นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ดั่งต้องมนตร์อสูร (ฉบับ E-BOOK)...NC25+++ (พระเอกโหด ดิบเถื่อน เเละหื่นมาก)    by พราวนภา/เนตรอัปสรา
ชื่อตอน ทัณฑ์เถื่อนอสูร (20%)...เชลยหนีเเล้ว!!!


 

 

 

 

วันนี้ฝนตกพรำๆ ในตลอดบ่าย เบอนันเดสเพิ่งพาคู่ขาคนใหม่ ซึ่งมีดีกรีเป็นถึงลูกสาวท่านรัฐมนตรีมาที่นี่เมื่อคืน กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบเช้า เมื่อตื่นขึ้นมาด้วยความหิว จึงโอบร่างสาวเจ้าเดินคลอเคลียกันลงจากห้องนอนมาทานข้าวเช้าในตอนบ่ายแก่ของวัน 

นายครับ คุณลัยลาหายไปครับ เดรควิ่งมารายงายผู้เป็นนายด้วยใบหน้าแดงก่ำ เมื่อคนงานมาแจ้งว่าอยู่ๆ ก็ไม่เห็นหญิงสาวกับสิงห์โตคู่ใจในฟาร์ม

ห๊ะหายไปได้ไง ให้ตายสิเธอจะไม่ป่วนฉันซักวันไม่ได้หรือไงยัยปีศาจ คราวนี้เธอโดนดีแน่ พูดดีๆ ด้วยไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลังนักใช่ไหม กัดฟันเสียงดังกรอด สบถด้วยความเดือดดาล ดวงตาแดงฉานจนคนที่มารายงานต้องรีบก้มหน้า กลัวผู้เป็นนายจนขนหัวลุก

มีอะไรหรือเปล่าคะ เบิร์นขาคนที่ยืนโอบเอวอยู่ไม่ห่างเอ่ยถามเสียงหวาน อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมันเป็นใครกัน ถึงทำให้ชายหนุ่มดูเป็นเดือดเป็นร้อนได้มากขนาดนี้

ไม่มีอะไรหรอก คุณอย่าสนใจไปเลยซอนย่า ปฏิเสธหญิงสาวเสียงเรียบ ทั้งที่ในใจเดือดปุดๆ อยากจะอาละวาดให้บ้านพัง

แล้วผู้หญิงที่ชื่อลัยลา ที่ลูกน้องคุณพูดถึงเมื่อกี้เป็นใครกันคะ สาวสวยเซ็กซี่นามว่าซอนย่า ซักไซ้ชายหนุ่มด้วยท่าทางหึงหวงและเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

เธอเป็นแม่บ้านคนใหม่ของที่นี่ ตอบเสียงเรียบ ใบหน้ายังคงนิ่งเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ให้คู่สนทนาได้จับผิดหรือมาไล่บี้ซอกแซกหาความจริง

แค่แม่บ้าน แล้วทำไมคุณต้องเป็นเดือดเป็นร้อนด้วยล่ะคะ?” ซอนย่ายังคงคาดคั้นที่จะเอาความจริงจากปากชายหนุ่มให้ได้

ผมก็แค่จ้างเธอมาแพง เลยไม่อยากให้หนีไปทั้งที่ยังทำงานไม่คุ้มค่าเงินก็เท่านั้นเองที่รัก ถอนหายใจเสียงดังพรืดชักรำคาญ จึงตอบแบบตัดรำคาญ

งั้นอย่าไปสนใจเลยค่ะ เราไปหาอะไรกินดีกว่าซอนย่าหิวมากเลย เกาะแขนยิ้มหวานให้คนที่กำลังทำหน้าบึ้ง แล้วดึงเขาไปทางโต๊ะอาหาร

แต่ยังไม่ทันที่จะพาหญิงสาวไปทานข้าวตามคำรบเร้า เลขาหนุ่มก็มารายงานความคืบหน้าอีกรอบ ชายหนุ่มจึงหันมาสนใจเดรคแทน

ว่าไงไอ้เดรค หาแม่ตัวดีเจอยัง เบอนันเดสถามเลขาหนุ่มเร็วไว ตอนนี้เขาไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรแล้ว หากยังไม่ได้ตัวเชลยสาวกลับมาสำเร็จโทษให้สาสม

ลอยเท้าของเธอมุ่งตรงเข้าไปในป่าครับ แต่คงจะยังไปไหนไม่ได้ไกล ดีไม่ดีอาจจะหลงป่าหรือไม่ก็โดนเสือคาบไปกิน อาศัยดูจากรอยเท้าเล็กบุ๋มลงที่พื้น เพราะฝนเพิ่งตกไปได้ไม่นานเดรคจึงสังเกตได้ไม่ยาก

บ้าเอ้ยเดี๋ยวก็ได้ตายในป่ากันพอดี ทั้งห่วงใยทั้งโมโหในเวลาเดียวกัน เธอไม่รู้หรือยังไงกันว่าป่าแถวนี้มันมีอันตรายรอบด้านมากแค่ไหน

เบิร์นขา ไปกินข้าวกันเถอะค่ะ ซอนย่าคะยั้นคะยอชายหนุ่มยิกๆ เมื่อเห็นเขาเลิกสนใจตัวเองก็แทบอยากจะกรี๊ดออกมาให้ดังๆ

ซอนย่าคุณกลับไปก่อนนะ ผมจะให้คนไปส่ง พอดีว่าผมมีธุระด่วน แกะมือหญิงสาวออกจากแขน แล้วพูดเสียงเรียบไม่ได้สนใจว่าหล่อนจะมีสีหน้าเป็นเช่นไรในเวลานี้

ธุระของคุณคือการตามหาแม่นั่นใช่ไหมคะ บอกซอนย่ามานะ บอกซอนย่ามาสิเบิร์น ดึงแขนรั้งร่างใหญ่ไว้และตะคอกคาดคั้นด้วยความหึงหวง

นี่ซอนย่า ผมว่าคุณน่าจะเข้าใจข้อตกลงของเราตั้งแต่แรกแล้วนะ ว่าคุณไม่มีสิทธิมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของผม พูดกับหญิงสาวช้าๆ ชัดๆ นัยน์ตาว่างเปล่า ไม่ได้แยแสความรู้สึกของหล่อนเลยแม้แต่น้อย

เบิร์น!” ซอนย่าตะคอกใส่หน้าชายหนุ่มเสียงดัง โมโหที่เขากล้าหักหน้าตัวเองต่อหน้าลูกน้อง ซ้ำยังเห็นแม่บ้านดีกว่าหล่อน

หยุดตะโกนใส่หน้าผมเดี๋ยวนี้นะซอนย่า หัดมีมารยาทซะบ้าง เสียงลอดไรฟันต่อว่าหญิงสาวแบบไม่รักษาน้ำใจ ดวงตาวาวโรจน์ ใบหน้าถมึงทึงด้วยความไม่พอใจ

เบิร์นขา ซอนย่าขอโทษค่ะ ยกโทษให้ซอนย่านะคะ ซอนย่าผิดไปแล้ว เห็นเขาโกรธจัดหล่อนก็รีบลดโทนเสียงลงปรับให้อ่อนหวานน่าฟัง แล้วเข้าไปกอดออดอ้อนออเซาะ

ต่อไปคุณไม่ต้องมาหาผมแล้วนะ เดี๋ยวผมจะให้คนเอารถที่คุณอยากได้ไปให้อาทิตย์หน้า รำคาญมารยาหญิงจนทนไม่ไหว จึงตัดความสัมพันธ์ที่มีกับหล่อนลงในวินาทีนั้น

กรี๊ดคุณกล้าเฉดหัวฉันทิ้งเหรอคะเบิร์น ทนไม่ไหวก็กรีดร้องออกมาสุดเสียง กระทืบเท้าชี้หน้าเขาเสียงแหลมแสบแก้วหู

ใช่!” ตอบเสียงดังฟังชัด มองหล่อนด้วยสายตาหยามหมิ่นแกมสมเพช ผู้หญิงมันก็หน้าเงินเหมือนๆ กันทุกคนนั่นแหละ พอเห็นบ่อเงินอย่างเขาจะหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตาก็คิดเสียดายเป็นธรรมดา พูดจบก็หันหลังเดินลิ่วออกไปจากบ้านทันที

กลับมาเดี๋ยวนี้นะเบิร์น คุณไม่มีสิทธิทิ้งฉัน กรี๊ด!!!” ซอนย่ายังคงกรีดร้องอย่างคับข้องใจ ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้าปฏิเสธลูกสาวท่านรัฐมนตรีแบบนี้มาก่อน

เอาเครื่องไปส่งซอนย่าเดี๋ยวนี้ ส่วนแกไอ้เดรค รีบนำทางไปตรงที่พบรอยเท้าของลัยลา สั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงฉะฉาน แล้วหันมาบอกให้เดรครีบรุดไปยังจุดที่พบรอยเท้านังเชลยตัวดีที่กล้าแหกกรงหนี

 จับได้ฉันจะหักคอเธอยัยปีศาจ ระหว่างเดินตามรอยเท้าก็บ่นเป็นหมีกินผึ้งไปตลอดทาง ใบหน้าและดวงตาแดงก่ำราวกับอยากจะฆ่าเธอให้ตายคามือ บดฟันกระทบกันเสียงดังสนั่นลั่นป่า เล่นเอาลูกน้องที่ติดตามถึงกับเสียวสันหลังขยาดแทนหญิงสาวไปตามๆ กัน.....

 

อูยยยยยยยไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพ่ออสูรตามหาเชลยเจอ ถ้าใครอยากรู้ว่าพ่ออสูรจะตามหาเชลยสาวเจอไหม หรือว่าพ่ออสูรจะจับเชลยสาวมาลงโทษได้หรือไม่ แล้วถ้าได้จะลงโทษยังไงต้องไปตามลุ้นกันในตอนหน้าจ้า บอกนิดนึงว่าพระเอกเรื่องนี้ไม่ได้แสนดีและไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษนะคะ ทั้งโหด ดิบ เถื่อน ตามชื่อเรื่องเลย แต่รับรองว่าพ่อเจ้าประคุณจะถูกหนูหยีสั่งสอนและเอาคืนแบบจัดหนักอย่างแน่นอน อิอิ  เอ้า..ใครอยากอ่านต่อก็เม้นท์และโหวตมาให้กำลังใจกันบ้างนะคะ ช่วงนี้จำนวนเม้นท์ต่อหนึ่งเวบไซต์ก็ยังน้อยอยู่จ้า พอไม่เห็นจำนวนเม้นท์เพิ่มขึ้นเอก็ไม่อยากอัพต่อจ้า อย่าทำตัวเป็นนักอ่านเงานะคะ ^^

ปล.ขออนุญาตลงตอนละน้อยๆ นะคะ เนื่องจากเนื้อหายังไม่รีไรท์ และเอมีความตั้งใจว่าจะลงให้พอดีกับช่วงวางขาย E-BOOK ด้วยจ้า แต่จะพยายามมาอัพให้ทุกวันนะจ๊ะ ^^

 

E-BOOK ‘ดั่งต้องมนตร์อสูร จะวางขายใน MEB ประมาณต้นเดือนธันวาคม นะจ๊ะ เอฝากด้วยจ้า^^    

 

หากเห็นเออัพนิยายขึ้นหน้าหนึ่งบ่อยๆ ก็ไม่ต้องแปลกใจนะคะ อัพสถานะ แต่เนื้อหาเท่าเดิมนะคะ ไม่ได้มีเจตนาปั่นยอดวิว แต่อยากให้คนที่ยังไม่เคยอ่านได้เห็นนิยายของเอ และลองเปิดใจอ่านนิยายของเอดูบ้าง กรุณาอย่ารำคาญกันเด้อ^^   

 

 

ฝาก E-BOOK ภายใต้นามปากกา พราวนภาด้วยนะคะ

  

พราวนภา/เนตรอัปสรา/มณีหยาดฟ้า

 

   

 

        แสดง 20 - 20
วันที่โพสต์ :  19 ก.ค. 2559 13:14    วันที่อัพเดท :   16 มี.ค 2560 10:17    › จำนวนผู้เข้าชม 397684 คน
   › คะแนนโหวต 1163 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :