นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ทวงรักสิเน่หาเถื่อน [วางแผงแล้วนะคะ]    by tichakorn
ชื่อตอน ตอนที่ 1-2


สัปดาห์ต่อมา...

ภายในร้านอาหารชื่อดัง สองหนุ่มสาวที่ตกลงจะหมั้นหมายกันเร็วๆ นี้ตามความเห็นชอบของคุณหญิงฤทัยรัตน์ที่เมตตาส่งเสียลูกสาวหัวหน้าแม่บ้านไปเรียนต่อถึงเมืองนอกเมืองนา

นิดตั้งใจเรียนให้มากๆ นะลูก อย่าได้ทำให้คุณหญิงผิดหวังที่ท่านอุตสาห์เมตตาส่งเสียนิดไปเรียน

“นิด นิดเป็นอะไรหรือเปล่า พี่เรียกตั้งนานแล้วนะ”

“อ๋อ! ไม่มีอะไรค่ะพี่สิริ” เธอขานรับด้วยการตกใจเล็กน้อย

“แต่ท่าทางนิดบอกว่ามีอะไรหรือว่าอาหารที่พี่สั่งมาให้ไม่ถูกปาก ถ้างั้นนิดสั่งมาใหม่ก็ได้นะ ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก” เจ้าของเสียงยิ้มละมุนมอบให้ว่าที่คู่หมั้นคนสวย

“ไม่ใช่คะพี่สิริ อาหารอร่อยมากแต่นิด...นิดเผลอคิดอะไรเพลินไปหน่อย นิดขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้พี่รู้สึกรำคาญ” นิธาราเผยอยิ้มน่ารักให้กับหนุ่มหล่อ ทายาทเพียงคนเดียวของโรงพยาบาลชื่อดัง

“พี่ไม่ได้รำคาญแต่ที่พี่ถามเพราะพี่เป็นห่วงนิด นิดไม่สบายใจเรื่องอะไรบอกพี่ได้หรือเปล่า” สิริ ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงวัยสามสิบสามปีกล่าวเสียงทุ้มนุ่มพลางยื่นมือไปวางทาบบนหลังมือเล็กโดยที่ทั้งสองไม่รู้ว่าภาพนั้นได้ถูกบันทึกเอาไว้

“ไม่ใช่เรื่องนั้นค่ะพี่สิริ คือนิด...เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” คนมีอดีตบอกปัดแล้วยิ้มหวานให้กับว่าที่คูหมั้นที่ยิ้มรับแล้วยกมือเล็กขึ้นจูบพร้อมกับภาพนั้นก็ถูกบันทึกไว้ด้วยเช่นกัน

“พี่สิริ ปล่อยมือนิดเถอะคะ” เธอพยายามดึงมือแต่ว่าที่คู่หมั้นไม่ยอมปล่อยอีกทั้งยังจับมือเธอจูบอีกหลายครั้ง

“อย่าทำแบบนี้ค่ะพี่สิริ” นิธาราเริ่มเสียงเข้มขึ้น ไม่พอใจมากกับการกระทำของว่าที่คู่หมั้น

“โธ่นิด ขอให้พี่ได้ชื่นใจสักนิดบ้างเถอะ” สิริโอดครวญด้วยสีหน้าไม่พอใจ พลางเลื่อนมือออกจากมือของว่าที่คู่หมั้นเขายอมรับว่าเบื่อหน่ายเอามากๆ ที่ไม่สารารถแสดงความรักกับว่าที่คู่หมั้นสาวได้แล้วแค่การโอบกอดกันนิดๆ หน่อยๆ นิธาราก็ไม่ยอมให้เขาทำเลยด้วยซ้ำไป

“พี่สิริอย่าทำหน้าทำแบบนี้ค่ะ”

แม้จะรู้สึกเห็นใจว่าที่คู่หมั้นอยู่เหมือนกันเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรจากเธอแต่เธอไม่พร้อมและคิดว่าไม่มีวันพร้อมด้วย แล้วสาเหตุที่ยอมหมั้นก็เพราะไม่อาจปฏิเสธความต้องการของคุณหญิงได้ เมื่อท่านและครอบครัวมีบุญคุณกับเธอและแม่ ทั้งส่งเสียไปเรียนต่อถึงเมืองนอก ทั้งจ่ายค่ารักษาให้แม่ของเธอที่ต้องเข้ารับการผ่าตัด ในตอนนั้นเธอก็ยังเป็นแค่นักศึกษาไม่ได้มีเงินทองมากมายเพื่อมาจ่ายค่ารักษา ทำให้คุณหญิงจัดการให้ทุกอย่างแม้ทุกวันนี้เธอพยายามจะคืนเงินส่วนนั้นคืนแก่คุณหญิงแล้วแต่ท่านไม่ยอม ซ้ำยังขอร้องให้เธอแต่งงานกับลูกชายของท่านจนงานหมั้นก็ใกล้เข้ามาแล้ว                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

“ก็พี่รักนิด พี่เลยอยากแสดงความรักกับนิดบ้าง แต่นิดก็ห้ามพี่ตลอด ทำไมล่ะนิด แค่พี่จูบนิดหน่อยก็ไม่ได้เลยเหรอ” แม้อยากจะแสดงความรักมากแค่ไหนแต่เขาก็ไม่คิดจะหักหาญน้ำใจว่าที่คู่หมั้น เพราะมารดาคอยเตือนอยู่ตลอดว่าอย่าทำ

“เราเคยคุยกันเรื่องนี้ไปหลายครั้งแล้วนะคะ แล้วนิดก็คิดว่าพี่เข้าใจแล้วด้วยว่านิดยังไม่พร้อมจริงๆ แต่ถ้าเอ่อ...หลังจากเราแต่งงานกันนิดจะ...”

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วนิด พี่ไม่อยากฟัง” สิริเอ่ยตัดบทก่อนจะหันไปเห็นสาวสวยคนหนึ่งความพอใจผุดขึ้นกลางใจของเขา มิหนำซ้ำยังรู้สึกคุ้นๆ ว่าเคยเห็นหญิงสาวคนนั้นที่โรงพยาบาลของเขาอีกด้วย

“พี่สิริ พี่สิริ”

นิธาราเรียกติดต่อกันหลายครั้งเมื่อว่าที่คู่หมั้นเอาแต่มองตามใครบางคนชนิดที่ว่าคอแทบเคล็ดแต่พอเธอหันไปมองบ้างก็ไม่พบใคร นอกจากลูกค้าคนอื่นๆนั่งทานอาหารกันไปเงียบๆ บ้างคู่ก็ผลัดกันป้อน บ้างคู่ก็นั่งกอดกันกลม บ้างคู่ก็กอดจูบกัน คงแบบนี้สินะพี่สิริถึงได้พาเธอมาที่ร้านนี้เพื่อจะได้ทำอะไรๆ ตามใจ ริมฝีปากบางแค่นยิ้มนิดๆ เพราะไม่กล้าไปต่อว่าคนอื่นว่าทำแบบนั้นมันไม่เหมาะสมนั่นก็เพราะตัวเธอเคยทำพลาดมาแล้วและร้ายแรงกว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้เสียอีก

“นิด พี่อิ่มแล้ว นิดอิ่มหรือยัง”

สิริหันมาถามเสียงร้อนรนแต่นิธาราไม่ทันได้สังเกตเพราะเธอเองก็อยากจะกลับไปพักผ่อนที่คอนโดฯ แล้วเหมือนกันเธอขอแม่และคุณหญิงออกมาอยู่คอนโดฯ ตามลำพังทันทีที่เธอทำงานหาเงินมาผ่อนได้เพื่อจะได้มีอะไรเป็นของตัวเองบ้าง ส่วนเงินนั่นเธอไม่เคยแม้แต่จะเอาออกมาใช้แล้วก็หวังว่าสักวันจะได้มอบเงินทั้งหมดให้กับลูกชายของเธอ

“นิด ทำไมไม่ตอบ” สิริตะคอกถาม

“อิ่มแล้วค่ะ”

เมื่อได้รับคำตอบสิริหันไปจัดการค่าอาหารและพากันเดินออกจากร้านอาหารตรงไปยังลานจอดรถและที่นั่นทำให้เขาได้พบกับสาวสวยคนเดิมอีกครั้ง

“พี่สิริมองหาอะไรเหรอค่ะ หรือถ้าพี่มีธุระด่วนก็ไปเถอะคะ เดี๋ยวนิดกลับคอนโดเอง” เอ่ยบอกเมื่อเห็นท่าทางแปลกๆ ของคนข้างกาย

“นิด พี่เพิ่งนึกได้ว่ามีธุระต้องไปทำที่โรงพยาบาล นิดไม่โกรธพี่ใช่ไหมที่พี่ให้นิดนั่งแท็กซี่กลับเองแล้วนี่ก็ดึกแล้วด้วย” สิริยื่นมือไปกุมมือแฟนสาวขึ้นมาจูบเบาๆ โดยที่สายตายังคงไม่คิดละจากสาวสวยอีกคน

“เพิ่งจะสามทุ่มไม่ดึกหรอกค่ะ ถ้างั้นนิดกลับก่อนนะคะพี่จะได้รีบไปโรงพยาบาล” นิธาราดึงมือออกแล้วเดินไปเรียกรถแท็กซี่ที่เข้ามาจอดส่งลูกค้าพอดี

ทางด้านว่าที่คู่หมั้นที่หัวใจกำลังเต้นผิดจังหวะเพราะสาวสวยคนหนึ่งยืนมองจนแน่ใจว่าที่คู่หมั้นขึ้นแท็กซี่กลับไปแล้วจริงๆ จากนั้นก็เหลียวมองรอบตัวจนแน่ใจว่าไม่มีคนรู้จักอยู่บริเวณนั้นจึงเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาเป้าหมายเมื่อใกล้ถึงที่หมายเขาก็แสร้งเดินเลยไป พลันก็ให้นึกขึ้นได้แล้วว่าเคยพบเห็นหญิงสาวที่โรงพยาบาลจริงๆ

“คุณสิริค่ะ” เป้าหมายเอ่ยทักทายเสียงหวานพร้อมรอยยิ้มน่ารัก

“ครับ คุณคือ...” เจ้าของเสียงชะรอฝีเท้าแล้วหมุนตัวกลับมาตามเสียงเรียก ริมฝีปากหนาเปิดยิ้มกว้างตอบกลับสาวสวยไปพร้อมยกมือรับไหว้หญิงสาว

“พิณแก้วค่ะ เป็นผู้ช่วยเลขาของพี่กมลวรรณ” เจ้าของชื่อยิ้มหวานอีกครั้ง

“ครับ ผมต้องขอโทษด้วยที่ผมจำคุณไม่ได้ แต่ก็ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับคุณพิณแก้ว” ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงตอบกลับเสียงนุ่ม

“ไม่เป็นไรค่ะ พอดีพิณแก้วเพิ่งเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลของคุณสิริได้ไม่กี่วัน คงไม่แปลกที่คุณสิริจะจำหน้าไม่ได้” สาวสวยตอบกลับเสียงหวาน

“ผมนี่แย่จังนะครับ ทำงานเยอะจนแม้แต่ผู้ช่วยเลขาตัวเองยังจำไม่ได้ ว่าแต่คุณพิณแก้ว มีชื่อเล่นไหมครับ ผมจะได้เรียกถูก” สิริยิ้มเก้อ ดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อสาวสวยที่เขาถูกตาต้องใจเป็นพนักงานในโรงพยาบาลของเขา มิหนำซ้ำเจ้าหล่อนยังทำงานใกล้ชิดเขาเสียด้วย

“พิณค่ะ“

“ชื่อน่ารักดีครับ” สิริเอ่ยชมจากใจจริง

“ขอบคุณค่ะ ว่าแต่เมื่อครู่พิณเห็นคุณสิริดูรีบๆ เชิญคุณสิริเถอะค่ะ” พิณแก้วแก้มแดงระเรื่อไปกับคำชมของผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่เธอเองก็ปลาบปลื้มอยู่ไม่น้อย เมื่อจู่ๆ ก็ถูกเรียกตัวเข้าไปทำงานที่เธอก็รอมานานหลายเดือนแล้วจนอดคิดไม่ได้ว่าคงไม่ได้ทำงานที่โรงพยาบาลแห่งนี้แล้วแต่สุดท้ายสวรรค์ก็เมตตาให้เธอได้เข้าทำงานจนได้

“ผมไม่ได้รีบไปไหนหรอกครับ ว่าแต่คุณกำลังจะไปไหนครับ” หนุ่มหล่อถามกลับอย่างสนิทสนม

“พิณกำลังบ้านค่ะ” สาวสวยเอ่ยตอบด้วยท่าทีเคอะเขินทั้งจากสายตาและน้ำเสียงของผู้บริหารหนุ่มที่เธอเองก็ไม่คิดฝันว่าจะได้พบและได้มีโอกาสอยู่พูดคุยด้วย

“แล้วจะกลับยังไงล่ะครับ” คนอยากสานสัมพันธ์ถามรุกต่อในทันที

“พิณกำลังจะเดินไปขึ้นรถเมล์ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

หญิงสาวเตรียมจะยกมือไว้ลาตามมารยาท แต่อีกฝ่ายกลับยื่นมือออกไปกุมมือนั่นไว้เป็นเหตุให้เจ้าของมือใจเต้นไม่เป็นส่ำ มองมือสลับกับใบหน้าอีกฝ่ายด้วยความตื่นเต้น ที่ช่างเป็นโชคดีของเธอเหลือที่พี่กมลวรรณและสามีกลับไปแล้วหลังจากเธอปฏิเสธที่จะให้สองสามีภรรยาไปส่งที่ได้นัดกันมาทานข้าวด้วยกันเพื่อจะได้ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น

“คุณสิริ ปล่อยมือพิณเถอะค่ะ” สาวสวยเอ่ยขอร้องเสียงหวาน

“ผมขอโทษครับ พอดีผมจะบอกว่าเดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านนะครับ แล้วก็ห้ามปฏิเสธด้วย”

“เอ่อ...”

“อย่าปฏิเสธนะครับ” สิริแสร้งทำเสียงเข้มใส่หญิงสาว

“ถ้างั้นพิณให้คุณสิริไปส่งก็ได้คะ” สาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้มที่เป็นที่ถูกตาต้องใจผู้บริหารหนุ่มตอบกลับเสียงอ้อมแอ้มแล้วค่อยๆ ดึงมือออกจากมือหนาที่อีกฝ่ายคงจะลืมไปว่าตอนนี้ยังจับมือเธอไม่ยอมปล่อย

“ขอโทษครับ ผมนี่ลืมเก่งจริงๆ”

สิริผายมือเชิญสาวสวยให้เดินไปที่รถของเขา กระทั่งเดินมาถึงที่รถ สิริก็ทำหน้าที่สุภาพบุรุษด้วยการเปิดปิดประตูให้กับสาวสวยเมื่อส่งสาวสวยเข้าไปในรถเรียบร้อยแล้ว สิริก็เหลียวมองรอบๆ ตัวเมื่อรู้สึกว่ากำลังใครมองอยู่แต่ไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ เขาจึงเข้าไปนั่งประจำที่คนขับรถไม่นานรถก็เคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถของร้านอาหารชื่อดัง

        แสดง 3 - 3
วันที่โพสต์ :  26 พ.ค. 2560 09:38    วันที่อัพเดท :   1 ก.ย. 2560 11:11    › จำนวนผู้เข้าชม 8332 คน
   › คะแนนโหวต 175 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :