นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ใต้เพลิงมาร     by ลายปักสีดำ
ชื่อตอน ซมซาน(03)


           เช้าวันรุ่งขึ้น...แสนเสน่หาก็รู้สึกตัว เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดขึ้น เจ้าหล่อนพยุงตัวเองขึ้นพิงร่างกับหัวเตียง มองดูสภาพห้องที่ไม่คุ้นตา หล่อนอยู่ห้องของใครกันนี่ไม่ใช่ห้องของนำศึก   ก่อนจะก้มสำรวจร่างกายตนเอง พบว่าเจ้าหล่อนถูกผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ แต่ก็ไม่ได้มีร่อรอยของการถูกล่วงเกินแต่อย่างใด ทำให้หญิงสาวโล่งอก พร้อมกับมองต้นแขนซ้ายซึ่งถูกยิงพบว่ามีผ้าสีขาวพันรอบไว้อย่างดี ใครกันแน่ที่เป็นคนช่วยหล่อน เท้าบางก้าวลงจากเตียงลุกขึ้น ตอนนี้หล่อนเลือกที่จะทิ้งความสงสัยไว้ข้างหลัง สิ่งเดียวที่หล่อนต้องทำตอนนี้คือ ต้องการพบกับนำศึก    

       ฝ่ายเจ้าของบ้านอย่างลายเสือ ก็ออกไปทำธุระตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะวันนี้คนตัวโตมีนัดกับวิศวกรเพื่อวางแผนขุดสำรวจขยายพื้นที่เหมือง   

       ร่างเล็กมองสำรวจเส้นทางซ้ายขวา อาณาเขตของเหมืองแห่งนี้หล่อนเคยสำรวจมาหมดแล้ว ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน ตอนที่ต้องการครองครองพื้นที่แห่งนี้ ไม่ใช่สิ คงบอกว่าเป็นความต้องการที่จะครอบครองของหล่อนไม่ถูก มันเป็นความต้องการของ “ทวีภพ” พี่ชายของหล่อนต่างหาก พี่ชายที่หล่อนรักสุดหัวใจ แม้กระทั่งยอมเข้ามาล่อลวงนำศึกให้ติดกับดักตามคำสั่ง

       เท้าบางเดินตามเส้นทางมาทางขวาเพราะจำได้ว่ามันคือไปบ้านของนำศึก พลางสงสัยไม่ได้ว่า บ้านที่หล่อนออกมาคือบ้านใคร หล่อนจำได้ว่า เมื่อห้าปีที่แล้วยังไม่มีบ้านหลังนี้ ร่างเล็กเดินเท้าเปล่าออกมาเนื่องจากว่า ที่บ้านหลังนั้นมีแต่รองเท้าผู้ชาย แถมยังไม่มีรองเท้าแตะสักครู่ เดินประมาณสิบนาทีก็ถึงหน้าบ้านของคนตัวโต   

       ร่างเล็กตรงเข้าไปในบ้านเลือกที่จะขึ้นไปยังห้องนอนของชายหนุ่มทันที ไม่คิดที่จะรอด้านล่าง เรื่องที่หล่อนต้องการจะพูดมีความสำคัญมาก  

       ด้านของนำศึกก็กำลังอาบน้ำชำระเหงื่อจากการออกวิ่ง มือหนาเอื้อมไปปิดฝักบัว หยิบผ้าขนหนูมาคาดเอวอย่างลวงๆ พอเปิดประตูออกมา ดวงตาคมก็ต้องเขียวปัด    

       “ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในบ้านฉัน” 

       “แสนมีเรื่องที่จะขอความช่วยเหลือจากพี่”  

       แสนเสน่หาร้องเข้าประเด็นในทันที ดวงตาเล็กไหวระริกเมื่อเห็นดวงตาชิงชังซึ่งถูกถ่ายทอดมาจาดดวงตาคม หล่อนรู้ดีว่าทำเรื่องเลวร้ายไว้กับเขามากเพียงไหน หล่อนรู้ตัวดีว่าเขาเกลียดหล่อนมากเพียงไหน แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเขาคือหนทางเดียวที่หล่อนจะรอด หล่อนจึงต้องแบกหน้ากลับมาหาเขา  

       “หน้าด้าน!! เธอยังกล้ากลับมาขอความช่วยเหลือจากฉันอีกหรือ”     

       ร่างสูงระเบิดเสียงใส่ อารมณ์แห่งโทสะพุ่งทะยานล้นจิตใจ กรามหนาขบเข้าหากันแน่น ใจจริงอยากจะกระชากหล่อนมาบีบคอให้ตายไปต่อหน้าด้วยซ้ำ กับมาการที่กล้าเสนอหน้ากลับมาให้เห็นอีกครั้ง

       “แสน...” ร่างบางถึงกลับพูดไม่ออก เงยหน้ามองเขาด้วยความรู้สึกผิด รอยร้าวในหัวใจเริ่มปริแตกเป็นรอยแยกทางยาว คำพูดของชายหนุ่มสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ

       “ออกไปจากบ้านฉันซะ ไม่สิ ออกไปจากเหมืองฉันซะ ฉันไม่มีทางช่วยผู้หญิงตะลบตะแลงอย่างเธอ  ออกไป!!” ชายหนุ่มแผดเสียงดังสะท้านพร้อมกับชี้นิ้วไล่อย่างไม่ใยดี ทำไมเขาต้องไยดีหล่อน ในเมื่อหล่อนเคยล่อลวงเขาด้วยความรัก แล้วสุดท้ายมันคือแผนการอันเลวทรามของหล่อนและพี่ชายที่ต้องการพื้นที่แห่งนี้

       “แสนรู้ว่าแสนเลวแค่ไหน แต่แสนก็ชดใช้ให้พี่ไปแล้ว”   

       “ชดใช้อย่างนั้นหรอ เฮอะ” น้ำเสียงนั้นแสดงความหยามเหยียด พร้อมกับก้มมองร่างกายเล็กอย่างดูแคลน “ถ้าเธอหมายถึงร่างกายของเธอที่ไม่รู้ว่าถูกใช้มากี่ครั้งแล้ว มันไม่ได้มีค่าอะไรกับฉันเลยสักนิด” เขาเบ้ปากใส่   

       แสนเสน่หาหน้าชาดิก เงยหน้ามองคนพูดด้วยสายตาขุ่นเคือง “แสนถือว่า แสนชดใช้ให้พี่ไปแล้ว เพราะพี่ก็คงยังจำได้ว่า แสนไม่ได้สมยอม แต่พี่บังคับขืนใจแสน” บอกเสียงสั่นเล็กน้อย ภาพความทรงจำในวันนั้นยังเด่นชัด เขาเมามายแปลงร่างเป็นปีศาจไม่ฟังเสียงอ้อนวอนของเธอเลยสักนิด ใช้กำลังเหนือกว่าบังคับให้เธอตกเป็นของเขา 

       นำศึกเองก็จำภาพวันนั้นได้ดี เขาเมาจนขาดสติบวกกับความโมโห ทำให้ฉุดคร่าพรหมจรรย์ของหล่อนมา แต่มันเปรียบเทียบกับสิ่งที่หล่อนทำกับเขาไม่ได้เลยสักนิด    

       “ก็บอกแล้วไงว่า มันไม่มีค่าสำหรับฉันเลยสักนิด ออหรือว่าที่มาหาฉันแล้วบอกว่าต้องการความช่วยเหลือ คือต้องการให้ฉันสนองอารมณ์ของเธอให้ ฉันบอกเลยนะว่า ฉันนอนกับหญิงขายบริการ ยังรู้สึกดีกว่านอนกับเธอ”     

       “เลว!!”     

       “คงไม่เท่าเธอหรอกแสนเสน่หา” เขาสวนกลับทันควัน พร้อมกับออกคำสั่งอีกครั้ง “ออกไปซะ”

        แสดง 3 - 3
วันที่โพสต์ :  6 พ.ย. 2559 14:42    วันที่อัพเดท :   17 พ.ย. 2560 21:34    › จำนวนผู้เข้าชม 7318 คน
   › คะแนนโหวต 354 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :