นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง คืนรักข้ามแดน [ชุด Ms.Glaciers]     by madamsomloun
ชื่อตอน การมาของใครคนหนึ่ง 3









โจนาธานยิ้มแป้นพับเก็บคำพูดที่จะเอ่ยต่อไปลง เลี่ยงไปหยิบเอาเอกสารที่เหมือนกันกับที่อยู่ในไอแพด ยังดีที่เขาสำเนาออกมาไว้เมื่อวาน แล้วเดินตามนายหนุ่มเข้าไปในห้อง


“รายชื่อผู้เช่าห้องพักร่วมทั้งร้านค้าต่างๆ ภายในและนอกตึกที่เราพึ่งซื้อไปครับ” นิคโคไลท์เดินนำแฟ้มมากมายที่หอบตามเพื่อนเข้านำไปวางลงที่โต๊ะรับแขก ซึ่งมีนายหนุ่มนั่งอยู่


“ตึกย่าน West village ใช่ไหม


“ใช่ครับ มีผู้เช่าบางส่วนย้ายออกไปแล้ว แต่ก็ยังเหลืออีกไม่กี่รายที่ขอเวลาหาที่อยู่ใหม่” โจนาธานแจงรายละเอียดให้นายหนุ่มฟัง


“ฉันให้เวลาไม่เกินสองอาทิตย์ จัดการให้เรียบร้อย” คนใจร้อนบอก ไม่สนใจว่าผู้เช่าที่ยังอยู่ที่นั้น เขาไม่สนว่าคนเหล่านั้นจะหาที่อยู่ใหม่ได้ทันหรือไม่ เพราะมันไม่ใช่ธุระกงการของเขา


“แต่ยังมีร้านอาหารอีกสองสามร้านที่เรายังไม่ได้แจ้งพวกเขาเลยนะครับ” โจนาธานอธิบายต่อ พลางถามนายหนุ่มไปด้วย


“มันเป็นงานของฉันที่ต้องไปบอกพวกเขาเหรอ”


กระทิงหนุ่มเงยใบหน้าคมขึ้นจากแฟ้มเอกสารตรงหน้า ส่งสายตาชนิดหนึ่งไปยังคนสนิท ทั้งสองรู้ดีว่าหมายความว่ายังไง...


“ผมจะรีบไปจัดการให้ด่วนที่สุดครับ”


มัคเคนท์เงยหน้าขึ้น หลังจากที่อ่านเอกสารแล้วเสร็จ ก็เห็นว่าคนสนิททั้งสองยังคงยืนอยู่ที่เดิม


“...ฉันบอกว่ารีบ มัวยืนทำอะไรกันอยู่”


นิ้วเรียวยาวชี้ไปทางประตูบานใหญ่ คนสนิททั้งสองมองหน้าอย่างรู้กัน ก่อนจะพยักหน้ารับทราบ แล้วหายออกจากห้องกระทิงหนุ่มไปอย่างรวดเร็ว


“ปะ ไปแล้วครับ”

โจนาธานและนิคโคไลท์รวบแฟ้มเอกสารที่คนอารมณ์ร้อนเซ็นเรียบร้อยแล้วหอบกลับออกไป ต้องรีบไปจัดการงานเร่งด่วนที่พึ่งได้รับมอบหมายมาแบบไม่ทันตั้งตัวให้เสร็จด้วยเช่นกัน เมื่อไม่กี่นาทียังยิ้มแย้มมีความสุขอยู่เลย ไม่ถึงห้านาทีเปลี่ยนอารมณ์ไปเสียเฉยๆ


 

ช่วงบ่ายคล้อยลูกค้ายังคงเดินเข้าออกร้าน Two Princess อย่างเนืองแน่นเหมือนเช่นเคย แต่ที่ดูจะไม่เหมือนเดิมเห็นจะเป็นแม่ค้าสาวคนสวย ใจหลุดลอยไปไกลจนกู่ให้กลับมายาก


Two Princess ยินดีต้อนรับค่ะ กี่ดีท่านค่ะ”


เขมรุจีรีบก้าวเดินเข้าไปหาลูกค้ากลุ่มหนึ่งที่พึ่งก้าวผ่านประตูร้านเข้ามา พร้อมกล่าวทักทายด้วยใบหน้ายิ้มเป็นกันเอง แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเธอกลับคุ้นเหมือนเคยเจอเขาที่ไหนสักแห่ง


ขอโทษนะคะเราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า”


“เมื่อเช้าตรงมุมตึก” โจนาธานบอกขึ้น


“จริงด้วย เมื่อเช้านี้ฉันต้องขอโทษด้วย ฉันมัวตกใจเลยไม่ได้ขอโทษ แล้วเพื่อนคุณเขาไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่ไหมค่ะ” ถามไปถึงใครอีกคนที่เธอชนเขาอย่างจังพลางยิ้มแหยๆ


“เขาไม่ใช่เพื่อนผมหรอก เป็นเจ้านายนะครับ”


“อ้อ แล้วคุณมาทำอะไรแถวนี้ค่ะ” พยักหน้าเข้าใจ “หรือว่ามาหาอะไรทานค่ะ ...ทางร้านของเรามีให้เลือกหลายเมนูเลยนะคะ”


เขมรุจีมองเลยไปยังสองหนุ่มด้านหลังที่ตามมาด้วย คิดว่าพวกเขาน่าจะกำลังหาร้านอาหารทานกันอยู่


“ไม่ล่ะกว่า พอดีว่าผมมาธุระ ไม่ทราบว่าเจ้าของร้านอยู่ไหมครับ” เสียงทุ้มราบเรียบที่เปล่งออกมา ทำให้ร่างบางกำลังจะพาลูกค้าทั้งสามไปที่โต๊ะต้องหยุดชะงักลงตรงนั้นแล้วหมุนร่างบางกลับมาด้วยความแปลกใจระคนสงสัย


“พวกคุณมีธุระอะไรกับท่านค่ะ? คุณพ่อยุ่งอยู่หลังร้านคงอีกนานกว่าจะเสร็จ” เขมรุจีบอกแก่แขกหนุ่มทั้งสามที่ยืนจ้องหน้าเธอไม่ไปไหน


“ไม่ได้สำคัญอะไรหรอกครับ ถ้าอย่างนั้นรบกวนช่วยฝากเอกสารนี้ให้เขาด้วย” โจนาธานยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลลงในมือหนาส่งไปให้หญิงสาวตรงหน้าเขมรุจีรับมาแบบงงงวย


“เดี๋ยวค่ะ มันเป็นเอกสารอะไรค่ะ? ด่วนหรือเปล่าฉันจะได้ไปเรียกท่านให้”


...ในซองมีอะไร? 


เป็นคำถามที่ยังติดอยู่ในหัวของเธอ ยังไม่ทันที่เขมรุจีจะได้รับคำตอบอีกฝ่ายก็เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน


“เขารู้ดีว่ามันคืออะไร หมดธุระแล้ว ผมต้องขอตัวก่อน ยินดีที่ได้เจออีกครั้งครับ” กล่าวจบสามหนุ่มก็เดินหายออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว


เขมรุจีงงงวยกับการมาของมองตามร่างสูงใหญ่ออกไป


ไมเคิลเดินออกมานอกห้องครัว เห็นว่าลูกสาวยืนมองตามหลังผู้ชายตัวใหญ่ที่พึ่งเดินออกจากร้านไป พลางก้าวเข้ามาหา


“มีอะไรหรือเปล่าลูก แล้วนั้นซองอะไร?”


“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เขาฝากมาให้พ่อแล้วก็ออกไปเลย” หญิงสาวงงไปหมดแล้ว ดูจากท่าทางของคนที่เขามาให้ พวกเขาไม่น่าจะเป็นคนแถวนี้


ไมเคิลนิ่งไปครู่หนึ่งกับสิ่งที่คนเป็นลูกสาวบอก รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เมื่อเจอสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายจากบุตรสาว

“มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก ลูกค้าเข้าร้านมาแล้ว พ่อต้องเข้าครัวก่อน”


เขมรุจีไม่มีเวลาถามต่อ จำต้องหมุนกายกลับไปต้อนรับลูกค้าที่กำลังเดินเข้าร้านมา ทำเพียงปัดความสนใจเรื่องนั้นไป

 


ไมเคิลนำเอกสารที่ได้จากลูกสาวออกมาเปิดดูข้อความด้านใน มีคนเป็นภรรยาและหลานสาวนั่งรอฟังอยู่ด้วย หัวหน้าครอบครัวกวาดสายตาไปบนตัวหนังสือที่ถูกพิมพ์ไว้บนกระดาษไม่กี่แผ่น


“ที่รัก เขาเขียนว่าไงบ้างค่ะ”


เคียงเดือนขยับเข้าไปหาคนเป็นสามีพร้อมกับโอบไหล่หนาเอาไว้ จากอาการที่เห็นมันคงจะไม่ใช่เรื่องเล็กเสียแล้ว


“เขามาขอซื้อร้านอาหารของเรา”


“ว่าไงนะคะไหนแก้วขอดูหน่อย”


คมแก้วก้มลงเก็บเอากระดาษไม่กี่แผ่นขึ้นมาอ่าน กวาดสายตาไปตามตัวหนังสือที่ระบุเอาไว้ในนั้น ก็เห็นว่าเป็นความจริงตามที่คนเป็นลุงบอก ...นี่หมายความว่าตึกข้างร้านพวกเธอจะเป็นมือเจ้าของไปแล้วอย่างหรือ?


“แล้วเราจะเอายังไงต่อ ลุงจะขายที่นี่ไหมค่ะ”


คมแก้วแสดงความกังวลออกมาชัดเจน อยู่ดีๆ มีคนมาขอให้ขายที่นี่ให้ เพียงเพราะจะเอาย่านเก่าแก่แห่งนี้ไปเปิดเป็นห้างสรรพสินค้า คนรวยเขาคิดได้แค่นี้เองนะหรือ


“ลุงทำร้านนี้มากว่ายี่สิบปี ไม่มีทางที่ลุงจะขายให้ใคร”


ไมเคิลบอกน้ำเสียงหนักแน่น นอกจากภรรยาและลูกแล้ว สิ่งที่เขารักมากรองลงมาก็คือร้าน Two Princess แห่งนี้ มันเติบโตมาพร้อมกับเขา และจะเป็นอยู่แบบนี้ตลอดไป


“เราจะบอกยัยเขมเรื่องนี้ไหมค่ะ”


คมแก้วเป็นห่วงความรู้สึกของเพื่อนรักมากกว่า เกิดมารู้ว่าจะมีคนมาขอซื้อที่นี่ไปล่ะก็ ไม่อยากจะคิดถึงผลที่ตามมาเลย แค่คิดก็รู้สึกขนลุกซู่


“ไม่ได้เด็ดขาด ถ้ายัยเขมรู้เรื่องนี้บ้านได้แตกแน่” ไมเคิลตัดบท ถึงยังไงแล้วเขาจะไม่ยอมเสียร้าน Two Princess ไปแน่นอน!


“ถึงวันนี้เราไม่บอก สักวันยัยเขมก็ต้องรู้อยู่ดีนะคะคุณลุง”


คมแก้วคิดว่าถ้าบอกเพื่อนอย่างน้อยจะได้มาช่วยกันหาทางรับมือ ถ้าเกิดว่าพวกนั้นกลับมาอีก หรือว่าส่งคนมาข่มขู่ให้ขายที่จะได้รับมือได้ทัน


“ป้าว่าให้ลุงเป็นคนบอกเองจะดีกว่านะลูก” เคียงเดือนบอกหลานสาว


“แต่ป้าเดือนค่ะ” คมแก้วร้องค้าน ไม่เข้าใจคนเป็นลุงกับป้า ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องบอกอยู่ดี สู้ให้เธอไปบอกไปเลยไม่ดีกว่าหรือ


“ลุงจะเป็นคนบอกเขมเอง แก้วไม่ต้องเป็นห่วงนะ”


 ไมเคิลสรุป ไม่ใช่ว่าเขาไม่หนักใจที่ต้องบอกลูกสาวกับเรื่องที่อยู่ในกระดาษสองสามแผ่น แม้ว่าเขาจะให้ในราคาที่สูงมาก แต่มันเทียบไม่ได้กับรอยยิ้มแห่งความสุขของคนในครอบครัว เขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเอามันไปเด็ดขาด


......................................



*** สำหรับใครที่พึ่งเข้ามาอ่าน ฝากติดตาม นิยายชุด Men Of Lions ด้วยค่ะ

มีรูปแบบ Ebooks ให้โหลดกันแล้วที่ Meb 

ติดตามรายละเอียดได้ที่ แฟนเพจ: ลานีญา เพกา ไหมวดี




        แสดง 4 - 4
วันที่โพสต์ :  3 มิ.ย. 2559 14:54 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:11    › จำนวนผู้เข้าชม 25457 คน
   › คะแนนโหวต 779 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :