นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ลวงรักบอดี้การ์ดเถื่อน    by จินดาพรรณ นารี
ชื่อตอน นี่คือบทลงโทษ


นี่คือบทลงโทษ

“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ”  กำปั้นน้อยแต่ทรงพลังทุบลงบนแผ่นหลังกว้างเต็มแรงแต่อีกคนกับไม่สะทกสะท้าน  ร่างหนาเดินไปด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง

“โอ๊ย”  ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนพื้นทรายอย่างแรงตามอารมณ์ของคนตัวโต

“ฤทธิ์มากนักนะ  ทำอย่างกับว่าฉันอยากโดนตัวเธอตายล่ะ” พูดและเดินเข้าหาหญิงสาวที่ดั้นด้นหนีทีละนิดด้วยความสมเพช  ช่างไม่ดูตัวเองบ้างเลย

“ก็ปล่อยฉันไปสิ  จะได้ไม่ต้องทนมองหน้ากันอีก”

“ปล่อยเธอให้ไปทำร้ายคนอื่นอย่างนั้นเหรอ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะไม่กลับไปที่บ้านหลังนั้นอีก”

“น้ำหน้าอย่างเธอจะมีปัญญาไปที่ไหนได้”  นั่งย่อตัวลงอยู่ตรงหน้าของหญิงสาว  สายตาคมกริบมองข้อเท้าที่มีใบพลับพลึงอย่างไม่ยอมละสายตา  ริมฝีปากหนายกยิ้มมุมปากด้วยความสมเพช  ก่อนที่จะทำอะไรบางอย่างลงไป

“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ”  พยายามที่จะขยับเท้าหนี  แต่ก็ช้ากว่ามือหนาของคนตัวโตที่ดึงข้อเท้าเล็กและจับเอาไว้แน่น

“โอ๊ย  ไบรอัน  ฉันเจ็บนะ”  ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเจ็บปวด 

“ผู้หญิงร่านมันจะต้องเจอแบบนี้”  พูดเสียงแข็ง  ยิ่งภาพที่เธอให้ผู้ชายคนอื่นใกล้ชิด  ทำให้มือหนาบีบที่ข้อเท้าเล็กแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“เจ็บ” อีกคนน้ำตาไหลพราก  เมื่อถูกมือหนาบีบที่ข้อเท้าที่บวมช้ำ

“เจ็บแต่ก็ยังมีเวลายั่วผู้ชาย  กะว่าจะมีผัวทีเดียวทั้งเกาะเลยใช่ไหม”

“เปล่านะ  ฉันไม่ได้ทำแบบนั้น”  ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเจ็บ

“ต่อไปเธอต้องเรียกฉันว่าคุณ  และแทนตัวเองว่าโรสเข้าใจที่ฉันพูดไหม”

“เข้าใจ”  ร่างบางพยักหน้ารับอย่างยอมแพ้

“อย่าให้ได้ยินว่าเธอเรียกจิกหัวของฉันอีก  นิสัยไม่ดี มารยาททราม”  สะบัดมือหนาออกอย่างแรงด้วยความโมโห   ร่างหนายืนขึ้นเต็มความสูงและมองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้นทรายด้วยความหงุดหงิด

“มานี่”  มือหนาคว้าที่แขนเรียวเล็กและกระชากเข้าเต็มแรง

“โอ๊ย” 

“คนอย่างเธอสมควรที่จะเจอแบบนี้”  ดึงร่างบางให้เดินตาม  โดยไม่สนใจว่าอีกคนจะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน

!!ตุบ!!

“โอ๊ย”  ร่างบางที่ถูกเหวี่ยงลงบนพื้นห้องขนาดเล็กร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด  สายตาที่หม่นเศร้าคลอไปด้วยหยาดน้ำตา  ริมฝีปากรูปกระจับเม้มเข้าหากันแน่น  เพื่อกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีขึ้นมาอยู่ที่ลำคอ

!!แกร็ก!!

เสียงของอะไรบางอย่างที่ดังขึ้น  ทำให้หญิงสาวต้องหันกลับไปมอง  ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือหนา

“เอามามาทำไม”  ร่างบางถามเสียงสั่น

“ต่อไปเธอคือทาสของฉัน  และเธอจะไม่มีโอกาสที่จะได้ออกไปจากที่นี่  และไม่มีเวลาไปทำตัวมั่วที่ไหนอีก” มือหนาคว้าข้อเท้าเล็กมาจับไว้ไม่สนใจอาการขัดขืนของอีกฝ่าย

“ไม่นะ  ไม่นะ”  ร่างบางส่ายหน้าทั้งน้ำตา น้ำตาที่ยังไม่เหือดแห้งไหลลงมาอีกครั้ง

“โทษฐานที่เธอไปอ่อยคนของฉัน”  บอกกับหญิงสาวเสียงเข้ม

มือหนาจับโซ่คล้องที่ข้อเท้าไปด้วย

“อย่าทำแบบนี้นะ  อย่ามาล่ามฉันไว้แบบนี้นะ”  เท้าเล็กพยายามที่จะดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของมือหนา

“ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า”  เสียงหัวเราะดังก้องด้วยความสะใจ  มือหนากดกุญแจลูกใหญ่ลงบนโซ่เส้นหนาอย่างเย้ยหยัน

“ปล่อยนะ  อย่าทำแบบนี้นะ”  มือเรียวกำเข้าที่โซ่เส้นใหญ่และกระชากอย่างแรง  แรงเสียดสีของโซ่ถูที่ข้อเท้าจนเกิดเป็นรอยแดง

“ต่อไปนี้โซ่เส้นนี้จะติดตัวเธอไปทุกที่ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน”  คนตัวโตยืนกอดอกมองหญิงสาวที่ดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด

“พี่ไบรอันอย่าทำแบบนี้ค่ะ  โรสกลัว”  คำพูดที่คุ้นเคยในวันวานถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากรูปกระจับ  คนตัวโตยืนนิ่งไปชั่วครู่เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว  หญิงสาวที่เคยแสนดีในวันวานหญิงสาวที่เคยเป็นที่รักของใครต่อใคร  และหนึ่งในนั้นก็รวมถึงเขาด้วย  แต่แล้วทุกอย่างที่หญิงสาวแสดงออกมามันก็คือการเสแสร้ง  เธอแกล้งทำดีต่อหน้าทุกๆคน  แต่ลับหลังเธอคือนางมารร้ายไม่ใช่นางฟ้าอย่างที่คิด  คนตัวโตดึงสติของตัวเองให้กลับมาและเลือกที่จะลงมือทำร้ายหญิงสาวต่อ

“นี่แค่สั่งสอนเท่านั้นและอย่าทำให้ฉันไม่พอใจอีกจำเอาไว้”  ร่างสูงเดินออกจากบ้านพักคนงานไป  ปล่อยให้หญิงสาวอีกคนนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น

“อย่าไปค่ะ  กลับมาก่อน  มาปล่อยโรสก่อน”  เจ้าของเสียงหวานตะโกนเรียกชายหนุ่มที่เดินออกไปทั้งน้ำตา  แต่นอกจากเขาจะไม่สนใจแล้วร่างหนายังเดินห่างออกไปทุกที 

“พี่ไบรอัน”  เรียกชื่อของชายหนุ่มเมื่อเขาเดินหายไปในความมืด  ร่างบางนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น  มือเรียวอีกข้างจับเข้าที่โซ่เส้นหนาเอาไว้ด้วยความเจ็บปวดกับสิ่งที่ชายหนุ่มทำ

“ช่วยด้วยค่ะ  ใครก็ได้ช่วยโรสด้วย  ฮือ  ฮือ”

“ผู้หญิงร้ายกาจ”  คนตัวโตหยุดยืนและหันกลับมามองที่บ้านไม้หลังเล็ก  ก่อนที่จะตัดสินใจเดินจากไปโดยไม่สนใจเสียงร่ำไห้ของหญิงสาวเลยสักนิด

เสียงประตูไม้เก่าๆถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของคนตัวโต  ร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนพื้นค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ  ร่างกายที่รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวชันกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก  และยังไม่ทันที่เธอจะได้ถามอะไร

“เอาไปใส่จะได้ไปทำงาน”  เสื้อผ้าถูกโยนใส่หน้าของหญิงสาว  อีกคนเก็บเสื้อผ้ามาถือไว้และมองโซ่เส้นใหญ่ที่ข้อเท้า

“ถอดโซ่ให้ก่อนได้ไหมคะ”

“อย่าเรื่องมาก  ฉันลดตัวหาเสื้อผ้ามาให้เธอก็ดีเท่าไหร่แล้ว”  อีกคนพูดเสียงดัง  ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงเมื่อต้องมาคุยกับเธอ

“คือว่าโรสจะไปเข้าห้องน้ำค่ะ  มันไม่ถนัด”  บอกกับชายหนุ่มและมองโซ่ที่พันข้อเท้าไปด้วยเพื่อต้องการความเห็นใจ

“เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปเอง”มือหนาเดินไปไขกุญแจที่พันอยู่ที่เสาต้นใหญ่

“ขอบคุณค่ะ” ร่างบางลุกขึ้นยืนเมื่อคนตัวโตกระตุกโซ่อย่างแรง

“ตามฉันมา  และอย่ามาทำสำออยอะไรอีกล่ะ”  ร่างหนาเดินนำหน้าของหญิงสาวออกไปโดยที่มือหนาก็ถือโซ่อยู่ในมือด้วย

“เอาไปอาบน้ำซะ”  ร่างหนาเดินมาหยุดที่ชายป่าที่มีน้ำตกไหลลงมาจากบนภูเขา

“ไม่มีห้องน้ำเหรอคะ”  ร่างบางถามชายหนุ่ม  ขณะที่สายตาก็มองรอบๆตัวไปด้วย  เมื่อที่นี่มีแต่ป่าและก็น้ำตกที่ใสสะอาดเท่านั้น  แต่จะให้เธออาบน้ำในที่โล่งแบบนี้ได้ยังไง

“ห้องน้ำมีแต่ฉันเอาไว้ให้คนงานใช้  แต่สำหรับเธอจะต้องมาอาบน้ำที่นี่” ตอบกลับหญิงสาวด้วยความหงุดหงิด

“แต่ว่า” 

“จะอาบไหม  หรือว่าจะให้ฉันอาบให้”  มือหนาโยนโซ่ที่อยู่ในมือลงบนพื้นและก้าวเท้าเข้าหาหญิงสาว

“ไม่ต้องค่ะ”  เสียงหวานรีบห้าม  ก่อนที่เท้าเล็กจะก้าวลงไปในธารน้ำที่ไหลผ่านอย่างระมัดระวัง

“อย่าคิดที่จะหนี  เพราะเธอไม่มีวันหนีฉันพ้น”  บอกกับหญิงสาวที่ลงไปแช่ตัวอยู่ในน้ำ  ก่อนที่ร่างหนาจะยืนหันหลังให้เพื่อให้หญิงสาวทำธุระส่วนตัว

“ค่ะ”  ร่างบางรับคำและรีบทำธุระส่วนตัวเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะโกรธ  และคนที่ต้องเจ็บตัวก็เป็นเธอหญิงสาวจึงเลือกที่จะทำธุระส่วนตัวให้เร็วที่สุดมากกว่า

!!แกร็ก  แกร็ก!!  เสียงโซ่ที่ข้อเท้าของหญิงสาวที่เดินทำงาน  ทำให้คนงานที่นั่งทำงานอยู่ต่างมองมาอย่างให้ความสนใจ  และตามมาด้วยเสียงซุบซิบนินทาตลอดทั้งวัน  ร่างบางหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย  แต่เธอก็ทำได้แค่เพียงต้องเงียบเท่านั้น  สายตาที่มองมาด้วยความอยากรู้  ทำให้หญิงสาวต้องก้มหน้าทำงานตลอดทั้งวันและไม่กล้าที่จะพูดคุยกับใคร

“หนูโรสใส่ถุงมือก่อนสิมือจะได้ไม่เป็นแผล”  ป้านียื่นถุงมือให้กับหญิงสาวที่เธอรู้จักด้วยความสงสาร

“ขอบคุณค่ะป้า”  ยื่นมือไปรับถุงมือและสวมใส่ทันที  ร่างบางนั่งแกะหอยที่ชาวประมงหามาได้ด้วยใบหน้าที่ไม่สู้ดีนัก  เมื่อดวงตากลมโตมีน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตลอดเวลา

“คุณโรสครับ  ผมไปเอายามาให้”  เก่งกาจที่เพิ่งจะกลับมาจากตัวเมือง  ถือของใช้ส่วนตัวบางอย่างมาให้หญิงสาวที่นั่งกินข้าวอยู่ 

“อะไรจ๊ะ”  อีกคนถามชายหนุ่ม  ขณะที่มือก็ถือจานข้าวเอาไว้ด้วย

“วันนี้ผมเข้าไปในเมืองก็เลยซื้อของมาฝากคุณโรสเผื่อว่าจะต้องใช้” 

“เอ่อ  คือว่า” 

“นี่โซ่อะไรครับ”  เก่งกาจถามหญิงสาวเมื่อสายตาสะดุดอยู่ที่โซ่เส้นหนึ่งที่อยู่บนข้อเท้าของหญิงสาว   ร่างหนานั่งคุกเข่าลงบนพื้นและยื่นมือไปจับโซ่เส้นหนาด้วยความสงสัย  เท้าเรียวเล็กขยับหนีด้วยความอับอาย  ก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับร่างหนาของชายหนุ่มที่ยืนอยู่  ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองทั้งคู่ด้วยความไม่พอใจ 

“คุณไบรอัน” เรียกชื่อชายหนุ่มด้วยความกลัว เมื่อเห็นสายตาที่ส่งมา

“มีอะไรข้องใจจะถามกูไหม”  เสียงเข้มถามชายหนุ่มที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น

“ไม่มีครับนาย” อีกคนก้มหน้าหลบสายตาที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงที่ส่งมา

“ไสหัวไปและอย่ามายุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีก”  สั่งลูกน้องเสียงดัง  คนงานที่กำลังนั่งกินข้าวต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจ

“ส่วนเธอรู้สึกว่าช่วงนี้เธอจะว่างงานนะ”

“โรส  โรส”  ร่างบางส่ายหน้าไปมาด้วยความหวาดกลัวมือเรียวเย็นเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

“อยากลองดีใช่ไหม”  คนตัวโตเดินเข้ามาประชิด  ก่อนที่มือหนาจะดึงร่างบางให้เข้ามาแนบอกกว้าง

“อย่าทำแบบนี้นะ”  มือเรียวดันแผงอกกว้างเอาไว้ด้วยความตื่นตระหนก  ยิ่งได้เห็นสายตาหลายสิบคู่ที่มองมาทำให้หญิงสาวแทบจะแทรกแผ่นดินหนี   

“ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ทั้งนั้น  เพราะว่าฉันมีสิทธ์ในตัวของเธอทุกอย่าง” เน้นคำพูดอย่างชัดเจน

“ไม่  คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้”

“แน่ใจ” ดึงร่างบางเข้ามาแนบชิดกับกายแกร่ง  สายตาคมมองหน้าของหญิงสาวตาเขม็ง

 

 

 

        แสดง 7 - 7
วันที่โพสต์ :  25 พ.ค. 2560 21:16    วันที่อัพเดท :   3 มิ.ย. 2560 21:21    › จำนวนผู้เข้าชม 2122 คน
   › คะแนนโหวต 11 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :