นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ลวงรักบอดี้การ์ดเถื่อน    by จินดาพรรณ นารี
ชื่อตอน ข้อต่อรองที่ไม่เป็นผล


                    ข้อต่อรองที่ไม่เป็นผล

ตกเย็นบรรยากาศที่กำลังโพล้เพล้  แสงสีส้มของดวงอาทิตย์ที่กำลังจมหายไปอีกฟากของท้องทะเล  การเวลากำลังจะหมุนไปอีกวันแต่ไม่ใช่กับเธอ   หญิงสาวที่นั่งอยู่บนโขดหินก้อนใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้าไปทั้งกายและใจ  มือเรียวทั้งสองข้างเต็มไปด้วยร่องรอยของบาดแผลที่เกิดจากการทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน  มืออีกข้างกำเงิน300 บาทเอาไว้แน่น  เงินค่าแรงของการทำงานวันแรกเงินที่คนตัวโตบอกว่ามีค่าเยอะไป   เพราะว่าเธอทำงานได้ไม่คุ้มกับค่าจ้างแต่เขาก็กัดฟันให้ด้วยความสมเพช   ร่างบางถอนหายใจออกมาอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด  น้ำตาแห่งความอ่อนแอไหลลงมาอีกครั้งเมื่อไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป  กายสาวสั่นสะท้านไปด้วยความเหน็บหนาว  เมื่อมองไปทางไหนก็เจอแต่ความมืดมน

“ทำไมเราต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย”  ซบหน้าลงที่เข่ามนทั้งสองข้าง  และร้องไห้ออกมาเพื่อช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่ตัวเองได้รับ

 เวลาผ่านไปสักพัก  ร่างบางก็เงยหน้าขึ้นและยกมือขึ้นเช็ดหน้าของตัวเองอย่างลวกๆ   ก่อนที่จะพยุงร่างกายของตัวเองให้ลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินไปที่พักที่คนตัวโตบอกไว้  เมื่อความมืดเริ่มเข้ามาปกคลุมบ้างแล้ว  การทำงานวันแรกที่นี่ก็ไม่ได้เลวร้ายไปซะทีเดียว  คนงานหญิงหลายๆคนก็มีพูดคุยกับเธอบ้าง  ถึงแม้ว่าจะได้ยินเสียงซุบซิบนินทาเธอบ้างก็ตาม  แต่เธอก็เลือกที่จะทำหูทวนลมเผื่อว่าเธอจะได้ออกไปจากที่นี่ได้เร็วขึ้น 

“นึกว่าจะกระโดดน้ำตายแล้วซะอีก”  คนที่มายืนอยู่ข้างหลังพูดว่าหญิงสาวที่ลุกขึ้นยืนและกำลังจะหันหน้ามา

“คุณไบรอัน”  เรียกชื่อของชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง 

“จำชื่อของฉันเอาไว้ให้ดี  เพราะต่อไปนี้ชีวิตของเธอเป็นของฉัน”  บอกกับหญิงสาวด้วยความสะใจ

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ”  อีกคนสบตาแค่เพียงนิดและเลือกที่จะเดินหนีเมื่อวันนี้เธอทั้งเหนื่อยและล้าเต็มทน  และเธอก็ไม่มีแรงพอที่จะต่อกรกับเขาแล้วและยังคิดอีกว่าการที่เธอเงียบไปซะ   อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด  เผื่อว่าเขาจะสงสารและยอมปล่อยเธอไปก็ได้  โดยไม่รู้เลยว่าการที่เธอทำแบบนี้จะทำให้ตัวเองจะต้องเดือดร้อน

“เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเดินหนีฉัน” ร่างหนาเดินเข้ามาขวางหน้าของหญิงสาวเอาไว้

“ฉันขอโทษค่ะฉันไม่ได้ตั้งใจ” เอ่ยปากขอโทษเพื่อให้เรื่องจบๆไป  คนตัวโตกัดฟันกรอดด้วยความโมโห  ที่คิดว่าหญิงสาวอยากลองดีกับเขา

“ทรมานมากใช่ไหมที่จะต้องมาอยู่ที่นี่  แต่มันไม่เท่ากับที่คุณเนยเจ็บหรอก”  

“แล้วผู้หญิงคนนั้นตายไหมคะ”  อีกคนถามกลับด้วยความน้อยใจ  เมื่อได้ยินชื่อของผู้หญิงคนนั้น  ออกมาจากริมฝีปากหนาของผู้ชายที่เธอแอบรัก เขาไม่รู้เลยหรือยังไงว่าเธอแอบรักเขาและเจ็บปวดทุกครั้งที่ได้ยินชื่อของผู้หญิงคนนั้น

“สโรชา ”  เรียกชื่อของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่ห้วนจัด  เมื่อเธอลามไปหาผู้หญิงอีกคน

“ค่ะ  ฉันชื่อสโรชา  หรือว่าโรส  จำชื่อนี้ไว้ให้ขึ้นใจนะคะ”

“ทำไมฉันจะต้องจำชื่อของผู้หญิงที่สารเลวแบบเธอด้วย  และอย่าให้ฉันได้ยินว่าเธอพูดถึงคุณเนยในทางที่ไม่ดีอีก”  อีกคนก้าวเท้าเข้าหาร่างบางด้วยความกรุ่นโกรธ

“ทำไมคะ  ผู้หญิงคนนั้นสูงส่งมาจากไหน”

“สูงกว่าเธอก็แล้วกัน”

“แล้วสักวันคุณจะต้องเสียใจที่ทำกับฉันแบบนี้”

“มันจะไม่มีวันนั้น  เพราะฉันไม่เคยเก็บเรื่องของเธอมาใส่ใจสักครั้ง” จ้องหน้าหญิงสาวตาเขม็งจนอีกคนต้องรีบหลบสายตา  ร่างบางเลือกที่จะก้มหน้ามองพื้นเมื่อกระบอกตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีก 
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะ”
  ร่างบางเงยหน้าขึ้นเพื่อข่มความอ่อนแอให้ลึกลงไปจนสุดหัวใจ  มือเรียวทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นเมื่อได้ยินถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจ  เขาคงจะคิดแต่เรื่องที่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นคนเดียวสินะ

“อวดดี”  กระชากร่างบางให้หันกลับมาและกอดรัดร่างบางไว้แน่นจนอีกเกือบหายใจไม่ออก

“ปล่อยนะ”  ดิ้นขลุกขลักเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมแขนที่แข็งแรง

“ฉันไม่อยากที่จะแตะต้องตัวเธอนักหรอก  แต่เห็นหน้าแล้วมันหมันไส้”

“ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยสิและก็ไปกอดนังเนยโน่น”

“อย่าแตะต้องคุณเนย”  มือหนาผลักร่างบางให้ล้มลงไปกับพื้นทราย

“โอ๊ย”  ข้อเท้าที่ยังไม่หายดีเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง  มือเรียวกดเข้าที่ข้อเท้าของตัวเองด้วยความเจ็บปวด 

“คนอย่างเธอไม่มีใครเขาต้องการหรอกจำเอาไว้”

“ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยฉันไปสิ”  อีกคนแหวกลับอย่างเหลืออด

“มีปีกไหมล่ะบินไปสิ”  ร่างหนากระตุกยิ้มมุมปากด้วยความสมเพช

“ฉันไปทำอะไรให้นาย  ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้ด้วย”  ถามคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความอยากรู้  ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัดแน่นเมื่อความเจ็บเริ่มรุกราม

“เพราะว่าเธอทำร้ายคนที่ฉันรัก  และฉันจะปกป้องผู้หญิงที่ฉันรักจนถึงที่สุด”  บอกกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว  คำพูดของร่างหนาราวกับน้ำกรดที่ราดรดหัวใจที่อ่อนแอได้เป็นอย่างดี  เมื่อตอนนี้เธอทนฟังมันต่อไปไม่ได้แล้ว

“คุณรักผู้หญิงคนนั้นมากเลยเหรอ”  รู้แต่ก็ยังอยากได้ยิน

“ใช่”คำพูดที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว  ทำให้หญิงสาวอีกคนรูสึกเจ็บที่หัวใจราวกับถูกมือหนามาบีบหัวใจเอาไว้ตลอดเวลา  มือหนาของคนที่เธอแอบรัก

 “ฉันอยากกลับบ้าน  สัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงของนายอีก”  อีกคนพูดด้วยเสียงที่ขาดห้วง  ใบหน้าหวานก้มมองที่ข้อเท้าของตัวเองเมื่อความเจ็บเริ่มก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆ 

“ฝันไปก่อนก็แล้วกัน เพราะว่าฉันจะไม่มีวันยอมให้เธอไปทำร้ายใครได้อีก” 

“ฉันจะไม่กลับไปที่บ้านหลังนั้นอีก  ฉันสัญญา”  บอกกับคนตัวโตที่กำลังจะเดินจากไป  โอกาสมาถึงเธอก็ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์  เธอยังมีคนที่รักรออยู่  และไม่รู้ว่าตอนนี้มารดาจะเป็นอย่างไรบ้าง  คนที่เป็นห่วงแม่แทบขาดใจก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้กลับไปหาท่าน  แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดเมื่อตอนนี้เธออยากหนีไปให้ไกล  ไปจากที่แห่งนี้เมื่อตอนนี้หัวใจเธอบอบช้ำลงทุกที  เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มรักผู้หญิงคนนั้นมากแค่ไหน

“คำสัญญาของผู้หญิงอย่างเธอมันเชื่อถือไม่ได้  และฉันก็ไม่โง่อย่างที่เธอคิด”

“ฉันยอมแล้ว  ฉันยอมทำทุกอย่างแล้ว  คุณจะให้ฉันทำอะไรเพื่อที่ฉันจะได้ออกไปจากที่นี่”  ถามเสียงสั่น  น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลลงมาราวกับเขื่อนแตก

“เอาตัวของเธอมาปรนเปรอฉันสิ  เผื่อว่าฉันจะเมตตาก็ได้”  กระตุกยิ้มด้วยความสมเพชเมื่อเห็นว่าหญิงสาวหน้าซีด

“พี่ไบรอัน”  เรียกชื่อของคนตัวโตเสียงเบาอยู่แค่ในลำคอ

“ฉันมีข้อเสนอให้เธอแค่นี้  ถ้าทำให้ฉันพอใจก็อาจจะได้ออกไปจากที่นี่เร็วขึ้น  แต่ถ้าเธอทำได้ห่วยแตกก็ต้องอยู่ที่นี่ตลอดชีวิต  เลือกเอาก็แล้วกัน”

“ไหนคุณบอกว่าไม่อยากยุ่งกับฉัน  คุณจะยอมกลืนน้ำลายตัวเองหรือไง”

“ก็แค่เอาผ้ามาปิดหน้าเธอไว้  แล้วคิดว่าเป็นคนที่ฉันรักแค่นั้นก็สิ้นเรื่อง”  พูดทำร้ายจิตใจและเดินออกไปปล่อยให้หญิงสาวนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น

 

 

 

 

 

        แสดง 5 - 5
วันที่โพสต์ :  25 พ.ค. 2560 21:16    วันที่อัพเดท :   3 มิ.ย. 2560 21:21    › จำนวนผู้เข้าชม 2915 คน
   › คะแนนโหวต 54 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :