นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง เมียคืนแรม ซีรีส์เมียที่(ไม่)รัก เล่ม๑    by เทียนธีรา
ชื่อตอน ๓ รอยราคีสีเทา 75%


เมียคืนแรม

รอยราคีสีเทา

 

“เล็ก... เล็ก...

เสียงเสียงนั้นเป็นเสียงของปราณต์ ทำให้ปรัชญ์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะคลายอ้อมกอด และเป็นฝ่ายลุกไปเปิดประตูให้เสียเอง

“อ้าวปรัชญ์” พี่ชายทักขึ้นและแปลกใจอย่างมากที่เห็นน้องชายเป็นคนเปิดประตูห้องของธรินดา

“พี่ปราณต์มาทำอะไร”

“ฉันเพิ่งกลับมาถึง เห็นบัวคำบอกว่าเล็กไม่สบาย ฉันก็เลยขึ้นมาดู นายเองก็มาดูน้องเหมือนกันเหรอ”

“เปล่า...ผมไม่ได้มาดู”

ตอบแค่นั้นร่างสูงก็เบี่ยงตัวออกจากห้อง ทิ้งให้พี่ชายมองตามอย่างสงสัยในพฤติกรรมและท่าทางแปลกๆ เช่นนั้น แต่ปราณต์ก็ปัดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว เพราะปกติปรัชญ์เป็นคนปากแข็งและชอบตอบอะไรยียวนเช่นนี้อยู่แล้ว

นายแพทย์หนุ่มเดินตรงไปยังเตียงของน้องสาวบุญธรรม ทรุดตัวลงนั่งที่เดิมกับคนที่เพิ่งลุกไป แต่ให้ความรู้สึกที่ต่างกันลิบลับกับผู้เป็นเจ้าของเตียง

“เป็นยังไงบ้าง เห็นบัวคำบอกว่าไม่สบายเหรอ” เสียงทุ้มหล่ออ่อนโยนสมตัวและอาชีพถาม พลางยกมือขึ้นอังที่หน้าผากมนอย่างห่วงใย

“เล็กปวดหัวน่ะค่ะพี่ปราณต์”

“น่าจะมีไข้ต่ำๆ ด้วย เหมือนตัวจะรุมๆ ไปทำอะไรมาถึงได้ไม่สบายหือ เมื่อคืนนอนไม่ห่มผ้าหรือไง”

คำถามของพี่ชายบุญธรรมทำให้ธรินดาหน้าร้อนอีกครา แม้จะเป็นคนละความรู้สึกกับที่ปรัชญ์ทำให้เป็นเมื่อครู่ก็ตาม แต่มันก็เกิดจากเรื่องเดียวกัน ใช่...เมื่อคืนนี้เธอแทบไม่ได้ห่มผ้า แถมไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น แต่ร่างกายก็ไม่ได้เหน็บหนาวเพราะมันถูกแผดเผาด้วยไฟพิศวาสอันร้อนแรงของปรัชญ์เกือบตลอดคืน ที่เธอไม่สบายอยู่ตอนนี้ก็เพราะพิษของรสสวาทนั่นต่างหาก

“คงจะใช่ค่ะ” ธรินดาไม่รู้จะตอบเช่นไร จึงได้แต่ตอบไปตามสถานการณ์

“งั้นก็กินยาแล้วนอนซะนะ พี่เตรียมยาขึ้นมาให้ด้วย พรุ่งนี้ก็หายแล้วล่ะ” ปราณต์บอกแล้ววางยาเม็ดที่อยู่ในแผงไว้บนหัวเตียงให้

“ขอบคุณพี่ปราณต์มากนะคะที่ดีกับเล็กมาตลอด” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้เขาด้วยความซาบซึ้งใจ สภาพจิตใจที่ย่ำแย่ทำให้น้ำตาเอ่อล้นและไหลลงอาบแก้มอย่างมิอาจยับยั้ง ในบ้านหลังนี้นอกจากแม่ใหญ่แล้ว ก็คงมีแต่ปราณต์เท่านั้นละมังที่รักและดีต่อเธอเสมอมา

“เอ๊า...ขี้แยซะแล้วน้องเล็ก มานี่มา”

ปราณต์หัวเราะเบาๆ แล้วดึงร่างบางเข้าไปกอดอย่างอ่อนโยนและถ่ายทอดความอบอุ่นให้ อ้อมกอดของปราณต์ช่างต่างกับอ้อมกอดของคนเมื่อที่เพิ่งออกไปอย่างสิ้นเชิง ธรินดาสะอื้นฮักกับอกอันแข็งแรงนั้น น้อยครั้งที่ปราณต์จะกอดเธอเช่นนี้ แต่อ้อมกอดของเขาก็ให้ความอบอุ่น เช่นเดียวกับที่เธอเองก็แทบจะไม่เคยถูกปรัชญ์กอดเหมือนกัน แต่ยามใดที่ถูกคนคนนั้นกอดก็มักจะตามมาด้วยการถูกรังแกทุกครั้ง ทว่าเธอก็ไม่เคยต่อต้านเขาได้เลย

 

แม่เลี้ยงลักษิกากลับมาจากปฏิบัติธรรมแล้ว แต่ก็ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ ของลูกสาวบุญธรรมเลยแม้แต่น้อย เพราะธรินดาเก็บงำทุกอย่างไว้เป็นความลับและพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุดยามอยู่ต่อหน้าทุกคน อีกทั้งช่วงนี้ปรัชญ์เองก็ไม่ค่อยจะกลับบ้าน ทำให้เธอไม่ได้เผชิญหน้ากับเขาตรงๆ พักหลังๆ ธรินดาจึงสบายใจและเข้มแข็งขึ้นมาก

พระอาทิตย์เริ่มจะเคลื่อนคล้อยลงต่ำ หญิงสาวหยิบเอาตะกร้าหวายเพื่อจะไปตัดกุหลาบที่ปลูกอยู่ในแปลงบนเนินเขาหลังบ้านมาจัดแจกันในห้องพระและห้องรับแขก แต่วันนี้จักรยานที่เคยจอดอยู่ในโรงรถหายไป ธรินดาจึงเดินถือตะกร้าไปยังแปลงกุหลาบแทน

ร่างบางย่อตัวลงตัดกุหลาบใส่ในตะกร้า ซึ่งส่วนใหญ่เธอจะเลือกตัดสีขาวเพื่อใส่ในห้องพระและสีชมพูสำหรับห้องรับแขก กระทั่งได้กุหลาบจนเกือบเต็มตะกร้า หญิงสาวจึงนั่งลงและทอดสายตาไปยังพระอาทิตย์ดวงโตที่ตอนนี้กำลังทอดตัวลงลับเหลี่ยมเขา ก่อนที่แสงสุดท้ายของวันจะหมดลงในที่สุด

ความมืดคืบคลานเข้ามาพร้อมๆ กับไอหมอกสีขาวจางๆ ที่แผ่ขยายไปทั่วอาณาบริเวณอย่างรวดเร็ว ธรินดาถอนหายใจเล็กน้อยที่ความงดงามของธรรมชาติยามเย็นเลือนหายไปอีกวัน ร่างบางลุกขึ้นแล้วเดินลัดเลาะมาตามถนนที่ทอดยาวตรงไปยังตัวบ้าน ขณะที่เท้าเล็กๆ เดินย่ำแบบเอื่อยๆ ไม่ได้เร่งรีบอะไรนั้น เสียงกระดิ่งของจักรยานที่ถูกใครบางคนปั่นมาจากทางจากด้านหลังก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มดุห้วนกระด้าง

“ไปไหนมา”  

“คุณปรัญช์!” เสียงหวานอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างบางสะดุ้งน้อยๆ แม้จะเห็นหน้าเจ้าของเสียงไม่ถนัดนักเพราะถูกความมืดบดบัง แต่เธอก็จำเรือนกายสูงตระหง่านที่นั่งอยู่บนอานจักรยานและน้ำเสียงเขาได้ถนัด... เขากลับมาตอนไหน ทำไมเธอถึงไม่เห็นรถของเขาจอดอยู่ที่โรงรถ

“ทำไมจะต้องตกใจขนาดนั้น ฉันเป็นยักษ์เป็นมารหรือไง” ปรัชญ์ตามขึ้นอย่างไม่พอใจอีก

“เล็กก็แค่ตกใจ”

“ตกใจอะไรนักหนา ไปทำความผิดอะไรมาหรือไง”

          อยากจะตอบไปว่าที่ตกใจนักหนาก็เพราะไม่คิดว่าจะเจอเขาหลังจากไม่ได้เจอกันหลายวัน และที่สำคัญไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่

          “เล็กไม่ได้ทำอะไรผิด แค่ออกมาตัดดอกไม้”

          “เธอมาค่ำๆ มืดๆ แบบนี้เป็นประจำเหรอ”

          “ค่ะเล็กชอบมาตัดดอกไม้ช่วงเย็น แล้วคุณปรัชญ์ล่ะคะไปไหนมา”

          “ไปไหนก็ได้มั้ง ที่นี่มันบ้านฉันนี่”

          คำตอบนั้นทำให้ความน้อยใจรุมเล่นงานคนที่อยู่ในฐานะ ผู้อาศัย อีกครั้ง ใช่...ที่นี่มันบ้านเขา เธอต่างหากที่เผลอลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง

          “เล็กขอโทษค่ะที่ถามอะไรโง่ๆ” หญิงสาวว่าประชดตัวเอง แต่ยิ่งโดนตอกย้ำจากคนปากร้าย

          “ใช่...เธอน่ะมันโง่ โง่ไปซะหมดทุกเรื่อง จนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร”

          “ค่ะ...งั้นเล็กขอตัว คุณปรัชญ์จะได้ไม่ต้องรำคาญคนโง่ๆ อย่างเล็ก”

          ธรินดาคร้านจะต่อปากต่อคำด้วย เพราะพูดไปก็มีแต่ตัวเธอเองที่เจ็บกับเจ็บ เพราะปรัชญ์ไม่เคยคิดจะถนอมน้ำใจเวลาที่คุยกันอยู่แล้ว

เท้าเล็กๆ กำลังจะออกเดินต่อ แต่ถูกเสียงห้วนดุขัดขึ้นเสียก่อน

“เดี๋ยวก่อนธรินดา”

 


บังเอิ๊ญ บังเอิญเนาะ เขาอยู่ของเขาดีๆ ก็ยังหนีคนชอบหาเรื่องไม่พ้น???

ฝากติดตาม ฝากเมนต์  ฝากแอดแฟนด้วยนะคะ 

ใครชอบแนวพระเอกใจร้ายปากร้าย เรื่องนี้นานาจัดให้เต็มค่ะ 

รักสุดหัวใจ

เทียนธีรา

สาวๆ ที่รักจ๋า

อีบุ๊ค รสรักหวานเอยมาแล้วน๊า

คลิ๊กเลยจ้า ความฟิน ความหื่น หวามหวาน รอสาวๆ อยู่จ้า

        แสดง 10 - 10
วันที่โพสต์ :  8 พ.ค. 2560 09:29    วันที่อัพเดท :   10 ส.ค. 2560 15:44    › จำนวนผู้เข้าชม 122400 คน
   › คะแนนโหวต 561 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :