นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ปีศาจลงทัณฑ์รัก (ซีรี่ย์ปีศาจกระชากรัก)    by พุธนิศา
ชื่อตอน ปีศาจลงทัณฑ์รัก 4


ปีศาจลงทัณฑ์รัก  4

            “ว่าไงนะ  หนูรินหายไป”  มาร์คัสที่ได้รับรายงานจากคนขับรถที่พาดารินออกไปซื้อของทำเอาเขาหงุดหงิดนักกว่าเดิม

            “ออกตามหาให้ทั่ว  อย่าให้ฉันต้องสั่งฆ่าพวกแก”  มาร์คัสว่าก่อนจะกดโทรหาดาริน  ดารินที่มัวแต่จดจ้องกับการตามเลย์ก็ไม่ได้รู้สึกถึงไฟกระพริบของจอมือถือแต่อย่างใด

            “เจสันกรุ๊ป”  ดารินมองหน้าบริษัทก่อนจะจ่ายเงินให้แท็กซี่และเดินเข้าไปในบริษัท

            “ติดต่อเรื่องอะไรคะ” 

            “มาขอพบคนคนหนึ่งค่ะ”

            “ชื่ออะไรคะ”

            “คือฉันจำชื่อไม่ได้ค่ะ  เขาพึ่งเดินเข้ามาก่อนฉันเมื่อกี้เอง  ฉันมีเรื่องสำคัญจะถามเขาค่ะ”  ดารินว่า

            “คนที่เดินเข้ามาก่อนหน้าคุณก็เป็นคุณเลย์”

            “เลย์  แล้วเขาอยู่ไหนค่ะ  ฉันสามารถพบเขาได้ที่ไหน”

            “ไม่ได้หรอกค่ะ  ถ้าคุณจะพบคุณเลย์ต้องนัดไว้ล่วงหน้านะคะ  ตอนนี้คุณเลย์รักษาการณ์แทนประธานอยู่”

            “ประธานบริษัทชื่อโจเชฟ  เจสันหรือเปล่าค่ะ”  ดารินถาม

            “ค่ะ”

            “แล้วเขาไปไหนพอทราบไหมคะ”

            “เราไม่สามารถบอกเรื่องท่านกับคนนอกได้ค่ะ”

            “ฉันขอพบคุณเลย์ได้ไหมคะ  พรุ่งนี้”

            “พรุ่งนี้คุณเลย์ก็ไม่อยู่แล้วค่ะ”

            “จะไปไหนอีกค่ะ”

            “เราบอกไม่ได้จริงๆค่ะ”  พนักงานว่า

            “แต่มันสำคัญกับฉันมากเลยนะคะ”  ดารินอ้อนวอน

            “ไม่ได้จริงๆค่ะ”  ดารินเดินคอตกออกมาก่อนจะนึกได้ก็รีบเอามือถือออกมา

            “พี่มาร์คโทรมา”  ดารินไม่คิดว่ามาร์คัสจะโทรหาเธอเกือบยี่สิบสาย

            “อยู่ไหน  ไปไหนทำไมไม่บอก”  เสียงเข้มตวาดถามทำเอาดารินตัวแข็งทื่อ  และก็นึกได้ว่าตัวเองมาโดยไม่ได้บอกคนขับรถ

            “รินอยู่เจสันกรุ๊ปค่ะ  พี่มาร์ครีบมาได้ไหมคะ  รินจะเข้าไปหาคนชื่อเลย์แต่เขาไม่ยอมให้เข้า”

            “เราอยู่เจสันกรุ๊ป”

            “ค่ะ  ดารินให้แท็กซี่ขับตามมา”

            “อยู่ตรงนั้นอย่าไปไหน”  มาร์คัสว่า

            “สั่งคนที่ของเราที่อยู่ใกล้ที่สุดไปดูแลหนรินถ้าหนูรินเป็นอะไรไปพวกแกไม่รอดแน่”  มาร์คัสว่าก่อนจะตรงไปที่รถของตัวเองเพื่อไปหาร่างเล็กที่สร้างเรื่องให้เขาต้องเป็นห่วง

            “พี่มาร์ค”

            “กลับไปเรามีเรื่องคุยกันยาวแน่หนูริน”  ดารินก้มหน้างุดกลัวความผิดขึ้นมา

            “เราว่าเจอใครนะ”

            “เจอคนชื่อเลย์ค่ะ  เขาอยู่ข้างใน”  มาร์คัสพาดารินเข้าไป

            “คุณจะไปไหนค่ะ”  พนักงานเดินมาขวาง

            “ไม่อยากให้บริษัทถล่มลงมาก็อย่างมาขวาง”  มาร์คัสว่าก่อนจะตรงไปยังชั้นผู้บริหาร  ดารินก็เดินไปตามแรงจูง

            “เสียงเครื่องบิน”  มาร์คัสว่าก่อนจะตรงไปที่ลิฟต์เพื่อไปยังดาดฟ้าของบริษัท

            “บ้าจริง  มันไปแล้ว”  มาร์คัสพูดอย่งหัวเสีย

            “เขาไปไหนเหรอคะ”  ดารินถามออกไป

            “ไปหาเจ้านายมันไง”  มาร์คัสว่าก่อนจะหยิบมือถือออกมากดหาคนสนิท

            “รู้หรือยัง”

            “รู้ที่อยู่แล้วครับ  ผมจะส่งข้อมือไปยังมือถือเลย”

            “ไม่ต้องไปเจอกันที่บ้าน”  มาร์คัสว่าก่อนจะจูงมือดารินให้เดินตามตัวเองไป

            “อย่าทำแบบนี้อีก  ไปไหนก็ต้องโทรบอก  พี่โทรหาทำไมไม่รับ”  มาร์คัสรู้สึกหงุดหงิดเรื่องดารินมากกว่าเรื่องไหนๆในตอนนี้ทำให้เขาพาลไปได้หมดทุกอย่าง

            “รินไม่ได้เปิดเสียง”

            “เอาออกมาเปิดให้สุดเลย”  มาร์คัสว่า

            “แต่ว่า”

            “เอามือถือเรามา”  มาร์คัสแบมือตรงหน้า

            “ของรินนะคะ”

            “แล้วไง  เอามาให้พี่”  มาร์คัสว่าก่อนจะยึดมือถือของดารินไป  ตลอดทางก็ไม่มีการพูดคุยกันเลยจนถึงคฤหาสน์

            “หนูรินเป็นไงบ้างลูก  ไม่เป็นไรนะ”  คุณแวนด้าว่า

            “รินไม่เป็นไรค่ะ”  ดารินว่า

            “ไปเรียกคนขับรถที่พาหนูรินออกไปข้างนอกมาหาฉัน”  ดารินมองหน้ามาร์คัสอย่างกลัวๆ

            “มาแล้วครับ”  ไคว่า

            “โทษขอแกมันหนักนะ”  มาร์คัสว่า

            “พี่มาร์คจะทำอะไรคะ”

            “อยู่เฉยๆ”  มาร์คัสว่าก่อนจะส่งซิกให้ไค  ไคก็จัดการ  ดารินตกใจไม่น้อยที่ไคเดินไปทำร้ายคนที่พาตัวเองออกไปข้างนอก

            “หยุดนะ  ไค  ฉันบอกให้หยุด”

            “รินไม่มีสิทธิ์สั่งคนของพี่”  มาร์คัสว่า

            “คุณพ่อ  คุณแม่ช่วยเขาด้วยนะคะ  รินผิดที่ไปไหนไม่บอก  เขาไม่ผิดนะคะ”  ดารินว่า

            “ไม่ผิดเหรอ  การที่ปล่อยให้รินคลาดสายตาเป็นเรื่องที่ผิด”

            “รินไม่ใช่ภรรยาของพี่จริงๆ  หายไปพี่มาร์คจะมาใส่ใจทำไม”  ดารินว่า

            “ว่าไงนะ”  มาร์คัสเดินตรงมาหาดาริน

            “หยุด  จะทำอะไรน้อง”  คุณแวนด้าเข้ามาขวาง

            “เด็กดื้อ  ผมต้องลงโทษ”  มาร์คัว่า

            “แกไม่มีสิทธิ์”  คุณมาร์ตินว่าทำให้มาร์คัสชะงักไป

            “ฐานะเรากับน้องไม่ใช่เรื่องที่ลูกจะทำอะไรก็ได้  น้องไม่ใช่ของลูก”  คุณแวนด้าว่า  มาร์คัสจ้องหน้าดารินเขม็ง

            “เอามันไปให้พ้นหูพ้นตา”  ไครีบให้ลูกน้องหิ้วคนขับออกไปจากบริเวณนี้

            “เข้าไปในบ้านกันลูก”  คุณแวนด้าจูงมือดารินเข้าไปในบ้าน

           

ประเทศจีน


            “ผมขอโทษครับนาย”  เลย์ว่า


            “ไม่เป็นไร  แต่กว่ามันจะหาฉันเจอก็อีกหลายวัน”  โจเชฟว่า


            “แล้วคุณดาหลาล่ะครับ  นายจะเอายังไง”


            “เมียก็คือเมีย”  โจเชฟว่า


            “นายรักเธอเหรอครับ”


            “...”  โจเชฟมองหน้าเลย์นิ่งๆไม่ได้ตอบอะไร  จนเลย์ต้องก้มหน้าหลบสายตาเจ้านาย


            “ผมขอโทษครับ”


            “ไอ้เรื่องจะเอาชนะไอ้มาร์คัสก็อีกเรื่อง  แต่ฉันคิดว่าฉันชอบดาหลา”


            “แล้ว  เอ่อ  ถ้าคุณมาร์คัสหาเราเจอ  เจ้านายจะทำยังไง”


            “หาเจอก็เรื่องของมัน  แต่ถ้ามันคิดจะเอาเมียฉันไปก็มีแต่สงครามเท่านั้น”  โจเชฟว่าก่อนจะขึ้นไปหาดาหลา


            แกรก


            “คุณ”


            “ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วนะที่เราจะมาทำตามข้อตกลงกัน”


            “คุณบอกจะให้เวลาฉัน”


            “ใช่  แต่เราคงรอไม่ได้”


            “รอไม่ได้  ทำไมเหรอคะ”


            “ฮึ”  โจเชฟหัวเราะออกมาทำไมเขาจะไม่รู้ดาหลาหลอกถามเขา  เขายอมรับว่าดาหลาหัวไวและก็ทันคน  นี่แหล่ะที่เขาถึงชอบ


            “สามีน้องคุณกำลังจะมาที่นี่”


            “พี่มาร์คเหรอคะ  พี่มาร์คจะมาเหรอคะ”  ดาหลาดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่


            “นั่นสามีน้องคุณ”  โจเชฟพูดเสียงขรึม


            “แล้วไงค่ะ  แต่เขาก็ถือทะเบียนสมรสในนามฉันอยู่  ถ้าคุณปล่อยฉันไป  ฉันก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของพี่มาร์คอยู่ดี” 


            “คุณลืมนึกอะไรไปหรือเปล่า  ผู้ชายกับผู้หญิงเวลาอยู่ด้วยกันในห้องนอนสองต่อสองมันจะไม่เกิดอะไรขึ้น  ถ้าไอ้มาร์คัสมันปล่อยน้องคุณ  ผมจะนับถือมันเลย”  โจเชฟว่า


            “พี่มาร์คเป็นสุภาพบุรุษพอ  ไม่มีทางทำอะไรรินหรอก”  ดาหลาว่า


            “สุภาพบุรุษมันก็คือผู้ชาย  คุณจะไปรู้อะไรดาหลา  และเตรียมตัวคืนนี้ข้อตกลงของเราต้องเริ่ม”  โจเชฟออกไปจากห้อง  ดาหลาทรุดนั่งที่เตียงอย่างหมดแรง


            “เราจะไปจากที่นี่ได้ยังไงกัน”  ดาหลามองไปรอบๆห้อง  ก่อนจะมองไปที่ระเบียงถ้าทำเหมือนในละครที่เอาผ้ามัดและโหนตัวลงไปถ้าทำได้เธอคงทำไปนานแล้ว  แต่เธอกลัวความสูงนี้ซิ


            คฤหาสน์เนส


            ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก


            “ใครคะ”  ดารินร้องถามออกไป


            “เปิดประตูให้พี่หน่อยหนูริน”  ดารินนิ่งไปเมื่อรู้ว่าคนที่เคาะประตูเป็นใคร


            “ได้ยินไหมพี่บอกให้เปิด  หรือจะให้ใช้พี่ยิงไปเหมือนตอนนั้น”  มาร์คัสว่า  ดารินสูดเอาอากาศเข้าปอดก่อนจะเปิดประตูให้


            “พี่มาร์คมีอะไรเหรอคะ”


            “เรามาคุยกันหน่อยไหม”  มาร์คัสว่า


            “ระ  เรื่องอะไรคะ”


            “พี่คิดว่าหนูรินรู้”


            “...”


            “จะคุยในห้องหรือจะไปคุยกันข้างล่างดี”


            “ข้างล่างค่ะ”  ดารินรีบตอบ


            “กลัวพี่ขนาดนั้นเลย”  มาร์คัสถามยิ้มๆ


            “ไม่ได้กลัวค่ะ  แต่มันไม่เหมาะที่เราจะคุยกันในห้องสองต่อสอง”  ดารินว่า  มาร์คัสนิ่งไปก่อนจะเดินนำดารินลงบันไดไป  ดารินปิดประตูห้องและก็รีบเดินตามไป


            “เรื่องที่ไปไหนมาไหนไม่บอกใคร  พี่หวังว่าเราจะไม่ทำอีก”  มาร์คัสว่า


            “ค่ะ”


            “ไปไหนต้องรายงานพี่ทุกครั้ง”


            “ค่ะ”


            “หวังว่าเราจะไม่ทำให้พี่โกรธอีกนะ  ถึงเราจะไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆ  แต่พี่ก็มีสิทธิ์รู้เรื่องของเราทุกเรื่อง  เพราะตอนนี้พี่ดูแลเราอยู่”


            “ค่ะ”


            “จะพี่แต่ค่ะหรือไง”  มาร์คัสถาม 


            “...”


            “พี่คิดว่าจะไปจีน”


            “รินไปด้วย”


            “ไปทำไม  ไม่รู้ว่าพี่จะต้องปะทะกับไอ้โจเชฟหรือเปล่า”  มาร์คัสว่า


            “แต่รินอยากไปด้วย รินอยากรู้ว่าพี่ดาปลอดภัย”


            “ถ้าหนูรินเป็นอาจเป็นข่าว  แล้วเรื่องของเราจะแดง”  ดารินนิ่งไป  ก็จริงตอนนี้เธอสวมบทเป็นดาหลาอยู่ทางไปปรากฎตัวเจอกันอาจถูกนักข่าวขุดคุ้ยเรื่องของเขากับพี่สาวได้ 


            “ถ้าอยากไปก็ไป”  อยู่ๆมาร์คัสก็พูดขึ้น


            “ก็ไหนว่าไม่ให้ไปไงค่ะ”


            “หรือเราไม่อยากไปแล้ว”  มาร์คัสว่า


            “อยากไปค่ะ  แล้วจะไม่มีปัญหาใช่ไหมคะ”  ดารินถาม


            “อืม  จำไว้เราไปในฐานะภรรยาของพี่”


            “...”


            “ภรรยาที่พี่พูดคือฐานะภรรยา  แต่เราไม่ต้องสวมบทเป็นดาหลา”  ดารินถึงกับงง  แต่พอจะถามมาร์คัสก็เดินหนีขึ้นห้องไปแล้ว


            “จะบอกว่าเราเป็นภรรยาเหรอ”  ดารินพูดพร้อมกับคิดตามก่อนจะหน้าร้อนวูบวาบขึ้นมาเมื่อคิดว่าตัวเองเป็นภรรยาของมาร์คัสจริงๆ  แต่ก็หุบยิ้มเมื่อคิดตามความเป็นจริงแล้ว


            “พี่มาร์คัสเป็นคนรักของพี่ดา  ไม่ใช่ของเราดาริน  ท่องไว้ซิ”  ดารินพูดกับตัวเองก่อนจะเดินกลับห้องตัวเองไป



(มาต่อให้จบตอนแล้วนะคะ  ตอนหน้าเรามาฟินกับหนุ่มโจเชฟกับสาวดาหลา  มาดูว่าหนุ่มโจเชฟจะเขาจะมีวิธีให้สาวดาหลาสมยอมยังไง  5555  ขอบคุณทุกคอมเม้นนะคะ  อาจมาช้าบาง  (ก็หลายวันอยู่)  แต่จะไม่ทิ้งไปไหนแน่ๆ  มาช้าดีกว่าไม่มาเนอะ  แต่ก็ดีใจที่เรื่องเก่ามากลับมาติดอันดับเรื่องๆ  ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอมานะคะ  ขอบคุณมากๆค่ะ)


        แสดง 4 - 4
วันที่โพสต์ :  22 ก.พ. 2560 14:19    วันที่อัพเดท :   9 ก.ย. 2560 10:12    › จำนวนผู้เข้าชม 151830 คน
   › คะแนนโหวต 1471 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 4
รอค่ะ รอ ใจจดใจจ่อ
 JJ | 24 มี.ค 2560 10:08 | IP : 125.26.226.xxx

 ความคิดเห็นที่ 3
รอร๊อรอ
 moon | 20 มี.ค 2560 22:48 | IP : 1.47.0.xxx

 ความคิดเห็นที่ 2
จะเอาตอนต่อไป..ตอนต่อไปจงมาๆ..^_^
 saveeva | 16 มี.ค 2560 23:44 | IP : 1.47.168.xxx

 ความคิดเห็นที่ 1
โอ๊ย!!!อยากอ่านต่อแร้ววอ่ะ เมื่อไหร่พี่มาร์คจะรู้ตัวว่ารักดารินลุ้นๆๆ
 moon | 16 มี.ค 2560 22:19 | IP : 1.47.6.xxx