นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ปีศาจลงทัณฑ์รัก (ซีรี่ย์ปีศาจกระชากรัก)    by พุธนิศา
ชื่อตอน ปีศาจลงทัณฑ์รัก 6


 

ปีศาจลงทัณฑ์รัก  6

            ประเทศจีน

            “พวกนั้นกำลังเดินทางมาครับ”  เลย์เข้ามารายงานให้โจเชฟทราบ

            “บอกให้คนเอาอาหารไปให้ที่ห้องฉันด้วย”  โจเชพว่าก่อนจะเดินขึ้นห้องไป

            แกรก

            “ตื่นแล้วเหรอ”  โจเชฟถาม  ดาหลาขยับตัวลุกนั่งก่อนจะขยับไปให้สุดทาง

            “...”  โจเชฟมาร่างเล็กนิ่งๆเข้านั่งอีกฝั่งของเตียงโดยไม่ได้ขยับเข้าไปหา

            “อาการเป็นยังไงบ้าง”  คำถามของโจเชฟเรียกน้ำตาของดาหลาให้ไหลออกมา  มาย่ำยีกันขนาดนี้ยังจะมาถามอีก  ดาหลาได้แต่คิด

            “...”

            “อย่าร้องได้ไหม”  โจเชฟปวดหัวใจไปหมดเพราะดาหลาร้องไห้ไม่มีเสียง

            “....”

            “ขอร้องอย่าร้องได้ไหม”  โจเชฟขยับไปใกล้  ดาหลาก็ขยับหนี

            “โอเค  อยากอยู่คนเดียวใช่ไหม เดี๋ยวจะให้อยู่แต่ต้องกินข้าวก่อน”  โจเชฟว่าและไม่นานสาวใช้ก็ยกอาหารเข้ามา

            “กินหน่อยจะได้กินยา”  โจเชฟว่า  ดาหลาหันไปมองอาหารก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง

            “ไม่อยากอยู่คนเดียวหรือไง  ถ้าเธอไม่กินฉันจะไม่ออกไปนะดาหลา”  ดาหลาเม้มปาก

            “....”

            “ฉันจะนั่งจ้องเธอแบบนี้  เธอว่าดีไหม”  ดาหลายังนิ่งก่อนจะตัดสินใจหันมาตักข้าวกินสองคำ

            “กินอีก”  โจเชฟว่า

            “...”

            “โอเค  งั้นกินอีกคำได้ไหม  จะได้กินยา”  ดาหลาก็ตักข้าวเข้าปากอีกหนึ่งคำก่อนจะกินยา  พร้อมกับมองไปที่โจเชฟด้วยสีหน้านิ่งๆ

            “โอเค  ฉันไปแล้ว”  โจเชฟว่าก่อนจะออกไป  พอโจเชฟออกไปดาหลาก็ค่อยล้มตัวลงนอน

            “ผู้ชายชอบเห็นผู้หญิงอย่างไรเป็นหมากเสมอซินะ”  ดาหลาว่า

            วันต่อมา

            ประเทศจีน

            “จะตรงไปที่พักก่อนหรือไปคุณดาหลาก่อนครับ” ไคถาม

            “ไปหาพี่ดาหลาก่อนก็ได้ค่ะ  ฉันรู้สึกไม่ดี”  มาร์คัสมองหน้าของดารินที่ทำหน้าเหมือนวิตกเขาก็เลยพยักหน้าให้ไคทำตามความต้องการของดาหลา

            “ทำเงียบ”  มาร์คัสว่า

            “หรือมันจะรู้ตัวครับ”  ไคว่า  มาร์คัสรีบเข้าไปด้านในทันที  ดารินก็วิ่งตามไปเช่นกัน

            “ค้นให้ทั่ว”  มาร์คัสว่า

            “ไม่อยู่แล้ว”  มาร์คัสหันมองดารินที่อยู่ๆก็พูดแบบนั้นออกมา

            “หนูรินว่าไงนะ”

            “รินรู้สึกว่าพี่ดาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”  ดารินว่า

            “บัดซบ  มันรู้ตัวแล้ว”

            “นายครับ  มีจดหมายครับ”  มาร์คัสรีบเอามาอ่าน

            “ถ้าลูกน้องแกรอบคอบคงจะเจอจดหมายฉบับนี้  ฉันยังอยู่ที่จีน  ไม่ต้องห่วงหรอก  ฉันยังไม่พร้อมเจอกันตอนนี้  แต่ถ้าแกอยากจะเจอฉันก็ต้องยอมรับข้อต่อรองจากฉัน  ฉันรู้ว่าแกจดทะเบียนกับดารินในนามของดาหลา  ถ้าแกอยากได้ดาหลาคืนก็ต้องทำเรื่องหย่าซะ  แกไม่มีทางเลือกมากนักหรอกนะ  ถ้าแกไม่ทำตามที่ฉันบอก  ฉันก็จะบังคับให้ดาหลาจดทะเบียนสมรสกับฉันในนามของดาริน”

            “ไอ้เฮงซวย”  มาร์คัสขย้ำจดหมายและปาทิ้ง  ดารินมองจดหมายนั้นอย่างสงสัยก่อนจะเดินไปหยิบ

            “ไม่ต้องอ่าน”  มาร์คัสพูดเสียงเข้ม

            “มีอะไรคะ  เป็นเรื่องเกี่ยวกับรินหรือเปล่า”

            “ไม่เกี่ยว”

            “แต่สีหน้าพี่มาร์คไม่โอเคเลย”  ดารินพูดอย่างเป็นห่วง

            “เราจะพักกันที่นี่  จัดเวรดูแลบริเวณรอบๆ  ฉันคิดว่ามันอาจจะกลับมาดูลาดราว”  มาร์คัสว่า

            “ครับนาย”

            “ดี  พาดารินไปพักด้านบนก่อน”  มาร์คัสบอกไค

            “เชิญครับคุณดาริน”  ดารินมองหน้ามาร์คัสก่อนจจะเดินตามไคไปที่ห้อง

            “ไค  ฉันจะอยู่ห้องนี้”  ดารินว่า

            “ทำไมครับ”

            “แค่รู้สึกอยากอยู่ห้องนี้นะ”  ดารินว่า

            “เข้าไปดูก่อนไหมครับ  ผมจะอยู่เป็นเพื่อนสักครู่”  ไคว่า  ดารินเปิดประตูเข้าไปก่อนจะมองไปรอบๆห้อง

            “ไม่ต้องห่วงหรอก  ไปอยู่กับพี่มาร์คเถอะ”  ดารินว่า

            “ครับ”

            “เฮ้อ  มีแต่เรื่อง  เมื่อไรทุกอย่างจะจบนะ”  ดารินพูดอย่างเหนื่อยอ่อนกับเรื่องต่างๆที่โหมเข้ามา  ดาริน

            “เอ๊ะ”  ดารินสะดุ้งโน้ตแผ่นเล่นที่โผล่ออกมาใต้ลิ้นชัก

            “ริน ถ้าเราได้เห็นโน้ตนี้พี่คงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว  ตอนนี้โจเชฟกำลังพาพี่ไปอีกที่  เขาต้องการบังคับให้พี่มาร์คหย่าเพื่อที่จะคืนตัวพี่  แต่จริงๆแล้วเขาแค่ต้องการจะจดทะเบียนกับพี่ทันทีที่พี่มาร์คหย่า  ดังนั้นรินทำยังไงก็ได้ให้พี่มาร์คอย่าหย่าเด็ดขาด  ช่วยพี่ด้วย”  ดารินถึงกับหมดแรงทำโน้ตแผ่นนั้นร่วงลงกับพื้น

            “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน”  ดารินพูดกับตัวเอง

            ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

            “หนูริน  ทำอะไรอยู่”  ดารินสะดุ้งก่อนจะเก็บโน้ตแผ่นนั้นไว้ใต้หมอน

            แกรก

            “หิวหรือยัง”  มาร์คัสถาม

            “ยังค่ะ  รินว่าจะนอนพักสักหน่อย”

            “ไม่สบายหรือเปล่า”  มาร์คัสเอามือแตะที่หน้าผาก

            “เปล่าค่ะ  แค่เพลีย”  ดารินว่า

            “งั้นก็พักก่อนก็ได้  เดี๋ยวเย็นพี่ปลุก”  มาร์คัสว่า

            “ค่ะ”  ดารินว่าก่อนจะปิดประตูพร้อมกับล็อกและกลับมาที่เตียงอีกครั้ง

            “ทำไมพี่ดาถึงไม่ทิ้งเบอร์ติดต่อนะ”  ดารินพูดกับตัวเอง

            “จริงซิ”  ดารินว่าก่อนจะหยิบมือถือและก็ส่งเมลถึงดาหลา  ทางนี้คงจะสะดวกและปลอดภัยที่สุด  แต่ก็ขึ้นอยู่ว่าดาหลาจะเข้ามาอ่านเมื่อไรเท่านั้นเอง

            “นายจะเอายังไงต่อครับ”

            “สืบให้รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน  ถ้าเราได้ที่อยู่มันและชิงตัวดาหลามาได้ข้อต่อรองของมันก็ไม่เป็นผลสำหรับเรา”  มาร์คัสว่าก่อนจะรินบรั่นดีที่วางอยู่บนโต๊ะดื่ม

            “รสชาติเยี่ยม”

            “มันวางยาอะไรหรือเปล่าครับนาย”  ไคพูดอย่างไม่ไว้ใจ

            “ก็แค่บรั่นดี  มันคงไม่วางอะไรหรอก เป็นโรคคิดมากตั้งแต่เมื่อไร”  มาร์คัสว่าก่อนจะยกดื่มจนหมดก่อนก่อนจะเห็นตัวหนังสือใต้ก้นขวด

            “หวังว่านายคงจะชอบของขวัญที่ฉันมอบให้” 

            “อะไรครับครับนาย”   ไคถามเมื่อเห็นเจ้านายขมวดคิ้วเครียดขึ้นมา

            “นายพูดถูกแล้วไค”

            “อะไรครับ”

            “มันวางยาในบรั่นดี”  ไคลุกพรึ่บ

            “ไปโรงบาลครับ” ไคพยุงเจ้านายแต่ไคยกมือห้าม

            “ไม่ใช่ยาพิษ”

            “อะไรนะครับ”  ไคถามอีกรอบ

            “ไม่ใช่ยาพิษ”

            “แล้วเป็นยาอะไรครับ”

            “ยาปลุก”

            “ฮะ”  ไคถึงกับตกใจ

            “แม่ง  ไปหาผู้หญิงให้ฉัน”  มาร์คัสว่าก่อนจะพาตัวเองกลับไปพักที่ห้อง  เขาพยายามระงับความต้องการจากฤทธิ์ยาเพื่อรอผู้หญิงที่ไคไปหาให้

            “อ๊า  แม่ง  ไอ้โจเชฟ  อย่าให้เจอนะ”  มาร์คัสเริ่มเหงื่อออกตามตัวจนเริ่มทนไม่ไหว  เขาเข้าไปห้องน้ำเพื่อเอาน้ำดับความร้อนในกาย

            “มันไปหาที่ไหนวะ  ช้าฉิบ”  มาร์คัสว่าก่อนจะออกจากห้อง

            ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

            แกรก

            “พี่มาร์ค  ทำไมถึงเปียกแบบนี้ล่ะคะ”  ดารินตกใจที่เห็นสภาพของมาร์คัสแบบนี้

            ผลั่ก

            พรึ่บ     

            ปัง

            “พี่มาร์ค  เป็นอะไร”

            “พี่ไม่ไหวแล้วหนูริน  พี่ขอโทษ”

            “ว๊าย  กรี๊ด”  ดารินกรีดร้องออกมาเมื่อถูกเหวี่ยงไปที่เตียงโดยมีร่างหนาตามติดแนบชิด

            “พี่มาร์ค  จะทำอะไร  ไม่นะคะ  ไม่นะ”

            พรึ่ง  แควก  แควก

            “กรี๊ด”

            “พี่จะรับผิดชอบเราเอง”  มาร์คัสกัดฟันบอกเมื่อกระชากชุดสวยจนขาดวิ่นไปหมด  ดารินได้แต่ยกมือปกปิดส่วนต่างที่คิดว่าจะปิดได้

            พรึ่บ

            “พี่มาร์ค  ไม่  อื้อ”  พูดได้แค่นั้นเมื่อปากหนาประกบลงมาอย่างหนักหน่วง  มาร์คัสบดจูบลงมาอย่างกระหายขบกัดจนรับรู้รสชาติของเลือด

            “รินกลัว  อย่า  พี่มาร์ค”

            “เลือดยังหวานเลย”  มาร์คัสพูดเสียงสั่นพร่า  ความต้องการที่มีมากล้นอยู่แล้วยามที่ได้สัมผัสร่างเล็กแสนสวยตรงหน้าทำเอาเขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

            “อื้อ  อ่ะ  อะ  อย่า  นะ  พี่มาร์ค  หยุด”  ดารินได้แต่ร้องห้ามทั้งน้ำตาเมื่อปากหนาตะโบมไปทั่วร่างจนรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด

            จุ๊บ  จุ๊บ  จุ๊บ

            “อื้อ  พี่มาร์ค ไม่  ไม่นะ”  ดารินว่าเมื่อเธอรู้สึกว่านิ้วแกร่งได้หยอกเย้ากับจุดอ่อนไหวก่อนจะสอดใส่เข้ามาและนั้นทำให้เธอแทบแดดิ้น

            “แค่นิ้วนะ”  มาร์คัสกัดฟันกรอดก่อนส่งนิ้วที่สองไป  ร่างเล็กถึงกับสั่นระริกยามที่นิ้วชักเข้าออก

            “พี่มาร์ค  เจ็บ”

            “ของจริงเจ็บกว่านี้อีก”  ดารินแทบจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปเลยกับคำพูดของมาร์คัส  ไม่รู้หรือไงว่าว่าเธออาย

            “อ๊ะ  อื้อ  พี่มาร์ค  ไม่ไหว  เจ็บ  หยุด  รินเจ็บ”  ดารินกรีดร้องเมื่อนิ้วที่สามสอดแทรกเข้ามาก  แต่มาร์คัสก็ไม่หยุดเขาชักนิ้วแกร่งเข้าออกถี่กระชั้นไม่นานร่างเล็กก็ถึงฝั่งโดยการปลดปล่อยน้ำหวานราดรดนิ้วแกร่งจนชุ่ม

            “อ่า  ให้ตายหอมและหวาน”  ดารินถึงกับหลับตาหนีเมื่อคนตรงหน้ายกนิ้วแกร่งขึ้นมาดอมดมก่อนจะชิมน้ำหวานของเธอ

            พรึ่บ  พรึ่บ

            “อื้อ  อ่ะ  จะ  เจ็บ”  ดารินทั้งตกใจและเจ็บยามที่มาร์คัสดุนดันความเป็นชายเข้ามา

            “อ๊า  แน่น  คนดี  ผ่อนคลายให้พี่หน่อย”

            “หยุดเถอะ  รินเจ็บ  หยุดเถอะ”  ดารินได้แต่ร้องบอกแบบนั้น

            “พี่หยุดไม่ได้  พี่หยุดไม่ได้คนดี”

            “อื้อ  อ่ะ  กรี๊ด”  ดารินร้องออกมาสุดเสียงเมื่อมาร์คัสดันกายแกร่งเข้ามาสุดลำ

            “อ๊า  แน่น  คนดี  พี่รู้สึกดีมากๆเลย”  มาร์คัสว่าก่อนจะขยับโยกโดยไม่สนว่าดารินจะไหวหรือเปล่าเพราะฤทธิ์ยาที่ผสมในบรั่นดีมันมีมากเกินกว่าเขาจะควบคุมมันได้

            “ตกลงจะเอายังไง”  ผู้หญิงพามาเพื่อให้เจ้านายได้ระบายถามขึ้น

            “นี่เงินและกลับไปซะ”  ไคว่า  ผู้หญิงคนนั้นรับเงินและก็ไปทันทีเพราะเงินที่ให้เธอหาทั้งวันก็ไม่ได้เท่านี้

            “ถ้าเป็นแบบนี้คุณท่านรู้เข้าเรื่องใหญ่แน่”  ไคว่าก่อนทนฟังเสียงครางของคนในห้องไม่ได้รีบเดินหนีและสั่งไม่ให้ใครได้ขึ้นมาจนกว่าจะได้รับคำสั่ง


(มาจัดให้แล้วนะคะ  เนื่องจากยุ่งเพราะแยกร่างแต่งเรื่องวายด้วยจนจะกลายเป็นสาววายเต็มตัวแล้ว  แต่พยายาถีบตัวเองให้เป็นกลางเข้าไว้ไม่ไงพล็อตที่วางไว้จะล้ม  ยังไงก็ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้นะคะ  แล้วจะมาต่อให้เมื่อถึงคิวค่ะ)

        แสดง 6 - 6
วันที่โพสต์ :  22 ก.พ. 2560 14:19    วันที่อัพเดท :   13 พ.ย. 2560 16:00    › จำนวนผู้เข้าชม 200703 คน
   › คะแนนโหวต 1734 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 4
มาทำให้อยากแล้วจากไป
 อัลเลิร์ท | 14 เม.ย. 2560 14:46 | IP : 49.228.231.xxx

 ความคิดเห็นที่ 3
ค้างกว่าเดิมอีกค่ะ รีบมาต่อไวๆเรยจร้า
 moon | 12 เม.ย. 2560 14:59 | IP : 1.46.111.xxx

 ความคิดเห็นที่ 2
อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่ะ
 ่japan | 12 เม.ย. 2560 14:39 | IP : 125.26.223.xxx

 ความคิดเห็นที่ 1
อยากได้ตอนต่อไปอีกกกก
 saveeva | 10 เม.ย. 2560 21:56 | IP : 1.47.7.xxx