นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 19


มาเฟียดื้อรัก  19

                สามวันต่อมา

                “แอลเป็นไงบ้างค่ะ”  โบนิตาถามเธนเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา

                “ยังไม่ฟื้น  แล้วเป็นยังไงบ้างเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”  เธนก็จะถามร่างเล็กกลับแบบนี้เหมือนเช่นทุกวันเหมือนกัน

                “ฉันดีขึ้นแล้วนะคะ  กลับบ้านได้แล้ว”

                “ยัง  รอดูอาการก่อน”

                “แต่ว่า”

                “ไม่ดื้อ”

                “คุณต่างหากที่ดื้อ”  โบนิตาว่า

                “งอแง”

                “ฉันไม่ได้งอแงนะคะ  ก็มันเบื่อ  กลับบ้านไม่ได้เหรอค่ะ  นะคะ”

                “อาหารเช้ามาแล้วค่ะ”  แม่บ้านประจำคฤหาสน์บิลแบล็คเดินมาพร้อมกับถืออาหารมากมายมาให้  เธนไม่ยอมให้โบนิตาถามอาหารของโรงพยาบาลและก็ไม่ไว้ใจให้ใครทำอาหารให้นอกจากคนในบ้านหรือไม่ก็เชฟระดับโรงแรมหรู

                “ขอบคุณค่ะ”

                “วันนี้มีองุ่นด้วยนะคะ”

                “น่าทานจังค่ะ”  โบนิตาถึงกับยิ้มออกเมื่อเจออาหาร  เธนก็ยิ้มตามก่อนจะเอาองุ่นมาป้อนโบนิตา

                “คุณทานซิค่ะ  อร่อย”

                “อร่อยก็ทานเยอะๆ”  เธนว่า  เขาสังเกตว่าร่างบางตั้งแต่ท้องชอบทานแต่ผลไม้  และก็เป็นผลไม้ทุกชนิดซะด้วย ดังนั้นไม่ว่าจะทาอาหรมื้อไหนเสร็จ  จะต้องมีผลไม้เป็นเมนูของหวานให้คนตัวเล็กตลอด

                “หนูโบเป็นไงบ้างลูก”  คุณวาลินีมาเยี่ยมเอ่ยถามขึ้น

                “ดีขึ้นแล้วค่ะ  อยากกลับบ้านแต่คุณเธนไม่ยอม”

                “เดี๋ยวแม่ถามหมอให้”  คุณวาลินีถาม

                “เรื่องคุณ...”

                “ไม่ต้องเอ่ยชื่อยายนั้นนะ”  เธนพูดดัก  เขาไม่ยอมให้ใครพูดถึงลีน่าให้โบนิตาฟัง  หลังจากที่เขาจัดการไปวันนั้น  คลิปเริงรักของลีน่ากับบรรดาลูกน้องของเขาก็ถูกปล่อยไปทั่วจนอีกฝ่ายถูกไล่ออกจากโรงพยาบาล  และก็ถูกสังคมประณามต่างๆนาๆจนในที่สุดก็จบชีวิตตัวเองซึ่งเป็นสิ่งที่เธนพอใจไม่น้อย

                “แต่ว่า”

                “อย่าดื้อ”

                “คุณต่างหาก”

                “ว่าสามี”

                “ฉันจะไม่พูดกับคุณ”  โบนิตาว่าก่อนจะนอนและหันหลังให้เธน

                “แน่ใจไม่คุย”  เธนกระซิบถาม  โบนิตาหันกลับมาก็เจอกับปากหนาที่สัมผัสกับแก้มของตัวเอง

                “หอม”

                “คุณเธน”

                “ไม่เสียงดังซิ  เดี๋ยวลูกก็กลายเป็นคนเสียงดังตามหรอก”

                “ลูกจะเป็นยังไงก็ได้ฉันขออย่างเดียวอย่าดื้อเหมือนคุณ”  พอสิ้นคำพูดของโบนิตาทุกคนก็หัวเราะออกมา  เธนได้แต่จ้องหน้าคนรักอย่างคาดโทษ

                “รอให้คลอดก่อน โดยแน่ๆ”  เธนพูดให้ได้ยินแค่สองคนทำเอาโบนิตาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อรู้ว่าโดยแน่ๆที่อีกฝ่ายพูดคืออะไร

                “หนูแอลเป็นไงบ้าง”  คุณวาลินีถามลูกชาย  ตอนแรกจะให้อยู่ห้องพักฟื้นเดียวกัน   แต่ด้วยอาการของแอลหนักกว่าก็เลยต้องไปพักอีกห้องหนึ่ง  ถ้าคนพลุกพล่านจะทำให้ไปรบกวนอีกฝ่ายดังนั้นโบนิตาก็เลยต้องนอนห้องนี้คนเดียวและคนของคฤหาสน์บิลแบล็คก็มาเฝ้าเต็มหน้าห้อง  ทำให้โรงพยาบาลนี้ดูวุ่นวายไปเลย  หมอจะเข้ามาตรวจยังต้องได้รับอนุญาตจากเธนก่อนเลย

                ด้านแกรม

                “แอลตื่นได้แล้วนะ  อย่าขี้เซาซิ  พี่คิดถึง”  แกรมจับมือนุ่มไว้ไม่ปล่อยเขานั่งเฝ้าแอลอย่างนี้ทุกวันงานก็ไม่ไปทำ

                “....”

                “แกล้งพี่อยู่หรือเปล่า  ถ้าแกล้งตื่นได้แล้วนะ  ตื่นมามองหน้าพี่  ตื่นมาพูดกับพี่”

                “...”

                “พี่รักแอลกับลูกนะ”  แกรมมักจะพูดแบบนี้ทุกวัน  วันละหลายๆรอบ

                “...”       

                “แอล  แอล  แอลรู้สึกตัวแล้ว”  แกรมดูตื่นเต้นและดีใจไม่น้อยเมื่อนิ้วเล็กขยับก่อนที่เปลือกตาคู่สวยจะค่อยๆลืมตาขึ้น

                “หมอ  หมอ  เมียผมฟื้นแล้ว”  แกรมกดปุ่มเรียกหมอมาตรวจอาการของคนรัก

                “มีอะไรแกรม”

                “แอล  แอลรู้สึกตัวแล้วครับ”

                “จริงเหรอ”  คุณซาร่าก็ดีใจไม่น้อย

                “ขอหมอตรวจหน่อยนะครับ”  แกรมนั่งมองหมอตรวจแอลอย่างไม่กระพริบตา  เขากลัวกลัวว่าทุกอย่างจะเป็นแต่ฝัน

                “ช่วงนี้ต้องดูแลคุณแม่อย่างใกล้ชิดเพราะมีอาการเสี่ยงกับการแท้งอย่างที่หมอบอก  อาหารการกินก็เลือกที่ดีและมีประโยชน์นะครับ” 

                “ขอบคุณครับ

                “งั้นหมอขอตัวนะครับ”

                “พี่แกรม”

                “เป็นไงบ้างคนดี  เจ็บตรงไหนไหม”  แกรมถามพร้องกับลูบหน้าสวยที่ซีดเซียวอย่างเบามือ

                “เขา  เขายังอยู่กับเราจริงๆใช่ไหมค่ะ”  แอลถามเสียงสั่น

                “เขายังอยู่  ลูกของเรายังอยู่”

                “พี่  พี่โบวี่”

                “ฟื้นก่อนเราตั้งหลายวัน  แต่ยังไม่กลับ  เดี๋ยวพี่ไปบอกให้ไหม”  แกรมพูดอย่างเอาใจ

                “ไม่ค่ะ  แอลอย่างอยู่กับพี่แกรม  คิดว่าจะได้ตื่นมาแล้ว”

                “ไม่พูดอย่างแบบนี้  พี่ไม่ชอบฟัง”  แกรมว่า

                “หิวไหมลูก”

                “คุณแม่  คุณพ่อ”

                “ต่อไปนี้จะมีแต่ความสุข”  คุณเรย์ว่า

                “ค่ะ”

                “หิวไหม” คุณซาร่าถามอีกครั้ง

                “อยากดื่มน้ำมากกว่าค่ะ”

                “งั้นค่อยๆดื่มนะ”  แกรมว่าก่อนจะหาน้ำมาป้อนคนรัก

                หนึ่งทุ่ม

                “เป็นไงบ้าง”  เธนเดินเข้ามาแล้วถามแอลที่ตอนนี้นั่งดูทีวีอยู่

                “ดีขึ้นแล้วค่ะ  แต่ยังปวดตัวอยู่บ้าง”

                “พี่ขอบคุณที่เราช่วยโบวี่จนอาการหนัก”  เธนลูบผมแอลอย่างรักใคร่  เพราะแอลก็เปรียบเหมือนน้องสาวของเขาคนหนึ่ง

                “ไม่เป็นไรค่ะ  แอลช่วยด้วยความเต็มใจและยายนั้นล่ะค่ะ”

                “รับกรรมแล้ว”  แกรมเป็นคนบอก

                “พวกพี่ทำเหรอค่ะ”  แอลถาม

                “เขาทำตัวเองเอง  ก็ดีเพราะถ้าไม่ทำพี่จะทำเอง”  แกรมพูดเสียงเข้ม

                “อย่าเครียดซิค่ะ เดี๋ยวแอลเครียดด้วยนะ”

                “ไม่เอาแอลเครียดไม่ได้”

                “งั้นพี่แกรมก็อย่าเครียดซิค่ะ”  แอลพูดยิ้มๆ  แกรมยิ้มตอบเขาดีใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของคนที่รักอีกครั้งมันทำให้โลกของเขากลับมาสดใสอีกครั้ง

                “พรุ่งนี้พี่จะพาโบวี่มาหา”

                “ค่ะ”  เธนเดินออกไปเพราะคิดว่าแกรมคงอยากจะอยู่กับแอลตามลำพัง  เป็นเขาคงอาละวาดบ้านแตกถ้าโบนิตาไม่ฟื้นหลายวันแบบนี้

                วันต่อมา

                “คัพเค้กอร่อยมากๆลเยนะคะ”  เสียงแอลพูดไม่หยุดตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา  แต่ทุกคนก็ไม่รู้สึกเบื่อหรือรำคาญเลยเพราะชอบความน่ารัก  สดใสของแอลมากกว่า

                “อร่อยจริงๆด้วย  เดี๋ยวพี่จะให้คุณเธนซื้อให้”  โบนิตาว่า

                “ที่ห้องยังไม่หมดเลย จะซื้ออีกแล้ว”

                “ไม่อยากซื้อก็ไม่ต้องซื้อซิ”  โบนิตาว่า  เพราะถ้าเธอพูดแบบนี้อีกไม่ถึงห้านาทีของที่เธออยากกินก็จะมาอยู่ตรงหน้า

                “พี่โบวี่ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไรค่ะ”  แอลถาม

                “พรุ่งนี้  แต่เดี๋ยวพี่จะมาอยู่เป็นเพื่อนทุกวันเลย”  โบนิตาบอก

                “ถามฉันหรือยัง”  เธนว่า

                “ไม่ถามค่ะ  จะมาให้โรลขับรถให้ก็ได้”  โบนิตาว่า

                “ดื้อใหญ่แล้ว”  เธนว่า

                “พึ่งรู้ว่าอาการดื้อของแกมันแพร่เชื้อเร็วมาก”  แกรมล้อเพื่อน

                “เงียบไปเลย  โบวี่ไปพักได้แล้วเร็ว”

                “แต่ว่ายังอยากคุยอยู่เลยนะคะ”

                “แอลก็ต้องพักแล้ว” เธนว่า

                “จริงด้วย  งั้นพี่กลับก่อนนะ  แล้วพรุ่งนี้ก่อนกลับจะแวะมาหานะ” 

                “ค่ะ”      

                “แอลก็พักได้แล้ว”  แกรมว่าก่อนจะเก็บเศษกระดาษคัพเค้กลงถังขยะไม่คิดว่าถูกหญิงตัวเล็กๆสองคนจะกินจนเป็นกองใหญ่ขนาดนี้

                “แอลไม่ง่วงค่ะ”

                “ลูกง่วงหรือเปล่า”  แกรมว่า

                “ก็ได้ค่ะ แต่ขอดื่มนมก่อนนะคะ”  แกรมยิ้ม  ก่อนจะไปรินนมมาให้อีกฝ่าย

                คฤหาสน์บิลแบล็ค

                “ยินดีต้อนรับกลับ”  คุณวาลินีว่าก่อนจะกอดโบนิตาอย่างเอ็นดู

                “เช่นกันลูกสะใภ้”  คุณไททันว่าก่อนจะอ้าแขนเพื่อให้โบนิตาเดินเข้ามากอด  โบนิตายิ้มด้วยน้ำตาที่คลอเพราะเธอไม่เคยได้รับความอบอุ่นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

                “ขอบคุณค่ะ”  โบนิตากอดคุณไททันแล้วผละออก

                “หิวหรือยัง”  เธนถามก่อนจะมาเช็ดน้ำตาที่คลอนิดๆให้

                “หิวค่ะ  อยากกินเนื้อย่าง”  โบนิตาว่า

                “เนื้อย่างเหรอ  โรล  ไอ้โรลไปสั่งเนื้อย่างมา”  เธนว่า  และสรุปทุกคนก็ต้องทานเนื้อย่างกัน  โบนิตาดูจะเจริญอาหารเป็นพิเศษ

                “อิ่มค่ะ”

                “แน่ใจ เอาอีกไหม”  เธนถามเพราะเขากลัวร่างบางไม่อิ่ม

                “อิ่มมากๆเลยค่ะ”  โบนิตาบอกยิ้มๆ

                “แม่ว่าเราไปเดินย่อยอาหารกันดีกว่านะ”  คุณวาลินีว่าก่อนจะจูงมือโบนิตาออกจากห้องอาหารไป

                “มีความสุขไหม”  คุณไททันถามลูกชาย

                “มากๆเลยครับ  ไม่คิดว่าจะมีวันนี้  วันที่ผมหยุดที่ใครได้จริงๆ”

                “รักษามันไว้อย่าให้หลุดลอยไปล่ะ”  คุณไททันบอก

                “ครับ  ผมจะรักษาไว้เท่าที่ผมยังมีชิวิตอยู่”  เธนว่าก่อนจะมองตามร่างบางที่เดินออกไปพร้อมกับมาราดาของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก


(มาจัดให้แล้วนะคะ  หนึ่งตอน  ตอนหน้าจบแล้วนะคะ  และเตรียมพบเรื่องใหม่ค่ะ  รักรีดเดอร์นะคะ จุ๊บๆ)

        แสดง 19 - 19
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 561465 คน
   › คะแนนโหวต 2429 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 1
น่ารักมากๆเลย
 Pa | 24 มิ.ย. 2559 20:25 | IP : 110.169.139.xxx