นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ปีศาจลงทัณฑ์รัก (ซีรี่ย์ปีศาจกระชากรัก)    by พุธนิศา
ชื่อตอน ปีศาจลงทัณฑ์รัก 3


ปีศาจลงทัณฑ์รัก   3

            “หนูริน”

            “ค่ะ”

            “มาคุยกันหน่อยไหม”  มาร์คัสว่า  ดารินได้แต่พยักหน้า

            “พี่มาร์คมีอะไรเหรอคะ”

            “พี่อยากจะขอโทษเรา  ที่ดึงเราเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้”  มาร์คัสว่าพร้อมกับมองคนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มหน้า

            “...”

            “พี่จำเป็น  แต่หนูรินไม่ต้องห่วงพี่จะไม่ทำให้เราเสียชื่อเสียงแน่ๆ  แค่รอจนกว่าเราจะเจอตัวดาหลา”  ดารินนิ่งไป

            “ค่ะ  รินเข้าใจ”  ดารินว่า

            “พี่ไม่อยากให้เราคิดว่าเราเป็นตัวแทนใคร”

            “ทั้งที่จริงมันเป็นความจริงนะเหรอคะ”  ดารินว่า

            “พี่จะพยายามจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด”

            “แล้วพี่มาร์ครู้หรือยังค่ะว่าใครจำตัวพี่ดาไป”

            “ไอ้โจเชฟ”

            “โจเชฟ”  ดารินทวนชื่อคนที่จำตัวพี่สาวไป

            “รู้จักเหรอ”  มาร์คัสถาม

            “คุ้นๆชื่อค่ะ  เหมือน  คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกค่ะ”  ดารินว่า

            “หมายความว่าไง”

            “แล้วคนที่ชื่อโจเชฟหน้าตาเป็นยังไงเหรอคะ”  ดารินถาม  มาร์คัสก็เลยเอามือถือมากดและก็ส่งให้ดารินดู

            “ไม่จริง”

            “เรารู้จักเหรอหนูริน”

            “คนนี้  เป็นเพื่อนใหม่ของพี่ดา”

            “ไม่จริง  มันจะเป็นเพื่อนน้องดาได้ยังไง”  มาร์คัสพูดออกมาอย่างหัวเสีย ดารินนิ่งไปกับท่าทีของมาร์คัส

            “พี่ดาแนะนำให้รู้จัก  รินเคยเจออยู่สองครั้ง”  ดารินว่า

            “แน่ใจเหรอหนูริน”

            “แน่ใจค่ะ”

            “มันวางแผนเพื่อตีสนิทกับน้องดาซินะ  ไอ้เลวเอ้ย”

            “ตกลงเป็นคนเดียวกันเหรอคะ”  ดารินถามเพื่อให้แน่ใจ

            “ก็ใช่นะซิ”

            “...”

            “พี่จะตามลากคอมันมาให้ได้เลยคอยดู”  ดารินไม่เคยเห็นมาร์คัสหัวเสียหรืออารมณ์ร้ายขนาดนี้มาก่อน 

            “กลัวพี่หรือไง”

            “ปะ  เปล่าค่ะ”

            “ขอโทษพี่หงุดหงิดไปหน่อย”

            “รินขอตัวนะคะ”  ดารินว่าก่อนจะขอตัวกลับขึ้นห้องไป

            “ไอ้มาร์คเอ้ย  ทำให้หนูรินกลัวจนได้”  มาร์คัสได้แต่ว่าตัวเอง


ทางด้านโจเชฟ


            “ผมมาเอาคำตอบ”  โจเชฟว่าเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องนอนของดาหลา


            “ฉันมีอะไรจะตกลงก่อนค่ะ”


            “มีสิทธิ์เหรอ  ผมว่าไม่นะ”  โจเชฟแกล้องพูดเพื่อดูอาการของคนตรงหน้า


            “มีสิทธิ์ค่ะ  คุณจะไม่ให้สิทธิ์ฉันในฐานะที่จะให้กำเนิดทายาทของคุณเหรอคะ”  ดาหลาว่า  โจเชฟนิ่งไป  ก่อนจะยกยิ้ม


            “ใจเด็ดนี้  เพราะอะไรถึงตัดสินใจแบบนั้นล่ะ”  โจเชฟถาม


            “ถ้าฉันทำแบบนี้  เพื่อให้ทุกฝ่ายไม่เดือดร้อน”


            “จะบอกว่าช่วยไอ้มาร์คัส”  โจเชฟพูดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์


            “ก็ส่วนหนึ่งค่ะ  อีกส่วนฉันอยากจะช่วยน้องฉันด้วย”


            “แค่นั้นเหรอดาหลา  แค่นั้นจริงๆเหรอ”


            “แล้วคุณต้องการแค่ไหนค่ะถึงจะพอใจ”  ดาหลาก็เริ่มอารมณ์เสียแล้วเหมือนกัน


            “คุณมีมุมนี้ด้วเหรอ”  โจเชฟพูดขำๆ


            “ฉันไม่ตลก  คุณคิดว่าฉันอยากจะทำแบบนี้เหรอ  ชีวิตของคนเราไม่ใช่ของทดลองนะคะ”  ดาหลาว่า


            “ถ้าเปลี่ยนจากผมเป็นมันล่ะ”  โจเชฟเดินเข้ามาใกล้ๆดาหลา  ดาหลาลุกจากเตียงทันที


            “กลัว”


            “จะบอกว่าไม่ก็ไม่ได้  เพราะคุณเป็นคนอื่นสำหรับฉัน”  ดาหลาว่า


            “ถ้าผมจะบอกว่าจะใช้สิทธิ์นั้นกับคุณคืนนี้”  ดาหลานิ่งไป


            “...”


            “คิดดูนะผมเสียเปรียบ ไอ้มาร์คัสมันดักทางผมทุกอย่าง  มันให้น้องคุณจดทะเบียนสมรสในนามคุณ  ไหนจะเผาผับผมอีก  คุณคิดว่าผมควรได้อะไรตอบแทนกลับมาบ้างนะ”


            “โดยการย่ำยีฉันเหรอคะ”  ดาหลาถาม  โจเชฟนิ่งไป


            “เอาเป็นว่าผมจะให้คุณเตรียมใจก่อนแล้วกัน  คืนนี้ฝันดี” 


            จุ๊บ


            “เฮ้อ”  พอโจเชฟออกไปดาหลาก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายพร้อมกับทรุดนั่งลงอย่างอ่อนแรง


            “จะได้ไปจากที่นี่เมื่อไรกัน”  ดาหลาถามตัวเอง


คฤหาสน์เนส


            “ช่วยด้วย  ริน  ช่วยพี่ด้วย”


            “พี่ดา  พี่ดา พี่ดาอยู่ไหน  พี่ดา  ไม่  ไม่”  ดารินสะดุ้งตื่นเมื่อฝันเห็นพี่สาว  เขาว่าแฝดเวลาทุกข์ใจหรือมีอะไรเกิดขึ้นอีกฝ่ายจะรับลางสังหรณ์และรับรู้ได้


            ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก


            “หนูริน  หนูรินเป็นอะไร  เปิดประตูให้พี่หน่อย”  ดารินที่หอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าจากการฝันร้ายพยายามรวบรวมสติดอยู่แต่ก็คงจะช้าไปสำหรับมาร์คัส


            ปัง


            “กรี๊ด”  ดารินร้องออกมาเมื่อได้ยินเสียงปืน


            “หนูรินเป็นอะไร  บอกพี่มา  มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ”  มาร์คัสตรงไปหาร่างเล็กที่ตัวสั่น  ตอนแรกก็แค่กลัวเรื่องฝันแต่ตอนนี้เธอตกใจเสียงปืนมากกว่า


            “เกิดอะไรขึ้น”  คุณมาร์ตินเดินมาพร้อมกับคุณแวนด้าถาม


            “ไม่รู้ครับ  หนูรินร้องเสียงดังผมก็เลยกินลูกบิดเพื่อเข้ามาดู


            “เป็นอะไรลูก”  คุณแวนด้าถาม


            “รินแค่ฝันร้ายค่ะ  ไม่มีอะไร”


            “แน่เหรอ”  มาร์คัสถาม


            “แน่ค่ะ  แต่พี่มาร์คไม่เห็นต้องยิงปืนเลยนะคะ  รินตกใจ”  ดารินว่า


            “แกมันทำอะไรไม่รู้จักคิด  น้องตกใจหมด”  คุณมาร์ตินว่า


            “ก็ผมเรียกแล้วหนูรินไม่ตอบ  ก็คิดว่าเป็นอะไร”  มาร์คัสว่า


            “งั้นเดี๋ยวแม่ให้คนมาอยู่ด้วยนะ”  ดารินพยักหน้า


            “ไปนอนห้องพี่ก่อน  ให้คนมาซ่อมประตูแล้วค่อยกลับมานอน”


            “ไม่เป็นไรค่ะ”


            “ไปนอนห้องพี่ก่อน”  มาร์คัสย้ำ


            “ดูน้องด้วยแล้วกัน”  คุณแวนด้า  มาร์คัสก็เลยจูงมือดารินไปที่ห้องนอนของตัวเอง


            “เราไปนอนที่เตียงพี่จะนอนที่โซฟาเอง”


            “รินนอนที่โซฟาก็ได้นะคะ”  ดารินว่า


            “ตั้งแต่เกิดเรื่องดูเราจะขัดใจพี่จังนะ”  ดารินนิ่งไป


            “ขอโทษค่ะ”


            “ไปนอนเถอะ  พี่นอนได้”  มาร์คัสว่า  ดารินพยักหน้าก่อนจะไปนอนที่เตียงตามคำสั่งของมาร์คัส


            หลายวันต่อมา


            “ทำไมยังไม่ได้เรื่องอะไรเลยวะ”  มาร์คัสว่า


            “โทรศัพท์จากคุณเดวิลครับ”  มาร์คัสรีบปรับอารมณ์ก่อนจะรับโทรศัพท์ลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง


            “คิดถึงหรือไง”  มาร์คัสแซว


            “ต้องการคนช่วยหรือเปล่า”  นี่เป็นอีกครั้งที่เดวิลโทรมาแล้วจะถามแบบนี้เสมอ


            “ฉันเอาอยู่”


            “มันนานเกินไปแล้ว”  เดวิลว่า


            “แกเป็นน้อยฉันนะโว้ย  ฉันบอกจัดการได้ก็คืนจัดการได้”  มาร์คัสพูดเสียงเข้ม


            “เป็นห่วง”


            “หลานฉันเป็นไงบ้าง”  มาร์คัสเปลี่ยนเรื่องคุย


            “ลูกฉันน่ารักมากๆ  ไม่มาเยี่ยมหน่อยหรือไง”  เดวิลถามเพราะอยากให้มาร์คัสผ่อนคลายบ้าง  ไม่ว่ามาร์คัสจะทำอะไรเขาก็รู้หมด


            “เอาไว้จะพาไป”


            “เรื่องดาริน  ยังไงก็รีบทำให้จบเร็วๆ  ผู้หญิงยังไงก็เสียหาย”


            “เมียแกอบรมแกมาดีขนาดนี้เลยเหรอ  ซึมซับความดีมาเยอะจริงๆ”


            “กวนตีน”  เดวิลว่าก่อนจะวางสายไป  มาร์คัสยิ้มก่อนจะหน้าเครียดขึ้นมาเมื่อวางสายจากเดวิล


            “ไค”


            “ครับนาย”


            “ยังไม่มีวี่แววอีกเหรอ  มันไม่ใช่วิสัยนายเลยนะ ไม่คิดว่าฉันต้องมาผิดหวังกับการทำงานของนาย”


            “กำลังจะรู้ครับ  ตอนนี้เรามุ่งไปที่จีน”


            “จีน”


            “ครับ  ได้ข่าวมาว่าโจเชฟมีบ้านที่นั้นครับ”


            “ฉันต้องการรู้ว่ามันอยู่ที่นั้นจริงหรือเปล่า  นายคาดว่าฉันจะได้คำตอบเมื่อไร”  มาร์คัสจ้องหน้าคนสนิทเขม็ง


            “อีกสามชั่วโมง”


            “ดี  สามชั่วโมงฉันต้องรู้เรื่องเกี่ยวกับดาหลาและโจเชฟ”  มาร์คัสว่า  ไคเดินออกไปเพื่อติดตามข่าวให้เจ้านายทันที


            คฤหาสน์เนส


            “ทำอะไรคะ”  แม่บ้านเดินมาถาม


            “ว่าจะทำขนมเค้กค่ะ”


            “ขนมเค้ก  คุณดารินทำได้เหรอคะ”


            “ได้ซิค่ะ  แต่ว่าที่นี่มีอะไรที่จะทำเค้กได้บ้างไหมคะ”  ดารินถาม


            “เรามีอุปกรณ์ทำค่ะ  แต่วัสดุไม่มี  ที่นี่ไม่มีใครทำเค้กเป็นหรอกคะ”


            “งั้นช่วยพารินไปซื้อหน่อยได้ไหมคะ”  ดารินถาม


            “งั้นเดี๋ยวป้าให้คนเตรียมรถให้นะคะ”


            “ขอบคุณค่ะ”  ดารินยิ้มหวานเพราะจะได้ทำอะไรบ้าง  วันๆเอาแต่เดินไปเดินมาอยู่แต่บนห้องจนเริ่มเบื่อแล้ว


            ซุปเปอร์มาร์เกต


            “มีแต่ของน่าใช้ทั้งเลย จะทำเค้กอะไรดีนะ”  ดารินถามตัวเองการออกมาข้างน้องทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นจริงๆ


            “เอ๊ะ”  ดารินเห็นคนคนหนึ่งเข้าให้ก่อนจะปล่อยรถเข็นและเดินตามไป


            “คนๆนั้นเหมือน  เหมือนใครนะ”  ดารินพยายามนึก แต่พออีกฝ่ายขึ้นรถแล้วก็เบิกโตกว้างขึ้น


            “คนสนิทของคุณโจเชฟ  ถ้าเราตามเขาไป  เราอาจจะได้เจอพี่ดา”  ดารินรีบเรียกรถแท๊กซี่ให้ขับตามรถของเลย์คนสนิทของโจเชฟไปทันที



           

(มาแบบช้าๆแต่ก็จบตอนหนึ่งแล้วนะคะ  ขอบคุณที่ติดตามค่ะ  ดีใจที่ยังมีคนติดตามอยู่)

        แสดง 3 - 3
วันที่โพสต์ :  22 ก.พ. 2560 14:19    วันที่อัพเดท :   13 พ.ย. 2560 16:00    › จำนวนผู้เข้าชม 200671 คน
   › คะแนนโหวต 1734 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :