นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 11


มาเฟียดื้อรัก  11

                ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

                “ใครมากันนะ”

                “เดี๋ยวหนูไปเปิดให้ค่ะ”  โบนิตาบอกคุณวาลินีก่อนจะไปเปิดประตู

                “นายหญิงค่ะ”

                “มีอะไรกัน”  คุณวาลินีถาม

                “นายท่านบอกว่าปวดหัวค่ะ  เลยให้มาตามนายหญิง”  สาวใช้บอก

                “ตายจริง  ปวดหัวเหรอ  แล้วกินยาหรือยัง”  คุณวาลินีรีบถามก่อนจะเดินนำสาวใช้กลับไปดูคุณไททันที่ห้อง

                ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

                “สงสัยคุณแม่จะมาแล้ว”  โบนิตาว่าก่อนลุกและตรงไปเปิดประตู

                “คุณ  คุณเธน”  โบนิตาตกใจเมื่อคนที่มาเคาะเป็นเธนก็เลยจะรีบปิดประตู  แต่เธนก็รีบพาตัวเองเข้ามาได้สำเร็จก่อนจะล็อกประตูทันที

                “คุณเข้ามาทำไมออกไปนะ”

                “จะนอนกับเมีย”

                “คุณแม่จะนอนห้องนี้”

                “แม่มาไม่ได้แล้วล่ะ”  เธนว่าก่อนค่อยสาวเท้าเดินเข้ามาหาโบนิตา  โบนิตาก็ถอยหลังไปเรื่อยๆจนโบนิตา

                “ทำไมค่ะ  หรือว่าคุณพ่อเป็นอะไรมากหรือเปล่า”  โบนิตาถาม

                “ไม่ได้เป็นอะไร”  เธนตอบยิ้มๆ

                “อุ้ย”  โบนิตาอุทานออกมาเมื่อถอยไปจนชนขอบเตียงและทรุดนั่งลง  ก่อนจะเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของเธน

                “คุณโกหกคุณแม่เหรอ”

                “ไม่เอาซิโบวี่โกหกที่ไหน  พ่อก็แค่อยากนอนกอดแม่  เหมือนที่ฉันอยากกอดเธอ”

                “ถอยออกไปนะคะ”  โบนิตาว่าก่อนจะรีบข้ามฟากไปอยู่อีกฝั่งของเตียงแต่เธนก็ไวกว่ารีบตะครุบร่างบางก่อนจะคร่อมร่างบางเอาไว้ทันที

                “อย่านะ  คุณเธนปล่อย”  โบนิตาดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดแต่เธนกลับบดเบียดตัวเองให้แนบแน่นกับร่างบางมากขึ้น  จับมือเล็กไว้แน่นก่อนจะตรึงไว้เหนือศีรษะ

                “ยะ  อย่าทำอะไรฉัน  นะคะ”  โบนิตาพูดเสียงสั่นภาพวันนั้นภายในโรงพยาบาลฉายเข้ามาในความทรงจำอีกครั้งทำเอาเธอหวาดกลัวจนนำตาคลอ  เธนชะงักไปก่อนจะค่อยโน้มหน้าลงไปจูบที่มุมปากบางเบาๆและทำอย่างนั้นหลายครั้งก่อนจะประกบปากบางอย่างดูดดื่ม  นุ่มนวล  จากที่ร่างบางดิ้นอย่างรุนแรงก็เริ่มหยุดนิ่ง  เธนพึงพอใจไม่น้อย

                “ฉันจะลบความทรงจำเลวร้ายนั้นให้”  เธนว่าก่อนจะบรรจงจูบลงมาอีกครั้ง  เธนจูบตั้งแต่หน้าผากมน  แก้มใสก่อนจะหยุดนิ่งที่ปากบางก่อนจะบดเบียดไปด้วยความอ่อนโยน  ทำเอาร่างบางสั่นเทาไปด้วยความวาบหวามปนเสียวซ่านเพราะมันช่างต่างจากครั้งนั้นนัก

                “อืม  อื้อ”  เสียงหวานได้แต่ครางอยู่ในลำคอ  มือหนาปล่อยมืออกจากข้อมือเล็กก่อนจะจัดการกับชุดนอน  พอกายเปลือยสัมผัสกับทำเอาโบนิตาสะดุ้งก่อนจะรีบดันอก

                “มะ  ไม่นะคะ”

                “ทำไม  เราเป็นอะไรกันเธอน่าจะรู้ดีนะ”  เธนว่าก่อนจะพรมจูบไปที่เนินอกอิ่มก่อนจะครอบครองปลายถันสีระเรื่อด้วยปากหนา

                “อื้อ  คุณเธน  ยะ  หยุดนะ”  มือเล็กดันไหล่หนาแต่ก็ไม่สำเร็จ  เธนพรมจูบลงมายังหน้าท้องก่อนจะหยุดอยู่ที่จุดอ่อนไหว

                “มะ ไม่นะ  คุณเธน  อย่า  อื้อ  อ่ะ”  โบนิตาที่หนีบขาให้ชิดกันแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อมือหนาจับมันแยกออกก่อนจะสำรวจหาความหอมหวานทันที  ยามที่ปากหนาและลิ้นร้อนสัมผัสมาโบนิตได้แต่ครางออกมาอย่างเสียวซ่านมือเล็กกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น

                “อ๊ะ  อื้อ  มะ  ไม่ไหว  พะ  พอได้แล้ว”  โบนิตาบิดเร่าไปมาอย่างเสียวซ่านปนทรมาน  เธนไม่สนใจเขาจับขาเรียวทั้งสองพาดบ่าก่อนจะเงยหน้ามองผลงานที่ตอนนี้ร่างบางแทบหมดเรี่ยวแรงขัดขืน  เธนยิ้มก่อนจะจัดการส่งนิ้วแกร่งเข้าไปสร้างความกระสันให้แก่ร่างบาง

                “มะ  ไม่  อื้อ  คุณ  เธน  อื้อ  เจ็บ”

                “อย่าเกร็งคนดี  ฉันทำแบบนี้เพื่อที่เราจะได้มีความสุขด้วยกันนะ”

                “มะ  อ๊ะ  อื้อ  คุณเธน  ตรงนั้น  อื้อ”  เธนยิ้มก่อนจะเร่งจังหวะเข้าออกของนิ้วแกร่งให้เร็วขึ้น  จนร่างบางบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านอย่างบรรยายไม่ถูก

                “ตอดรัดดีจัง”  เธนว่า

                “อ๊ะ  อ่ะ  อะ  อืม  อ๊าย”  โบนิตากรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อร่างหนาได้ปลดปล่อยเธอด้วยนิ้วแกร่ง  โบนิตาได้แต่หอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าหัวใจเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ  เธนเคลื่อนกายขึ้นมาทาบทับร่างบางอีกครั้ง

                “ฉันพร้อมแล้วนะโบวี่”

                “ฉันมะ  ไม่พร้อม  อื้อ  อ๊ะ  จะ  เจ็บ”  โบนิติใช้มือดันหน้าท้องอีกฝ่ายไว้

                “อ๊า  แน่นเกินไป  โบวี่ผ่อนคลายหน่อย  ฉันเข้าไม่ได้”  เธนว่าก่อนจะขยับออกและสอดใส่เข้ามาอีกครั้ง

                “กรี๊ด”  โบนิตากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บ  น้ำตาไหลซึมออกมาจากดวงตาคู่สวยทันที

                “ชู่  คนดี  ฉันขอโทษ  ไม่ทำแบบนี้เธอจะเจ็บอีกนะ”  เธนว่าก่อนจะพรมจูบซับน้ำตาที่ไหลออกมา  เขาอยู่นิ่งไม่กล้าขยับเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเจ็บ

                “อ๊า  โบวี่  ถ้าเธอจะรัดกันแบบนี้ฉันจะไม่ทนนะ”

                “ฉัน มันไปเอง  อื้อ  อ่ะ”  และเธนก็ทนไม่ไหวเขาขยับสะโพกสอบทันที  เสียงครางหวานส่งเสียงครางออกมาไม่หยุดยามที่สะโพกแกร่งขยับโยกเข้าออกอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน  มือเล็กจิกไปที่ก้นอีกฝ่ายอย่างแรงเพื่อระงับความเสียวซ่าน  เธนสะดุ้งเมื่อเล็บสวยจิกมาที่ก้นเขาเพื่อระงับความเสียวซ่านกลับทำให้เขาโหมกระหน่ำแรงรักเข้าหาอย่างบ้าคลั่งหนักขึ้น

                “อื้อ  แรงไป  แล้วค่ะ”  โบนิตาได้แต่ร้องบอกปนเสียงครางแต่อีกฝ่ายก็ไม่สนใจจับขาเรียวทั้งตั้งขึ้นพร้อมกับพาดบ่าและขยับสะโพกสอบเข้าอย่างหนักหน่วง

                “อ่ะ  อะ  อื้อ  เธน  มะ  ไม่ไหว  อ๊ะ”

                “อ๊า  ดีชะมัด  ความรู้สึกแบบนี้”

                “อื้อ  อ่ะ  เธนได้โปรด  ไม่ไหวแล้ว  อื้อ  อ่ะ  อ๊ะ  อ๊าย/อ๊า”  เมื่อร่างบางบอกว่าไม่ไหวสะโพกสอบก็เร่งจังหวะอย่างรุนแรงก่อนจะปลดปล่อยลาวาขุ่นข้นพรวดพุ่งออกมาอย่างรุนแรงเช่นกัน

                “เตรียมตัวเป็นนายหญิงบิลแบล็คเลยคนดี”  เธนพึมพำที่ข้างหูก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆพร้อมกับดึงร่างบางเข้ามากอด

                “อึดอัดค่ะ”

                “นอน ถ้าไม่หลับจะต่อนะ  ยิ่งอยากรักเมียอยู่”

                “คนบ้า”  โบนิตาว่าก่อนจะยอมปล่อยให้อีกฝ่ายก่อน ไม่นานก็หลับไปในที่สุด

                “แอลอยู่ไหน”  พอเห็นร่างบางรับสนิทเธนก็โทรหาน้องสาวเพื่อนรักทันที

                “นอนซิค่ะ  แล้วพี่เธนไม่นอนหรือไง  โทรมาดึกๆ”  แอลว่า

                “พรุ่งนี้พี่จะไปหาที่ร้าน  ทำตัวให้ว่างด้วย”

                “ว้าวจะได้เจอพี่สะใภ้แล้วเหรอ”

                “ให้น้อยๆหน่อย”  เธนพูดยิ้มก่อนจะก้มมองคนในอ้อมกอดที่นอนหลับตามพริ้มอย่างน่ารักตรงหน้า

                “ค่ะ  งั้นเจอกันกู๊ดไนท์ค่ะ”  เธนว่างสายทันทีที่อีกฝ่ายพูดเจ็บพร้อมกับหลับตาลง

                เช้าวันต่อมา

                “อืม”  เธนค่อยลืมตาก่อนจะปรับสายตาให้เข้ากับแสงก่อนจะรู้สึกร้อนๆที่แขนเลยก้มไปดู

                “เฮ้ย  โบวี่  โบวี่”  เธนเรียกอีกฝ่ายเพราะร่างบางตัวร้อนมากๆเลย

                “คะ  ค่ะ”

                “อาการไม่ดีทำไมไม่เรียก”  เธนบ่นก่อนจะรีบหยิบผ้าขนหนูมาพันเอวและอุ้มร่างบางหายเข้าไปในห้องน้ำเขาจัดการทำความสะอาดให้ร่างบางก่อนจะหาเสื้อผ้าให้ใส่

                “ไอ้โรล  โรล”

                “ครับนาย”

                “ไปเตรียมตัวจะพาโบวี่ไปหาหมอ”  เธนว่า

                “มีอะไรกัน”  คุณวาลินีถาม

                “โบวี่ไม่สบายครับ  ผมจะพาไปหาหมอ”

                “รังแกหนูโบเหรอ  แม่บอกว่าไง”  คุณวาลินีเตรียมเล่นลูกชายตัวดีแต่สามีจับแขนไว้ก่อน 

                “ผมไปนะครับ”  เธนดูสีหน้าเครียดอุ้มโบนิตาลงบันไดไป 

                “ไม่เห็นเหรอว่าลูกชายเราก็ห่วงหนูโบมากๆ”  คุณไททันว่า

                “ลองไม่เป็นห่วงดูซิ  ฉันเอาเรื่องแน่  คุณก็เหมือนกันไม่คิดว่าจะร่วมมือกับลูกหลอกฉัน”  คุณวาลินีหันไปเล่นงานสามีต่อ

                “เอาน่าก็ผมนอนไม่ได้นี่ถ้าไม่มีคุณ”  คุณไททันรีบเอาใจภรรยา

                โรงพยาบาล

                “ไม่ต้องนำไปห้องตรวจและเอาหมอผู้หญิง”  เธนไม่ให้ใครแตะโบนิตาเขาให้พยาบาลเดินนำไปและยังต้องการหมอผู้หญิงอีกต่างหาก

                “ห้องนี้ค่ะ”

                “ตรวจเมียผมหน่อย  และอย่าทำให้เมียผมเจ็บ”  เธนว่าก่อนจะวางร่างบางที่เตียง

                “คนไข้เป็นอะไรค่ะ”

                “รักเมียมา”  เธนตอบทำเอาหมอถึงกับอึ้งก่อนจะรีบตรวจ

                “เอ่อ  คุณไม่ควรจะรุนแรงมากหนักนะคะ”

                “ก็รักมาก  แล้วหมอยุ่งอะไรด้วย”

                “ถ้าคุณไม่รู้จักนุ่มนวล  ภรรยาคุณก็จะป่วยแบบนี้นะคะ”  หมอบอกทำเอาเธนนิ่งไป

                “มีไข้มาก  เดี๋ยวหมอจะจัดยาให้  จะให้นอนที่นี่ไหมค่ะ”

                “โบวี่นอนดูอาการก่อนไหม”  เธนก้มลงไปถามโบนิตา

                “อยากกลับบ้าน”  โบนิตาพูดเสียงแผ่ว

                “ครับ  จัดยาให้ผมด้วย  และผมต้องการให้หมอไปตรวจเมียผมทุกวัน”  เธนว่าก่อนจะอุ้มโบนิตาออกจากห้องและไปรอโรลที่รถ



(เน็ตท่าจะไม่ดีแล้วค่ะ  รอบสองแล้วนะ  จะอัพได้ไหมน่า)

        แสดง 11 - 11
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 480827 คน
   › คะแนนโหวต 2046 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :