นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ลวงรักบอดี้การ์ดเถื่อน    by จินดาพรรณ นารี
ชื่อตอน ดัดนิสัย


                              ดัดนิสัย

“แค็ก  แค็ก” เสียงไอที่ออกมาจากลำคอ  ทำให้หญิงสาวต้องยกมือขึ้นมาปิดปากของตัวเองเอาไว้  ใบหน้าหวาดซีดเซียวลงเมื่อรู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าวด้วยพิษไข้  หลังจากที่เมื่อวานเธอถูกคนตัวโตลากลงไปในน้ำ  และเธอก็จำอะไรไม่ได้อีกพอมารู้สึกตัวอีกที  เธอก็นอนอยู่ในห้องที่อยู่บนบ้านหลังใหญ่แล้ว

“เดินให้เร็วๆหน่อยสิ”  เจ้าของเสียงห้าวบอกกับหญิงสาว  หลังจากที่เขาไปปลุกเธอให้ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่และเดินมาที่ชายหาด  โดยไม่สนใจอาการของหญิงสาวสักนิด

“ค่ะ”  เสียงหวานรับคำด้วยความเหนื่อยล้า  เท้าเรียวรีบก้าวตามร่างหนาให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้อีกคนโมโห  เพราะเขาอาจจะลากเธอลงไปในน้ำแบบเมื่อวานอีกก็ได้  ร่างบางคิดด้วยความหวาดหวั่น  การกระทำของชายหนุ่มที่เลือกที่จะปกป้องผู้หญิงคนนั้นทำให้ใจดวงนี้หมดแรงลงทุกครั้ง   และเธอก็ไม่อยากที่จะเอาชีวิตของตัวเองมาเสี่ยง  เธอยังมีภาระที่จะต้องดูแลมารดากำลังรอเธออยู่และเธอจะต้องกลับไป 

“แม่รอโรสนะคะ”  เสียงหวานพึมพำหามารดา  ขณะที่เท้าเรียวก็เดินตามคนตัวโตไปด้วย

 ดวงตาที่หม่นเศร้ามองรอบๆตัวที่ยังไม่ค่อยสว่างมากนักด้วยความสงสัย มือเรียวอีกข้างจับเข้าที่ผ้าถุงที่เธอสวมใส่ไปด้วย  เมื่อมันทำท่าว่าจะหลุดลงไปบนพื้น  หญิงสาวที่อยู่ในชุดผ้าซิ่นสวมด้วยเสื้อคอกระเช้าเดินตามคนตัวโตด้วยความเร่งรีบ  เมื่อได้ยินเสียงเข้มที่เร่งเร้าขึ้นมาอีกครั้ง

“เดินให้มันเร็วๆหน่อยได้ไหม  แบบนี้จะไปทำอะไรกิน”  เจ้าของร่างหนาหยุดเดินและหันมาตะคอกหญิงสาว  คิ้วหนาขมวดกันมุ่นด้วยความสงสัยกับท่าทางของเธอ

“เป็นอะไร”  คนตัวโตถามหญิงสาว

“ไม่มีอะไรค่ะ”  อีกคนก้มหน้าตอบด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ  จะให้เธอบอกกับเขาได้ยังไงว่าผ้าที่เธอใส่อยู่มันจะหลุดอยู่แล้ว  ติดที่มีมือของเธอคอยดึงเอาไว้เท่านั้น

“ฉันจะถามเธออีกครั้งว่าเป็นอะไร”  คนตัวโตพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด

“คือว่า  กระโปรงมันจะหลุดค่ะ” 

“เขาเรียวว่าผ้าถุง  ไม่ใช่กระโปรง”  คนตัวโตถอนหายใจออกมา  และเดินเข้าไปที่ใต้ต้นมะพร้าวใหญ่  มือหนาดึงอะไรบางอย่างติดมือมาด้วย

“จะทำอะไรคะ”   ถามด้วยเสียงที่หวาดหวั่น

“เอา  ผูกเอาไว้  แค่ผ้าถุงก็ยังใส่ไม่เป็น  ทำไมไม่รู้จักหาอะไรมาผูกไว้”  ยื่นเถาวัลย์ให้กับหญิงสาว  และนึกโทษเธอที่เรื่องง่ายๆยังทำไม่ได้ 

“ขอบคุณค่ะ”  ยื่นมือไปรับของที่อยู่ในมือของคนตัวโต  ก่อนที่จะหันหลังให้กับคนตัวโตและค่อยๆมัดเถาวัลย์อย่างเก้ๆกังๆ

“มานี่เดี๋ยวฉันผูกให้เรื่องมากจริงๆ”  เดินมากระชากร่างบางให้หันหน้ามา

“ไม่เป็นไรค่ะ  เดี๋ยวโรสทำเอง”  ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอับอายกับสิ่งที่คนตัวโตจะทำให้

“อย่ามาเรื่องมากฉันไม่พิศวาสเธอหรอก  ผู้หญิงที่วันๆเอาแต่คิดร้ายกับคนอื่นจิตใจสกปรก”  ถ้อยคำทำร้ายจิตใจเกิดขึ้นอีกครั้ง  คนที่ถูกกล่าวหายืนฟังด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว  ตั้งแต่ที่มีผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเธอก็โดนทำร้ายมาตลอดแต่ทำไมไม่มีใครเห็นบ้าง  หญิงสาวคิดด้วยความน้อยใจ

“เอามานี่”  ดึงเถาวัลย์ที่อยู่ในมือของหญิงสาว

“เดี๋ยวโรสทำเองค่ะ”  เบี่ยงตัวหนีคนตัวโต

“อยู่เฉยๆ”  เค้นเสียงรอดไรฟันด้วยความโมโห  สายตาคมจ้องหน้าของหญิงสาวเขม็ง

ร่างบางยืนตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้  เมื่อตอนนี้แขนแกร่งโอบกระชับไปด้านหลังก่อนที่มือหนาจะผูกเถาวัลย์ให้เธอ  ใบหน้างามแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย  เมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโต  ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเหตุสุดวิสัยก็ตาม  ใจดวงน้อยเต้นโลดด้วยความดีใจ  ร่างบางค่อยๆเงยหน้าและสบสายตากับคนตัวโตที่อยู่ตรงหน้าเธอ 

“เสร็จแล้ว”

“ขอบคุณค่ะ”  อีกคนเอ่ยของคุณด้วยความเคยชิน

“ไม่ต้องทำตัวเป็นคนดีหรือว่ามาพูดจาเพราะกับฉัน  เพราะฉันรู้ว่าทุกอย่างที่เธอแสดงออกมามันก็แค่การเสแสร้งเท่านั้น”  พูดจบก็หมุนตัวไปทางอื่น

“ค่ะ”  อีกคนรับคำด้วยความน้อยใจ  เธอแค่สร้างเกราะขึ้นมาป้องกันตัวเองแค่นั้น  แต่ทำไมทุกคนต้องคิดว่าเธอเป็นคนที่เลวด้วย 

“ไปได้แล้ว”  สั่งเสียงเข้มและเดินนำทางหญิงสาวไป  โดยที่มีร่างบางเดินตามอยู่ห่างๆ

“อุ๊ย”  เดินชนแผ่นหลังกว้างอย่างแรงโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“อะไรของเธอ  ฉันหยุดเดินแล้วไม่เห็นหรือไง”  หันมาตะคอกหญิงสาวจนอีกคนน้ำตาคลอ

“ขอโทษค่ะ”

“เห็นกลุ่มคนงานนั่นไหม”  ชี้นิ้วไปที่กลุ่มคนงานหลายสิบคนที่กำลังจะเอาปลาลงจากเรือ  ด้วยเกาะแห่งนี้เป็นเกาะส่วนตัวแต่เขาคิดว่ามันน่าจะดีกว่า  ถ้าทำให้คนที่ไม่มีที่อยู่อาศัยได้มาอยู่และหารายได้  ดีกว่าจะปล่อยให้เป็นเกาะร้างเฉยๆ  แต่ทุกคนที่อยู่ที่นี่จะต้องเคารพกฎที่เขาตั้งไว้เท่านั้น

“เห็นค่ะ”

“ตามฉันมา”  เดินนำหน้าหญิงสาวไปหาคนงานที่กำลังเอาของทะเลออกจากเรือ

“สวัสดีครับนาย”  กลุ่มคนงานยกมือไหว้ชายหนุ่มและพูดคุยกันสักพัก  ร่างบางยืนมองด้วยความสงสัย  ก่อนที่จะถูกมือหนาดึงให้มายืนอยู่ใกล้ๆ

“ฉันฝากดูผู้หญิงคนนี้ด้วย  ใช้งานให้หนักๆ  อย่าให้มีเวลาว่างเพื่อที่จะไปวางแผนอันชั่วร้ายได้อีก”  สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม  กลุ่มคนงานก็หันมาซุบซิบอะไรกันบางอย่าง  เจ้าของร่างบางมองทุกคนด้วยความอับอายกับคำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากหนา

“ครับนาย”  หัวหน้าคนงานรับคำอย่างเคร่งครัด

“ต่อไปนี้ทุกวันเธอจะต้องมาทำงานที่นี่”  บอกกับหญิงสาวเมื่อต้องการที่จะดัดนิสัยเธอ

“ค่ะ”  อีกคนรับคำอย่างว่าง่าย 

“เธอจะค่าแรงขั้นต่ำเท่านั้น  และถ้าใครใช้ให้เธอทำอะไรเธอก็ต้องทำ”

“ค่ะ”

“ไปทำงานได้แล้ว  และตอนเย็นก็ไปที่ท้ายเกาะกับพวกคนงาน  เดี๋ยวเขาจะบอกเธอเองว่าเธอจะต้องพักอยู่ที่บ้านหลังไหน”

“ค่ะ”  รับคำและเดินไปหากลุ่มคนงานด้วยความเจ็บปวด  เมื่อได้เห็นว่าชายหนุ่มรังเกียจเธอมากขนาดไหน

คนตัวโตยืนกอดอกและมองหญิงสาวที่หยิบจับอะไรไม่เป็น  และส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา  ภาพของหญิงสาวที่อยู่ใกล้กับผู้ชายคนอื่นๆทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด   ศีรษะได้รูปสะบัดเพื่อขับไล่ความคิดที่ฟุ้งซ่านก่อนที่ร่างหนาจะเดินไปจากที่ตรงนั้น  โดยไม่คิดที่จะหันมามองหญิงสาวอีก

 

 

 

 

 

 

        แสดง 4 - 4
วันที่โพสต์ :  25 พ.ค. 2560 21:16    วันที่อัพเดท :   19 ก.ย. 2560 11:39    › จำนวนผู้เข้าชม 4368 คน
   › คะแนนโหวต 105 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :