นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ปีศาจลงทัณฑ์รัก (ซีรี่ย์ปีศาจกระชากรัก)    by พุธนิศา
ชื่อตอน ปีศาจลงทัณฑ์รัก 7


ปีศาจลงทัณฑ์รัก  7

            “อือ  ไม่  หยุด  พี่มาร์ค”  ดารินได้แต่ร้องห้ามเมื่อถูกมาร์คัสโหมกระหน่ำแรงพิศวาสใส่ไม่ยั้ง  น้ำตาที่ไหลอาบแก้มนั้นก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย

            “อ๊า  รู้สึกดีจัง”  ดารินอยากจะหายไปจากตรงนี้นัก  มาร์คัสได้แต่ครางสิ่งที่หน้าอายออกมา  แถมยังทำแบบนี้กับร่างกายของเธอ

            “ไม่  พี่  อ๊ะ  มาร์ค  แรงไป  ริน  รินไม่ไหว  อื้อ”  ดารินร้องบอก  แต่ดูเหมือนมาร์คัสจะไม่ฟัง  เขาจับขาเรียวสวยพาดบ่าก่อนจะเริ่มซองสะโพกสอบถี่กระชั้นมากขึ้น  ดารินได้แต่กรีดร้องอยู่อย่างนั้น  ไม่รู้ว่ามาร์คัสจะหยุดเมื่อไร  เธอจะไม่ไหวอยู่แล้ว

            “รัดพี่แน่นจัง  อ๊า”

            “พี่มาร์ค  อื้อ”

            “หนูริน  อ๊า  ซี๊ด”

            “ไม่ไหว  ไม่ไหวแล้ว”

            “นำไปคนดี”  ว่าแล้วก็ซองสะโพกสอบส่งร่างเล็กไปแตะขอบฟ้าก่อน  ดารินกรีดร้องก่อนจะปลดปล่อยตัวตนออกมา  ร่างเล็กหอบหายใจอ่อนล้า  เพราะเพลียดและปวดร้าวไปทั่วร่างกายแต่ดูเหมือนมาร์คัสจะไม่หยุดเท่านั้นเขาประคองให้เธอนั่งทั้งที่กายยังสอดประสานกันอยู่

            “พี่มาร์ค  ไม่ ได้โปรด  หยุด”

            “โอบคอพี่ไหว”  มาร์คัสไม่ฟังแถมยังสั่งอีก  ดารินยกมือโอบรอบคออีกฝ่ายไว้ก่อนจะซบที่ไหล่อย่างอ่อนแรง  มือหนายึดสะโพกมนไว้ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าหา  ปากหนาก็ซุกไซ้ขบเม้มไปตามลำคอ

            “อื้อ  พี่มาร์ค”

            “ให้ตาย  เราทำให้พี่ติดใจ”

            “อ๊ะ  อื้อ  แรงไป  ไม่  แรงไป”  ดารินร้องบอกแต่ดูเหมือนจะกระตุ้นความต้องการภายในตัวของมาร์คให้ลุกโชนขึ้น

            “ขอโทษ  หนูรินแต่พี่หยุดไม่ได้  แต่พี่จะรับผิดชอบเราเอง”  มาร์คัสบอก่อนจะโหมแรงพิศวาสใส่จนคนร่างเล็กตัวสั่นคลอนไปหมด

            พึ่บ  พึ่บ

            “อื้อ  ไม่  แบบนี้มัน”  ดารินร้องครางเมื่ออยู่มาร์คัสก็เอนตัวนอนกับที่นอนโดยมีร่างเธออยู่ด้านบน

            “อ๊า  รู้สึกดีไหม”

            “ไม่  มันลึก  ไม่เอา  หยุดเถอะค่ะ”  ดารินพูดถึงเธอจะมีความรู้สึกร่วมแต่ความเจ็บปวดมันไม่ได้ทุเลาลงเลย

            “ขย่มซิคนดี  แล้วพี่จะหยุดแค่รอบนี้”

            “ไม่  หนูริน อื้อ  ทำ  ไม่เป็น”

            “แบบนี้”  ดารินถึงกับจิกไปที่อกแกร่งยามที่มือหนาบังคับสะโพกมนให้ขยับโยกเป็นจังหวะและนั่นทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมาอีกครั้ง

            “อ๊ะ  อื้อ  พี่มาร์ค”

            “ขยับเองซิคนดี”  มาร์คัสบอกมือก็ส่งขึ้นมากอบกุมทรวงอกทั้งสองบีบขย้ำเบาๆเป็นเชิงหยอกเย้าและนั่นทำให้ดารินแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้  สะโพกมนเริ่มขยับช้าๆ

            “อ๊า  แบบนั้น  คนดี  แล้วค่อยเร็วขึ้น”

            “อ่ะ  อื้อ  มัน  มัน  อ๊ะ”

            “เสียวใช่ไหม  แบบนั้นแหล่ะที่พี่ต้องการ”  มาร์คัสว่าก่อนจะแกล้งเด้งสะโพกสอบสวนขึ้นมา

            “อื้อ  พี่มาร์ค”

            “แรงหน่อยคนดี  หรืออยากให้พี่เป็นคนทำ”  ได้ยินแบบนั้นดารินก็เริ่มเพิ่มจังหวะด้วยตัวเอง  ถ้าให้อีกคนทำเธอต้องระบมไปมากกว่าที่เป็นอยู่แน่ๆ

            “อ๊า  ดี  แรงอีกคนดี  แรงอีก”

            “ไม่ไหว  รินไม่ไหว”

            “งั้นพี่จะจัดการเองนะ”  มาร์คัสว่าตอนนี้เขาก็เริ่มไม่ไหวแล้วต้องการปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างให้กับคนตัวเล็ก

            “ยะ ยังไงค่ะ”

            “แบบนี้ไง”  มาร์คัสว่าก่อนจะพยุงตัวเองขึ้นมาและผลักดันให้ร่างเล็กนอนราบกับที่นอน  พร้อมกับจับขาเรียกให้เกี่ยวสะโพกสอบของตนไว้

            “รัดพี่แน่ๆ”  มาร์คัสว่า  ดารินก็ใช้แรงที่มีใช้ขาเกี่ยวตวัดเอวสอบไว้แน่น  เมื่อได้ท่าที่ต้องการมาร์คัสก็ไม่รอช้าจัดการโหมกสะโพกสอบอย่างถี่กระชั้น  ดารินได้แต่ร้องครางไม่หยุดยามที่ถูกจู่โจมอย่างเร่าร้อนและรุนแรง

            “ไม่  อื้อ  อ่ะ  กรี๊ด/อ๊า”  ดาหรินกรีดร้องสุดเสียงประสานกับเสียงคำรามทุ้มต่ำ ก่อนจะตัวสั่นระริกยามที่มาร์คัสได้ปลดปล่อยลาวาร้อนเข้าสู่กาย

            “อ๊า  ดีจัง”  มาร์คัสว่าก่อนจะพรมจูบไปทั่วหน้าสวย  ดารินหมดสติไปทันทีจนมาร์คัสตกใจ

            “หนูริน หนูริน”  มาร์คัสรีบถอดถอนกายแกร่งออกก่อนจะรีบออกไปเรียกคนสนิทให้ไปตามหมอ

            “ขอโทษ  พี่ขอโทษ”  มาร์คัสว่า  ถึงแม้ว่าฤทธิ์ยาจะยังไม่หมดแต่เขาก็พอระงับตัวเองได้บ้าง  เขารีบจัดการชำระร่างกายให้ดารินก่อนจะจัดการกับตัวเองเพื่อรอหมอ

            “ทำไมช้านักวะ”

            “มาแล้วครับ  มาแล้วครับ”  ไคพาหมอ  มาร์คัสก็รีบให้ไปตรวจดารินทันทีพร้อมกับเล่าทุกอย่างให้ฟัง  หมอได้แต่กลืนน้ำลายลงคอเพราะตามตัวของดารินเต็มไปด้วยร่องรอยของการฝากรักเต็มไปหมด  แถมตอนนี้ก็ตัวรุ่มๆเหมือนจะมีไข้

            “คงอ่อนเพลีย  เลยสลบไป  เดี๋ยวผมจะจัดยาให้นะครับ  ยังไงช่วงนี้ก็เพลาๆหน่อยนะครับ”  หมอบอก  มาร์คัสมองตาขวาง

            “อาจจะมีไข้  ก็คอยเช็ดตัวและทานยาตามที่หมอจัดให้นะครับ”  หมอพูดตะกุกตะกักเพราะเกรงกลัวมาร์คัสเป็นอย่างมาก

            “ไคไปส่งหมอ”  มาร์คัสว่า  เมื่อทุกคนออกไปมาร์คัสก็พาตัวเองมาล้มตัวนอนข้างๆร่างบางที่หลับใหลไม่ได้สติ

            “ขอโทษ  หนูริน  พี่ขอโทษ”  มาร์คัสพึมพำคำเดิมซ้ำจนหลับไป

           

             วันต่อมา


            “อืม”  ดารินเริ่มรู้สึกตัวก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ


            “ตื่นแล้วเหรอ”  มาร์คัสถาม  ดารินขยับตัวหนีทันที  มาร์คัสชะงักไปเพราะไม่คิดว่าดารินจะกลัวเขาขนาดนี้


            “ฟังพี่นะ  เรื่องเมื่อคืน”


            “ไม่อยากฟัง  ออกไปค่ะ”


            “หนูริน”


            “ขออยู่คนเดียวได้ไหมคะ”  ดารินถาม


            “หนูริน”


            “ขออยู่คนเดียวเถอะค่ะ”  มาร์คัสนิ่งไปเมื่อน้ำเสียงของดารินออกเป็นเสียงสะอื้น


            “ก็ได้  แต่พี่จะให้คนเอาอาหารขึ้นมาให้  หนูรินต้องทานเพราะจะได้ทานยา”  มาร์คัสว่า


            “...”  ดารินไม่ตอบอะไร


            หลังจากที่มาร์คัสออกจากห้องเขาก็ยืนอยู่หน้าห้องสักพัก  ผิดที่เขาเองที่ไม่ทนกับฤทธิ์ยา  แต่พอนึกเรื่องนี้ได้ก็รีบลงไปด้านล่างและโทรหาคนที่ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมด


            “จะโทษมาขอบใจเหรอ”  โจเชฟว่า


            “มึง”


            “น้ำเสียงแบบนี้แปลว่าสาวน้อยคนนั้นเสร็จแกแล้ว”


            “คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะปล่อยน้องดาให้แกหรือไง”


            “แปลว่าแกจะไม่รับผิดชอบสาวน้อยคนนั้น”


            “ไม่รู้อะไรก็หุบปาก”


            “หย่าซะ  ไม่งั้นฉันก็จะทำแบบที่แกทำอยู่ตอนนี้”  โจเชฟว่า


            “อยากตายมากซินะ”  มาร์คัสว่า


            “ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก  ดังนั้นคงไม่อยากตายตอนนี้  ลูกก็ยังไม่มี”  โจเชฟว่าก่อนจะวางสายไป


            “เจ้านายครับ”


            “ให้คนเอาอาหารไปให้หนูรินด้วย”


            “เจ้านายจะทำยังไงต่อไปครับ”  ไคถาม


            “เตรียมเอกสารหย่ามาให้ฉัน และก็ทะเบียนสมรสใหม่”


            “เจ้านายจะจดทะเบียนกับคุณดารินเหรอครับ”


            “ใช่  ก็หนูรินเป็นเมียฉันแล้ว”  มาร์คัสว่า


            “แต่เรื่องจะยุ่งนะครับ”


            “แล้วจะให้ทำยังไง”  มาร์คัสหัวเสีย


            “เราทำแบบนี้ก็เท่ากับเข้าทางพวกมัน  อีกอย่างเจ้านายคิดว่ามันจะคืนคุณดาหลาให้เราเหรอครับ”


            “มันไม่มีทางคืน”  มาร์คัสรู้ดีถ้าโจเชฟมันไม่สนใจจริงไม่พาดาหลาหนีเขาแบบนี้หรอก


            “แล้วจะทำยังไงดีครับ”


            “กูต้องหย่าก่อน  ยังไงก็ต้องทำให้หนูรินเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของกู”


            “นายท่านรู้เข้าจะเป็นเรื่องใหญ่นะครับ”


            “ตอนนี้ไม่ใช่โว้ย  เมียต้องมาก่อน”


            “แล้วคุณดารินเป็นยังไงบ้างครับ”  ไคถาม


            “ไล่ฉันออกมาจากห้อง  คิดว่าเป็นยังไง  โว้ย  จะบ้าตาย”  ไคได้แต่มองเจ้านายอย่างเห็นใจ แต่จะทำยังไงได้เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วก็คงต้องแก้ไขกันไป


           

               ด้านโจเชฟกับดาหลาก็เริ่มจะระวังกันและกันเนื่องจากโจเชฟคิดว่าดาหลาต้องทำอะไรแน่ๆ  ดาหลาก็กลัวที่อีกฝ่ายจะจับได้เหมือนกัน


            “คุณไม่ได้คิดจะทำอะไรใช่ไหม”  โจเชฟว่า


            “ฉันทำอะไรคะ”  ดาหลาย้อนถาม


            “ดูคุณจะไม่ทุกข์ร้อนที่เราย้ายที่อยู่กันแบบนี้”


            “พี่มาร์คคงอยู่ที่จีนแล้ว  ฉันพูดถูกไหมคะ”


            “...”
            “การที่คุณพาฉันหนีมาก็แปลว่าไม่แน่ใจในฝีมือของตัวเองว่าจะสู้พี่มาร์คได้”


            “อย่าปากดีดา”


            “ฉันพูดผิดเหรอคะ”


            “อยากจะลุกไม่ขึ้นไหม”  โจเชฟว่าก่อนจะประชิดตัว  ดาหลาถึงกับแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย


            “คนนิสัยไม่ดี”


            “ทำไม”


            “คุณเถียงฉันไม่ได้ก็เลยจะทำร้ายฉัน”


            “ทำร้ายบนเตียงนี่ถือว่าสถานเบานะ”


            “คุณมันบ้า”


            “รู้ไหมดา  ผมไม่กลัวมันหรอกมาร์คัส  มันต่างหากที่ต้องกลัวผมรวมถึงคุณด้วย”


            “มะ  หมายความว่าไง”  ดาหลาเริ่มไม่ไว้ใจโจเชฟ


            “เลย์”


            “รอเอาเอกสารไปเก็บด้วย”


            “คุณจะทำอะไร”  ดาหลาถาม


            “เซ็นซะ”  ดาหลาจ้องเอกสารที่โจเชฟยื่นให้ก่อนจะนิ่งไป


            “ฉันไม่เซ็น”  ดาหลาว่า


            “คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรอกดา”


            “คุณมันเลว”


            “ชู่ว์”


            “ไม่ด่าสามีแบบนั้นดาหลา”


            “คุณมัน”


            “ผมมีทางเลือกให้คุณเลือกนะ”  โจเชฟว่า


            “อะไร”


            “จะเซ็นเป็นชื่อคุณหรือชื่อน้องสาวคุณ”  ดาหลาตัวชาวาบขึ้นมาทันที  มองโจเชฟอย่างไม่พอใจ  โจเชฟก็ได้แต่ยิ้มอย่างมีความสุข


            “คุณคงลืมไปถ้าฉันเซ็นเป็นชื่อฉัน  มันก็เป็นการจดทะเบียนซ้อน”


            “ไอ้มาร์คมันต้องหย่าในนามคุณอยู่แล้วดา  อย่ามาหัวหมอกับผม”


            “ไม่มีทางพี่มาร์คไม่มีทางทำแบบนั้น”


            “คุณอยากให้น้องสาวเป็นชู้เหรอ”


            “พูดบ้าอะไร”  ดาหลาเริ่มไม่พอใจ


            “ถ้าคุณฉลาดพอก็น่าจะรู้ว่าผมหมายถึงอะไร”  โจเชฟว่า


            “คุณจะบอกฉันว่าพี่มาร์คกับยายริน”


            “แบบเราไง”  ดาหลาถึงกับทรุดนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง


            “ถ้ามีแรงก็เซ็นซะ  ผมจะให้เลย์เข้ามาเอาเอกสาร”  โจเชฟว่าก่อนจะเดินออกไปด้วยสีหน้าเย็นชา  ดาหลาหมดแรงไปทุกอย่างเหมือนหนทางที่จะหนีไปจากโจเชฟมันยิ่งยากเย็น  แต่ถ้าเธอไม่เซ็นในนามชื่อเธอ  ดารินก็จะกลายเป็นผู้หญิงไม่ดีที่แย่งคนรักของพี่  ดาหลาตัดสินใจหยิบปากกาพร้อมกับจรดปากกาไปที่กระดาษแผ่นนั้น




(มาต่อให้จบตอนแล้วนะคะ  แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้า 

หมายเหตุ  ตอบคำเม้นท์ที่  41  เกี่ยวการซื้อหนังสือค่ะ  ไอดีไลน์ของไรท์  คือ  nok_moophet  ทักมานะคะ  หรือถ้าแอดไม่ได้ก็ทิ้งไอดีไลน์ที่เมลของไรท์ได้นะคะ  เดี๋ยวจะแอดไปหาค่ะ  ขอบคุณค่ะที่ติดตามและสนับสนุนค่ะ)

        แสดง 7 - 7
วันที่โพสต์ :  22 ก.พ. 2560 14:19    วันที่อัพเดท :   9 ก.ย. 2560 10:12    › จำนวนผู้เข้าชม 151822 คน
   › คะแนนโหวต 1471 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 2
เลิฟๆๆๆ..จะรอต่อไปนะเออ
 saveeva | 22 เม.ย. 2560 14:24 | IP : 1.46.104.xxx

 ความคิดเห็นที่ 1
ขอบคุณที่แต่งให้ได้อ่านนะคะไรท์
 ❤ | 22 เม.ย. 2560 14:16 | IP : 124.120.192.xxx