นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 14


มาเฟียดื้อรัก  14

                บ้านเรย์โซ่

                “พี่แกรม  พี่แกรมทำอะไรกับยายจีน่าค่ะ”

                “อย่ารู้เลย”

                “แอลอยากรู้”

                “งั้นหอมก่อน”

                “ไม่ต้องหาเรื่องเอาเปรียบแอลเลยนะคะ”

                “อย่ารู้เลย  แน่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ”

                “แต่เขายังไม่ทันทำอะไรแอลเลยนะคะ”

                “ถ้าพี่รับไม่ทันเราก็ล้ม  ถึงพี่ไม่เอาเรื่องไอ้เธนมันไม่ยอมหรอก  ตบเมียมันซะขนาดนั้น”  แอลได้แต่ถอนหายใจ

                “มากันแล้วเหรอ  มาททานข้าวกันลูก”  คุณซาร่านายหญิงของบ้านเรย์โซ่เดินมาจูงมือแอลเข้าในบ้าน

                “แม่ครับไม่คิดจะสนใจลูกชายอย่างผมหน่อยเหรอครับ”  แกรมแซวผู้เป็นมารดา

                “อย่าขี้อิจฉาซิค่ะ”  แอลหันมาล้อคนรัก

                “มาแล้วก็เริ่มทานกัน”  คุณเรย์ประมุขของบ้านว่า

                “เรื่องงานแต่งของลูกแม่เริ่มจัดการแล้วนะ”

                “แอลว่า...”

                “ไม่ต้องผลัดแล้วแอล  อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด”  แกรมว่า  เขารู้ว่าสิ่งที่คนรักกังวลคือ  ทุกคนรู้ว่าแอลเป็นน้องชายเขาแต่ไม่มีใครรู้เลยว่าจริงแล้วแอลเป็นลูกบุญธรรมของครอบครัวเขาและเป็นน้องบุญธรรมของเขา  คนที่รู้ก็ส่วนใหญ่จะเป็นเพื่อนสนิทอย่างเธน  บิลแบล็ค นั้นเอง

                “คนอื่นจะมองเรายังไงค่ะ”

                “ก็ลองมันพูดใส่ร้ายซิ  จะฟ้องกลับให้หมด”  แกรมว่า

                “ใช่พ่อเห็นด้วย”  คุณเรย์ว่า

                “ไม่ต้องกังวล  อย่าลืมว่าพวกเราอยู่ข้างหนู”

                “ค่ะ  คุณแม่”

                “ทานเร็ว  เดี๋ยวเย็นหมด”  คุณเรย์  ทุกคนก็เริ่มรับประทานอาหารอย่างเป็นจริงเป็นจัง

                “เห็นตาเธนจะแต่งงานเหรอ”  คุณเรย์ถาม

                “ครับ  หาฤกษ์ได้แล้ว  ให้ผมคุมงานจัดสถานที่ให้  ส่วนแอลก็ช่วยตัดชุด”

                “งั้นก็ตัดของตัวเองไปด้วยเลยนะแอล”  คุณซาร่าบอก

                “ให้งานพี่เธนเสร็จก่อนก็ได้ค่ะ”  แอลว่า

                “ไม่ได้  พี่รีบ”

                “ตั้งนานไม่เห็นรีบนี่ค่ะ”  แอลหันไปพูดกับคนรัก

                “ก็รอจะแก่แล้ว”  แกรมว่าทำเอาทุกคนหัวเราะ

                “แกที่ไหนค่ะหล่อจะตาย”  แอลว่า

                “ขึ้นไปพักเถอะแอล  เดี๋ยวพ่อคุยงานกับพี่เขาก่อน”

                “ค่ะ”  แกรมมองตามแอลจนลับตา

                “อยู่บ้านเดียวกันไม่ต้องมองเหลียวหลังขนาดนั้นก็ได้”  คุณเรย์ประชดลูกชาย

                “ก็เมียผม”

                “รู้  วันนี้ที่ร้านน้องเกิดอะไรขึ้น”  คุณเรย์ถาม

                “ปิดคุณพ่อไม่ได้เลยนะครับ”  แกรมว่า

                “จัดการหรือยัง”  คุณเรย์ถามเสียงเข้ม

                “เรียบร้อยครับ  ถึงผมไม่ทำไอ้เธนก็ไม่ปล่อย”  แกรมบอก

                “อย่าให้มีอีกนะแม่ไม่ชอบ  ถ้าน้องเป็นอะไรน่าดู”

                “อะไรกันครับ  ตกลงใครลูกแม่กันแน่ๆ”  แกรมแกล้งเย้ามารดา

                “ไม่รู้ล่ะ  ถ้าน้องเจ็บตัวมีเรื่องแน่”

                “ครับ  ผมจะดูแลอย่างดีไม่ให้แอลเป็นอะไรแม้แต่รอยขีดข่วน

                “ขึ้นไปพักไป”    คุณเรย์ว่า  แกรมรีบขึ้นห้องทันที

                แกร็ก

                “ไปไหน”  แกรมเข้ามาไม่เห็นคนรักก็มองหาพอเป็นประตูระเบียงเปิดอยู่ก็ตรงไปที่ระเบียงทันที

                “อุ้ย”

                “ใจลอยไปไหน”

                “กำลังคิดอะไรเพลินๆค่ะ”  แอลบอกก่อนจะพิงไปยังอกแกร่ง  ซึ่งแกรมก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

                “คิดอะไรบอกพี่ได้ไหม”

                “คิดเรื่องสมัยก่อนค่ะ  ถ้าคุณแม่ไม่รับอุปการะแอล  แอลจะเป็นยังไง  จะมีสภาพยังไง”  แอลว่า  แอลเป็นเด็กกำพร้า  โชคดีที่วันนั้นคุณเรย์และคุณซาร่าไปเลี้ยงอาหารให้เด็กกำพร้าแล้วได้เจอเธอเกิดถูกใจก็เลยขอรับเธอไปเลี้ยงดูในฐานะลูกสาว  ซึ่งตอนนั้นเธอเองก็ยังแบเบาะ  และเมื่อเธออายุครบ 20 ทุกคนก็บอกความจริงเธอ  ซึ่งเธอก็ไม่ตกใจอะไรแถมดีใจมากด้วยที่เรื่องเป็นแบบนี้ไม่งั้นเธอกับแกรมคงจะรักกันไม่ได้

                “อย่าไปคิดถึงมัน”

                “เราจะมีครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้ตลอดไปใช่ไหมค่ะ”

                “แน่นอน”

                “แอลกลัวว่ามันเป็นแค่ความฝัน”  แอลคิดเพราะการเธอเป็นได้เป็นคุณหนูแอล  เรย์โซ่เป็นอะไรที่คนทั้งโลกอิจฉามากๆ

                “งั้นพี่จะพิสูจน์ให้แอลเห็น”  แกรมว่าก่อนจะช้อนร่างบางของคนรักตรงไปยังเตียงนอนหนานุ่มก่อนจะค่อยๆบรรจงว่างร่างบางลงอย่างนุ่มนวล

                “พี่แกรม”  แอลเรียกคนรักเสียงสั่นถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกแต่เธอก็ตื่นกลัวไม่น้อยเพราะคนตรงหน้าร้อนแรงแค่ไหนทำไมเธอจะไม่รู้

                “พี่แกรม  แอลว่า  อื้อ”  พูดได้แค่นั้นปากหนาก็จูบปิดปากร่างบางทันทีลิ้นหนาคว้านหาความหวานก่อนจะตวัดหยอกเย้ากับลิ้นเล็ก

                “อืม” เสียงหวานครางอยู่ในลำคอ  มือเล็กยกมือโอบรอบคอแกร่งไว้แน่น  แกรมยิ้มพอใจก่อนจะผละจากปากบางแสนหวานมาซุกไซ้ลำคอขาวพร้อมกับขบเม้มแสดงความเป็นเจ้าของ

                “พี่แกรม  อ๊ะ  อย่า  ดูดแรง”  แอลร้องบอกพร้อมกับครางอย่างเสียวซ่าน

                “หวาน  หอมไปทั้งตัว”  แกรมว่าก่อนจะทำรอยไล่ลงมายังอกอิ่มก่อนจะพรมจูบมายังหน้าท้องแบนราบและหยุดนิ่งยังบ่อน้ำหวานที่เขาลิ้มลองกี่ครั้งก็ยังหอมหวานไม่เปลี่ยน 

                “อ๊ะ  อื้อ  อือ  พี่แกรม  อย่า  อือ”  แอลห้ามไปครางไปเมื่อลิ้นร้อนและปากหนาทำหน้าที่ปรนเปรอเธอยังแทบขาดใจจะสำลักความสุขอยู่แล้ว  มือเล็กเผลอกดไปที่ศีรษะของอีกฝ่ายให้แนบชิดมากขึ้นก่อนจะกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง

                “หวาน”  แกรมเคลื่อนตัวมาทาบทับร่างบางพร้อมกับยิ้มให้คนรักที่นอนหอบเหนื่อย

                “พี่แกรม”

                “เสียงสั่นเลยหรือไงคนดี”

                “นิสัยไม่ดี  อื้อ  พี่  แกรม อ๊ะ”

                “อย่าเกร็งพี่เข้าไม่ได้”

                “อื้อ  พี่แกรม  จะ  เจ็บ”

                “คนดีอย่างตอดรัดพี่แน่น  พี่ยังเข้าไม่สุดเลยนะ”

                “มัน  อื้อ  ห้ามไม่ได้  อ๊ะ  อื้อ  กรี๊ด”  แอลกรีดร้องออกมาเมื่อร่างหนาดันกายแกร่งเข้ามาจนสุดอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง

                “เจ็บ”  แอลว่าพร้อมกับน้ำตาคลอ

                “อีกเดี๋ยวก็ไม่เจ็บคนดี”  แกรมว่าก่อนจะจูบซับน้ำตาพร้อมกับโยกสะโพกเข้าออกช้าก่อนจะเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น

                “อื้อ  พี่แกรม”

                “อ๊า  แน่น  แน่นมากแอล”  ร่างสูงคำรามครางออกมาอย่างเสียวกระสันเมื่อกายสาวตอดรัดเขาแน่นมาก  มากจนเขายั้งตัวเองไม่อยู่ถึงกับต้องกระแทกแรงรักใส่ร่างบางอย่างหนักหน่วงระคนเร่าร้อน

                “อ๊ะ อ่ะ  พี่แกรม  แรงไป  อึก  เร็วไปแล้ว”

                “อ๊า  พี่ห้ามตัวเองไม่ได้คนดี”  แกรมว่าก่อนจะเร่งสปีคแรงรักใส่ร่างบางจนเสียงครางหวานครางออกมาไม่หยุดก่อนเสียงสองเสียงจะประสานกันอย่างครั้งเมื่อความสุขสมมาเยือน

                “อ๊า  พี่รักแอล”

                “แอลรักพี่แกรม  อ๊ะ”  พูดได้แต่นั้นเมื่อกายแกร่งในฝังอยู่ในตัวเริ่มขยับอีกครั้ง

                “คืนนี้คงไม่ได้นอนคนดี”  แกรมว่าก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงรักบทใหม่ทันที

                สามอาทิตย์ต่อมา

                “ลองชุดดูนะคะ”  แอลบอกโบนิตาที่วันนี้มารับชุดเจ้าสาว

                “ค่ะ”

                “แอลชุดที่รักพี่ไปไหน”  เธนเข้ามาก็ถามหาโบนิตาทันที

                “ขาดไม่ได้เลยนะคะ”

                “เราขาดไอ้แกรมได้เปล่าล่ะ”

                “พูดแบบนี้งอนนะคะ”

                “มาแล้วค่ะ”  สองคนหยุดคุยและก็หันไปตามเสียง

                “สวยมากเลยค่ะพี่โบวี่”

                “โบวี่”  เธนถึงกับตะลึงในความสวยของอีกฝ่าย

                “น้ำลายไหลแล้ว”  เสียงแกรมดังขึ้นทำให้เธนได้สติ

                “ไม่ได้เลือกแบบเซ็กซี่แล้วนะ  ทำไมยังดูเซ็กซี่ล่ะ”

                “ฉันว่าอยู่ที่คนใส่แล้วมั้ง”  แกรมตบไหล่เพื่อนรักแต่สองสาวส่ายหน้าให้กับความขี้หวงของเธน

                “งั้นฉันไปเปลี่ยนชุดนะคะ”  โบนิตาว่า

                “ให้ช่วยไหม”  เธนรีบถาม

                “ไม่ต้องค่ะ”  โบนิตารีบบอกพร้อมกับค้อนให้

                “ไอ้หื่น”

                “แกไม่หื่นเลยหรือไง  ดูดิแอลมีแต่รอยรักแกเต็มคอไปหมดเพลาๆบ้าง

                “พี่เธน”

                “มึงอย่แซว  เดี๋ยวก็งอนกูอีก”  แกรมว่าก่อนจะรีบเข้าไปกอดเอาใจคนรัก

                “แล้วคุณไม่ลองเหรอค่ะ”

                “ใส่ได้อยู่แล้วล่ะ  งั้นเรากลับเลยนะ”  เธนว่า

                “ค่ะ  งั้นพี่กลับก่อนนะแอล  ไปนะคะคุณแกรม”

                “ครับ”

                “เจอกันวันงานนะโว้ย”  เธนบอกแกรม  แกรมได้แต่พยักหน้าให้

                “งั้นเราก็กลับกันดีกว่า”

                “ค่ะ  แอลไปหยิบของก่อน”

                “แอลไปนะ”  แอลบอกพนักงาน

                “พี่คุณแอลกับคุณแกรมเป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอ  ฉันว่าเขาแสดงออกแปลกๆนะ”  พนักงานใหม่ถามพี่ๆในร้าน

                “ไม่ยุ่งเรื่องของเจ้านายดีที่สุด”  พนักงานที่นี่รู้เรื่องของแอลกับแกรมเป็นอย่างดีและไม่มีใครเอาไปนินทาด้วยเนื่องจากว่าทุกคุณเคารพและก็รักเจ้านายสาวมากๆฃ

                “หรือพี่น้องจะกินกันเอง”  พนักงานใหม่ยังคงพูดพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์  ซึ่งไม่รู้เลยว่าอนาคตข้างหน้าเธอจะเป็นยังไงจุดจบอาจะไม่สวยก็ได้

                คฤหาสน์บิลแบล็ค

                “คุณเธนค่ะ”

                “ว่า”

                “เรื่องที่ฉันขอล่ะคะ”

                “ให้โรลจัดการให้แล้ว”

                “ขอบคุณค่ะ”

                “แค่นี้”  เธนว่าพร้อมกับจ้องร่างบางไม่กระพริบ

                “แล้วจะให้ทำยังไงค่ะ”

                “จูบขอบคุณ”

                “ไม่ค่ะ”

                “ไม่งั้นให้ไอ้โรลกลับมาคนเดียวนะ”

                “ก็ได้”  โบนิตาพูดเสียงแผ่วพร้อมกับหน้าแดงขึ้นมาเรื่อย  เธนก็ยิ้มอย่างพอใจ

                “จูบซิ”  เธนว่า  โบนิตาค่อยๆเคลื่อนหน้าไปใกล้อีกฝ่ายก่อนจะประทับปากบางไปยังปากหนาและก่อนที่เธอจะได้เริ่มมือหนาก็ล็อกท้ายทอยก่อนจะบดขยี้จูบใส่อย่างเร่าร้อน

                “อื้อ”  โบนิตาได้แต่ครางก่อนจะอ่อนระทวยในเวลาต่อมา เธนจูบจนพอใจก็ผละออกจากปากบางอย่างเสียดาย

 

(มาต่อให้แล้วนะคะ  เนื่องจากเมื่อวานทำงานแล้วเกิดขี้เกียจเลยแต่งไม่จบตอนวันนี้จบแล้วนะคะ 

ไรท์ของแจ้งนิดนะคะ  ไรท์อาจจะมาช้าบ้าง  เพราะตอนนี้ไรท์ลองแต่งนิยายวาย  ชาย  ชาย  ดู  แต่ลงที่เว็บธัญวลัยนะคะ  วันนี้พึ่งคิดพล็อตถ้าใครสนใจคอมเม้นท์มาได้นะคะไรท์จะได้บอกนามปากกาแล้วไปหาอ่านกัน  ลองแต่งสักเรื่องไม่เวิกร์  ก็เลิก  นึกอยากแต่งเพราะอ่านของคนอื่นมาเยอะแล้วเลยอยากลองแต่งดูค่ะ  แต่ไม่ทิ้งนิยายของเราแน่นอนค่ะ  รักรีดเดอร์ทุกคนะนะคะ จุ๊บๆ)



        แสดง 14 - 14
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 561499 คน
   › คะแนนโหวต 2429 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 1
อยากอ่าน แนว วาย คะ
 darika2520 | 5 ส.ค. 2559 16:11 | IP : 171.97.97.xxx