นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ภรรยาบัญชารัก    by คีรตรา
ชื่อตอน แรกประสบพบเธอ


***​อิป๋ากับครูข้าวมาแล้วจ้าาาาา***



              ​“ หืม…อย่างงั้นเหรอ งั้นถ้าผมเป็นพวกทวงหนี้…ผมต้องทำยังไงกับคนที่ผมจับตัวได้ดีนะ เอากลับไปให้นายแทนดอกเบี้ยหรือข่มขืนคุณตรงนี้ดี คุณคิดว่าแบบไหนดีกว่ากันล่ะครับคุณผู้หญิง ” 

               สิ้นคำพูดข่มขู่ของเขา ตาคู่โตคู่นั้นยิ่งโตขึ้นไปอีกเพราะความตกใจ  

               กราฟาเอลมองกริยาตอบสนองของเธอด้วยความพอใจ  มันช่างน่าเอ็นดูนักในสายตาของเขา รอยยิ้มเบาบางแต่งแต้มอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่รู้ตัว เขารู้สึกสนุกกับการได้แกล้งเธอ                                                               
              “ จะบ้าเหรอ! ไอ้โจรโรคจิต โจรห้าร้อย โจรสมองฟ่อ ไอ้ ไอ้…ไอ้คนเลว ฉันบอกนายไปแล้วไง ว่าฉันไม่ใช่ลูกหนี้นาย ไม่ใช่ๆๆ ได้ยินมั้ยว่าไม่ใช่!! ”เสียงแหลมๆนั่นทำให้กราฟาเอลถึงกลับต้องดึงใบหน้าออกห่าง เสียงแม่คุณเธอนี่ทำลายประสาทเขาได้ดีจริงๆ มันน่าจูบปิดปากให้สนิทแล้วโยนขึ้นเตียงเปลี่ยนเสียงตะหวาดเป็นเสียงครางคงรื่นหูกว่ากันไม่น้อย                                                                                                                                                                                                   
               “ อย่ามามองฉันด้วยสายตาโรคจิตแบบนี้นะ ปล่อย! ถ้านายไม่ปล่อยฉัน ฉันจะฆ่านายจริงๆด้วย! ”ทันทีที่เสียงหวานพูดจบ ชายหนุ่มร่างหนาก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาดังๆราวกับนั่งดูรายการตลกก็ไม่ปาน เธอกล้าขู่เขาได้อย่างไรทั้งที่ตัวเองอยู่ในสภาพแบบนี้ ตัวเล็กแค่นี้จะทำอะไรเขาได้                                                                                                                        
               สาวน้อยมองผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตรตรงหน้าด้วยอาการหมั่นไส้ก่อนจะกระทืบเท้าแรงๆลงบนรองเท้าหนังของเขาสร้างความเจ็บปวดให้ราชสีห์หนุ่มได้ไม่น้อยจนเขาเผลอตัวปล่อยเธออกจากอ้อมแขน                                             

               “ โอ้ย! ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย โอ้ย!!.....” เอ่ยปากได้เพียงเท่านั่นก่อนที่ชายหนุ่มร่างยักษ์จะร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง ก็แม่คุณเธอเล่นกัดหลังมือข้างที่เขาพันธนาการแขนเธอไว้ตามด้วยหมัดเล็กๆแต่หนักใช่เล่นเข้าเบ้าตาข้างขวาเขาอย่างเต็มรัก คนที่ยังไม่ทันตั้งแต่ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว                                                                                                              
          “ ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า รู้จักฉันน้อยไปซะแล้ว เอาอีกซักทีดีมั้ย รีบออกจากบ้านฉันไปเลยนะ ไม่งั้นฉันฟาดนายจริงๆแน่ ออกไป!!” 

               มือเล็กคว้าแจกันใบสวยที่วางตกแต่งอยู่บนโต๊ะรับแขกใกล้ๆขึ้นมาขู่คนที่กำลังโอดโอยด้วยความเจ็บปวดอยู่ กราฟาเอลจ้องคนตัวเล็กด้วยสายตาดุดัน เธอเป็นใครถึงได้ทำร้ายเขาขนาดนี้ แววตาดุดันของเขาทำให้แม่สาวใจกล้าถึงกลับใจฟ่อขึ้นมาเสียดื้อๆ คนตัวโตกว่าเป็นเท่าตัวเดินเข้าใกล้เธอช้าๆแต่หนักแน่นจนคนมองสั่นสะท้าน คนตัวเล็กถอยหลังออกห่างเรื่อยๆอย่างไม่รู้ตัว อะไรบางอย่างในตัวเธอร้องเตือนว่าจงหนีไปให้ไกลเขาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอมองใบหน้าหล่อเหลานั่นไม่วางตาไม่เห็นแววล้อเล่นในดวงตาสีอัลมอนด์คู่คมนั่นเลยแม้แต่น้อย 

               ความรู้สึกหนึ่งโผล่ขึ้นมาในความคิดของหญิงสาวและสิ่งนั้นพยายามบอกเธอว่า เธอไม่มีทางสู้เขาได้ ไม่ว่าจะเป็นมวยไทย ยูโด เทควันโด คาราเต้ วิชาป้องกันตัวต่างๆที่เธอร่ำเรียนมาจะไม่สามารถใช้ได้เลยกับผู้ชายตรงหน้า ถึงตอนนี้เองที่เธอรู้สึกเสียใจที่สุดที่ไม่ยอมซื้อปืนติดตัวไว้ซักกระบอก!                                                                                                                                               
               “ ถะ ถอยไปนะ ถ้าก้าวมาอีกก้าวเดียว ฉันฟาดจริงๆนะ ฉันไม่ได้แค่ขู่นะ!” เสียงหวานพยายามข่มไม่ให้เสียงตัวเองสั่นเต็มที่ ปากขู่ฟ่อๆแต่ขากลับถอยหลังเอาเป็นเอาตาย กราฟาเอลมองภาพตรงหน้าพร้อมกลั้นขำตีหน้าโหดขู่แม่สาวใจกล้าตรงหน้าต่อ ดวงตาราวกวางน้อยระวังภัยนั่นปลุกสัญชาตญาณนักล่าที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวเขาได้ดีนัก                              

               “ ฟาดเลยสิ เอาสิ ถอยทำไมละครับคุณผู้หญิง ” ขายาวๆสมส่วนค่อยๆก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงแต่ละก้าวย่างของเขามันช่างสั่นคลอนความกล้าของสาวน้อยร่างเล็กตรงหน้าเหลือเกิน                          มือเล็กกระชับแจกันทรงสูงในมือให้แน่นขึ้นก่อนจะกลั้นหายใจฟาดไปตรงหน้าอย่างไม่ลืมหูลืมตา ถึงเธอจะไม่อยากทำร้ายใครจนถึงขั้นเลือดตกยางออกแต่จะให้เธอทำอย่างไรได้ในเมื่อนี้คือทางเดียวที่เธอจะเอาตัวรอดจากบุคคลอันตรายระดับโซนเรดตรงหน้าได้                                                                                                                                                                
               “ โอ้ย! เจ็บนะคนบ้า! ” ร่างเล็กร้องโอดครวญเมื่อฝ่ามือใหญ่จับข้อแขนเรียวบิดอย่างแรงก่อนจะดึงแจกันในมือเธอออกไปวางไว้ที่โต๊ะอย่างง่ายดาย เธอยังจำได้ดีว่าเธอฟาดแจกันไปที่เขาไม่ยั้งแต่เขากลับเอียงตัวเพียงนิดเดียวเพื่อหลบวิถีการฟาดของเธอแล้วขาวยาวๆนั่นก็เข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนเธอไม่อาจตั้งรับทัน 
               ถึงตรงนี้เองที่เธอมั่นใจแล้วว่าสัญชาตญาณที่เอ่ยเตือนเธอให้อยู่ห่างจากเขานั้นช่างน่าเชื่อถือเหลือเกิน เขามันตัวอันตราย!                                       

               ข้อมือเล็กถูกรวบไว้ด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียว ร่างกายแน่งน้อยแต่หากนุ่มนิ่มน่าสัมผัสถูกดึงรั้งเขาชิดแผงอกกำยำจนไม่มีช่องว่างระหว่างเขาและเธอ กลิ่นกายหอมกรุ่นโชยเบาๆเข้าจมูกคนตัวโตและกลิ่นหอมชวนหลงใหลจากตัวเธอเป็นสิ่งล่อความต้องการของเขาได้ดีนัก เธอช่างหอมละมุนละไมแบบที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน เขานึกไม่ออกเลยว่าเจ้าของร่างนุ่มนิ่มราวผิวเด็กนี่ใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไร ขวดละกี่สิบล้านกันหนอถึงได้หอมรัญจวนชวนปลุกปล้ำถึงเพียงนี้ ชายหนุ่มถึงกลับตกใจกับความคิดตัวเอง นี่คนระดับเขากำลังคิดเรื่อง ปล้ำ! อยู่อย่างนั้นหรือ ทำไมเขาถึงต้องการเธอถึงเพียงนี้ทำราวกับว่าเขาขาดสตรีมาบำเรอซักสิบชาติได้ จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อเมื่อวานก่อนจะเดินทางเขาเพิ่งจัดหนักจัดเต็มนางแบบอกภูเขาไฟไปเกือบเช้า เขาไม่มีทางขาดแคลนเรื่องอย่างว่าแน่นอน                                                                                     
             “ โถ่เว้ย! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ไอ้นักเลงปลายแถว ไอ้โจรกระจอก ไอ้บ้า! นายหูแตกรึไงฉันบอกให้ปล่อย ปล่อยสิ!! ปล่อย! ” 

               คำด่าทอมากมายเท่าที่สมองของสาวเจ้าจะคิดได้ถูกพ่นออกมาเต็มเสียงหวังให้มนุษย์ยักษ์ผู้ที่เธอเข้าใจผิดว่าเป็นคนจากแก๊งทวงนี้รู้สึกรู้สาหรืออย่างน้อยก็รำคาญจนยอมปล่อยตัวเธอออกจากอ้อมกอดที่แน่นหนาอย่างกับกรงขังกล้ามมนุษย์ที่ไม่ว่าเธอจะดิ้นแค่ไหนก็ไม่มีทางหลุดออกได้กลับยิ่งรัดแน่นขึ้นไปอีก ชาติที่แล้วเกิดเป็นงูเหลือมหรืออย่างไรกันนะ!                                                                                                                                                       
               “ หน้าตาก็สวยพูดจาไม่เพราะเลยนะสาวน้อย ”เจ้าของอ้อมกอดแข็งแกร่งโน้มหน้าลงมากระซิบข้างใบหูเล็กเสียงแหบพร่าจนคนในอ้อมกอดถึงกับขนลุกซู่                                                                                                                                 
               “ แล้วทำไมฉันต้องพูดเพราะกับพวกอันธพาลแบบนายด้วย!” สาวเจ้าก็ยังเถียงเขาอย่างไม่มีวี่แววจะยอมแพ้ถึงแม้สภาพตอนนี้เธอแทบช่วยเหลืออะไรตัวเองไม่ได้เลย                                                                                                                        
               “ ผมไม่ใช่พวกทวงหนี้ ไม่ใช่อันธพาล ไม่ใช่โจร ไม่ใช่อะไรที่คุณกล่าวหาทั้งนั้น ” 

               กราฟาเอลกระซิบชิดพวงแก้มสีระเรื่อหอมกรุ่นน่าฝังจมูกลงหนักๆของคนตัวเล็ก  นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาต้องใช้ความอดทนในการควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้ฟัดผู้หญิงที่เขากำลังสนทนาด้วยมากมายเพียงนี้ ทำไมร่างกายเขาถึงได้เรียกร้องเธอถึงเพียงนี้แล้วทำไมเธอถึงได้กระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวเขาได้มากเหลือเกิน                                                                                                                                               

                “ ไม่มีโจรที่ไหนบอกว่าตัวเองเป็นโจรหรอก! ” คนสวยตัวน้อยยังยืนยันความคิดของตัวเองอย่างหนักแน่น กราฟาเอลถึงกลับครางฮึ่มในรำคอให้กับความเข้าใจยากและความคิดสร้างสรรค์ของสาวน้อยจอมยั่วตัณหาตรงหน้า นอกจากหน้าสวยๆและเนื้อตัวนุ่มนิ่มหอมละมุนแล้ว สาวน้อยในอ้อมกอดเขานี่มีอะไรดีอีกมั้ยนะ มือเท้าหนักก็เท่านั้น เถียงเก่งก็เท่านั้น และที่สำคัญเจ้าหล่อนไม่ยอมลดราวาศอกให้เขาเลยซักนิด มันน่าจับฟัดเป็นการสั่งสอนเสียจริง ฟัดอีกแล้ว วันนี้เขาคิดเรื่องฟัดเธอไปกี่ครั้งกันแล้วนะ                                                                                                                                                               
                “ สรุปว่าต่อให้ผมพูดยังไง คุณก็ยังมองว่าผมเป็นโจรเป็นผู้ร้ายอยู่ดีใช่มั้ย ”                                                                 
                    “ แน่นอน! นายมันเป็นโจรถ่อย ไม่มีมารยาท พูดไม่รู้เรื่อง มือไวใจเร็ว สมองฟ่อด้วย! ”ปากกระจับบางเฉียบหากแต่อวบอิ่มน่าสัมผัสบริภาษชายหนุ่มไม่หยุดหย่อนอย่างน่าหมั่นเขี้ยว จนคนตัวโตเจ้าของอ้อมกอดชักอยากสั่งสอนเธอขึ้นมาเสียแล้วสิ ไวเท่าความคิดราชสีห์หนุ่มผู้จ้องตะครุบเหยื่อมานานอย่างเขาก็กดปลายจมูกโด่งๆลงบนแก้มยุ้ยนุ่มนิ่มทันทีพร้อมทั้งสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆของเนื้อสาวเข้าเต็มปอด                               



คีรตรามารายงานตัวแล้วจ้าาาาาา มีใครรอการมาของอิป๋ากราฟกับครูข้าวบ้างเอ่ย? 

ฉากฟินมาแล้วฮับบบ มีหอมกันด้วย โอ้ย!! เขิน ><  คีอยากเสียสละร่างโดนพระเอกกักตัวเเทนนางเอกเสียจริง คียอม คีพร้อมอยู่ในอ้อมกอดป๋า คริคริ // ทิชชู่ซับเลือดเเพรพพพ

#อิป๋าสายหื่น #นางเอกสายสู้ #คีสายมึน #เม้นต์กันได้นะคะ พร้อมรับคำติชม ^^  

        แสดง 8 - 8
นิยายเรื่อง ภรรยาบัญชารัก by คีรตรา
วันที่โพสต์ :  24 พ.ค. 2560 20:53    วันที่อัพเดท :   15 มิ.ย. 2560 14:26    › จำนวนผู้เข้าชม 19655 คน
   › คะแนนโหวต 69 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :