นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 10


มาเฟียดื้อรัก  10

                “หนูโบ”

                “ส่งหนูกลับเมืองไทยเถอะค่ะ”  โบนิตาบอกพร้อมกับน้ำตาที่นองหน้า

                “ถึงหนูอยากกลับแม่ก็ไม่ให้กลับ  แม่เป็นห่วง”

                “แต่หนูไม่อยากอยู่แล้ว”

                “คนที่ต้องไปเป็นเธนไม่ใช่หนู”

                “แต่หนูเป็นคนนอก”

                “หนูเป็นสะใภ้ของบิลแบล็ค”

                “...”

                “พักซะ  เรื่องอื่นค่อยว่ากันนะ  แต่เรื่องที่หนูจะไปแม่ให้ไม่ได้จริงๆ”  คุณวาลินีบอกก่อนจะออกไป

                “คนใจร้าย  ทำไมต้องทำร้ายกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วย”  โบนิตาว่าก่อนจะเช็ดน้ำตา

                วันต่อมา

                “งานเปิดตัวน้ำหอมคุณแม่จะให้ผมพาไปไหมครับ”  เธนถามขณะที่รับประทานอาหารเช้า

                “ไม่ต้อง”

                “แล้วคุณแม่จะไปไหมครับ”

                “ไป”  เธนถึงกับถอนหายใจเพราะตั้งแต่ที่เขาทำให้ลูกสะใภ้สุดที่รักของนายหญิงบิลแบล็คเสียใจ  ก็ถูกทุกคนเมินไปหมด  อยากจะบ้าตาย  เธนคิด

                “งั้นแม่จะไปกับใครล่ะครับ  ผมว่าง”

                “ไปกับหนูโบ”

                “แม่จะให้ไปทำไมครับ”  เธนถามอย่างงงๆ  แต่กลับทำให้โบนิตาคิดมากเพราะดันคิดว่าเขาไม่อยากให้เธอออกสื่อให้ใครรู้ว่าเธอเป็นอะไรกับคนตระกูลบิลแบล็ค

                “ทำไมจะไปไม่ได้ในเมื่อแม่จะให้ไป”

                “ผมแค่แปลกใจ”  เธนว่าก่อนจะมองร่างบางที่เอาแต่ก้มหน้าไม่มองหน้าเขาเลย  หงุดหงิดจริง  เธนได้แต่คิด

                “รีบกินรีบไปทำงาน”  คุณไททันว่า  หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรกันเลยจนทุกคนแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

                “หนูโบ  เดี๋ยวออกไปเลือกเสื้อผ้าที่จะใส่ไปงานกันนะ”

                “แต่ว่า”

                “ไม่มีแต่  ไปเป็นเพื่อนแม่หน่อยนะ”  คุณวาลินีว่า

                “ก็ได้ค่ะ”  และสองสาวต่างวัยก็ไปยังห้องเสื้อซื้อดังลองจนไม่รู้จะลองยังไงจนมาถึงชุดสุดท้ายที่คุณวาลินีอออกจะพอใจเป็นพิเศษ

                “เอาชุดนี้ค่ะ”

                “คุณแม่ค่ะ  มันดูโป๊ไปไหมค่ะ”

                “ไม่โป๊หรอก  กำลังหึงได้ที่”

                “คุณแม่ว่าอะไรนะคะ  ประโยคหลังคุณวาลินีพูดเสียงเบาทำให้โบนิตาไม่ได้ยิน

                “เปล่าจ๊ะ”  คุณวาลินีว่าก่อนจะเคลียร์ค่าชุดทั้งหมดและก็กกลับไปยังคฤหาสน์เพื่อเตรียมตัวสำหรับงานคืนนี้

                หนึ่งทุ่ม

                “ตาเธนยังไม่มาเหรอค่ะ”  คุณวาลินีถามสามี

                “ยัง  คุณมีอะไรหรือเปล่า  เห็นยิ้มตั้งแต่กลับมาแล้วไปเที่ยวกับลูกสะใภ้มีความสุขขนาดนั้นเลย”  คุณไททันแซว

                “ค่ะ  ความสุขจนร้อนในอกแน่ๆ”

                “อะไร  ผมไม่เข้าใจ”  ไททันว่า

                “เดี๋ยวก็รู้ค่ะ”  คุณวาลินีว่า

                “อ้าว  คุณแม่จะไปแล้วเหรอครับ”  เธนที่กลับจากที่ทำงานถาม

                “อืม  รอหนูโบอยู่”

                “มาแล้วค่ะ”  แม่บ้านเดินมาบอก  ทำให้ทุกสายตาจับจ้องร่างบางที่กำลังลงบันไดมาอย่างสง่างาม  ชุดเดรสเกาะอกสีแดงขับให้ผิวขาวของอีกฝ่ายผ่องขึ้นดูน่าทะนุถนอม  ความยาวของชุดแค่หัวเข่ากำลังพอดี  สายตาที่เธนมองโบนิตาทำให้อีกฝ่ายประหม่าไม่น้อย

                “ไปเปลี่ยน”  เธนพูดเสียงเข้ม

                “เงียบไปเลย  แม่เป็นคนเลือก  แล้วเรามีสิทธิ์อะไรมาสั่งหนูโบ”

                “ก็สามีไง  ผมไม่ให้เมียผมไป”  ทุกคนถึงกับหลุดยิ้มออกมาเมื่อเธนมาดหลุดออกมาในที่สุด

                “ใช่ที่ไหน  ยังไม่แต่งงานกัน”  คุณไททันว่า

                “ก็กำลังจัดไง  ผมไม่ให้ไป”  เธนตรงไปโอบเอวบางไว้แน่น

                “ปล่อยนะคะ”  โบนิตาว่า

                “กลับขึ้นห้องเลย  หรือจะให้อุ้ม”

                “ให้น้อยๆหน่อย  หนูโบต้องไปงานกับแม่  มาหนูโบ”  คุณวาลินีรีบมาดึงมือของโบนิตาและเดินออกไปที่รถทันที

                “บ้าเอ้ย  ไอ้โรลไปเอารถออกเลย  เร็ว”  เธนว่าเมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่ให้คนขับรถขับออกไปโดยไม่รอว่าเขาจะวิ่งตามไปไหม

                “คิดว่าจะแน่ไอ้ลูกชาย”  คุณไททันว่าก่อนจะกลับไปยังห้องทำงานของตนเอง  ปล่อยให้ภรรยาดำเนินแผนการต่อไป  เพราะดูเหมือนจะราบรื่นไม่น้อย

                งานเปิดตัวน้ำหอม

                “สวัสดีค่ะมาดาม  พาใครมาค่ะ  น่ารักเชียว” 

                “ว่าที่ลูกสะใภ้ค่ะ”  คุณวาลินีว่า

                “แฟนตาเธนเหรอค่ะ  แล้วตาเธนไม่มาด้วยเหรอค่ะ”

                “ตามมาแน่ๆค่ะ”  คุณวาลินีพูดไปยิ้มไป  แต่คนที่คิ้วขมวดหนีไม่พ้นโบนิตา

                “เข้าไปในงานไหมค่ะ  งานกำลังจะเริ่ม”  เมื่อคุณวาลินีพาโบนิตาเข้าไปในงานทุกคนก็ให้ความสนใจกับสาวน้อยที่มาด้วย  พอรู้ว่าเป็นใครก็เรียกเสียงฮือฮาหนักเข้าไปอีก  นักข่าวต่างรัวซัตเตอร์กันแทบไม่ทัน

                “มองหาดิเมียฉันอยู่ไหน”  เธนที่มาถึงงานก็รีบสั่งโรลทันที

                “เจ้านายใจเย็นก่อนซิครับ”

                “กูหวง  เข้าใจไหม”  เธนว่า

                “น้ำหอมนี้เหมาะกับคุณโบมากๆเลยนะครับ”

                “นายครับคุณโบกับนายหญิงอยู่ตรงนั้น”  เธนหันไปมองก็เห็นว่ามีผู้ชายกำลังส่งแบบเทสความหอมของน้ำหอมให้โบนิตาและสายตาที่มองกวาดไปทั่วร่างอีกทำให้เธนตรงดิ่งเข้าไปหาเลย

                “หอมไหมครับ”

                “เอ่อ  ค่ะ  คุณแม่ชอบไหมค่ะ”  โบนิตาหันไปถามความเห็น

                “ก็หอมดี  หนูจะเอาไหม”  คุณวาลินีถาม

                “แต่วันนั้นคุณแม่พึ่งซื้อให้เองนะคะ”

                “ผมให้ฟรีครับ”

                “ผมมีปัญหาซื้อให้เมียผมได้  ไม่ต้องถึงกับแจกฟรีหรอก  แต่เมียผมไม่ต้องใช้น้ำหอมก็ได้เพราะหอมอยู่แล้ว”  โบนิตาถึงกับร้อนวูบวาบไปทั่วหน้าเมื่ออีกฝ่ายประกาศว่าเธอเป็นใคร  แถมยังกลางงานทำเอาคนสนใจหนักเข้าไปอีก  แต่ความพอใจหนีไม่พ้นคุณวาลินีที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับผลงานตัวเองที่ทำให้ลูกชายตัวเองหัวหมุนได้

                “กลับได้ยังครับแม่”  เธนถามแต่แขนแกร่งก็โอบเอวบางไว้แน่น

                “เจ็บค่ะ”

                “เงียบไป”  เธนดุอีกฝ่าย    

                “ฉันทำอะไรผิดค่ะ  ทำไมต้องเสียงดังใส่กันด้วย”

                “เดี๋ยวก็รู้ว่าทำอะไรผิด”  เธนยิ่งพูดก็ยิงหงุดหงิด

                “จะกลับก็กลับไปซิ  แม่จะกลับพร้อมหนูโบ”

                “แต่ผมต้องการให้เมียผมกลับตอนนี้”

                “แม่ไม่ให้กลับ”  คุณวาลินีพูดเสียงเข้ม

                “แม่แกล้งผมหรือเปล่า”  เธนถาม

                “ทำไมแม่ต้องแกล้ง  แล้วไม่ไปดูแลสาวน้อยที่เราควงล่ะ”  คุณวาลินีแขวะ

                “สาวน้อยที่ไหน  ผมไม่มีคนที่เห็นก็ยายแอลน้องสาวไอ้แกรมไง  พึ่งกลับมาผมก็เลยพาไปกินข้าวที่ห้าง”  เธนพูดออกมา  ทำเอาคุณวาลินียิ้มแก้มแทบปริ

                “คุณแม่ครับ  กลับเถอะครับ  ผมไม่ชอบให้ใครมามองเมียผม”  เธนอ้อนผู้เป็นแม่  ส่วนโบนิตาไม่ต้องบอกยืนหน้าแดงแล้วหน้าแดงอีก  ก็เพราะอีกฝ่ายเล่นกอดไม่เกรงใจสายตาใครเลย

                “แกก็ไปซิ  ไม่ได้มาคันเดียวกันนี้”

                “งั้นเรากลับคันเดียวกันก็ได้ครับ  นะครับแม่”  เธนว่าก่อนจะโอบเอวผู้เป็นและโบนิตาออกจากงานท่ามกลางสายตาของทุกคนและพรุ่งนี้คงหนีไม่พ้นข่าวหน้าหนึ่งอีกตามเคย

                คฤหาสน์บิลแบล็ค

                “วันนี้แม่จะไปนอนด้วยนะ”  คุณวาลินีว่า

                “ค่ะ”

                “ไม่ได้  ผมจะไปนอนกับโบวี่”

                “เป็นอะไรกับเขา”  คุณวาลินีย้อน

                “สามีไง  จะแต่งแล้วด้วย  แม่อย่าเล่นแบบนี้กับผมนะ”

                “ถ้าคิดจะแต่งบอกรักเขาแล้วเหรอ”

                “ผมจะบอกกันสองคน  แม่อย่ามารู้มาเห็นซิ  ผมอายเป็นนะ”  คุณวาลินีถึงกับหัวเราะอย่างพอใจ

                “จนกว่าจะแต่งงานก็ห้ามนอนด้วยกัน”  คุณวาลินีพูดเสียงเข้ม

                “ไม่ได้  ผมไม่ยอม”

                “ไม่ยอมก็ไม่ต้องแต่ง”  คุณวาลินีว่า  โบนิตาได้แต่มองสองแม่ลูกเถียงกัน  ส่วนโรลถึงกับส่ายหัว

                “ขึ้นไปพักผ่อนดีกว่า”  คุณวาลินีว่ากอ่นจะจูงมือโบนิตาไปด้วย

                “ผมจะคุยกับโบวี่ก่อน”

                “ให้เวลาห้านาที”

                “หนึ่งชั่วโมง”  เธนต่อรอง

                “งั้นก็ไม่ต้องคุย”

                “ห้าก็ได้ครับ”  เธนว่าก่อนจะรีบฉุดมือเล็กไปยังห้องนอนของตนทันที

                “ปล่อยค่ะ”

                “ไม่  มาให้ลงโทษซะดีๆ  ทำให้ฉันหึง”

                “คุณจะมาหึงฉันทำไมค่ะ  คุณไม่ได้รักฉันสักหน่อย”

                “ไม่รักจะหึงไหม”  เธนย้อน

                “คุณแค่  แค่พูดเล่น”  โบนิตาก้มหน้า

                “เงยหน้ามามองกัน”

                “ไม่”  โบนิตพูดเหวี่ยงๆใส่จนเธนยิ้มออกมาเพราะนานๆที่จะเห็นอาการแบบนี้ของอีกฝ่าย

                “แต่งงานกัน”

                “ไม่ค่ะ”

                “ทำไม”

                “ไม่ได้รักกันไง”  โบนิตาว่า

                “ไม่รักจะหึงไหม  ไม่รักจะห่วงไหม  ฉันมันดื้อและก็เอาแต่ใจเธอก็รู้  ดังนั้นฉันแสดงออกไม่ค่อยเป็นหรอกนะ  แต่ถ้าแสดงบนเตียงฉันถนัด”

                “คนบ้า  หื่น”

                “จริงนะ  ตอนนี้ก็เริ่มอยากจะหื่นแล้วซิ”  เธนว่าก่อนจะรั้งร่างบางเขามากอดพร้อมกับซุกไซ้ไปตามลำคอไหล่เนียน

                “ยะ  อย่าค่ะ”  โบนิตาเสียงสั่น

                “นิดเดียวเอง”  มือหนาลูบไล้ที่ต้นขาสวยก่อนจะหายๆเข้าไปในสายกระโปรง

                ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

                “เธนเอาหนูโบออกมาหาแม่เดี๋ยวนี้”  โบนิตารีบดันอกแกร่งออกอห่างและถอยไปติดกับประตู

                “จำไว้เลยนะ  แต่งเมื่อไรเธอลุกไม่ขึ้นแน่”  เธนคาดโทษ  เพราะตอนนี้เขาแทบอยากจะตามไปกระชากร่างบางมาฟัดให้จมเตียงแต่ติดที่ผู้เป็นแม่รออยู่

                “ฉันไปนะคะ”

                “ฝันดี  ที่รักของฉัน”  โบนิตาอึ้งไปกับคำบอกรักแสนหวานนั้น  เธนยิ้มก่อนจะเดินตรงไปจุ๊บปากบางและก็ผละออก

                “น่าฟัด”  เธนกระซิบบอกข้างหู

                “คนบ้า”  โบนิตาอายไม่รู้จะอายยังไงอีกรีบเปิดประตูออกไปซึ่งคุณวาลินีก็รออยู่แล้ว

                “ตาเธนทำอะไรหรือเปล่า”  คุณวาลินีถาม

                “ป่ะ  เปล่าค่ะ”  และสองสาวต่างวัยก็กลับไปยังห้องพักของตัวเอง

                “เฮ้อ  เมื่อไรจะได้กอดเมียวะ”  โรลได้แต่ส่ายหน้าให้กับเจ้านายของตน

                “แล้วไม่เล่นต่อแล้วเหรอครับ”  โรลว่า

                “ไม่เล่นโว้ย  เล่นแล้วแม่พาเมียฉันไปให้ผู้ชายอื่นจะทำไง  ยิ่งน่ารักน่าฟัดอยู่  ไปคิดแผนมาเลยว่าฉันจะได้กอดเมียยังไง”  โรลได้แต่ส่ายหน้าสรุปเมียใครกันแน่เนี้ย

                “คุณเธนคงต้องร่วมมือกับนายท่านแล้วล่ะครับ”  โรลว่า

                “ใช่จริงด้วย  พ่อก็ขาดแม่ไม่ได้  แกมันเยี่ยมมาก  เดี๋ยวเดือนนี้เพิ่มเงินเดือนให้”  เธนว่าก่อนจะตรงไปหาผู้เป็นพ่อที่ห้องทันที


(วันนี้มาเร็วค่ะ  ตอนแรกคิดว่าจะดราม่า  แต่สงสารสาวโบเลยจัดกากรให้หนุ่มเธนโดยเล่นงานแทน  สุดท้ายก็มาดหลุดยอมรับความจริงเพราะหึงเมีย 555  จัดไปหนึ่งตอนนะคะ  หวังว่าคงสมใจนะเพราะจัดการตามที่รีดเดอร์บอกว่าอยากจะให้หนุ่มเธนหึงสาวโบ หวังว่าคงชอบนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคน จุ๊บๆ)

        แสดง 10 - 10
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 519690 คน
   › คะแนนโหวต 2253 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :