นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ลวงรักบอดี้การ์ดเถื่อน    by จินดาพรรณ นารี
ชื่อตอน เข้าถ้ำเสือ


                             เข้าถ้ำเสือ

“คุณคิดที่จะทำของคุณ”  เจ้าของเสียงหวานถามกลับเสียงสั่น  เมื่อได้เห็นสายตาคมกริบที่มองมา  ริมฝีปากรูปกระจับเม้มกันจนเป็นเส้นตรง  เมื่อเห็นสายตาที่อยากรู้อยากเห็นของคนงานคนอื่นๆ

“ร่านดีนักจะต้องเจอแบบนี้”  ดึงร่างเล็กให้เดินตามโดยไม่ยอมปล่อยโซ่เส้นใหญ่ให้ห่างกาย 

“ไม่นะโรสไม่ไปนะ  ปล่อยนะ”  ขืนตัวเอาไว้สุดกำลังเท่าที่จะทำได้

“สโรชา”  คนตัวโตหมุนตัวกลับมาและกระชากข้อมือเล็กอย่างแรง  คนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวปลิวไปตามแรงกระชากอย่างไม่อาจต้านทานได้

“คุณไบรอันจะพาโรสไหนคะ  โรสเจ็บขา”  ร่างบางร้องขอความเห็นใจเมื่อตอนนี้ข้อเท้าเป็นรอยถลอกด้วยแรงเสียดสีของโซ่เส้นโต   ใบหน้าหวานเหยเกเมื่อความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ร่างกาย  มืออีกข้างจับที่ผ้าถุงยาวไปด้วยเมื่อเดินไม่ถนัด

“นั่นสิจะไปไหนดีล่ะ”

“โรสไม่ไปนะคะ”

“หุบปากแล้วเดินตามฉันมา  ถ้าเธอยังเรื่องมากอีกล่ะก็เธอได้เป็นเมียฉันตอนนี้แน่”  คนตัวโตพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด

“ไม่ไปค่ะโรสไม่ไป” คนที่รู้ว่าตัวเองจะต้องถูกทำโทษส่ายหน้าไปมาด้วยความหวาดกลัว

“อย่ามาทำตัวเรื่องมาก ” พูดกับหญิงสาวก่อนที่มือหนาจะกระตุกโซ่อีกครั้งเพื่อให้หญิงสาวเดินตาม  ริมฝีปากหนายกยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงที่ที่จะพาหญิงสาวไป 

“อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ  โรสกลัว” 

“สำส่อนอย่างเธอมีอะไรต้องกลัว ห๊ะ” ตะคอกใส่หน้าของหญิงสาว  คนที่ถูกตะคอกยืนตัวสั่นและไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีก  นอกจากปล่อยให้น้ำตาร้อนๆรินไหลลงมาอยู่อย่างนั้น

“อย่ามาบีบน้ำตา  ผู้หญิงร้ายกาจอย่างเธอไม่มีใครเขาสนใจหรอก” พูดจบก็ดึงร่างบางให้เดินตามอย่างฉุนเฉียว

ร่างบางถูกพามาที่บ้านไม้หลังใหญ่ที่เขาอาศัยอยู่   และยังไม่ทันที่จะได้ถามอะไร 

“ต่อไปเธอจะต้องอยู่ในนี้” บอกกับหญิงสาว  มือหนาอีกข้างก็ไขกุญแจไปด้วย

“ทำไมต้องอยู่ในนี้ด้วยคะ” มองเข้าไปในห้องที่มืดทึบด้วยใบหน้าที่ไม่สู้จะดีนัก  และยิ่งได้เห็นรอยยิ้มร้ายที่อยู่บนใบหน้าหล่อเหลาก็รู้ได้ทันทีว่าเธอต้องเจอกับอะไร

“โรสไม่เข้าไปอยู่ในนั้นนะคะ  โรสกลัว”  ร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว  แต่คำขอของเธอก็ไม่มีทางเป็นจริง

“เข้าไป” มือหนาผลักร่างบางให้เขาไปในห้องที่มืดทึบพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง 

“อย่านะ  อย่าขังโรสไว้ในนี้นะคะ  เปิดประตูในโรสทีพี่ไบรอัน”  ด้านของคนที่อยู่ในความมืดทุบประตูเสียงดัง

“เปิดประตูให้โรสที  ใครก็ได้ช่วยโรสด้วย ฮือ  ฮือ  ฮือ”  เสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจที่ดังออกมาทำให้คนตัวโตต้องกำหมัดแน่น  กรามแกร่งกระทบกันจนเป็นสันนูน  ดวงตาที่แข็งกร้าวมองหน้าของสาวใช้ที่อยู่บริเวณนั้น  คนที่ถูกมองต้องรีบหลบสายตาของเจ้านายหนุ่มที่มองมา

“ห้ามใครช่วยผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด  และอย่าให้ฉันรู้ว่าใครเอาเรื่องนี้ไปพูด  ถ้าเรื่องนี้มีคนพูดถึงเธอสองคนเตรียมหาที่อยู่ใหม่ได้เลย”  บอกกับสาวใช้เสียงเข้ม

“ค่ะ  ค่ะ”  สาวใช้มองประตูที่ดังต่อเนื่องด้วยความสงสารหญิงสาวที่อยู่ด้านใน  แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะลองดีกับเจ้านายหนุ่มสักคน

“สงสารคุณโรสนะ  แต่ใครจะกล้าไปช่วยล่ะ”  สาวใช้ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่ด้านหน้าห้อง

“ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้คุณไบรอันเกลียดขนาดนี้”

“นั่นสิ”  สองสาวพูดจบก็เดินออกไป  โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองทำให้หญิงสาวที่ถูกขังอยู่ในห้องต้องเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก

“ฮึก  ฮึก  ฮือ  ปล่อยโรสค่ะ  ปล่อยโรสไป”  เสียงหวานที่เจือไปด้วยแรงสะอื้น   ร่างบางนั่งกอดเข่าของตัวเองและร้องไห้อยู่ท่ามกลางความมืดอยู่อย่างนั้น 

“คนอย่างเธอก็สมควรแล้ว”  มือหนากำแก้วเหล้าอย่างแรงจนมือสั่น  ในหัวนึกถึงแต่สภาพของหญิงสาว

“โธ่โว้ย”  มือหนากระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะอย่างแรง  ก่อนที่จะยกขวดเหล้าขึ้นและเทลงไปในคอแกร่งราวกับน้ำเปล่า

“นายครับ”  เสียงที่คุ้นหูทำให้คนตัวโตต้องตวัดสายตากลับไปมอง

“มีอะไร”  ถามชายหนุ่มที่มาเยือนเสียงแข็ง

“ผม”  อีกคนหาเสียงของตัวเองแทบไม่เจอ  แต่เมื่อนึกถึงหญิงสาวที่ถูกกระชากมาแล้วก็ทำให้เขาอดที่จะห่วงไม่ได้  สภาพร่างกายและสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ของหญิงสาวผู้บอบบางทำให้เขาเลือกที่จะช่วยเหลือ  ต่อให้ตัวเองจะต้องเจอกับอะไรเขาก็ไม่กลัวทั้งนั้น

“ไอ้เก่งมึงออกไปให้พ้นจากหน้ากูไป”  อีกคนโบกมือไล่ด้วยความหงุดหงิด

“แม่ผมแอบหมักเหล้าไว้ผมเลยเอามาให้เจ้านายครับ”  ชูเหล้าที่อยู่ในไหให้กับเจ้านายหนุ่มได้ดู

อีกคนหรี่ตามองเพียงนิดและยกยิ้มมุมปาก  ก่อนที่จะเรียกชายหนุ่มให้เขามาหา

“ดี กูกำลังอยากกินอยู่พอดีเลย”  รับไหเหล้ามาและเทลงแก้ว  ก่อนที่จะเทลงไปในคอหนา

“อืม  รสชาติดี  ลองสักหน่อยไหม”  ถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม  และเมื่ออีกคนปฏิเสธก็เลือกที่จะดื่มต่อ

ผ่านไปนานนับชั่วโมงที่ร่างหนาหลับตาลง  คนที่นั่งรอเวลารีบประคองเจ้านายหนุ่มให้ขึ้นไปนอนพักที่ห้องนอนใหญ่  มือหนาล้วงหากุญแจตามกระเป๋ากางเกงของเจ้านายเพื่อที่จะไปช่วยผู้หญิงที่ถูกขังอยู่

“อยู่นี่เอง”  หยิบกุญแจออกมาด้วยความดีใจ  ก่อนที่ร่างหนาจะรีบออกไปจากห้องของเจ้านายหนุ่มด้วยความเร่งรีบ  โดยไม่รู้เลยว่าภัยได้มาถึงตัวแล้ว

“ไอ้เก่ง”  คนที่แกล้งหลับลืมตาขึ้นและมองแผ่นหลังกว้างของลูกน้องไปด้วยแววตาที่วาวโรจน์เมื่อรู้ตัวว่าถูกหักหลัง  เขาคิดเอาไว้ไม่ผิดจริงๆ ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะเดินอ้อมไปอีกด้านของเตียงนอนและหยิบอะไรบางอย่างออกมา  เท้าหนาเดินออกจากห้องไปอย่างช้าๆ  ในเมื่อมันอยากเล่นเกมนี้เขาก็จะร่วมเล่นด้วยอย่างไม่มีข้อแม้

“คุณโรสครับออกมาเร็วครับ”  มือหนารีบไขกุญแจ  มืออีกข้างส่องไฟฉายเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งร้องไห้อยู่

“เก่ง”  คนที่ถูกเรียกมองหน้าของชายหนุ่มที่เธอรู้จักด้วยความดีใจ  ร่างบางรีบตะเกียกตะกายมาหาชายหนุ่มอีกคน  แต่ติดที่โซ่เส้นใหญ่ที่พันอยู่ที่ข้อขาเล็ก

“มาครับเดี๋ยวผมไขให้”  มือหนาไขกุญแจที่โซ่เส้นใหญ่ที่พันธนาการขาของหญิงสาวออก

“เก่งมาได้ยังไง ถ้าคุณไบรอันรู้เก่งจะเดือนร้อนนะ” ถามชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง  ถึงแม้ว่าจะดีใจที่มีคนมาช่วยแต่เธอก็ไม่ได้อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเธอ

“เจ้านายหลับแล้วครับ  ไปครับเดี๋ยวผมจะพาคุณโรสหนีเองครับ”

“จ้ะ  ขอบใจมากนะ  ชาตินี้โรสจะไม่ลืมบุญคุณเลย” บอกกับชายหนุ่มด้วยความซาบซึ้ง  ร่างบางถูกประคองให้ลุกขึ้นด้วยฝีมือของร่างหนา

“ไม่เป็นไรครับ  ผมว่าเรารีบไปกันดีกว่านะครับ”  พูดจบก็เดินนำหน้าของหญิงสาวไปด้วยความระมัดระวัง  สายตามองรอบๆกายไปด้วย  แต่ทุกการกระทำก็ไม่อาจที่จะพ้นจากสายตาของผู้ชายอีกคนไปได้เลย

“กูอยากจะรู้ว่ามึงจะแน่สักแค่ไหน”  คนที่ยืนอยู่ในความมืดมองทั้งคู่และลอบยิ้มออกมาด้วยความสะใจ

“โอ๊ย”  เสียงหวานร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อตอนนี้ขาทั้งสองข้างเจ็บไปหมด  ร่างบางทรุดลงบนพื้นอย่างหมดแรง

“คุณโรสขี่หลังผมครับ”  อีกคนบอกกับหญิงสาวด้วยความหวังดี  ร่างหนาย่อตัวลงเพื่อให้หญิงสาวอีกคนขึ้นคร่อมหลังของเขาได้สะดวก

“ไม่เป็นไรจ้ะ  โรสไหว”  อีกคนบอกด้วยความเกรงใจ 

“ครับ  ถ้าคุณโรสเดินไม่ไหวบอกผมเลยนะครับ  ไปครับเรารีบไปกันดีกว่า” 

“จ้ะ”  อีกคนรับคำและเดินตามชายหนุ่มไป

บริเวณหาดทราย

“เรือจอดอยู่ที่นั่นครับ”  เก่งกาจบอกกับหญิงสาว

“จริงด้วย”อีกคนพูดออกมาด้วยความดีใจ  น้ำตาแห่งความสุขไหลรินลงมาโดยไม่รู้ตัว   และขณะที่ทั้งคู่เดินไปที่เรือที่จอดทอดสมออยู่

!!ปัง!! 

              

 

        แสดง 8 - 8
วันที่โพสต์ :  25 พ.ค. 2560 21:16    วันที่อัพเดท :   3 มิ.ย. 2560 21:21    › จำนวนผู้เข้าชม 2907 คน
   › คะแนนโหวต 54 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :