นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ลวงรักบอดี้การ์ดเถื่อน    by จินดาพรรณ นารี
ชื่อตอน ตาต่อตาฟันต่อฟัน


                          ตาต่อตาฟันต่อฟัน

“ปล่อยฉันนะไบรอัน  นายจะทำอะไรของนาย”  ร่างเล็กขืนตัวเอาไว้จนสุดแรง  เมื่อตอนนี้ข้อมือเล็กถูกมือหนาของบอดี้การ์ดหนุ่มฉุดกระชากให้เดินตามอย่างทุลักทุเล  เท้าเรียวที่ไร้สิ่งห่อหุ้มทำให้หญิงสาวต้องเบ้หน้าออกมาด้วยความเจ็บปวด  ผืนทรายที่ร้อนผ่าวทำให้เท้าเรียวพองจนรู้สึกแสบ  ไหนจะข้อมือเล็กที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกเส้นใหญ่นั่นอีก

“คนอย่างเธอจะต้องได้รับความทรมานจนถึงที่สุด  และฉันจะเป็นคนลงมือทรมานเธอด้วยตัวของฉันเอง”  คนตัวโตตวัดสายตาคมกริบมองมาที่หญิงสาว  ใบหน้างามที่แดงก่ำเมื่อเจอเข้ากับแสงแดดที่กระทบจนผิวบอบบางแทบไหม้ทำให้คนตัวโตมองด้วยความสะใจ 

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ  ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องคุณพ่อ”  เสียงหวานแหวใส่และพยายามข่มความกลัวเอาไว้  ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำใสๆตลอดเวลาเมื่อได้รับการกระทำอันป่าเถื่อน

“คุณท่านไม่อยากมีลูกนิสัยแย่ๆแบบเธอหรอก  และท่านก็จะไม่สนใจด้วยว่าเธอจะเป็นหรือตาย”  คนตัวโตโยนเชือกเส้นใหญ่ที่อยู่ในมือทิ้งลงบนพื้น  และก้าวข้าหาหญิงสาวที่ถอยหลังหนีเขาอย่างลนลาน 

“นายหมายความยังไง”  เสียงหวานพร่ำถาม  เท้าเรียวกาวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว 

“คนอย่างไบรอันทำได้ทุกอย่าง  และต่อไปนี้เธอจะถูกลืม” เท้าหนาเดินย่างสามขุมเข้าหา

“นายจะทำอะไร  ”  ริมฝีปากบางแห้งผากถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย  และยังไม่ทันที่จะได้คำตอบร่างเล็กก็ถูกกระชากอย่างแรงอีกครั้ง

“ผู้หญิงชั่วอย่างเธอจะต้องเจอคนอย่างฉัน”  มือหนากระชากแขนเล็กและบีบเข้าเต็มแรง

“โอ๊ย”  เผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บ  ดวงตาที่หม่นเศร้ามองหน้าชายหนุ่มด้วยความน้อยใจ  แต่แทนที่เธอจะร้องขอความเห็นใจ  เธอกับเลือกสิ่งที่อยู่ตรงข้ามมากกว่าริมฝีปากรูปกระจับเม้มเข้าหากันจนสุดความสามารถ

“เอาเลยฆ่าฉันเลยถ้านายคิดว่าฉันเลวขนาดนั้น”  พูดตัดพ้อชายหนุ่มด้วยความเสียใจ  ตั้งแต่ที่มีผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเธอก็ไม่เคยมีความดีในสายตาของใครๆเลย  รวมถึงบิดาของเธอด้วยท่านไม่เคยถามหรือสงสัยอะไรเกี่ยวกับตัวของเธอรวมถึงมารดาของเธอด้วย  ท่านคิดแต่เพียงว่ามารดาไปมีครอบครัวใหม่ทั้งที่ความจริงมันไม่ได้เป็นแบบนั้นสักนิด

“ความตายสำหรับผู้หญิงอย่างเธอมันยังน้อยไป  คนอย่างเธอจะต้องได้รับความทรมานจนถึงที่สุด  และฉันนี่แหละที่จะทำให้เธอต้องตกนรกทั้งเป็น”  เค้นเสียงรอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ  มือหนาเพิ่มแรงและบีบแขนเรียวขึ้นเป็นเท่าตัว

“นายมันโง่โดนสองแม่ลูกนั่นหลอกใช้แล้วยังไม่รู้อีก”  อีกคนพูดว่าเสียงเครือ  ถึงแม้ว่าเธอจะต้องเจ็บตัวมากขึ้นแต่เธอก็อยากที่จะเตือนสติเขา  แต่แล้วความหวังดีของเธอก็ไม่เป็นผลเมื่อตอนนี้ร่างบางถูกผลักให้ล้มลงบนพื้นทรายอย่างไม่เป็นท่า

“โอ๊ย”  อีกคนร้องเสียงหลงเมื่อรู้สึกเจ็บที่สะโพกงามและข้อเท้า  ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเจ็บปวด  มือที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกเส้นใหญ่  เอื้อมไปบีบที่ข้อเท้าเอาไว้เมื่อรู้สึกร้อนวูบจากข้างใน

“กล้าดียังไงถึงมาว่าฉัน”  ถามหญิงสาวเสียงแข็ง

“ฉันขอโทษ”

“ฉันโง่ที่คิดว่าเธอแค่เรียกร้องความสนใจแบบเด็กที่ต้องการความอบอุ่นจากอ้อมกอดของพ่อแท้ๆ  แต่ไม่คิดว่าเธอจะเลือดเย็นถึงขนาดที่จะฆ่าแกงคนดีๆได้ลงคอ”  คนตัวโตย่อตัวลงและบีบที่ปลายคางมนอย่างแรง  น้ำตาเม็ดโตที่ไหลลงมาที่ใบหน้างามไม่ได้ช่วยให้เขาใจอ่อนสักนิด  แต่เขากับคิดว่ามันเป็นมารยาเพื่อเรียกร้องคะแนนสงสารมากกว่า 

“อย่ามาบีบน้ำตา  น้ำตาของเธอไม่มีผลกับฉันแม้แต่นิดเดียว”  มือหนาสะบัดมืออย่างแรงจนอีกคนหน้าเกือบจะกระแทกลงบนพื้น

“ฉันไม่ได้ทำ  ผู้หญิงคนนั้นปล่อยให้ตัวเองตกบันไดลงมาเอง” 

“เฮอะ  ฉันเห็นกับตาว่าเธอผลักคุณเนยให้ตกลงมา”  ลุกขึ้นยืนและชี้หน้าหญิงสาว  กรามแกร่งกระทบกันจนเป็นสันนูนด้วยความโมโห

“ฉันไม่ได้ได้ทำ”  ส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา  ถ้าเขาเห็นจริงๆเธอพยายามที่จะคว้าร่างของผู้หญิงคนนั้นต่างหาก  แต่ทำไมทุกคนถึงคิดว่าเป็นฆาตกรทำไมทุกคนถึงไม่เชื่อเธอ 

“ลุกขึ้น  ฉันเมตตาเธอมานานเกินไปแล้ว  ต่อไปนี้ชีวิตเธอจะต้องตกนรกทั้งเป็นด้วยน้ำมือของฉัน”  กระชากข้อมือเล็กให้ลุกขึ้น

“ฉันเจ็บ” เสียงหวานร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด  เมื่อเธอรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าจนเดินต่อไม่ไหว

“แค่นี้ไม่ตายหรอก  แต่คนที่จะตายคือคุณเนยต่างหาก”  ดึงร่างบางให้เดินตามและไม่สนใจเสียงร้องของผู้หญิงอีกคน  ว่าเธอจะเจ็บปวดและทรมานมากแค่ไหน  และยิ่งคิดถึงตอนที่หญิงสาวอีกคนหล่นมาจากบันไดยิ่งทำให้ใจดวงแกร่งปวดร้าวไปหมด  ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้น  และเขาพร้อมที่จะแก้แค้นให้กับผู้หญิงอีกคนที่เขาหลงรัก  ใครจะว่าเขาเป็นคนเลวเขาก็จะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น  ขอแค่ให้ผู้หญิงคนนี้เจ็บปวดบ้างแค่นั้นเขาก็พอใจแล้ว

บนเกาะกลางทะเล

“ไบรอันนายจะทำอะไร”  ร่างบางดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอด  เมื่อตอนนี้เธอถูกลากให้ลงมากลางทะเล  หลังจากที่เรือจอดเทียบท่าแล้ว

“แช่ตัวอยู่ในน้ำสักคืนจะเป็นอะไรไป”  ลากร่างบางให้ลงมาในน้ำที่ลึกที่สุด

“ไม่นะ  ไม่นะ  ฉันกลัวแล้ว  ฮือ  ฮือ  อย่าทำแบบนี้นะฉันขอร้อง”  พนมมือไหว้ชายหนุ่มด้วยความหวาดกลัว  สายตาทอดมองน้ำทะเลที่เวิ้งว้างด้วยความหวาดกลัวสุดชีวิต

“กลัวเหรอ  แล้วตอนที่เธอทำชั่วทำไมเธอถึงไม่กลัวบ้าง ห๊ะ”  หันมาตะคอกหญิงสาว

“ฉันไม่ได้ทำ  ฉันไม่ได้ทำ”  ปฏิเสธเสียงรัวราวกับคนสิ้นสติ  เมื่อตอนนี้ดวงตาที่เจิ่งนองไปด้วยหยาดน้ำตาลอยเคว้งอย่างน่าเวทนา  มือเรียวยกขึ้นพนมมือไหว้เพื่อร้องขอชีวิตอยู่อย่างนั้น

 “มานี่เดี๋ยวนี้เลย”ลากลงมาในน้ำที่ลึกลงเรื่อยๆและคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นก็กรีดร้องเสียงดังด้วยความหวาดกลัวจนสุดขั้วหัวใจ

“ไม่  ไม่  กรี๊ด”  เสียงกรีดร้องเสียงหลงพร้อมกับร่างบางที่หมดสติลง 

“บ้าเอ๊ย จะมาสำออยอะไรตอนนี้วะ” เสียงห้าวสบถออกมาอย่างหัวเสีย  ก่อนที่แขนแกร่งจะตวัดร่างบางให้เข้าสู่อ้อมแขนและก้าวเท้าไปที่บ้านไม้หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้า

“จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ผู้หญิงคนนี้” คนตัวโตสั่งสาวใช้ที่ทำงานอยู่บริเวณนั้น  หลังจากที่พาร่างที่ไร้สติมาวางลงบนเตียงแล้ว  ก่อนที่ร่างหนาจะก้าวเท้าไปที่ห้องของตัวเองที่อยู่ติดกันด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง  มือหนารีบต่อสายหาผู้หญิงที่นอนอยู่ที่โรงพยาบาลทันทีด้วยความเป็นห่วง  เสียงจากปลายสายทำให้มือหนากำเข้ากับโทรศัพท์เครื่องหรูแน่น  เมื่ออีกคนเอาแต่ร้องไห้และโทษตัวเองว่าทำให้ทุกคนเดือดร้อน  ทั้งที่ความจริงแล้วคนที่ทำคือผู้หญิงที่นอนหมดสติอยู่ที่นี่ต่างหาก

“เธอจะต้องชดใช้สโรชา”  ปลายตามองไปที่ห้องข้างๆด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

 

 

 

 

               

        แสดง 3 - 3
วันที่โพสต์ :  25 พ.ค. 2560 21:16    วันที่อัพเดท :   3 มิ.ย. 2560 21:21    › จำนวนผู้เข้าชม 2132 คน
   › คะแนนโหวต 11 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :