงซะแม่แกก็ไม่ยอมปล่อยหนูโบไปหรอก”  คุณไททันบอก

                “แล้วทำไมไม่ให้เขาไปอยู่ที่อื่นล่ะครับ”

                “เธน  อย่ามาเห็นแกตัว”

                “...”

                “อย่าเอาความรักมาเป็นเกมส์”  คุณไททันพูดเสียงเข้ม  เพราะรู้ว่าลูกชายต้องการเอาชนะ

                “...”

                “ฉันเตือนเพราะเป็นพ่อแก  ถ้าคิดจะหยุดก็ออกไปห่างๆหนูโบซะ  เพราะฉันกับแม่แกคงต้องดูแลเขา  เพราะคิดว่าเขาอาจจะมีทายาทของบิลแบล็คเร็วๆนี้”  คุณไททันว่าก่อนจะลุกหนีไป

                “เจ้านายคิดจะปล่อยคุณโบจริงๆเหรอครับ”

                “เขาไม่อยากให้ฉันเข้าใกล้แกก็เห็น”

                “คุณโบเธอเป็นผู้หญิงนะครับ  เธออาจจะรอให้เจ้านายเป็นคนเริ่มก่อน”

                “เริ่มอะไร”          

                “เจ้านายเคยบอกรักเธอไหมครับ  หรือแสดงอะไรให้เธอรู้ว่าเจ้านายจริงใจ”

                “ก็พอมาอยู่นี่ยังไม่จริงใจตรงไหน”  เธนว่า

                “งั้นก็ลองห่างกันไหมครับ  เจ้านายจะได้รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไป”  โรลว่า

                “...”

                “แล้วคนที่เจ้านายเดินควงคือใครครับ”

                “น้องไอ้แกรม”

                “คุณแอลวี่เหรอครับ”

                “เออ”    

                “ถ้าเป็นคุณแอลวี่ทำไมนายหญิงถึงโมโหครับ”  โรลถามอีก

                “คงจำไม่ได้มั้ง  เพราะแอลวี่พึ่งกลับมาจากอเมริกา”

                “อ้อ”

                “มีเมีย เมียก็ไม่รัก”  เธนบ่นก่อนจะขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด

                “เจ้านายควรจะแสดงความจริงใจก่อนนะครับ  เจ้านายรุกจนคุณโบเธอก็ไม่รู้ว่าเจ้านายจริงใจหรือแค่เล่นๆ”

                “ถ้าเล่นๆจะพามาบ้านไหม”

                “แต่ก็เล่นควรผู้หญิงอื่นให้เธอเห็น”  โรลว่า

                “จะย้ำทำไม  ก็กระตุ้นไง  กะจะให้หึง  ก็ไม่หึง”  เธนว่า  โรลได้แต่ส่ายหน้ากับความรักที่แสนยุ่งของเจ้านาย

 


(หมั่นไส้หนุ่มเธนว่าไหมค่ะ  จะแกล้งยังไงดีให้สำนึกนะ 555  ไม่รู้สนุกไหม  แต่ก็พยายามที่สุดแล้ว  ช่วงนี้คิดอะไรไม่ค่อยออก  วันนี้จัดไปหนึ่งตอนก่อนนะคะ  ขอตัวไปรีไรท์มนตร์รักฯก่อนนะคะ  ขอบคุณที่ติดตามค่ะ)

        แสดง 9 - 9
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 435895 คน
   › คะแนนโหวต 1834 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 3
หาผู้ชายให้โบวี่ควงเล่นๆสักคน แต่งตัวเปรียวๆ ยั่วกันไปเลย ใครจะแน่กว่ากัน 555
 Knigth | 24 พ.ค. 2559 3:58 | IP : 223.24.78.xxx

 ความคิดเห็นที่ 2
รอๆๆๆๆขอหลายๆตอนหน่อยจร้า
 moon | 24 พ.ค. 2559 0:48 | IP : 1.47.72.xxx

 ความคิดเห็นที่ 1
มาต่อเร็วๆนะคะ ชอบมากมาย
 ดาว | 23 พ.ค. 2559 23:43 | IP : 49.230.243.xxx