นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 20


มาเฟี้ยดื้อรัก 20

                หลายเดือนต่อมา

                  โรงพยาบาล

                “โอ๊ย  เจ็บ  เจ็บจังค่ะ”  โบนิตาปวดท้องจะคลอดทำให้คฤหาสน์บิลแบล็ควุ่นไปหมดเมื่อโบนิตากำลังจะกำเนิดทายาทขอบิลแบล็ค

                “คนดี  อดทน  อดทนหน่อย  เร็วซิหมอ  เมียผมเจ็บเนี้ย”  เธนโวยวายเพราะตอนนี้บุรุษพยาบาลและนางพยาบาลรีบเข็นเตียงไปยังห้องคลอด

                “เธน  ฉันกลัว”

                “ฉันจะอยู่ด้วย  อย่ากลัว”  เธนรีบไปเปลี่ยนชุดและมากุมมือเล็กไว้แน่น

                “คุณแม่เบ่งนะคะ”

                “อื้อ  อือ  โอ๊ย”

                “คนดี  หายใจเข้าลึกๆ”  เธนเริ่มใจไม่ดีเมื่อหน้าสวยซีดเซียวและเหงื่อผุดเต็มหน้า

                “เบ่งค่ะ”

                “อะ  อื้อ  อือ  อื้อ”

                อุแว้ 

                “ออกมาแล้วค่ะ  ลูกชายค่ะ”  พยาบาลบอกก่อนจะพาหนูน้อยไปล้างตัว

                “โอ๊ย  เจ็บ”

                “ยังมีอีกคน”  หมอบอก  ก่อนจะให้โบนิตาเบ่งอีกครั้ง

                “คนดี  อดทนอีกนิดนะ  เพื่อลูกของเรา”  เธนพูดพร้อมกับจับมือเล็กไว้แน่นอีกครั้งพร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลออกมา  โบนิตาอึ้งไปก่อนจะใช้แรงเท่าที่มีเบ่งเพื่อให้อีกหนึ่งชีวิตออกมา

                “กรี๊ด”  โบนิตาร้องออกมาสุดเสียง

                อุแว้  อุแว้

                “ลูกชายค่ะ”

                “โบวี่  โบวี่”  เธนร้องเรียกโบนิตาที่หมดสติไป

                “หมอ  เมียผม  เมียผมล่ะ”

                “เธอแค่อ่อนเพลียครับ  หมอจะพาเธอไปพักที่ห้องพักฟื้นที่จองไว้นะครับ”

                “ครับ”   

                “เราจะพาน้องแฝดไปที่ห้องเด็กอ่อนนะคะ  แล้วจะพาไปที่ห้องพักฟื้นค่ะ”

                “ครับ”

                “เป็นไงบ้างลูก”

                “โบวี่หมดสติไปครับ  ผมตกใจแต่หมอบอกว่าแค่อ่อนเพลีย”

                “เป็นเรื่องปกติลูก”  คุณวาลินีว่า

                “แล้วหลานฉัน”

                “แฝดครับ  ผมได้ลูกชายฝาแฝด”  คุณไททันนิ่งไปก่อนจะยกยิ้ม

                “มีน้ำยานี่”

                “โรลแกพาคนของเราไปดูแลลูกฉันที่ห้องเด็กอ่อนนะ”  เธนว่า

                “เธนลูกร้องไห้”  คุณวาลินีที่สังเกตน้ำตาที่เปื้อนแก้มของลูกชายก็เลยยกมือลูบหน้าอย่างแผ่วเบา

                “ผมไม่คิดว่าการคลอดลูกมันจะเจ็บปวดแบบนี้”  เธนว่า

                “เจ็บปวดแต่หลังจากนั้นก็มีแค่ความสุข  แม่เชื่อว่าหนูโบก็คิดแบบนั้น”  คุณวาลินีว่า

                ห้องพักฟื้น

                “เอาน้องแฝดมาส่งค่ะ”  พยาบาลบอกแต่คนที่เข็นเตียงเด็กเป็นโรลและบอดีการ์ดอีกคนหนึ่ง

                “นายหญิงยังไม่ฟื้นเหรอครับ”

                “ยัง”  เธนว่าก่อนจะจ้องลูกชายฝาแฝด เขาส่งมือไปลูบนิ้วเล็กทั้งสองคนสิ่งที่ได้รับกลับมาคืนนิ้วเล็กกำนิ้วผู้เป็นพ่อไว้แน่นไม่ปล่อย

                “เจ้านาย เจ้านายร้องไห้”  โรลอึ้งไม่คิดว่าเจ้านายจะน้ำตาไหลเมื่อเห็นลูกน้อย

                “ยินดีต้อนรับครับลูกชายแด๊ด”  เธนว่า

                “อือ”

                “หนูโบ”

                “นะ น้ำ”  คุณวาลินีรีบรินน้ำให้ลูกสะใภ้ทันที  เธนเข็นลูกชายคนเล็กมาไว้ข้างเตียง  โรลเข็นทายาท คนโตของบิลแบล็ค

                “คุณเธน”

                “ลูกของเราเป็นแฝดชายนะ”  โบนิตายิ้มพร้อมกับน้ำตาที่คลอออกมาด้วยความปลื้มปิติ

                “ขี้แย”  เธนว่าก่อนจะเช็ดน้ำตาให้โบนิตา

                “แกไม่ขี้แยเลย”  คุณไททันว่า

                “พ่อเงียบเลย”

                “ฉันเห็นคุณร้องไห้ด้วยค่ะ  แต่คงฝันไป”  โบนิตาพูดยิ้มๆ

                “ฉันร้องไห้เพราะเธอ  เธอไม่ได้ฝัน”

                “ฉันรักคุณนะคะ  และเจ้าตัวเล็กด้วย”

                “ฉันก็รักเธอ”  ทุกคนยิ้มเพราะต่อไปนี้จะมีแต่ความสุขเท่านั้นสำหรับตระกูลบิลแบล็ค

                “พี่โบวี่”

                “แอลอย่าวิ่งซิ”  แกรมที่ตามหลังภรรยาสุดที่รักมาก็ได้แต่ร้องห้าม

                “ว้าว  ได้แฝดด้วย  หลานของแอลน่าชังจัง”

                “ขอบคุณค่ะ”

                “คุณแม่ได้เวลาให้นมลูกแล้วนะคะ”  พยาบาลเดินมาบอก

                “เอาคนพี่ก่อนแล้วกัน”  เธนว่าก่อนจะอุ้มลูกชายคนโตให้โบนิตาให้นม

                แง  แง  แง           

                “ลูกเป็นอะไรค่ะ  ทำไมถึงร้องล่ะ”  โบนิตาหน้าเสีย

                “ไม่อยากกินเหรอครับ  อย่าร้องนะ”  เธนว่าก่อนจะอุ้มลูกชายคนโตที่ร้องไห้ไม่หยุดไว้ในอ้อมกอด

                “งั้นให้คนน้องก่อนแล้วกัน”  คุณวาลินีว่าก่อนจะอุ้มคนน้องให้โบนิตา  พอคนน้องดูดนมคนพี่ก็เงียบพร้อมกับหัวเราะยิ้มน่าเอ็นดู  ทำเอาทุกคนถึงกับเงียบเพราะกำลังคิดอะไรอยู่

                “มึงคิดแบบกูป่ะ”  แกรมถามขึ้น

                “เออ”  เธนว่าก่อนจะมองลูกชายคนโตที่เงียบกริบไม่ร้องและนิ่งเงียบน่าเอ็นดู

                “เสียสละให้น้องเหรอเนี้ย  น่ารักที่สุด”  แอลว่าก่อนจะนิ่วหน้า

                “แอลเป็นอะไร”  เธนถามเมื่อเห็นแอลทำท่าเหมือนจะเจ็บท้อง

                “ปวด  ปวดท้อง”

                “ฮะ”  ทุกคนร้องออกมาพร้อมกันแกรมรีบพยุงแอลไว้

                “พี่แกรม  แอล  เจ็บ  เจ็บท้อง” 

                “แต่มันอีกตั้งเดือนนะ”  แกรมหน้าเสีย

                “อุ้มออกไปหาหมอ  ไอ้โรลไปจัดการบอกหมอดิ”  เธนรีบช่วยจัดแจงทันที

                “ส่งตาหนูมาให้พ่อ”  คุณไททันว่าก่อนจะรับหลาน

                “เดี๋ยวฉันมา”  เธนว่าก่อนจะหอมแก้มโบนิตาและรีบวิ่งออกไปดูแกรมกับแอลทันที

                หนึ่งชั่วโมงต่อมา

                “เป็นไงบ้าง”

                “แอลได้ลูกชายครับ”

                “สมุนเยอะจังนะ”  คุณไททันว่าก่อนจะจ้องหลานชายฝาแฝด

                “สมุนอะไรกันคุณ”

                “ออกมาไล่เลี่ยกันแบบนี้  คงจะวุ่นน่าดูสามหนุ่มสามมุม”  คุณไททันว่า  เธนคิดตามก่อนจะยกยิ้ม

                “เป็นไงบ้าง”  เธนตรงมาหาโบนิตาที่เตียง

                “เราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดีค่ะ”

                “แล้วเธอคิดได้หรือยังล่ะ”

                “อืม  คาเรน  กับ คาร์ล  ดีไหมค่ะ”  โบนิตาบอกก่อนจะจ้องหน้าเธนไม่กระพริบ

                “อืม  ก็ดีนะ  เพราะดี  ฉันก็ชอบ  คาเรน  บิลแบล็ค  คาร์ล  บิลแบล็ค”  เธนว่า

                “คุณไม่ต้องตามใจฉันก็ได้นะคะ  ถ้าอยากเปลี่ยนก็ได้”

                “เธอเป็นเมียฉัน  เป็นแม่ของลูก  ไม่ว่าเธอจะตั้งอะไรฉันก็ชอบ”

                “ขอบคุณค่ะ”

                “พักได้แล้ว”  เธนว่าก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากมน

                “ค่ะ”  โบนิตาว่าก่อนจะหลับตาลงด้วยความรู้สึกอ่อนเพลีย

                “โรลแกให้คนเฝ้าลูกฉันด้วย”

                “ครับ”  โรลว่าก่อนจะไปคุมการเฝ้าทายาทของบิลแบล็ค

                หนึ่งเดือนต่อมา

                “คาเรน  มาทาแป้งก่อนครับ”  เสียงหวานของโบนิตาเรียกรอยยิ้มจากคนร่างสูงที่แอบดูสามแม่ลูกที่กำลังแต่งตัวให้ลูกแฝดตัวป่วน

                “คาร์ล  อย่าดึงผมพี่เขาซิ”  โบนิตาว่า  ไม่ว่าคนน้องจะทำอะไรคนพี่ก็ไม่ร้องเลย  ปล่อยให้น้องทำ  แต่ถ้าเป็นคนอื่นมาทำแบบนี้กับเขาร้องไห้บ้านแทบแตก

                “แอ้  แอ้”  คาร์ลยิ้มดีใจที่ได้แกล้งพี่ชาย

                “มัมจะไม่รักนะครับ  คนเก่ง”  มือเล็กเหมือนจะรู้เอามือออกจากผมพี่ชายทันที

                ฟอด

                “อุ้ย  คุณเธน”

                “เหนื่อยไหม”

                “ไม่ค่ะ  แต่คาร์ลซนจังเลยค่ะ”  โบนิตายิ้ม

                “ซนเหรอ  มาให้แด๊ดฟัดเลย”  เธนว่าก่อนจะเล่นกับลูกชายทั้งสอง

                “ไปอาบน้ำซิค่ะ  เดี๋ยวแอลก็พาน้องดีนมาแล้วนะคะ”

                “จะมีเพื่อนเล่นอีกแล้ว”  เธนหันไปพูดเล่นกับลูกชาย

                “ไปซิค่ะ”

                “นั่งรออยู่ตรงนี้  ไม่ต้องอุ้มลูกนะ  เดี๋ยวฉันกลับมาอุ้มให้”

                “ค่ะ”  โบนิตาบอกพร้อมกับยิ้มหวานให้ทำให้ได้รางวัลเป็นหอมแก้มฟอดใหญ่จากร่างหนา

                สวนหน้าบ้าน

                “ว่าไงมาเฟียพ่อลูกอ่อน”  แกรมแซวเพื่อน

                “มึงไม่พ่อลูกอ่อนเลย”  เธนว่า

                “พอกันแหล่ะค่ะ”  แอลว่า

                “มาทานอาหารกันค่ะ”  ทุกคนหันมาทานอาหารที่หน้าบ้านพร้อมกับจัดการป้อนลูกชายตัวน้อยไปด้วย  เธนคอยดูแลลูกๆทั้งสองคน  โดยไม่ลืมจะดูแลโบนิตาไปด้วย

                “คุณทานบ้างซิค่ะ”  โบนิตาว่าก่อนจะป้อนให้เธนด้วย  เธนยิ้มก่อนจะรับอาหารจากภรรยาสุดที่รักที่ป้อนเป็นระยะ

                “สามคนนี้สงสัยคงเป็นเพื่อนสนิทกันแน่ๆเลยค่ะ”  แอลว่าก่อนจะมองดูลูกชายที่เล่นกับสองแฝดโดยมีพี่เลี้ยงคอยดูแลไม่ห่าง

                “ต้องเป็นซิ  คาเรน  กับคาร์ล  และดีน  ต้องเป็นสหายที่ดีต่อกันเหมือนพี่กับแกรม”  เธนว่า

                “ใช่”  แกรมว่า  ใครจะรู้ว่าทั้งสามถ้าโตขึ้นจะป่วนมากน้อยแค่ไหน  แต่ที่แน่ๆบิลแบล็คกับเรย์โซ่จะเป็นสหายที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันแน่ๆ

                ห้องนอนเธน

                “ลูกนอนแล้วเหรอ”  เธนถามเมื่อเดินออกจากห้องน้ำ

                “ค่ะ”

                “มานี่ซิ”  เธนว่าก่อนจะเรียกให้อีกฝ่ายมานั่งตัก

                “ค่ะ”  โบนิตาขานรับก่อนจะไปนั่งตักแกร่งอย่างไม่เกี่ยงงอน

                “เหนื่อยไหม”

                “ไม่ค่ะ  คุณต่างหากที่เหนื่อยเพราะทำงานนอกบ้าน  ที่จริงให้ฉันช่วยบ้างก็ได้นะคะ”

                “ไม่เอาเดี๋ยวเธอเหนื่อย  เลี้ยงลูกน่ะดีแล้ว”

                “ฉันไม่คิดว่าฉันจะมีวันนี้ วันที่คุณรักฉันแล้วเรามีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบแบบนี้”

                “เพราะชาเขียวมั้ง”

                “เอ๊ะ”

                “เธอดันทำอร่อยถูกใจฉันไง  ไม่งั้นฉันจะวอแวเธอเหรอ”

                “แค่นั้นเหรอค่ะ”  โบนิตาถามยิ้มๆ

                “เธอยิ้มหวาน  น่ารัก  และก็โดนใจฉันมากๆ”

                “...”       

                “ฉันก็เลยดื้อใส่เธอเลย”

                “ค่ะ  คุณดื้อมาก  ดื้อจนฉันสับสนไปหมด”

                “แล้วรักไหม”

                “รักซิค่ะ  รักมากๆด้วย”

                “รักมากแบบนี้ก็ต้องมีรางวัลซิ”  เธนว่าก่อนจะประคองร่างบางให้นอนราบกับที่นอน  โดยตัวเองก็คร่อมร่างบางไว้

                “หวังผล”  โบนิตาว่าก่อนจะหลบสายตาที่เต็มไปด้วยไฟรัก

                “ก็ต้องมีบ้าง  ฉันรักเธอ  ที่รักของฉัน”  เธนว่าก่อนจะโน้มลงมาจูบปากบางที่แสนหวาน  โบนิตายกมือโอบรอบคอแกร่งไว้ก่อนจะยอมรับจูบด้วยความเต็มใจ  เมื่อทั้งสองแสดงความรักผ่านการกระทำดังนั้นค่ำคืนนี้ยังอีกยาวนาน  เพราะความรักของทั้งสองที่มีให้กันมาเอ่อล้นหัวใจจนต่างเติมเต็มให้กันเท่าไรก็ไม่พอ

 


(จบแล้วนะคะ  ไม่รู้จะถูกใจไหม  ยอมรับว่ารีบจบจริงๆเพราะคิดพล็อตไม่ค่อยออกเท่าไรสำหรับเรื่องนี้  อาจเพราะไม่ค่อยมีเวลาได้พักผ่อนบ้างก็เลย  มาแบบรีบๆอ่ะคะ  เรื่องต่อไปยังคงเป็นเซ็ตของมาเฟียหารัก  เป็นเรื่องของทายาทของตระกูลเรนเกอร์  ใครคิดถึงตระกูลเรนเกอร์รออ่านมาเฟียล่ารักได้เลยค่ะ  เร็วๆนี้  แต่คืนนี้อาจจะมาโปรยก่อนถ้าห้ารูปที่ถูกใจได้นะคะ  รักรีดเดอร์ทุกคน  ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ที่มีให้เรื่องมาเฟียดื้อรักด้วนะคะ  จุ๊บๆ)

        แสดง 20 - 20
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 519686 คน
   › คะแนนโหวต 2253 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 2
ขอบคุณมากๆนะคะ สนุกมากค่ะ รอเรื่องต่อไปค่ะ
 คนอ่าน | 25 มิ.ย. 2559 23:27 | IP : 202.144.187.xxx

 ความคิดเห็นที่ 1
ขอบคุณนะค่าที่ไรต์แต่งนิยายสนุกๆให้อ่าน
 Pang | 25 มิ.ย. 2559 23:11 | IP : 110.169.139.xxx