นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ลวงรักบอดี้การ์ดเถื่อน    by จินดาพรรณ นารี
ชื่อตอน กำจัดเสี้ยนหนาม


                           กำจัดเสี้ยนหนาม

บ้านอรรถโกศิลป์

ร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างรถหรูราคาหลายสิบล้าน  วันนี้เขามีหน้าที่อารักขาหญิงสาวที่แสนบอบบางของบ้านอรรถโกศิลป์  เมื่อวันนี้เธอมีงานสำคัญและมีคู่แข่งทางการค้าเข้าร่วมมากมาย  ดวงตาสีน้ำตาลทอดมองหญิงสาวที่เดินมาด้วยความอ่อนโยน  หญิงสาวที่หน้าตาสะสวยและกิริยามารยาทที่นุ่มนวลและอ่อนหวาน  ผิดกับผู้หญิงอีกคนที่เกิดเป็นลูกของผู้ดีมีตระกูล  แต่กับมีนิสัยที่แข็งกร้าวและหยาบกระด้าง  แค่คิดถึงผู้หญิงอีกคนก็ทำให้เขาต้องถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด

“พี่ไบรอันรอเนยนานหรือเปล่าคะ”  เจ้าของเสียงหวานถามชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มหวาน

“คุณเนยอย่าเรียกผมว่าพี่เลยครับมันไม่เหมาะ”  อีกคนส่งยิ้มน้อยๆไปให้อย่างรู้ถึงสถานะของตัวเอง  ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของบ้านนี้  แต่เธอก็เป็นลูกเลี้ยงของเจ้านายเขาก็ควรที่จะให้ความเคารพด้วย

“ไม่ได้ค่ะ  พี่ไบรอันเป็นพี่เนยก็ควรที่จะให้ความเคารพจริงไหมคะ”  ส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มเช่นกัน

“ไปพลอดรักกันที่อื่นได้ไหม  รำคาญ”  เจ้าของเสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าบ้าน  และมองคนทั้งคู่ด้วยความไม่พอใจ  ยิ่งได้เห็นว่าทั้งคู่มองกันด้วยสายตาที่หวานหยดก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บที่หัวใจ 

“ขอโทษค่ะคุณโรส”  หญิงสาวอีกคนรีบขอโทษทำราวกับว่าเป็นเรื่องใหญ่โตที่ทำให้เจ้าของบ้านตัวจริงไม่พอใจ

“ตีหน้าได้เก่งดีนี่  ตอนที่อยู่ในบ้านยังไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย”  ว่าแขวะให้หญิงสาวอีกคน  ที่ก่อนหน้านี้ยังดึงผมเธออยู่เลย

“คุณเนยขึ้นรถดีกว่าครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มเดินไปเปิดประตูด้านหลังเพื่อให้หญิงสาวอีกคนเข้าไปนั่งในรถ  ก่อนที่เท้าหนาจะก้าวไปที่ด้านหน้าของรถและเข้าไปนั่งในตำแหน่งของคนขับ  สายตาของชายหนุ่มที่ส่งมาราวกับว่าเธอเป็นเศษขยะก็ไม่ปาน  ทำให้หญิงสาวต้องกลอกตาขึ้นมองบนท้องฟ้าเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้รินไหลลงมา

“คุณหนูคะ” เสียงของแม่นมที่เลี้ยงเธอมาดังขึ้นเพื่อเรียกสติ 

“คะนม  โรสจะต้องลืมอะไรอีกแน่ๆเลยใช่ไหมคะ”  หันมาส่งยิ้มหวานให้กับคนที่เลี้ยงเธอมา

“ลืมเอกสารค่ะ”  ยื่นซองสีน้ำตาลให้กับหญิงสาว

“ขอบคุณค่ะ”  ยกมือขึ้นไหว้  และรับซองเอกสารมาถือไว้

“ไปเถอะเดี๋ยวสาย  กว่าจะถึงป้ายรถเมล์อีกนะคะ”

“ให้พรโรสหน่อยสิคะ”  กอดเอวอวบอย่างออดอ้อน

“น้าขอให้ไม่ได้งานนะคะคุณหนูโรส”  เสียงที่ดังขัดจังหวะทำให้ริมฝีปากอิ่มต้องเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง

“ฉันไม่ได้พูดกับเธอ”

“ฉันก็ไม่อยากพูดกับเธอนักหรอก  รอให้ฉันเขี่ยแกออกไปให้ได้ก่อนเถอะ”  แม่เลี้ยงในคราบของผู้หญิงที่แสนดีหายไป  เมื่อตอนนี้ทุกคนในบ้านออกไปทำงานกันหมดแล้ว  จะเหลือก็แต่สาวใช้เท่านั้น

“ฉันไม่มีวันยอมออกไปจากที่นี่ทุกอย่างเป็นของคุณแม่และเธอกับลูกของเธอไม่มีสิทธิ์”

“ฉันอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง  ตอนนี้แม่แกเขาไปมีครอบครัวใหม่แล้วและก็ทิ้งแกอยู่ที่นี่ไง  อ้อและก็ดูพ่อของแกสิเขาเกลียดแกอย่างกับอะไร  จะให้ไปทำงานที่บริษัทเขายังไม่ให้แกไปทำเลย  แต่สำหรับน้องเนยได้เป็นถึงรองประธาน”  อีกคนพูดใส่หน้าหญิงสาวเสียงดัง  คนที่ได้รู้ความจริงยืนนิ่งราวกับถูกสาป

“ไม่จริง  คุณพ่อไม่มีวันทำแบบนั้น”  ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ยอมรับความจริง  มือเรียวเย็นเฉียบถูกบีบไว้ด้วยมือที่เริ่มเหี่ยวย่นของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ไม่เชื่อก็ไปที่บริษัทสิ  วันนี้เขาจะแต่งตั้งลูกสาวของฉันให้เป็นรองประธาน  ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า”  อีกคนยกมือขึ้นป้องปากและเดินหัวเราะเสียงดังด้วยความสะใจ

“นม  ไม่จริงใช่ไหมคะ  คุณพ่อไม่มีวันทำแบบนั้นใช่ไหมคะ”  หันมาถามคนที่ยืนอยู่ข้างกายเสียงพร่า  และความเงียบที่ได้กลับมาทำให้เธอคิดที่จะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้

“โรสจะไปขัดขวาง”

“อย่านะคะคุณหนู  เดี๋ยวคุณท่านจะโกรธ”  ดึงมือเรียวของหญิงสาวเอาไว้

“จะให้โรสทนอยู่เฉยๆได้ยังไง  แม่กำลังทรมานแต่คนพวกนี้กำลังมีความสุขนะคะ”

“ความจริงก็คือความจริงค่ะ”  บีบมือนุ่มอย่างต้องการปลอบโยน

“ไม่ค่ะ  อย่างน้อยโรสก็ควรที่จะทวงอะไรไปให้กับคุณแม่ได้บ้าง”  พูดกับแม่นมเสียงพร่าเมื่อนึกถึงมารดา

  “น้ำกำลังเชี่ยวเราอย่าเอาเรือเข้าไปขวางเลยค่ะ  รอให้คุณท่านใจเย็นกว่านี้และค่อยเข้าไปคุยกับท่านดีไหมคะ”  แม่นมพูดจาหว่านล้อม  เพราะตลอดสองปีที่ผ่านมาตั้งแต่ที่สองแม่ลูกเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้  คุณหนูที่เคยสูงส่งก็ตกต่ำลงอย่างน่าสงสาร

“แต่ทุกอย่างกำลังจะสายเกินไป”

“อย่าเสี่ยงเลยนะคะ  คุณท่านคงจะโกรธมากถ้าคุณหนูทำแบบนั้น”  แม่นมเหนี่ยวรั้งจนสุดความสามารถ  หญิงสาวที่ดูว่าจะเป็นคนเข้มแข็ง  แต่ใครจะรู้บ้างว่าเธอบอบบางยิ่งกว่าไข่ในหินเสียอีก  และคนที่เลี้ยงเธอมากับมือ  ทำไมจะดูไม่ออกว่าหญิงสาวเป็นคนแบบไหน

“โรสทำไม่ได้ค่ะ”  ร่างบางหันหลังและรีบออกจากบ้านไปด้วยความเร่งรีบ

“คุณหนูคะ”  แม่นมตะโกนเรียกหญิงสาวแต่ก็ช้ากว่าอีกคนที่วิ่งไปถึงรั้วบ้านแล้ว

“โถ  แม่คุณของนม  นมจะช่วยอะไรคุณหนูได้บ้างคะ”  ดวงตาที่มีแต่ความรักและความหวังดีมองตามหลังของหญิงสาวไป 

“มันออกไปแล้ว  หนูรอจัดการมันได้เลยนะ  แม่เบื่อหน้ามันเต็มที” คนที่แอบดูอยู่ไม่ห่างโทรไปแจ้งข่าวให้อีกคนได้รู้  รอยยิ้มร้ายกาจเกิดขึ้นบนใบหน้าทันที  เมื่อคิดถึงสมบัติอันมากมายมหาศาลที่เธอและลูกจะได้รับ

“แกจะฉลาดไปกว่าฉันได้ยังไงนังโรส”  พูดและมองหญิงสาวที่วิ่งออกไปด้วยความสะใจ

 

 

 

 

     

 

 

 

        แสดง 2 - 2
วันที่โพสต์ :  25 พ.ค. 2560 21:16    วันที่อัพเดท :   19 ก.ย. 2560 11:39    › จำนวนผู้เข้าชม 5289 คน
   › คะแนนโหวต 170 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :