นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ภรรยาบัญชารัก    by คีรตรา
ชื่อตอน แรกประสบพบเธอ-4


****มาแล้วจ้าาาา จัดยาวๆ กันไปเลย***



              “ ยัยข้าว!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ ” คุณขวัญข้าวรีบตะโกนห้ามลูกสาวเสียงดังทันทีที่เห็นลูกสาวของเธอกำลังปาข้าวของใส่ลูกชายเพื่อนสนิทอย่างเอาเป็นเอาตาย                                                                                                                                          

              “ แต่แม่ขา ไอ้บ้านี่มันเป็นคนของแก๊งทวงหนี้นะคะ แม่ไม่ต้องมาห้ามข้าวเลย คราวนี้ข้าวจะเอาให้ตายเลย ” หญิงสาวหันไปบอกผู้เป็นแม่แต่มือก็ยังไม่หยุดปาข้าวของใส่ชายหนุ่ม ทุกคนในห้องถึงกลับไปไม่ถูกเมื่อหญิงสาวเข้าใจผิดแบบนั้น  

              “ ไปกันใหญ่แล้วยัยข้าว! นี่น่ะตากราฟลูกชายป้ากาน หยุดก้าวร้าวกับพี่เขาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นแม่จะตีให้ตายเลย ” คุณขวัญข้าวเอ่ยดุลูกสาวตัวดีที่เข้าใจผิดไปกันใหญ่แถมยังทำให้ลูกชายเพื่อนสนิทของเธอเจ็บตัวกับเรื่องเข้าใจผิดบ้าๆอีก          

              “ ละ ลูกชายป้ากาน!?! ” หญิงสาวถึงกลับหน้าซีดหยุดชะงักทันที นี่เธอทำอะไรลงไปเนี่ย!!                             

               “ จ้ะ ลูกชายป้าเอง จำป้าได้มั้ยน๊า ” 

                มาดามกาสะลองยิ้มหวานให้กลับสาวน้อยตรงหน้า ท่านไม่โกรธหญิงสาวเลยสักนิดที่ทำร้ายร่างกายลูกชายของท่าน เพราะเชื่อว่าหลานสาวสุดที่รักต้องเข้าใจผิดอย่างแน่นอนและลูกชายตัวดีของเธอก็ต้องหาเรื่องแกล้งหญิงสาวแน่ๆถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้                                                                                          

“ ป้ากานขา!! ข้าวคิดถึง ” 

               หญิงสาวร่างบางวิ่งเข้าไปกอดมาดามกาสะลองด้วยความคิดถึงอย่างสุดซึ้งพร้อมด้วยหอมแก้มซ้ายขวาอ้อนเพื่อนสนิทของแม่ที่เธอนับถือราวมารดาแท้ๆอีกคนและเธอก็สำนึกเสมอว่าป้ากานของเธอมีบุญคุณต่อเธอมากขนาดไหน กราฟาเอลมองภาพหญิงสาวที่กำลังอ้อนแม่เขาปากค้าง ช่างแตกต่างกันเหลือเกินกับแม่สาวจอมอาละวาดเมื่อซักครู่ นี่เธอมีสองวิญญาณหรือไงกันนะถึงได้เปลี่ยนไวขนาดนี้                                                                  

              “ ป้าก็คิดถึงข้าวจ้ะ…ไหน ป้าดูซิ หลานสาวของป้าเปลี่ยนไปขนาดไหน หลานสาวป้าโตเป็นสาวแล้วเหรอเนี่ย ” มาดามกาสะลองกวาดสายตามองชื่นชมหลานสาวตัวน้อยที่เธอเคยเห็นตัวเป็นๆครั้งสุดท้ายตอนที่สาวน้อยอายุเพียงสิบเก้านิดๆ หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยมีโอกาสกลับมาเมืองไทยอีกเลย จึงได้แต่คุยกับหลานสาวคนนี้ผ่านทางโทรศัพท์หรือไม่ก็วีดิโอคอลคุยกันให้พอได้เห็นหน้าบ้าง แต่ไม่คิดว่าตัวจริงหลานสาวเธอจะโตเต็มตัวและสวยสะพรั่งขนาดนี้                                    

“ เดี๋ยวนี้ป้ากานไม่ยอมมาหาและก็ไม่ค่อยโทรมาหาข้าวเลยนะคะ ข้าวนึกว่าป้ากานลืมหลานสาวคนนี้ไปแล้วซะอีก น่าน้อยใจจัง” 

              หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับทำปากยื่นๆแกล้งงอนผู้เป็นป้า เป็นภาพที่สร้างรอยยิ้มให้แก่ผู้พบเห็นเป็นอย่างดีและแน่นอนมันน่ารักมากในสายของกราฟาเอล เขาชักจะอยากให้เธออ้อนเขาบ้างแล้วสิ                                “ อะไรกัน โตเป็นสาวจนจะออกเหย้าออกเรือนได้อยู่แล้วยังจะมางอนป้าเป็นเด็กๆอีก ก็ช่วงนี้หลานสาวคนเก่งของป้าไม่ค่อยว่างนี่นา ได้ข่าวว่ามัวแต่เอาเวลาวิ่งไล่นักเรียน เป็นครูสายบู๊ไม่ใช่เหรอเรา ” มาดามกาสะลองว่าพลางบีบจมูกโด่งสวยไปมาเบาๆอย่างเอื้อเอ็นดู      

“ ข้าวยังไม่โตซักหน่อย ยังเป็นเด็กตัวเล็กๆของป้ากานกับแม่ขวัญเหมือนเดิม เอ? ต้องเป็นแม่ขวัญแน่ๆเลยที่แอบเมาท์ข้าว ข้าวเป็นครูสายน่ารักต่างหากไม่ได้บู๊ซะหน่อย ” ครูสาวตัวน้อยยังอ้อนมาดามกาสะลองที่เธอแสนคิดถึงและไม่ได้กอดมานานถึงห้าปีต่อโดยไม่สนสายตาใคร   

             “ไม่ต้องมาเนียนเลยนะยัยข้าว กลับมาขอโทษพี่เขาเดี๋ยวนี้เลย ตายแล้ว! พ่อคุณนี่ลูกสาวน้าทำให้เราเจ็บขนาดนี้เลยเหรอ มาขอโทษพี่เขาเดี๋ยวนี้เลยยัยข้าว” คุณขวัญข้าวแทบจะเป็นลมเมื่อเห็นฝีมือลูกสาวท่านที่ฝากไว้เป็นทางยาวพร้อมรอยเลือดไหลซิบบนใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม ชายหนุ่มเห็นเป็นโอกาสได้แก้เผ็ดหญิงสาวคืนก็แกล้งทำเป็นเจ็บจนน่าหมั่นไส้  

            “ ไม่ค่ะ ข้าวไม่ผิด ข้าวไม่ขอโทษ ” หญิงสาวยืนยันเสียงแข็ง เธอไม่ได้รู้สึกผิดอย่างที่พูดจริงๆในเมื่อผู้ชายคนนี้ฉวยโอกาสกับเธอก่อนโดนแค่นี้ยังถือว่าน้อยไปเสียด้วยซ้ำกับสิ่งที่เขาทำกับเธอ                                                                         

             “ นี่แน่ะ! หยิกให้เนื้อหลุดเลยลูกคนนี้  โตจนเป็นครูบาอาจารย์อยู่แล้วทำผิดทำไมไม่รู้จักขอโทษ นี่แน่ะๆ ” คุณขวัญข้าวหยิกแขนเรียวของครูสาวเป็นการสั่งสอนให้สมกับความดื้อของลูกสาวเธอ                                                                        

             “ โอ้ย โอ้ย โอ้ย! แม่ขา ข้าวเจ็บ ก็ข้าวไม่ผิดอ่ะ ป้ากานขา ข้าวไม่ผิดนะ ” หญิงสาวดิ้นไปมาหลบการหยิกของแม่ให้วุ่นโดยมีมาดามกาสะลองคอยช่วยอีกแรง พร้อมโอบกอดหลานสาวไว้เต็มที่                                                                                     

             “ พอได้แล้วยายขวัญ เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั่นล่ะ ไม้ต้องขอโทษหรอก พอๆๆ เจ็บไหมลูก เจ็บตรงไหนบ้าง ”   

“ เธอก็ให้ท้ายยัยข้าวตลอดนั่นล่ะ ดูเอาสิ แม่หลานตัวแสบของเธอดื้อขนาดไหน ทำผิดยังไม่รู้จักขอโทษเลย แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน” 

              คุณขวัญข้าวบ่นให้เพื่อนรักที่คอยตามใจข้าวขวัญมาตั้งแต่เด็กๆ จนโต หากข้าวขวัญต้องการอะไร มาดามกาสะลองก็จะรีบจัดการให้ทันทีหรือบางครั้งหากข้าวขวัญโดนดุก็จะโทรไปฟ้องคุณลุง คุณป้าตลอดและสิ่งที่ตามมาคือ ไม่มาดามกาสะลองก็ดอนมาคัสต้องออกตัวปกป้องหลานสาวหรือแก้ตัวแทนตลอดๆ จนบางทีคุณขวัญข้าวก็แอบเหนื่อยใจกลัวว่าข้าวขวัญจะเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเองแต่ก็ยังดีหน่อยที่ข้าวขวัญเป็นเด็กดี ถึงอาจจะมีมุมดื้อ เอาแต่ใจบ้างก็ตามแต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรนัก   

              “ ก็ข้าวไม่ผิดอ่ะ ” ข้าวขวัญยังคงเถียงเสียงอ่อยและหลบอยู่ด้านหลังมาดามกาสะลองผู้เป็นเกาะชั้นยอดของเธอ               

               “ ช่างเหอะครับคุณน้า น้องข้าวไม่อยากขอโทษก็ไม่เป็นไร ผมคงผิดเองละครับที่เข้ามาในบ้าน เลยทำให้น้องข้าวเข้าใจผิด ถึงแม้ผมจะพยายามอธิบายแล้วก็ตาม ผมไม่โกรธหรอกครับ ” หลังจากที่เงียบอยู่นาน กราฟาเอลจึงหาโอกาสพูดขึ้นบ้างและแน่นอนว่าคำพูดของเขามันทำให้เขาดูดีและน่าสงสารเสียจนข้าวขวัญอดหมั่นไส้ไม่ได้ จนเธอต้องแอบเบะปากแรงๆใส่                   

               “ โถ! พ่อคุณ ช่างเป็นคนดีอะไรอย่างนี้ เห็นไหมข้าวว่าพี่เขาไม่ถือโทษโกรธเราเลยทั้งที่เราทำให้พี่เขาเจ็บขนาดนี้ แบบนี้ยิ่งต้องขอโทษเลยนะ ” 

คุณขวัญข้าวเดินเข้าไปหาชายหนุ่มพลางลูบเบาๆที่ต้นแขนชายหนุ่มด้วยความเอ็นดู กราฟาเอลลอบมองคนตัวเล็กพร้อมกับยักคิ้วกวนๆส่งให้ ซึ่งนั่นก็ไม่สามารถลอดผ่านสายตาบอดี้การ์ดมือดีทั้งสองคนของเขาไปได้ ทั้งลีโอและซีอัสมองหน้ากันเลิกลั่กเมื่อเห็นผู้เป็นนายทำแบบนั้น เขาทำงานกับกราฟาเอลมาตั้งแต่จำความได้ไม่เคยเห็นเจ้านายเขาจะกวนประสาทใครเลยนอกเหนือจากแก๊งเพื่อนสนิทแล้วนี่เป็นผู้หญิงด้วยยิ่งแล้วไปใหญ่                                           


             “ คุณป้าขา ข้าวไม่ผิดนะคะ ” ข้าวขวัญส่งสายตาอ้อนวอนไปให้ผู้เป็นป้าเห็นใจ                                          

             “ เอาล่ะๆ เรื่องมันแล้วไปแล้วไปแล้วก็แล้วไปเถอะ ”                                                                                                        
             “ ไม่ได้ ยังไงยัยข้าวก็ผิดที่ทำให้ตากราฟบาดเจ็บ แม้จะเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ตาม ไม่สมควรลงมือลงไม้กันขนาดนี้” คุณขวัญข้าวยังยืนกรานให้ข้าวขวัญกล่าวคำขอโทษชายหนุ่มเช่นเดิม                                                                                    
             “ ข้าวไม่ขอโทษค่ะ ก็ใครใช้ให้เขา…” ข้าวขวัญรีบกลืนคำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากเข้าไปทันที เกือบเผลอพูดเรื่องน่าอายออกมาแล้วเชียว จะให้เธอกล้าพูดได้อย่างไรว่าผู้ชายคนนี้ทั้งกอดทั้งหอมแถมยังจูบเธออีกต่างหาก                    

             “ พี่…พี่ทำอะไรน้องข้าวละครับ ” ชายหนุ่มถามยิ้มๆแต่รอยยิ้มนั้นกลับขัดใจข้าวขวัญเสียเหลือเกิน                   

             “ ก็นาย นาย นาย…ทำอะไรก็รู้ดีแก่ใจอยู่แล้วนี่ ” เธออยากข่วนหน้าคนหน้ามึนให้แหกคามือนัก ทำเป็นตีหน้าซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราว ทั้งที่เขาข่มเหงเธอสารพัด                                                                                               

             “ พี่เขาทำอะไรก็พูดมาสิ ” คุณขวัญข้าวซักลูกสาวต่อ                                                                                                         
             “ ก็ ก็ ก็ ฮึ่ย! ช่างมันเถอะค่ะ เอาเป็นว่าข้าวขอโทษละกัน ”                                                                                             
             “ ข้าวขวัญ พูดดีดี ขอโทษพี่เขาด้วยความเต็มใจด้วย ไม่งั้นแม่จะโกรธเราแล้วนะ ” 
               สาวเจ้ามองหน้ามารดาเหมือนจะแย้งแต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของผู้เป็นแม่แล้ว เธอถึงกลับพูดไม่ออกทำได้เพียงกัดฟันทำตามคำสั่งผู้เป็นแม่                           

             “ ข้าวขอโทษค่ะ ขอโทษที่ทำให้คุณเจ็บตัว ขอโทษนะคะ ” 
              ข้าวขวัญพูดพร้อมกับพนมมือไหว้ขอโทษทั้งที่ในใจโกรธชายหนุ่มตรงหน้าจนอยากจะฆ่าให้ตายอยู่แล้วแต่เมื่อมารดาบังเกิดเกล้ายื่นคำขาดขนาดนั้นเธอก็ต้องจำยอมขอโทษอีกฝ่ายให้จบจบไป                                                                                                                                                                              
               “ เอาล่ะๆ ถือว่าจบกันไปแล้วนะ มาคุยธุระของป้าต่อดีกว่าเนาะ ” มาดามกาสะลองพาหลานสาวคนสวยของเธอไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขกก่อนที่คนอื่นจะทยอยเดินตามไปนั่ง                                                                                                       
              “ ป้ากานมีอะไรให้ข้าวช่วยรึเปล่าคะ แล้วธุระของป้ากานต้องทำนานไหมคะ ข้าวยังไม่อยากให้ป้ากานกลับเลย”ข้าวขวัญอ้อนผู้เป็นป้าที่เธอเคารพนับถือโดยไม่สนใจเลยว่าในห้องจะมีใครบ้าง                                                                  
               “ ข้าวต้องได้ช่วยป้าแน่ๆจ้ะ เพราะเราต้องไปเป็นแขกของป้าและต้องทำขนมไปเป็นของว่างในงานวันเกิดของป้าด้วย ” มาดามกาสะลองยิ้มพร้อมทั้งลูบหัวคนขี้อ้อนไปมาเบาๆอย่างเอ็นดู เพราะข้าวขวัญน่ารักแบบนี้ไง เธอถึงอยากได้ไปเป็นลูกสะใภ้ หากลูกชายตัวดีของเธอสนใจข้าวขวัญเข้าให้คงจะเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย                                                      

               “ ว้า แบบนี้ก็แค่แป๊ปเดียวเองสิคะ ข้าวยังไม่หายคิดถึงป้ากานเลย ” ครูสาวกอดมาดามกาสะลองแน่นขึ้นและใช้ใบหน้าสวยถูไปถูมาตรงแขนของผู้สูงวัยไปมาอย่างออดอ้อนราวเด็กน้อย                                                                             
              “ เขยิบนั่งห่างๆป้าเขาหน่อยก็ได้มั้งยัยข้าว อ้อนป้าเป็นเด็กๆไปได้นะเรา ” คุณขวัญข้าวอดไม่ได้ที่เอ่ยแซวลูกสาวที่เห่อคุณป้าเหลือเกิน ลูกสาวขี้อ้อนของเธอคงลืมไปแล้วกระมังว่าตัวเองจะอายุยี่สิบห้าแล้ว                                                          
             “ แม่ขวัญน้อยใจข้าวอยู่ล่ะสิ โอ๋เอ๋ๆ รักเท่ากันนะ ไม่น้อยใจนะ จุ๊บๆ ” ข้าวขวัญผละห่างจากมาดามกาสะลองก่อนจะเข้าไปกอดและหอมมารดาเป็นการเอาใจหลายฟอด จนผู้เป็นแม่อดขำกับความทะเล้นของลูกสาวไม่ได้                       

             “ แม่บอกเมื่อไหร่กันว่าน้อยใจหึ เด็กขี้อ้อน รู้ตัวไหมเราว่าเป็นสาวแล้วนะ ” คุณขวัญข้าวบีบจมูกลูกสาวไปมาเบาๆด้วยความหมั่นไส้กับความช่างอ้อนที่ไม่เปลี่ยนแปลงของลูกสาวเธอ 

             นานนับชั่วโมงที่ห้องนั่งเล่นภายในบ้านขนาดย่อมหลังนี้ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุขของคนที่อยู่ในบ้าน สาวน้อยของบ้านเจื้อยแจ้วคุยนู่นคุยนี่อ้อนป้าบ้างแม่บ้างและแน่นอนว่าเธอแทบจะไม่มองหน้าคู่กรณีอย่างกราฟาเอล มีบ้างบางครั้งที่หาเรื่องทะเลาะกันจนผู้ใหญ่ต้องคอยปราม ถึงจะคอยหาเรื่องทะเลาะกับหญิงสาวเสมอแต่สายตากลับลอบมองความน่ารักของสาวเจ้าตลอดเวลา เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน  ไม่อยากละสายตาจากเธอ อยากมองรอยยิ้มของเธอตลอดเวลาเหมือนตกอยู่ในมนต์สะกดอย่างไรอย่างนั้น เสียงเรียกร้องภายใต้จิตใจเขาดังขึ้นเรื่อยๆ มันบอกว่า เขาต้องการเธอ อยากครอบครองเธอ ยิ่งนานขึ้นเสียงเรียกร้องนี้ยิ่งหนักขึ้นจนเขาเองก็ยังตกใจ                                                      

             “ เอาล่ะ ส่งป้าแค่นี้ล่ะ มาให้ป้ากอดหน่อยเร็ว ” มาดามกาสะลองเอ่ยขึ้นเมื่อข้าวขวัญและคุณขวัญข้าวเดินมาส่งเธอที่รถ                                                                         
                                                                                                                                
              “ ข้าวยังไม่อยากให้ป้ากานกลับเลย ” หญิงสาวเดินเข้ามากอดลามาดามกาสะลองที่อ้าแขนรออยู่แล้ว               

               “ ป้าต้องกลับแล้วเด็กดี แล้วเจอกันวันเกิดป้านะ ป้ารักหนูนะ ” มาดามกาสะลองกอดหญิงสาวที่เธอรักราวลูกแท้ๆไว้ในอ้อมกอดพลางลูบผมสวยไปมาเบาๆ                                                                                                                                         
               “ แล้วเจอกันนะคะ ข้าวก็รักป้ากานค่ะ ” ข้าวขวัญบอกพร้อมทั้งหอมแก้มผู้เป็นป้าก่อนจะผละออกห่าง                    
               “ ป้าไปละนะ ฉันไปล่ะนะยายขวัญ ” มาดามกาสะลองกล่าวลาอีกครั้งก่อนจะก้าวขึ้นรถสปอร์ตคันหรูไป ไม่นานรถสปอร์ตคันงามก็แล่นออกจากบริเวณนั้น                                                                                                                                           
                ตลอดการเดินทางมาดามกาสะลองพูดชมถึงความน่ารักของหลานสาวตลอดเวลาผิดกับกราฟาเอลที่เอาแต่นิ่งเงียบเหมือนเหม่อลอย คิดอะไรอยู่ในใจ                                                                                                                                        
                “ เป็นไงบ้างครับนาย ” ซีอัสเอ่ยถามเจ้านายที่เอาแต่นิ่งเงียบมาตลอดทางจนเขาคิดว่าเจ้านายของเขาคงเจ็บแผลเป็นแน่  เพราะดูจากสภาพแล้วผู้เป็นนายเขาเจ็บไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว                                                                                 
                “ ทั้งนิ่ม ทั้งหอม ไปทั้งตัวเลย ” กราฟาเอลพูดออกมาราวคนละเมอเพราะเขามัวแต่คิดถึงสัมผัสของหญิงสาวเจ้าของร่างนุ่มนิ่ม หอมกรุ่นที่เขาหลงใหล                                                                                                                                     
              “ หมายความว่ายังไงตากราฟ!! ” มาดามกาสะลองเอ่ยถามลูกชายเสียงดัง                                                                        
               “ไม่มีอะไรครับมัม เอ่อ…ผมหมายถึงขนมที่มัมได้มาน่ะครับ ทั้งหอมทั้งนิ่มทุกชิ้นเลย ” 

              กราฟาเอลรีบแก้ตัวโดยแอบอ้างเอาขนมที่คุณขวัญข้าวให้เป็นของฝากก่อนแยกจากกัน หากมาดามกาสะลองรู้ว่าเขาทำอะไรลงไปกับหลานสาวคนโปรดท่านบ้าง มีหวังลูกชายหัวเน่าอย่างเขาโดนยำเละแน่ ซีอัสและลีโอมองเจ้านายอย่างรู้ทันพร้อมทั้งกลั้นขำเต็มที่กับข้อแก้ตัวของเจ้านาย กราฟาเอลจ้องคาดโทษให้กับเจ้าพวกลูกน้องรู้มากของเขา                                                                              

              ชายหนุ่มหันออกไปมองนอกหน้าต่างแต่ความคิดของเขาก็ยังวกวนกลับไปหาเจ้าของร่างบางไม่หยุดหย่อน จนต้องสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆนั่นออกไป แต่นั้นก็ไม่ได้ช่วยให้เขาหายคิดถึงภาพเธอได้เลยแม้แต่นิดเดียว                                       
             ‘ เธอทำอะไรกับฉันกันแน่ข้าวขวัญ ทำไมฉันถึงอยากได้เธอขนาดนี้ ’ กราฟาเอลขบกรามแน่นโมโหกับความคิดบ้าๆของตัวเอง ทำไมเขาถึงปรารถนาในตัวเธอเหลือเกิน                                                                                                        



ไม่รู้มีใครรอยอยู่มั้ยเเต่คีก็อยากหอบอิป๋ากับครูข้าวมาฝากกัน  เอาความอ้อนของครูข้าวมาให้ได้เอ็นดูว์นาง  เอาความหื่นของอิป๋ามาให้ฟินกัน คริคริ  #ขนมนี้ทั้งนิ่มทั้งหอมไปทั้งตัวเลยเนาะป๋าเนาะ  #เม้นต์ให้กำลังใจคีนักเขียนหัดเดินด้วยนะคะ


P.S.ด้วยรักจากหัวใจ  คีรตรา


        แสดง 11 - 11
นิยายเรื่อง ภรรยาบัญชารัก by คีรตรา
วันที่โพสต์ :  24 พ.ค. 2560 20:53    วันที่อัพเดท :   15 มิ.ย. 2560 14:26    › จำนวนผู้เข้าชม 17338 คน
   › คะแนนโหวต 58 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :