นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ดั่งต้องมนตร์อสูร (ฉบับ E-BOOK)...NC25+++ (พระเอกโหด ดิบเถื่อน เเละหื่นมาก)    by พราวนภา/เนตรอัปสรา
ชื่อตอน คนใจร้าย (150%)...แอบหวง >///<


 

 

 

ดื่มน้ำที่เขาค่อยๆ บรรจงป้อนด้วยความหิวกระหาย จนเสียงดังอึกๆ ที่ลำคอชัดเจน เมื่อไม่ทันใจก็ยกมือของเขาให้สูงขึ้นไปอีก เล่นเอาคนป้อนถึงกับเผลอยิ้มที่มุมปากด้วยความเอ็นดู แต่โรฮันนาก็ไม่กล่าวคำขอบคุณใดๆ ออกมาให้คนที่เป็นสาเหตุให้เธอต้องเจ็บตัวปางตายถึงเพียงนี้

เอาอีกไหม?” ถามอย่างใจดีเกินกว่าที่ควรจะเป็น โรฮันนาส่ายหน้าปฏิเสธจนผมกระจาย

ท่าทีดูเอาใจใส่ของเจ้าชีวิตทำเอาหญิงสาวถึงกับแอบสงสัยว่าเขาจะมาไม้ไหน กลัวเธอจะตายก่อนที่เขาจะทารุณได้หนำใจหรืออย่างไรกัน หรือว่าคิดจะตบหัวแล้วลูบหลัง ไม่มีทางซะล่ะ ยังไงซะเธอก็จะไม่มีวันให้อภัยต่อการกระทำอันป่าเถื่อนและโหดร้ายของเขาง่ายๆ แน่    

พอเสร็จจากการกินข้าวและกินยา ชายหนุ่มก็ประคองร่างบางลงนอนบนเตียงอีกครั้ง ไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไปด้วยควาง่วงงุนเละอ่อนเพลียเพราะฤทธิ์ยาที่หมอจัดให้ เพื่อจะให้คนไข้ได้พักผ่อนได้อย่างเต็มตา คืนนี้จึงเป็นอีกคืนที่หญิงสาวจะต้องนอนที่ห้องนอนของชายหนุ่ม เพราะไม่มีแรงที่จะเดินกลับห้องตัวเอง ขอร้องให้เขาไปส่งที่ห้องของตน คนเอาแต่ใจก็ปฏิเสธเสียงแข็ง แถมเขายังขู่อีกว่าหากเธอยังทำดื้อดึงไม่ยอมฟังความเขาจะทำอะไรที่อยากทำกับเธอ ตกดึกคนเอาแต่ใจก็ถือวิสาสะกอดเธอเป็นหมอนข้าง แล้วนอนหลับปุ๋ยได้อย่างน่าหมั่นไส้ พอเธอฮึดฮัดและบอกให้ปล่อยก็บอกว่ากอดกันอย่างนี้แหละอุ่นดี

เมื่อเช้าวันใหม่ของการนอนซมอยู่แต่บนเตียงตลอดสามวันมาถึง โรฮันนายกมือสั่นเทาดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง พร้อมกระเถิบตัวไปหาขอบเตียงอีกทาง สองขาเรียวค่อยๆ หย่อนลงข้างเตียง แล้วพยุงร่างกระปลกกระเปลี้ยขึ้นช้าๆ ก้าวขาเดินอย่างทุลักทุเล กายบางที่ยังไม่ฟื้นไข้ดีสั่นน้อยๆ

พยายามรวบรวมกำลัง สูดหายใจเข้าลึกเต็มปอด กัดฟันเดินจากรัศมีของเตียงใหญ่ได้เพียงสามก้าว ก็ต้องเซล้มลงบนพื้นอย่างไม่เป็นท่า สุดท้ายร่างอ่อนปวกเปียกก็ต้องนั่งแหมะ หายใจรวยรินอยู่บนพื้นพรม ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เหงื่อซึมออกมาจากไรผมและเริ่มหน้ามืดตาลาย หลับตาลงนั่งนิ่งไม่สามารถฝืนสังขารของตนได้อีกต่อไป

จะไปไหน?” คนที่เพิ่งเดินออกมาจากอาบน้ำ มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบไร้ไขมันอย่างหมิ่นเหม่เอ่ยถามขึ้นทันที

ไปทำงาน เอียงหน้าไปตอบคำถามชายหนุ่มเสียงนิ่ง แววตาเฉยเมย ใบหน้าแดงระเรื่อรีบหันหน้ากลับไปทางเดิม ไม่กล้าที่จะมองหน้าคนเกือบเปลือย แค่เห็นแผงอกล่ำๆ ที่มีหยดน้ำเกาะพราวเธอก็เกิดอาการใจสั่นขึ้นมาซะเฉยๆ

ไม่สบาย ยังจะทำอวดเก่ง หาผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดผมที่เพิ่งสระเสร็จหมาดๆ แล้วเดินมายืนนิ่งอยู่ตรงหน้าของคนอวดดีที่ไม่รู้จักเจียม ยังคิดจะไปทำงานทั้งๆ ที่ตัวเองไม่สบายมากขนาดนี้

ฉันมีสิทธิหยุดพักด้วยเหรอคะ ในเมื่อฉันอยู่ที่นี่ทำงานแลกที่อยู่ที่กิน แถมยังเป็นเยี่ยงทาสของคุณอีก มองหน้าเขาแล้วพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ วาจาเหล่านั้นเต็มไปด้วยการตัดพ้อต่อว่า

ดีที่ยังรู้ว่าตัวเองอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร เบอนันเดสพูดขึ้นทันควันโดยไม่คิดจะรักษาน้ำใจคนฟังเลยสักนิด ทำให้โรฮันนาถึงกับสะอึก

ค่ะ ฉันจะจำไว้ พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ และยอมจำนนโดยไม่ปริปากโต้แย้งแต่อย่างใด

เบอนันเดสมองคนอวดดี ที่พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นทั้งที่เดินไม่ไหว เรี่ยวแรงแทบไม่มียังทำดื้อด้านที่จะไปทำงาน นี่เธอต้องการประชดเขาหรือไรกัน ได้แต่คิดอย่างหงุดหงิดหัวเสียเหลือกำลัง จนอยากจะขยี้หัวตัวเองแรงๆ ที่เห็นหญิงสาวดื้อแพ่งไม่เชื่อฟังและกริ่งเกรงในคำสั่งของเขา

อวดดีนักนะยัยหน้าจืด รู้ตัวว่าไม่สบายก็พักซะสิ ฉันอนุญาตให้เธอหยุดหนึ่งวัน กระแนะกระแหนใส่หญิงสาวเสียงเรียบ

ไม่เป็นไรค่ะฉันเกรงใจ ไม่รับความปรารถนาดีจอมปลอมของเขา เขาไม่ได้เป็นห่วงเธอหรอกก็แค่กลัวเธอจะตายเร็วไปหน่อยก็แค่นั้น โรฮันนาคิดอย่างเจ็บใจ

ฉันบอกให้พักก็พักสิ จะขัดใจฉันทำไมนักหนา หรืออยากโดนดีห๊ะ ตวาดลั่นพร้อมง้างมือขึ้นกำลังจะตบลงบนใบหน้างาม ลืมตัวที่เอะอะอะไรเธอก็ขัดใจเขา

เอาสิเกลียดฉันนัก ก็ฆ่าฉัยเลย ฆ่าฉันให้ตายสิคนใจร้าย กล่าวท้าทายเสียงสั่นสะท้าน เอียงหน้าให้เขาลงทัณฑ์ทั้งน้ำตา ดวงตารวดร้าวมองหน้าคมไม่ลดละ

ตายมันง่ายไปสำหรับเธอลัยลา อย่างเธอมันต้องโดนทรมานและตายอย่างช้าๆ มันถึงจะสาสม ผลักร่างบางลงไปนอนเค้เก้บนเตียงด้วยอารมณ์หงุดหงิด หญิงสาวได้แต่สะอื้นไห้ซบหน้าเปื้อนน้ำตากับพื้นเตียงนิ่ง

อยากทำมากใช่ไหมงาน ถ้างั้นก็ไปทำเลย ไม่เสร็จก็ไม่ต้องพัก กระชากแขนเรียวขึ้นมาเขย่าถามจนหัวสั่นหัวคลอน แล้วออกปากไล่เธอด้วยความโมโห

 

โรฮันนาออกไปทำงานในหน้าที่ของตนด้วยทางทางอิดโรย แต่ทำไปได้ไม่นานพิษไข้ก็กลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง ร่างอ่อนระโหยโรยแรงล้มฟุบลงไปกับพื้น สลบเหมือดไปทันที เชสอยู่บริเวณนั้นพอดีจึงรีบอุ้มหญิงสาวมาส่งที่บ้าน

พอมาถึงเรือนหลังใหญ่ ไม่เห็นใครอยู่ซักคน ผู้จัดการไร่ก็เลยถือวิสาสะอุ้มร่างไร้สติเข้าบ้านด้วยความรีบร้อน ประจวบเหมาะกับเบอนันเดสกำลังจะออกไปดูหญิงสาวด้วยความเป็นกังวล เพราะตอนที่เขาไล่ตะเพิดเธอออกไปทำงานด้วยความโมโหนั้นตัวเธอยังรุมๆ อยู่เลย

ลัยลาเป็นอะไรเชส นัยน์ตาเข้มขึ้นด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นว่าเชสอุ้มลัยลาขึ้นบ้านมา เบอนันเดสอดไม่ได้ที่จะทำเสียงแตกตื่น เพราะเป็นห่วงร่างไร้สติที่อยู่ในวงแขนของผู้จัดการไร่เหลือเกิน

คุณลัยลาเป็นลมครับ ตัวเธอร้อนเป็นไฟเลยครับนาย เชสรีบตอบคำถามผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงร้อนรน เพราะเขาพยามยามเรียกเธอเท่าไหร่เธอก็ไม่ได้สติแถมยังตัวร้อนจี๋

มานี่ฉันจะพาเธอไปที่ห้องเอง ส่วนนายกลับไปทำงานได้แล้ว ในความเป็นห่วงก็ยังมีความหึงหวงปะปนเข้ามาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว เมื่อเห็นว่าร่างบอบบางอยู่ในอ้อมกอดเชสนานๆ เขาก็ชักหงุดหงิดไม่พอใจ .....

 

ฮิ้ววววพ่ออสูรแอบหวงเชลยสาวด้วยนะจ๊ะ บอกเลยว่าตอนนี้ความรู้สึกของพ่อเจ้าประคุณกำลังจะพัฒนาไปเรื่อยๆ เอ้า..ใครอยากอ่านต่อก็เม้นท์และโหวตมาให้กำลังใจกันบ้างนะคะ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีคนเม้นท์เลยจ้า พอไม่เห็นจำนวนเม้นท์เพิ่มขึ้นเอก็ไม่อยากอัพต่อจ้า อย่าทำตัวเป็นนักอ่านเงานะคะ เพราะถ้าไม่มีคนเม้นท์เออาจจะอัพบ้างไม่อัพบ้างจ้า เพราะช่วงนี้โรคกำเริบจ้า ^^

ปล.ขออนุญาตลงตอนละน้อยๆ นะคะ เนื่องจากเนื้อหายังไม่รีไรท์ และเอมีความตั้งใจว่าจะลงให้พอดีกับช่วงวางขาย E-BOOK ด้วยจ้า แต่จะพยายามมาอัพให้ทุกวันนะจ๊ะ ^^

 

E-BOOK ‘ดั่งต้องมนตร์อสูร จะวางขายใน MEB ประมาณเดือนต้นเดือนพฤศจิกายน หรือไม่ก็ต้นธันวาคม นะจ๊ะ เอฝากด้วยจ้า^^  

 

หากเห็นเออัพนิยายขึ้นหน้าหนึ่งบ่อยๆ ก็ไม่ต้องแปลกใจนะคะ อัพสถานะ แต่เนื้อหาเท่าเดิมนะคะ ไม่ได้มีเจตนาปั่นยอดวิว แต่อยากให้คนที่ยังไม่เคยอ่านได้เห็นนิยายของเอ และลองเปิดใจอ่านนิยายของเอดูบ้าง กรุณาอย่ารำคาญกันเด้อ^^     

 

ฝาก E-BOOK ภายใต้นามปากกา พราวนภาด้วยนะคะ

  

พราวนภา/เนตรอัปสรา/มณีหยาดฟ้า

 

        แสดง 18 - 18
วันที่โพสต์ :  19 ก.ค. 2559 13:14    วันที่อัพเดท :   16 มี.ค 2560 10:17    › จำนวนผู้เข้าชม 397668 คน
   › คะแนนโหวต 1163 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :