นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 12


มาเฟียดื้อรัก  12

                “หนูโบเป็นไงบ้าง”  คุณวาลินีถามลูกชายที่อุ้มลูกสะใภ้เข้ามา

                “โอเคครับ  แค่มีไข้”  เธนว่าก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายไปยังห้องนอนของตัวเอง

                “รับข้าวต้มไหมค่ะ”  สาวใช้ถาม

                “เอามาเลย  โบวี่จะได้กินยา”  เธนว่า

                “เพราะเราเลยนะ”  คุณวาลินีว่า

                “ผมขอโทษครับ  ก็มันยั้งไม่อยู่อ่ะ  อีกอย่างผมทำกับเมียจะเป็นไรไป”

                “ต้องคิดถึงหนูโบด้วยซิว่าไหมไหม”  คุณไททันว่า

                “ผมขอโทษครับ”  เธนว่าก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้น

                “ว่าไง”

                “จะมาไหมค่ะพี่ชาย”

                “ไปไม่ได้แล้วโบวี่ไม่สบาย  เป็นพรุ่งนี้แล้วกัน”

                “พี่สะใภ้เป็นไรค่ะ”

                “ไม่ใช่เรื่องของเด็ก”  เธนว่าก่อนจะวางสายไป

                “ใคร”

                “แอลครับ”

                “จะเล่นอะไรอีก”  คุณวาลินีถาม

                “ผมให้แอลออกแบบชุดแต่งงานให้โบวี่ครับ”  เธนว่า

                “ก็แล้วไป”  คุณไททันและคุณวาลินีก็ออกไปปล่อยให้ลูกชายได้ดูแลโบนิตาต่อ

                “โบวี่  โบวี่”

                “ค่ะ”

                “ลุกขึ้นมาทานข้าวต้มก่อน”

                “ไม่หิวค่ะ”

                “ไม่ได้จะได้ทานยาไง”

                “เจ็บคอ”

                “ไม่สบายก็แบบนี้ทนหน่อยนะ  ทานสักสามคำ  และทานยาเลยดีไหม”

                “ค่ะ”  เธนยิ้มก่อนจะป้อนข้าวให้โบนิตาพอครบสามคำร่างบางก็ร้องหายาทันที

                “อีกคำ”

                “แต่คุณบอกสาม”  โบนิตาขมวดคิ้ว

                “อีกคำ  นะครับ  คนเก่ง”  โบนิตาหน้ามุ่ยก่อนจะยอมทานอีกคำ

                “ยา”

                “เด็กน้อย”  เธนว่าก่อนจะป้อนยาอีกฝ่าย

                “นั่งก่อนอย่าพึ่งนอน”

                “ง่วง”

                “งั้นนั่งพิงฉันก่อน  เดี๋ยวค่อยนอนนะ”  เธนก่อนจะพาตัวเองไปนั่งให้อีกฝ่ายนอนพิง  ไม่นานร่างบางก็หลับไป

                “จะให้หลงไปไหนนะ”  เธนว่าก่อนจะลูบผมนุ่มอย่างเบามือ  และไม่นานเขาก็ประคองให้ร่างบางนอนกับที่นอนดีๆก่อนเขาจะออกไปสั่งงานโรล

                ตกเย็น

                “อือ”  โบนิตาค่อยๆลืมตาก่อนจะมองไปรอบห้อง

                “ห้องคุณเธน”

                “โอ๊ย”  พอก้าวขาลงจากเตียงถึงกับทรุดลงกับพื้น

                “โบวี่  เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

                “คุณเธน”

                “จะไปไหน  จะเอาอะไรทำไมไม่เรียก”  เธนดุร่างบางเล็กน้อย

                “จะ  จะกลับห้องค่ะ”

                “ต่อไปนี้เธอต้องนอนห้องฉัน”

                “ทำไมค่ะ”

                “สามีภรรยาใครนอนแยกห้อง”

                “แต่เรายังไม่ได้แต่งงานกัน”

                “ก็กำลังไง”

                “คนเอาแต่ใจ”

                “รู้ดี  แต่ทำไมไม่จำ”  เธนก่อนจะประคองร่างบางไปนั่งที่เตียง

                “ลงไปทานข้าวได้ไหม”

                “ได้ค่ะ  แค่หน้ามืดนิดหน่อย”  เธนยกมือแตะหน้าผากมนวัดไข้ทันที

                “ไม่ร้อนแล้ว  มีอาการยังไงบ้าง”

                “ดีขึ้นแล้วค่ะ  คงเพราะนอนเยอะ”

                “ก็ทั้งวัน  ไปล้างหน้าจะได้ลงไปข้างล่าง”  เธนบอกก่อนจะประคองร่างบางที่ที่ห้องน้ำทำการล้างหน้าให้อีกฝ่ายทันที

                “คุณเธน  ฉันทำเองได้ค่ะ”

                “ไม่ได้  เดี๋ยวหน้ามืดหัวฟาดพื้นทำไง”

                “ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”

                “อย่าเถียง”  เธนว่า  พอล้างเสร็จก็อุ้มร่างบางเดินลงมาข้างล่าง

                “คุณเธนวางฉันลงค่ะ”

                “วางแน่แต่ต้องถึงห้องอาหารก่อน”  โบนิตาอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเพราะเธออายจนไม่กล้าสู้หน้าใครเพราะสาวใช้และบอดีการ์ดต่างมองมาที่เธอยิ้มๆ

                “หนูโบเป็นอะไรลูก”  คุณวาลินีถาม

                “โบวี่สบายดีครับ  ผมแค่ไม่อยากให้เดิน”  คำตอบลูกชายทำเอาผู้เป็นแม่อึ้งแต่ผู้เป็นพ่อกับยิ้ม

                “ให้มันน้อยๆหน่อย  เดี๋ยวหนูโบจะอึดอัด”  คุณวาลินีถาม

                “ไม่อึดอัดหรอกจริงไหมโบวี่”

                “อึดอัดค่ะ”

                “ก็ดี  อึดอัดต่อไป”  เธนพูดยักไหล่ไม่สนใจ  โบนิตาก็เลยค้อนให้

                “อย่าไปยอมมากเดี๋ยวได้ใจกันพอดี”  คุณวาลินีบอก

                “อย่าไปฟังคุณแม่มากนัก”

                “ตาเธน”

                “ก็ผมไม่อยากให้เมียเหนื่อยอ่ะครับ”

                “เรานี่มัน”

                “ทานข้าวกันเถอะ”  คุณไททันรีบเบรกศึกระหว่างแม่ลูกที่ดูท่าจะบานปลาย

                วันต่อมา

                “ไปไหนค่ะ”

                “ถึงแล้วก็รู้” โบนิตาตามอีกฝ่ายไม่ทันจริงๆ  ปลุกเธอแต่เช้าแต่ไม่ยอมบอกว่าจะพาเธอไปไหน

                “เรามาทำอะไรที่ห้องเสื้อค่ะ”

                “เดี๋ยวก็รู้”  โบนิตาได้แต่ถอนหายใจกับคนเอาแต่ใจจริงๆ

                “พี่เธนมากันแล้วเหรอค่ะ”  โบนิตาหันไปมองตามเสียงก่อนจะอึ้งเพราะคนที่โบนิตาเจอคือแอลคนที่เธนเคยพาไปเดินห้าง

                “โบวี่  แอลน้องสาวเพื่อนฉัน”

                “สวัสดีค่ะ”

                “พี่โบวี่ไม่ต้องมีพิธีอะไรหรอกค่ะ  แอลนะคะยินดีทีได้รู้จัก”

                “ค่ะ”

                “เป็นอะไรหน้าซีด”  เธนรีบลูบแก้มคนรักด้วยความเป็นห่วง

                “ไม่เป็นไรค่ะ”

                “งั้นพี่ฝากด้วย  จะมารับตัวตอนเที่ยง”

                “ไปไหนค่ะ”  โบนิตาคว้ามือหนาไว้ทันที  เธนยิ้ม

                “ไปทำงาน  ฉันพาเธอมาอยู่กับแอล  เดี๋ยวมารับนะ”

                “ไปด้วยไม่ได้เหรอค่ะ”  โบนิตาถามเสียงเบา

                “อย่าดื้อซิ”

                “ฉันไม่ดื้อนะ  คุณต่างหาก”  โบนิตาเหวี่ยงใส่อีกฝ่ายทันที  แอลที่ยืนมองอยู่ก็ยิ้ม

                “ไม่ดื้อก็อยู่กับแอลซิ”

                “อยากกลับบ้าน”

                “กลับไม่ได้  ไปนะเด็กดี”

                “อย่าไปสนใจพี่เธนเลยค่ะ  เราเข้าไปข้างในดีกว่า”   แอลจูงมือโบนิตาเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง

                “ทำงานกันได้แล้ว”  แอลบอกลูกน้อง  พนักงานก็รีบตรงมาหาโบนิตา

                “เดี๋ยวค่ะ  จะทำอะไรค่ะ”  โบนิตาถาม

                “วัดตัวค่ะ”  แอลบอกยิ้มๆปล่อยให้โบนิตาทำหน้าสงสัย  พอวัดเสร็จพนักงานก็ออกไปเลือกแต่แอลและโบนิตา

                “ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหมค่ะว่ามันอะไรกัน”

                “เลือกชุดซิค่ะ  พี่เธนบอกของพี่เธนก็ให้พี่โบวี่เลือกเลยนะคะ”  โบนิตางงก่อนจะรับแคตตาล็อกที่แอลยื่นให้พอเปิดออกมาก็อึ้งมองแคตาล็อกกับแอลสลับกัน

                “เป็นอะไรค่ะ”

                “ชุดแต่งงาน”

                “ค่ะ  พี่เธนเขาอยากให้พี่โบวี่เลือกเองค่ะ  จะได้ถูกใจ”

                “แต่ว่า”

                “เลือกเถอะค่ะ  ไม่ต้องสงสัยอะไรแล้ว  แอลกับพี่เธนก็เป็นพี่น้องกันเฉยๆค่ะ”

                “ค่ะฉันทราบ  แต่ว่า...”

                “มันอยู่ไหน  ไปเรียกมันออกมา”  สองสาวที่นั่งอยู่ด้านในถึงกับสะดุ้งกับเสียงโวยวายด้านนอก

                “เสียงอะไร” แอลพูดก่อนจะเดินออกไปดู  โบนิตาก็รีบเดินตามไปทันที

                “ออกมาแล้วเหรอนังหน้าด้าน” 

                “คุณเป็นใคร  มาโวยวายอะไรในร้านฉัน”

                “เธอไม่เกี่ยว”  แอลถูกผลักไปอีกฝ่ายก่อนก็ตรงไปหาโบนิตาที่ยืนงงอยู่

                เพี๊ยะ

                “จะมาไปแล้วนะหยุด”

                “อย่ามายุ่ง”  แอลที่เข้าไปช่วยโบนิตาก็ถูกผลักไปอีกทาง

                หมับ

                “พี่แกรม”  แอลยิ้มดีใจที่เห็นหน้าพี่ชาย

                “หยุด”  แกรมพูดเสียงดังจนอีกฝ่ายชะงักไป

                “พี่โบวี่”  แอลรีบเข้าไปพยุงโบนิตา

                “เจ็บไหมค่ะ”

                “ออกไป  ทำแบบนี้คิดดีแล้วเหรอ  ไอ้เธนคงไม่ปล่อยคนที่ทำร้ายเมียมัน”

                “ฉันก็เป็นเมีย”

                “เมียกับคู่นอนแยกไม่ออกหรือไง”  แกรมย้อน

                “กรี๊ด  ฉันไม่ยอม”

                “มีเรื่องอะไรกัน”  เสียงเธนทำให้ทุกคนหันไปมอง  เธนรีบตรงไปหาโบนิตาที่ยืนกุมแก้ม

                “เป็นอะไร”  เธนถามก่อนจะจับมือเล็กออก

                “ใครทำ”  เธนเสียงเสียงเข้มเพราะตอนนี้เขาโกรธมากที่ใบหน้าของคนรักมีรอยนิ้วมือ

                “เธนค่ะ  จีน่า”

                “อยากตายหรือไง”

                “คุณเธนอย่านะคะ”  โบนิตาจับมือมือไว้

                “ไอ้โรล  จัดการ”  เธนว่าก่อนจะพาโบนิตาไปยังห้องทำงานของแอล  ซึ่งแอลและแกรมก็เดินตามไป

 

 

 (จัดมาหนึ่งตอนนะคะ  ขอโทษที่หายไปค่ะ  ช่วงนี้ช่วยงานที่บ้าน  ก็เลยไม่ค่อยมีเวลาแต่งเลย  เอาไปหนึ่งตอนก่อนนะคะ  ช่วงนี้ไรท์ติดนิยายวายงอมแงมเลย  ยังคิดอยู่ว่าจะลองแต่งวาย ชาย*ชาย  ดีไหมนะน  อยากแต่งอ่ะ  แต่กลับไปไม่รอด 5555  รักรีดเดอร์ทุกคน จุ๊บๆ  )

        แสดง 12 - 12
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 561469 คน
   › คะแนนโหวต 2429 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :