นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ใต้เพลิงมาร     by ลายปักสีดำ
ชื่อตอน ซาตาน(02)


   “จับตัวกลับไป” เมื่อพูดดีๆ ไม่ได้ผล ชายหัวหน้าก็ออกคำสั่ง ลูกน้องทั้งสองคนรีบขยับตัวมุ่งตรงเข้าล้อมร่างเล็ก ร่างเล็กหวีดร้องด้วยความกลัว สะบัดตัวหนีแต่ก็ไม่อาจจะสู้แรงชายชาตรีได้ ร่างเล็กกำลังหมดแรง ดวงตาก็ปรือจะหมดสติเต็มที       
        ด้านคนตัวโตก็หารู้ไม่เลยว่าหญิงสาวที่ตนออกปากไล่กำลังเดือดร้อน ด้านลายเสือหลังจากที่จัดการคุยกับนักวิศวกรเสร็จ ชายหนุ่มก็เลือกที่จะมุ่งหน้ากลับเข้าบ้านพัก ใจนึกเป็นห่วงหญิงสาวอดีตเมียเก่าของเพื่อนรัก ก่อนต้องชะลอรถเมื่อพบความผิดปกติบนท้องถนนข้างหน้า  
        ดวงตาคมกร้าวขึ้นเมื่อเห็นเหตุการณ์ฉุดกระชากชัดขึ้น มือหนาเอื้อมไปหยิบอาวุธคู่กายมือกระบอกสั้นมายัดไว้ที่เอว เพราะดูท่ามันจะเป็นเรื่องร้าย แล้วขับรถไปใกล้ เหล่าชายฉกรรจ์รีบหันไปมองรถปริศนา ชายหัวหน้ารีบพยักหน้าให้ลูกน้องเร่งจับตัวเชลยสาว ส่วนตัวตนเองขยับตัวมาขวางหน้าชายแปลกหน้าที่เข้ามาขัดขวางแผนการ       
        “ถอยออกไป ไม่ใช่เรื่องของแก” ชักปืนขึ้นมาขู่ 
        พอลงรถแล้วเห็นใบหน้าหญิงสาวหญิงซึ่งกำลังขัดขืนชัดเจน ดวงตาคมกริบต้องขยายกว้าง เพราะนั่นคือเมียเก่าของเพื่อนรัก
        “ปล่อยผู้หญิงซะ” ชายหนุ่มออกคำสั่งเสียงขึงขัง ดวงตากร้าวแข็ง พลางขยับตัวไปใกล้หาได้กลัวคำขู่
        “คุณค่ะ ช่วยฉันด้วย
!! ช่วยฉันด้วย!!”       
        “ถ้ามึงไม่ถอย ก็ต้องตาย” พูดเสียงโหดเหี้ยม ดวงตาขุ่นมัว จ้องปืนไปยังตำแหน่งหน้าอกด้านซ้าย เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนเอาจริง แต่ลายเสือก็ยังไม่ถอย “กูให้โอกาสมึงตัดสินใจ จะถอยหรือไม่ถอย” ใช่ว่าพวกเขาอยากจะปล่อยให้มันเป็นเรื่องใหญ่โต เพราะถิ่นนี้ก็ไม่ใช่ถิ่นอำนาจของตน หามีปัญหาคงแก้ยาก ที่สำคัญหากมีตำรวจมาเกี่ยวข้อง เจ้านายคงไม่พอใจ   


        ใช่ว่าลายเสือจะไม่กลัวตาย แต่เขาไม่ใช่คนขี้ขลาด เห็นคนเดือดรอดแล้วไม่ช่วย แถมเจ้าหล่อนยังเคยเป็นถึงคนคุ้นเคยของเพื่อน ที่สำคัญเขาเชื่อว่าอีกไม่เกินห้านาที พวกคนถ่อยก็ต้องล่าถอยยอมปล่อยตัวร่างอรชนเพราะเขาเรียกกำลังเสริมไว้ อีกไม่นานคนงานในเหมืองคงมาสมทบ  
        “ฉันว่าเรามาตกลงกับดีๆดีกว่า แกปล่อยตัวผู้หญิงซะ แล้วพวกแกก็ไป ฉันจะไม่เอาเรื่อง” ชายหนุ่มถ่วงเวลา ก่อนจะกระตุ้มยิ้มเพราะไม่ต้องรอถึงหน้านาทีอย่างที่คิดไว้ รถกะบะคันโตที่บรรทุกคนในเหมืองมาเต็มคัน ซึ่งมาพร้อมอาวุธครบมือนั้นก็แล่นเข้ามาจอดตรงหน้า
        ชายทั้งสามดวงตาเลิกลั่ก เห็นท่าไม่ดีเสียแล้ว ชายร่วมสิบคนกระโดดลงจากรถตรงหน้าล้อมคนร้ายเอาไว้


“จะเอายังไง จะยอมปล่อยผู้หญิง หรือคิดจะสู้”      
ลูกน้องทั้งสองลอบกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ใจไม่สู้ดี เพราะดูท่าเขาพวกคงพ่นหนีเสียก่อน ไม่อาจจะทำใจกล้าต่อกรต่อไปได้ ในเมื่อเสียเปรียบเสียขนาดนี้         
“พวกมึงถอยออกไปให้ไกล เดี๋ยวกูขึ้นรถแล้วจะปล่อย”            


หัวหน้าเอ่ยสั่งเสียงเหี้ยมเค้นคลอดไรฟัน สันกรามนูนขึ้น นัยน์ตาสีดำกำลังคุโชนด้วยความคั่งแค้นที่ชายคนนี้สะเออเข้ามาแซ่ แถมมันยังเป็นฝ่ายกุมชัย แต่อย่างไรตนไม่มียอม ยังไงก็ต้องได้ตัวหญิงสาวคนนี้กลับไปให้เจ้านายให้ได้ ทว่าตอนนี้คงต้องล่าถอยเอาตัวรอดเสียก่อน  
        ลายเสือพยักหน้าให้ลูกน้องถอยห่างออกมา แต่ยังคงคุมชิงอยู่      
        หนึ่งในคนร้ายรีบเปิดประตูรถขึ้นกระโดเข้าไปสตาร์เครื่องยนต์รอ ส่วนอีกคนรีบขึ้นตาม ไป ส่วนตัวคนมีอำนาจเหนือกว่ายังคุมตัวหญิงสาวไว้แล้วบังคับให้เดินตามมาที่รถ คุมไว้เป็นตัวประกันก่อน แล้วเมื่อได้จังหวะก็ผลักหญิงสาวให้ห่างจากตัว
          “อยากได้ก็เอาไป” แล้วกระโดดพุ่งตัวเข้าไปในรถ ทันทีที่ลูกพี่เข้ามาในรถได้ รถติดฟิลม์ดำคันใหญ่ก็ทะยานออกไปด้วยความเร็วรี่
        ร่างสูงรับหญิงสาวที่โดนผลักเข้ามาในอ้อมกอด รับรู้ได้เลยว่าตัวนวลสั่นเทาราวกับนกตกน้ำ คงจะหวาดกลัวสุดขีด 
        “ไม่ต้องตาม ปล่อยมันไป” เมื่อเห็นว่าลูกน้องกำลังจะติดตามคนร้ายไป ลายเสือก็เอ่ยสั่ง ชายหนุ่มยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่าเรื่องนี้เกิดจากอะไร ผู้หญิงคนนี้มาดี หรืออาจจะมาร้าย คนตัวโตก็ยังไม่มั่นใจ แถมยังไม่น่าเชื่อว่าร่างระหงจะเคยทำให้คนที่มีจิตใจแข็งแกร่งเจ็บเจียนตายได้ เพราะฉะนั้นหากจะช่วยเหลือมากกว่านี้ เขาขอสืบให้ทราบเรื่องราวเสียก่อน


ไม่ทันจะได้ถามไถ่เรื่องราวที่เกิดขึ้น คนใจสั่นหวาดกลัวก็หมดสติลง โชคดีที่ลายเสือประคองเอาไว้ได้ ก่อนจะช้อนร่างนวลขึ้นแล้วพาขึ้นรถพากลับสู่บ้านพัก


 


“มึงมาบ้านกูหน่อย กูมีเรื่องจะคุยด้วย” เมื่อพาคนไร้สติกลับมาถึงจุดหมาย ร่างสูงก็จัดการเช็ดเนื้อตัวเพื่อให้หลับอย่างสบายตัว ก่อนก็จะกดโทรศัพท์ตามนำศึกต้องการจะคุยเรื่องทั้งหมด     
        “เดียวฉันไปหา” นำศึกไม่ร้องถามสาเหตุที่อีกฝ่ายต้องการพบ ฟังจากน้ำเสียงคงมีเรื่องไม่สู้ดีเท่าไร เพราะน้ำเสียงส่อแววเครียดแล้ว 
        ไม่ถึงสิบนาทีรถจิ๊ปคู่ใจของเจ้าของเหมืองก็เคลื่อนมาจอดยังหน้าบ้านของลายเสือ บ้านหลังนี้ถูกสร้างขึ้นมาไม่นานนัก เมื่อห้าปีก่อนเสือสูญเสียทุกอย่างทั้งบ้าน พ่อแม่ และน้องสาวไป ทรัพย์สมบัติแทบไม่เหลือ แถมยังมาความจำเสื่อม         
        แต่เมื่อความจำของเพื่อนรักกลับคืนมา ลายเสือก็แทบเสียสติกลับจากสูญเสียทุกอย่างไปด้วยน้ำมือของคนที่ขึ้นชื่อว่า เพื่อนรักของบิดา คนสนิทที่ทั้งครอบครัวไว้ใจ แต่มาหักหลังกันได้อย่างเลือดเย็น กว่าจะตั้งสติได้ก็เป็นปี ถึงแม้ว่าตอนนี้คนชั่วจะยังไม่ถูกจับกุมเพราะมีอิทธิพล แต่เขาเชื่อว่าสักวันหนึ่ง กรรมต้องตามสนองอย่างแน่นอน บ้านหลังนี้จึงถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พักกายพักใจให้เพื่อนรัก 
        “ขึ้นมาบนห้องเลย กูอยู่บนนี้” ชายหนุ่มตะโกนบอก 
        นำศึกเปิดประตูเข้ามาพลันต้องหรี่ตามองสงสัยเพราะเห็นว่าลายเสือนั่งอยู่ข้างเตียง บนเตียงมีใครอีกคนนอนอยู่ แต่เขายังไม่เห็นใบหน้าเพราะเพื่อนรักบดบังอยู่ ก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถามถึงคนบนเตียง
        คนถูกถามขยับลุกขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายคลายสงสัย แล้วนั่นก็ทำให้ใบหน้าคร้ามคมเข้มขึ้น 
        “กูไล่ไปแล้ว มึงพากลับมาอีกทำไม”เค้นเสียงถามน้ำเสียงเขียว มองหน้าเพื่อนรักไม่พอใจ
        “หล่อนถูกดัดทำร้าย มีคนจะจับตัว” จากคำตอบของนำศึกจึงทำให้ลายเสือได้คำตอบว่าเหตุใดร่างระหงถึงไปริมถนนแบบนั้นได้ 
        “ฟื้นแล้วไล่ไปซะ” ชายหนุ่มไม่สนใจว่าคนเคยทรยศจะเป็นอย่างไร จะมีใครประสงค์ร้าย คนเคยถูกหลอกรู้เพียงว่าไม่ต้องการจะอยู่ใกล้หล่อน หล่อนมันผู้หญิงร้อยเล่ห์ พลางทำท่าจะหมุนตัวกลับ แต่เสียงเข้มของลายเสือก็รั้งไว้เสียก่อน


        “นี่แกไม่คิดจะสอบถามสาเหตุเขาหน่อยหรือว่าทำไมถึงมีคนมาทำร้าย”
        “ก็คงไม่พ้นเรื่องคาวๆ คงไปอ่อยสามีใครไว้สิคงมีคนมาทำร้าย” น้ำเสียงดูแคลนเหยียดหยัน นัยน์ตาวาวับชิงชังราวกับเกลียดเข้ากระดูกดำ “ทำตามที่ฉันบอก ไล่ไปซะ”       
        “แต่ถ้าคนร้ายมันดักอยู่อีกล่ะ แกไม่กลัวเขาโดนทำร้ายอีกหรือ ฉันก็ไม่รู้ว่าแกมีความหลังอะไรกัน แต่คนเคยๆกัน น่าจะมีเยื่อใยให้กัน”        
        “กูไม่คิดจะมีเยื่อใยให้หล่อน อย่าพูดมาก กูจะไปทำงานแล้ว ทำตามที่บอกก็พอ”  
        “ใจดำ” เสียงแหบแห้งดังขึ้นมาถึงแม้ว่าจะแผ่วเบาแต่ชายหนุ่มทั้งสองก็ได้ยินชัดเจน แสนเสน่หาได้บทสนทนาชัดเจน น้ำตาร้อนคลอหน่วยตา ไม่คิดว่าร่างสูงจะใจดำได้เพียงนี้ขนาดรู้ว่าโดนมาหนัก ยังคิดที่จะไล่กัน ใจดวงโตคงดำสนิทมืดมิดไปหมดแล้ว    
        “เธอมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันห้ะแสนเสน่หา” ดวงตาคมเข้มเกรี้ยวกราด ขบสันกรามเป็นสัน จ้องมองร่างบอบช้ำราวกับจะต้องการจะขย้ำให้แหลกคามือ      แถมยังเดินตรงเข้าไปหากระชากข้อมือเล็ก ให้หญิงสาวลุกขึ้นมาเผชิญหน้า โดยไม่มีการผ่อนน้ำหนักจากผ่ามือเลยสักนิด


ว้ายยยยย นางเอกเราจะเจ็บตัว เจ็บใจอีกหรือเปล่า...ฝากติดตามกันด้วยนะคะ..


 


        แสดง 5 - 5
วันที่โพสต์ :  6 พ.ย. 2559 14:42    วันที่อัพเดท :   19 ก.ย. 2560 20:52    › จำนวนผู้เข้าชม 5228 คน
   › คะแนนโหวต 282 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :