นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง คืนรักข้ามแดน [ชุด Ms.Glaciers]     by madamsomloun
ชื่อตอน การมาของใครคนหนึ่ง 2











คมแก้วเดินออกมาจากหลังครัวเห็นเขมรุจีนั่งเหม่ออยู่หน้าเคาน์เตอร์ก็พลอยไม่สบายใจ รู้ดีว่าเขมมิกาและเขมรุจีไม่ค่อยจะลงรอยกัน และเป็นเขมมิกาคนเดียวมากกว่าที่ไม่ชอบหน้าพี่สาว ไม่ว่าด้วยเรื่องใดเธอจะขัดขวางไม่ให้พี่สาวได้ดี และไม่เคยสำเร็จสักครั้ง


เขมรุจีเป็นคนฉลาดและเก่งรอบด้าน เธอสามารถแก้ไขปัญหาทุกอย่างเหมือนปลอกกล้วย เขมมิกาจึงอิจฉาริษยาและเกลียดพี่สาวมาก ฝังใจมาตลอดว่าต้องสร้างทุกอย่างที่ดีกว่า แต่ด้วยอาชีพนางแบบที่เป็นอยู่กลับไม่สามารถทำให้เธอดูเหนือกว่าได้อย่างที่ใจคิด


Princess ของแก้วเป็นอะไร ดูนั่งทำหน้าเข้า มีเรื่องไม่สบายใจอีกล่ะสิ”


คมแก้วเดินเข้ามาหาเพื่อนรักที่นั่งอยู่หน้าบาร์เครื่องดื่ม เจ้าของความเครียดเอียงหน้ามาทางคนถาม ฝืดยิ้มส่งไปให้เพื่อน


“ฉันสบายดี ...แค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย แล้วส่งอาหารให้ลูกค้าเสร็จแล้วเหรอ”


“เรียบร้อย เขมฉันว่าแกอย่าไปถือสามิก้าเลยนะ เห็นอยู่ว่านิสัยยัยนั้นเป็นยังไง เสียเวลาเปล่าที่จะเก็บมาใส่ใจ” คมแก้วไม่สบายใจเลยที่เห็นเพื่อนเป็นเช่นนี้ทุกครั้งที่ถูกน้องสาวต่อว่า


“ฉันไม่อยากจะเก็บมาคิดหรอกนะ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ อาชีพนางแบบที่มิก้าทำอยู่มีการแข่งขันกันสูงมาก และเวลาทำงานก็ไม่แน่นอน ฉันกลัวมิก้าจะถูกหลอก”


เขมรุจีระบายสิ่งที่กังวลใจมาโดยตลอดให้เพื่อนฟัง เธอทนให้น้องสาวต่อว่าหรือกลั่นแกล้งสารพัดได้ แต่ไม่อาจทนเห็นเธอต้องตกระกำลำบากเพราะคนอื่นเป็นต้นเหตุ


“มิก้าโตแล้วนะเขม ปล่อยให้เขาได้ทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง ขื่นมัวป้อนให้อย่างเดียวเขาก็จะไม่รู้จักโตสักที ...เอาอย่างนี้ ถ้าเมื่อไหร่ที่เห็นว่ามันไม่ใช่ เราค่อยเข้าไปช่วยแก้ไขดีไหม”


“เอางั้นเหรอ”


คมแก้วยื่นมือไปกุมมือบางของเพื่อนเขาไว้แล้วบีบเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ คนที่เพื่อนกำลังเป็นห่วงไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนตามไปด้วยสักนิด ดีไม่ดีตอนนี้อาจจะกำลังนั่งหัวเราะหน้าระรื่นอยู่ที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้


“เอาน่า แกควรที่จะปล่อยวางเรื่องน้องสาวสุดแสบได้แล้วนะ ป้าเดือนกับลุงไมเคิลยังไม่คิดมากเลย แล้วแกจะมานั่งคิดให้ปวดหัวทำไม”


ยกแขนเรียวขึ้นวาดโอบพาดไปตามไหล่มนรั้งให้เข้าไปหาพลางปลอบใจ ลำพังแค่เรื่องร้านก็มีเรื่องให้ต้องคิดและจัดการมากอยู่แล้ว ยังจะเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาใส่หัวเพิ่มอีกทำไม


“ก็ฉันเป็นห่วงมิก้า”


“ฉันรู้ ฉันเองก็เป็นห่วง แต่แกก็เห็นอยู่ว่ายัยมิก้าดีแต่สร้างปัญหาให้แกตามตามล้างตามเช็ดไม่เว้นแต่ละวัน งานการที่ร้านไม่เคยคิดจะช่วยแบ่งเบาเลยสักครั้ง”


คมแก้วสาธยายสรรพคุณน้องสาวสุดแสบของเพื่อนรักยาวเหยียด สุดเอือมระอากับนิสัยแย่เกินทนของเขมมิกา และความอยากเอาชนะที่มีมากล้น โดยเฉพาะกับพี่สาวของตัวเอง


“มันก็จริงของแก ฉันควรให้น้องได้ใช้ชีวิตด้วยตัวเองเสียที” เขมรุจีถอนหายใจออกมายาวเหยียดอย่างตัดสินใจในที่สุด


“ดีแล้วล่ะที่แกคิดได้ งั้นไป...”


กล่าวจบรีบถอดชุดผ้ากันเปื้อนออกจากตัว แล้วหันมาคว้าข้อมือบางของเพื่อนรักให้เดินตามออกไป


“เดี๋ยวก่อนยัยแก้ว... แกจะพาฉันไปไหน” เขมรุจีร้องถามเพื่อนที่กำลังกึ่งลากกึ่งจูงออกไปนอกร้าน


“มาก่อนเถอะน่าเดี๋ยวรู้เอง เร็วเข้า...” คมแก้วบอกทั้งที่ไม่ได้หันกลับมามองคนที่กำลังลากออกมา


“ช้าๆ ยัยแก้วเดี๋ยวล้มกลิ้งกันอยู่แถวนี้ก่อนพอดี” เขมรุจีก้าวเท้าตามแรงรั้งของเพื่อน เร่งฝีเท้าไปด้วยจังหวะที่เร็วขึ้นเรื่อยๆ


คมแก้วตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปให้ถึงที่หมายเร็วๆ คนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินสวนออกมาจากมุมตึก คมแก้ววิ่งนำมาก่อนรีบเบรกตัวเองได้ทันก่อนที่จะพุ่งไปชน แต่เขมรุจีที่วิ่งตามแรงรั้งของเพื่อนมาด้วยความเร็วกลับไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว


ร่างสูงใหญ่กำลังก้มดูหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือไม่ทันได้ระวังตัวว่ากำลังจะถูกร่างบางแน่งน้อยเตรียมจะพุ่งชนเขาอยู่ในไม่กี่วินาที


เขมรุจีเบิกตากว้างแล้วหลับตาปี้ ก่อนร่างบางจะพุ่งชนกำแพงมีชีวิตข้างหน้าอย่างจัง และผลที่ออกมาก็ไม่ต่างจากที่คิด


คมแก้วตกใจยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ จนลืมที่จะก้าวเข้าไปช่วยเพื่อนรักขึ้นจากคนที่ทับอยู่


“เขม!/คุณเคนท์!


โจนาธานและนิคโคไลท์ตกใจเรียกนายหนุ่มแทบจะพร้อมกัน มองดูสองร่างที่นอนทับกันอยู่จนลืมที่จะเข้าไปช่วย


เขมรุจีรู้สึกว่าตัวเธอมีเบาะนุ่มรองรับ เงยใบหน้านวลที่แนบข้างแก้มอยู่กับอกกว้างได้ยินเสียงเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่สวยปะทะเข้ากับลำคอแกร่งกึ่งปลายคางคามคม มองสูงขึ้นไปอีกนิดเป็นริมฝีปากหนา จมูกโด่งเป็นสัน และหยุดนิ่งที่ดวงตาคู่คมสีฟ้าที่กำลังจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว


“จะจ้องอีกนานไหม”


“เอ่อ… ขะ ขอโทษค่ะ”


เขมรุจีรีบกุลีกุจอลุกออกจากร่างสูงใหญ่ที่เธอนอนทับอยู่อย่างรวดเร็ว แล้วถอยหลังไปยื่นห่างจากเขาสองสามก้าว


“คุณเคนท์เป็นอะไรไหมครับ”


คนสนิททั้งสองปรี่เข้ามาประคองร่างเจ้านายหนุ่ม แต่ถูกมือหนายกขึ้นห้ามเอาไว้ มัคเคนท์พยุงตัวเองขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่เปื้อนเสื้อผ้าออกอย่างไม่ใส่ใจมากนัก เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่วิ่งไม่ดูทางจนชนเขาอย่างเอาเรื่อง


เขมรุจีก้มหน้างุบไม่ได้ตั้งใจจะชนเขา พวกเธอวิ่งกันมาเร็วมากจึงไม่ทันได้สังเกตว่ามีคนเดินสวนออกมาจากมุมตึก 


“เอ่อคุณ เป็นอะไรไหมค่ะ พวกเราต้องขอโทษด้วยนะคะที่วิ่งไม่ดูทาง ทำให้พวกคุณต้องมาเดือดร้อนตามไปด้วย”


คมแก้วตัวต้นเหตุรีบออกตัวขอโทษสามหนุ่ม เกรงว่าเขาจะโกรธไปมากกว่านั้น ดูจากสีหน้าและท่าทางแล้วเขาดูเอาเรื่องอยู่ไม่น้อย เธอเป็นคนผิดเองที่พาเพื่อนวิ่งมาเสียเร็วแบบนั้น


“จะรีบแค่ไหนก็ควรที่จะระวังคนเดินไปเดินมาบ้าง ไม่ใช่วิ่งทะเลอทะล่าออกมาแบบนี้”


คนถูกชนเข้าอย่างจังตำหนิสองสาวเสียงเข้มไม่พอใจ เขาเองไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย แต่เสียอารมณ์และต้องเสียเวลา เสียฤกษ์สำคัญที่ต้องไปจัดการ ...มันน่านัก


“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ” คมแก้วตอบรับให้จบๆ เรื่องไป


“ช่างเถอะ พวกคุณไม่มีใครเป็นอะไรใช่ไหม”


มัคเคนท์มองไปสำรวจร่างบางที่วิ่งชนเขา ตอนนี้เธอก็ยังไม่ยอมพูดอะไร มีเพียงคนตรงหน้าที่กล่าวขอโทษเขาซ้ำไปซ้ำมาอย่างน่ารำคาญ


“ไม่ค่ะ คุณเสียอีก ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหมค่ะ” คมแก้วรีบตอบ


“ไม่ ...กลับ” หันมาทางคนสนิท ก้าวเดินออกจากตรงนั้นไป


“เอ่อคุณเคนท์ครับ แล้วเราไม่ไป” โจนาธานอ้าปากจะถามถึงธุระสำคัญที่พวกเขาเดินทางมาถึงที่นี่แต่กลับถูกกระทิงหนุ่มตัดบทเสียดื้อๆ


“กลับ” เสียงทุ้มติดจะเข้มเล็กน้อยบอกคนสนิท หมุนกายเดินกลับไปยังทางเดิมที่พึ่งเดินมาอย่างหัวเสีย วันนี้ไม่ใช่ฤกษ์ดี และดูจะเป็นฤกษ์วินาศเสียด้วย สงสัยวันนี้ทั้งวันของเขาคงจะทำงานไม่ราบรื่น


โจนาธานและนิคโคไลท์มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ จากนั้นรีบก้าวยาวตามกระทิงหนุ่มไป ปล่อยให้สองสาวมองตามไป

 


ร่างสูงของ มัคเคนท์ การ์เซีย เจ้าของอสังหาริมทรัพย์มากมายทั่วโลก รวมถึงเมืองใหญ่อย่างนิวยอร์ก และตึกสูงระฟ้าอย่าง การ์เซียไพร์ซ’ ลำขาแกร่งก้าวเดินตรงไปยังลิฟต์ผู้บริหาร ใบหน้าคมเรียบเฉยตามฉบับ ที่แปลกไปกว่าทุกวัน วันนี้เขา ยิ้ม’ แม้จะไม่เห็นชัดเจน แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นสายตาพวกเขาไปได้ คงจะไม่ใช่เพราะถูกสาวสวยชนเมื่อตอนสายหรอกนะ... โจนาธานอดคิดเสียไม่ได้


“ศุกร์นี้ที่นอร์ทการ์เซีย มีคณะสัมมนาเข้าพักใช่ไหมโจ”


โจนาธานหลุดออกจากภวังค์เมื่อเสียงทุ้มของเจ้านายเอ่ยถามถึงงานที่เขาได้ให้ไปจัดการใบหน้าคมรีบก้มลงดูรายละเอียดที่จดบันทึกเอาไว้ ดวงตาคมมองหน้าจอสี่เหลี่ยมถึงกับตกใจ ตาแทบจะถลนออกมากองตรงหน้า


“เห็นว่า... ตายแล้ว!


“มีอะไร? ใครตาย”


มัคเคนท์หันกลับมาทางคนสนิทกำลังยืนทำหน้าช็อกมองเจ้าหน้าจอสี่เหลี่ยมในมืออย่างกับเห็นผี


“ไอแพดของผม!” คนบอกทำท่าจะร้องไห้ออกมา


“ซวยแล้วไงโจ อย่าบอกนะว่างานทั้งหมดในนั้นก็...” นิคโคไลท์ตกใจตามไปด้วย ถ้าเป็นเช่นนั้นงานทั้งหมดที่ถูกเก็บในนั้นก็หายไปด้วย


“อื้อ...” โจนาธานก้มลงมองอุปกรณ์คู่ชีพที่ใช้ทำงานมาหลายปีพังอย่างไม่เหลือชิ้นดี


“แตกก็ซื้อใหม่สิ จะโวยวายเสียงดังทำไม ทำอย่างโลกจะแตกไปได้”


กระทิงหนุ่มไม่ใส่ใจหรือทุกข์ร้อนกับท่าทางจะร้องไห้ของคนสนิท เขากลับรำคาญเสียด้วยซ้ำ มันจะสักกี่บาทกัน ซื้อใหม่ก็จบเรื่อง


“ก็งานทั้งหมดผมบันทึกลงในนี้ รวมถึงตารางงานและการประชุมของคุณทั้งหมดหายไปด้วยนะสิ”


เจ้าของไอแพดโอดครวญเสียงเศร้า อุตส่าห์ถ่างตานั่งอดหลับอดนอนทำมากว่าสี่วันหมดสิ้นภายในวันเดียว!


“ก็ทำใหม่สิ จะไปยากอะไร ถ้าจำไม่ได้ก็ไปตามเรื่องเอาแต่ละแผนกมาก็สิ้นเรื่อง” คนเป็นนายบอกหน้าตาเฉย ไม่ได้ทุกข์ร้อนตามไปด้วย


“เพราะคุณนั้นแหละครับ ถ้าคุณไม่ทำมันหล่น งานผมก็คงไม่หาย”


โจนาธานตัดพ้อเสียงเศร้า น้ำตาใสคลอหน่วยตาเตรียมจะไหลออกมา งานที่มีอยู่ในเจ้านี่นั้นมันเยอะมาก ทั้งตารางนัดสำคัญ รายงานการประชุมต่างๆ เอกสารมากมาย เป็นของคนที่ทำมันหล่นแตกเสียหายและกำลังต่อว่าเขาอยู่ทั้งนั้น


“ตกลงว่าฉันเป็นคนผิด” ชี้นิ้วเรียวยาวเข้าหาตัวเอง


“ใช่สิครับ” โจนาธานตอบเสียงเครือ ก้มลงมองสิ่งที่อยู่ในมืออย่างเศร้าใจ เขายังต้องเหนื่อยมานั่งบันทึกข้อมูลใหม่เข้าไปนี่สิ แค่คิดเขาก็อยากจะสลบสักรอบ


“...ก็ได้ๆ ฉันผิดเอง เดี๋ยวจะเหมามาใช้คืนให้สิบเครื่องเลย พอใจหรือยัง” คนเป็นนายบอกอย่างใจปั้ม ปัดความรำคาญจากคนสนิทที่ยืนคำครวญกับเจ้าจอสี่เหลี่ยมเท่าฝ่ามือไม่หยุด


“พูดแล้วนะครับ” ได้ยินว่าจะได้เครื่องใหม่เพิ่มเป็นสิบเท่าก็ดีใจจนลืมความเสียใจเมื่อหลานนาทีก่อนไปทันที


“ฉันเคยผิดคำพูดหรือไง ทีนี่ทำหน้าระรื่นเชียว” สุ่มเสียงเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น พอดีกับที่ลิฟต์เครื่องมาถึงชั้นที่เป็นห้องทำงานของเขา


................................................


*** สำหรับใครที่พึ่งเข้ามาอ่าน ฝากติดตาม นิยายชุด Men Of Lions ด้วยค่ะ

มีรูปแบบ Ebooks ให้โหลดกันแล้วที่ Meb 

ติดตามรายละเอียดได้ที่ แฟนเพจ: ลานีญา เพกา ไหมวดี




        แสดง 3 - 3
วันที่โพสต์ :  3 มิ.ย. 2559 14:54 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:11    › จำนวนผู้เข้าชม 30307 คน
   › คะแนนโหวต 236 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :