นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง จอมโจรร้อนรัก e-book    by tichakorn
ชื่อตอน ตอนที่1-100%


 “มูนา! นี่เจ้ากล้าลบหลู่คำทำนายของแม่เฒ่างั้นหรือ”

“ลูกเปล่านะท่านพ่อ เพียงแต่ลูกไม่คิดว่าตัวลูกจะเป็นสาเหตุทำให้หมู่บ้านของเราเกิดอาเพศแปลกประหลาดเช่นทุกวันนี้ต่างหากเล่า อีกอย่างลูกว่าคนเราจะกำหนดให้เด็กเกิดมาเป็นชายหรือหญิงได้อย่างไรกัน” มูนาเอ่ยแก้ตัวเสียงอ่อน ดวงหน้าสวยคมเจื่อนลงอย่างสำนึกผิด

“แต่เจ้าก็รู้ก็เห็นว่าเด็กที่เกิดหลังจากเจ้ามีแต่เด็กผู้ชาย” ท่านโมฮัมถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มใจ ที่กล่อมอย่างไรบุตรสาวก็ยังไม่เห็นดีเห็นงามด้วยเสียที

“ลูกก็บอกท่านพ่อไปแล้วว่าเราเลือกเพศเกิดของเด็กไม่ได้ แล้วเหตุใดชาวบ้านถึงได้มากล่าวโทษแต่ข้าเล่า หากแม่เฒ่ายังอยู่ ข้าอยากถามแม่เฒ่าเหลือเกินว่ากำหนดให้ข้าเกิดมาทำไม หากเกิดมาแล้วจะทำให้ทุกคนในหมู่บ้านต้องเดือดร้อน” มูนาเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ รอนีย์ที่นั่งอยู่ไม่ไกลขยับเข้ามาลูบหลังอย่างปลอบโยน ไม่ต่างจากคนเป็นพ่อที่ก็สงสารบุตรสาวไม่น้อย

“คุณหนูอย่าร้องไห้เลยนะเจ้าคะ” พี่เลี้ยงสาวเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม รั้งตัวเด็กสาวแนบอก

“ข้าอยากตายไปเสียให้พ้นๆ จะได้ไม่ต้องถูกชาวบ้านประณามและคอยจ้องมองข้าด้วยสายตาเกลียดชัง ราวกับว่าข้าคือตัวน่ารังเกียจประจำหมู่บ้าน”

“มูนาลูกรักของพ่อ เจ้าอย่าได้พูดแบบนี้อีกนะลูกรัก ถึงแม้ใครๆ จะว่าเจ้าอย่างไร เจ้าก็เป็นลูกสาวที่น่ารักของพ่อเสมอ แล้วยังมีรอนีย์ การิด แล้วยังมีราชิดเพื่อนสนิทของเจ้าอีกที่รักเจ้ามากและพร้อมอยู่เคียงข้างเจ้า เจ้าอย่าน้อยใจไปกับพูดของชาวบ้านอีกเลยมูนา”

“ลูกเสียใจท่านพ่อ ที่ลูกพูดไม่คิด แต่ต่อไปลูกจะไม่พูดคำนี้ให้ท่านได้ยินอีกแล้ว เพราะข้าเป็นลูกสาวของท่านโมฮัมผู้เข้มแข็งแห่งหมู่บ้านคาเบียนเซีย ฉะนั้นข้าจึงต้องเข้มแข็งเหมือนท่าน ถึงแม้ร่างกายของข้าจะเป็นหญิงก็ตาม” มูนาผละจากอกของพี่เลี้ยงสาวหันมาเอ่ยกับบิดาทั้งน้ำตา

“พ่อดีใจที่เจ้าคิดได้เช่นนี้ เอาละ เจ้าไปพักผ่อนเถอะลูกรัก”

“ท่านก็เช่นกันท่านพ่อ ท่านก็ควรพักผ่อนเช่นเดียวกับลูก”

“เจ้านี่น้า ช่างยอกย้อนคำข้านัก แล้วเจ้าจะให้ข้าหลับตาลงได้อย่างไร ในเมื่อหมู่บ้านของเราไม่มีสาวบริสุทธิ์ส่งเข้าวัง” ท่านโมฮัมมิวายจะวกวนเข้าเรื่องเดิม มูนาถึงกับถอนใจเฮือก แต่ก็รู้ดีว่าตนไม่มีทางบ่ายเบี่ยงเรื่องนี้ได้อีกแล้ว

“ท่านพ่อเข้าไปพักผ่อนให้สบายใจเถิด แล้วก็เลิกกังวลเรื่องนั้นได้แล้วเจ้าค่ะ เพราะลูกยินดีเข้าวังด้วยความเต็มใจของลูก”

“มูนาลูกรัก นี่เจ้า...เจ้ายอมทำตามความต้องการของพ่อแล้วหรือ” คนเป็นพ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื้นตัน แม้จะมีความรู้สึกใจหายแทรกขึ้นมา นั่นเพราะหากบุตรสาวยอมถูกส่งตัวเข้าวัง ก็หมายความว่ามูนาต้องไปจากหมู่บ้าน ไปจากอกของท่าน

“ใช่ค่ะท่านพ่อ ลูกทนเห็นท่านต้องหนักใจเพราะเรื่องนี้ไม่ได้อีกแล้ว ท่านพ่อเข้าไปพักผ่อนนะเจ้าคะ” ริมฝีปากนุ่มสวยแย้มยิ้มทั้งที่ยังมีหยาดน้ำใสๆ ฉ่ำอยู่ในดวงตา

“ขอบใจเจ้ามากมูนาลูกรักของพ่อ แต่อันที่จริงพ่อไม่ได้อยากให้เจ้าไปเลย พ่อเป็นห่วงเจ้า” สิ้นคำน้ำเสียงเอื้ออาทร ฝ่ามือเหี่ยวย่นของผู้เป็นพ่อก็ยกขึ้นลูกศีรษะของบุตรสาวอย่างรักใคร่

“ท่านพ่ออย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ ลูกดูแลตัวเองได้  ส่วนท่าน...ท่านต้องดูแลตัวเองให้ดีนะเจ้าคะ แล้วลูกจะให้พี่รอนีย์อยู่ดูแลท่านพ่อ”

“ไม่ได้หรอกคุณหนู พี่อยากเดินทางไปส่งคุณหนูด้วยตัวเอง” รอนีย์พูดแทรกขึ้น สีหน้าเศร้าสร้อย ด้วยอดใจหายไม่ได้ เมื่อเด็กสาวที่เลี้ยงมากับมือจนเติบใหญ่จะจากไป แล้วก็ไม่รู้ว่าจะมีวันใดจะได้กลับมาพบกันอีก ดูอย่างคุณหนูมีนาพี่สาวของคุณหนูมูนานั่นประไร นับตั้งแต่ถูกส่งตัวเข้าไปในวังเกือบจะหกปีอยู่แล้วยังไม่เคยพบกันเลย

“อย่าเลยพี่รอนีย์ ข้าไม่อยากให้ท่านต้องลำบากในการเดินทาง พี่ก็รู้มิใช่หรือว่ากว่าเราจะเดินทางไปถึงวังต้องเดินทางร่วมเดือน แล้วไหนท่านจะต้องเดินทางกลับมาที่หมู่บ้านของเราอีก ข้าเป็นห่วงท่านพ่อ ข้าไม่อยากทิ้งให้ท่านพ่ออยู่ตามลำพัง พี่รอนีย์อยู่ดูแลท่านพ่อแทนข้าเถอะ”  มูนาออดอ้อนเสียงหวาน ยื่นมือไปกุมมือพี่เลี้ยงสาว พร้อมส่งสายตาเว้าวอนขอร้อง

“ก็ได้เจ้าค่ะคุณหนู พี่รอนีย์จะทำตามที่คุณหนูขอร้อง ว่าแต่คุณหนูต้องระวังตัวดีๆ นะเจ้าคะ เพราะการเดินทางอาจพบเจอพวกโจรทะเลทราย พี่ละเป็นห่วงจริงๆ” รอนีย์เอ่ยด้วยสีหน้าวิตก ใจก็หวาดกลัวไปสารพัด แล้วหากตนได้ร่วมเดินทางไปส่งคุณหนูด้วยก็คงจะดีกว่า

“โธ่พี่รอนีย์ ท่านอย่าห่วงข้านักเลย ท่านก็รู้ว่าข้ามีวิชาป้องกันตัว ข้ารับรองว่าจะไม่ให้ผู้ใดมาทำร้ายข้าได้หรอก”

“รอนีย์ เจ้าอย่าพูดเป็นลางไม่ดีเลย ข้ายิ่งเป็นห่วงลูกข้าอยู่ด้วย” โมฮัมพูดขัดขึ้นหลังนั่งฟังพี่เลี้ยงและบุตรสาวพูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง รอนีย์เร่งกล่าวขออภัยท่านโมฮัม แต่ถึงอย่างนั้นใจของตนก็ยังอดเป็นห่วงการเดินทางของคุณหนูมูนาไม่เลิก เพราะใครๆ ต่างก็รู้ว่าการเดินทางรอนแรมอยู่กลางทะเลทรายมีแต่อันตราย

“ข้าสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดี ท่านพ่อเข้าไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ” ท่านโมฮัมพยักหน้ารับ และลุกขึ้นจากที่นั่งที่ปูพรมด้วยขนสัตว์หนานุ่ม จากนั้นก็เดินเข้าห้องพัก ส่วนมูนาและพี่เลี้ยงสาวก็เดินกลับห้องพักเช่นกัน

 

 

 “เฮ้อ! ข้าจะทำอย่างไรดี พี่รอนีย์ ข้าไม่อยากถูกส่งตัวเข้าวัง” เมื่อเดินเข้ามาอยู่ในห้องพักและทิ้งตัวนั่งบนเตียงเรียบร้อยเสียงหวานก็บ่นอุบ ทำเอาพี่เลี้ยงสาวถึงกับงงไม่น้อย ทั้งที่ก่อนหน้าคุณหนูคนสวยของนางเพิ่งจะรับปากท่านโมฮัมไปว่ายินดีถูกส่งตัวเข้าวัง

“เหตุใดคุณหนูถึงได้พูดเช่นนั้นล่ะเจ้าคะ” รอนีย์เอ่ยถามด้วยความสงสัย เดินไปนั่งบนพื้นพรมชั้นดีใกล้กับคนที่ตนนึกห่วง และยิ่งห่วงมากขึ้นเมื่อรู้ว่ามีเวลาอีกเพียงสามวันที่จะได้อยู่ดูแลกัน

“ก็ข้าไม่อยากเข้าไปอยู่ในวัง แล้วที่ข้ารับปากท่านพ่อไป ก็เพราะข้าไม่อยากให้ท่านกลุ้มใจเพราะเรื่องนี้ แต่พอมาคิดๆ ดู ข้าก็ไม่อยากจากท่านพ่อไปไหน แล้วในวังหลวงนั้นจะมีอะไรให้ข้าเล่นข้าทำบ้างล่ะ” มูนาบอกด้วยเสียงเศร้าสร้อย

“แต่คุณหนูก็รับปากท่านโมฮัมไปแล้ว คุณหนูจะมาผิดสัญญาหรือเจ้าคะ พี่ว่าไม่ดีแน่ หากคุณหนูจะพูดกลับไปกลับมาเช่นนี้ หาไม่ หากท่านโมฮัมรู้เรื่องเข้า ท่านจะพานล้มป่วยเอาได้นะเจ้าคะ” รอนีย์เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี นางวางมือลงบนมือนุ่มของคุณหนูแล้วตบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

“แต่ข้าลำบากใจนี่นาพี่รอนีย์ ข้าไม่อยากไป ไม่อยากไปเลยจริงๆ” มูนาโอดครวญหน้าเศร้า

“แต่ถึงอย่างไรคุณหนูก็ต้องไปนะเจ้าคะ เพราะในหมู่บ้านของเราไม่เหลือสาวพรหมจรรย์อีกแล้ว นอกจากคุณหนูแต่พี่ว่าการที่คุณหนูได้เข้าไปอยู่ในวังก็ดีนะเจ้าคะ วันๆ ไม่ต้องทำอะไร ตื่นมาก็แต่งตัวสวยๆ รออยู่ในห้อง”

“ฮึ! แต่งตัวสวยเพื่อรอให้องค์รัชทายาทเรียกเข้าไปปรนนิบัติอย่างนั้นน่ะหรือพี่รอนีย์ ข้าละเกลียดนัก เหตุใดข้าถึงไม่เกิดมาเป็นชายมียศมีศักดิ์บ้างนะ ข้าจะเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์นี่เสีย” มูนาตอบกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

“โธ่ คุณหนูจะบ่นไปเพื่ออะไรล่ะเจ้าคะ ในเมื่อประเพณีแบบนี้ก็มานานแล้ว ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้หรอกเจ้าค่ะ แล้วในประเทศของเราคุณหนูก็รู้ดีว่าผู้ชายมีสิทธิ์ที่จะมีภรรยาได้ถึงสี่คน แล้วเหตุใดคุณหนูต้องคิดมากด้วยล่ะเจ้าคะ” รอนีย์ส่ายหน้าเบาๆ กับความดื้อรั้นของหญิงสาว ที่แม้ตนจะพร่ำบอกพร่ำสอนถึงขนบธรรมเนียมประเพณีให้ฟังหลายครั้งหลายหน แต่คุณหนูมูนาก็หาได้เชื่อฟัง ซ้ำยังเถียงชนิดไม่ยอมฟังใครอีกด้วย

“หากข้าจะแต่งงาน สามีของข้าต้องมีข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น ข้าไม่ยอมเป็นเมียหนึ่ง เมียสอง เมียสาม หรือเมียสี่ของใครเป็นแน่แท้ แล้วหากข้าเลือกไม่ได้ ข้าจะตายให้ดู!” มูนาประกาศกร้าว ดวงตาคมสวยแน่วแน่มั่นคง แต่กลับทำให้พี่เลี้ยงสาวแทบจะเป็นลมล้มไปต่อหน้าต่อตา

“คุณหนู!” รอนีย์ยกมือทาบอก สีหน้าตระหนกตกใจจนหน้าซีดเผือด

“พี่รอนีย์ ข้าขอโทษ ที่พูดให้ท่านตกใจมากขนาดนี้ จริงๆ แล้วข้าก็พูดไปเช่นนั้นเอง ข้าไม่ได้คิดทำจริงๆ หรอก เพราะถึงอย่างไรข้าก็ต้องเข้าไปอยู่ในวังอยู่แล้ว ข้าคงไม่มีสิทธิ์ได้เลือกสามีหรอก พี่รอนีย์อย่าโกรธข้าเลย” มูนากล่าวขอโทษพี่เลี้ยงสาวแล้วโผเข้ากอด น้ำตาซึม อดน้อยใจในโชคชะตาไม่ได้ ที่เกิดมาก็มีแต่คนเฝ้ามองด้วยความเกลียดชัง พอเริ่มโตเป็นสาวก็ถูกส่งตัวเข้าไปเพื่อไปปรนนิบัติรับใช้องค์รัชทายาท ทั้งที่ภายในวังก็มีสาวงามมากมาย แต่เหตุใดองค์รัชทายาททั้งสองพระองค์ขององค์ฟาตินถึงยังไม่พอพระทัยกันเสียที

“พี่ไม่ได้โกรธคุณหนูหรอกเจ้าค่ะ แต่พี่ไม่อยากให้คุณหนูพูดหรือคิดเช่นนี้อีก โดยเฉพาะต่อหน้าท่านโมฮัม หากท่านรู้ ท่านคงไม่สบายใจ พี่ว่าเวลานี้คุณหนูเข้านอนเถอะเจ้าค่ะ พักผ่อนให้มากๆ หน้าตาจะได้สดใสนะเจ้าคะ” รอนีย์ยิ้มเอ็นดู

“พี่รอนีย์ก็กลับไปพักผ่อนเช่นกันเถิด ข้าขอนั่งมองดวงจันทร์สักครู่ก่อนเถอะ เพราะข้าคงไม่มีโอกาสได้มานั่งมองดวงจันทร์จากห้องพักของข้าอีกแล้ว” ดวงตาคมสวยหมองหม่น ไม่ต่างจากน้ำเสียงที่ฟังดูเศร้าสร้อยสะเทือนใจคนฟัง

“ถ้าเช่นนั้นคุณหนูก็อย่านั่งมองจนดึกดื่นนะเจ้าคะ” กล่าวจบ รอนีย์ก็เดินออกจากที่พักของมูนาไป นางยกมือกรีดน้ำตาที่เอ่อคลอออกจากหางตา ก่อนจะเหลียวมองหญิงสาวที่นั่งมองดวงจันทร์ด้วยความรู้สึกสงสารและเห็นใจแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะนี่อาจเป็นชะตากรรมของมูนา เด็กสาวที่เกิดมาพร้อมคำทำนายของแม่เฒ่า

        แสดง 3 - 3
นิยายเรื่อง จอมโจรร้อนรัก e-book by tichakorn
วันที่โพสต์ :  5 มิ.ย. 2560 09:28    วันที่อัพเดท :   29 ก.ค. 2560 09:40    › จำนวนผู้เข้าชม 5916 คน
   › คะแนนโหวต 219 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :