นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง เมียเก็บพรหมจรรย์ (by ดอกโบตั๋นสีขาว) NC 25+    by funny_angel
ชื่อตอน ตอนที่ 1 ตระกูลผู้ดีเก่า part 2 จบตอน



  E-book มาแล้วค่ะ (พร้อมโหลดที่ Meb)

วิธีการโหลดตามข้างล่างเลยจ้า


คลิก!!! Get it now

ดอกโบตั๋นสีขาว
“เราอยู่ด้วยกันไม่ได้จริงเหรอคะ” เธอถามเสียงสะอื้นเหมือนใกล้จะขาดใจ อยากให้เรื่องนี้คือเรื่องโกหกที่จิรายุทธแต่งเรื่องขึ้นมามากกว่า “ถ้าเธอยอมเอ...



มาต่อแล้วค่ะ

แวะเข้ามาอ่านแล้ว ฝากคอมเม้นท์

กดโหวต แอดFav กดแชร์กันบ้างน๊าาาาา


ติดตามงานนิยาย

สั่งซื้อหนังสือทำมือเรื่องอื่นๆ ทางแฟนเพจ

(คลิกที่รูปข้างล่าง)

#

 

**ผลงานนิยายเรื่องอื่นๆ**

https://goo.gl/et0Lxc


 

สั่งซื้อหนังสือทำมือเรื่องอื่นๆทางแฟนเพจ


หนังสือทำมือพร้อมส่ง

http://bit.ly/2uOzOw3

 

พลอยน้ำเพชร’ เป็นหญิงสาวอายุยี่สิบปี เพิ่งเข้ามาเรียนใน กรุงเทพฯ เป็นครั้งแรก ตอนนี้เธอเรียนอยู่ชั้นปีสามและเป็นนักศึกษาทุนเรียนดีของมหาวิทยาลัยชื่อเสียงปานกลางแห่งหนึ่ง ดังนั้นทุกเทอมเธอจำเป็นต้องรักษาเกรดเฉลี่ยและผลการเรียนให้คงที่ เพื่อไม่ให้ต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไม่อย่างนั้นจะถูกตัดสิทธิ์  

หลังจาก ‘จันทร์สุดา’ ผู้เป็นมารดาเสียชีวิตไป คุณหญิงวราภาก็มีบุญคุณส่งเสียเธอมาตั้งแต่อยู่ชั้นประถม เธอต้องตั้งใจเรียนเพราะไม่อยากให้ผู้อุปการะมาเดือดร้อนไปด้วย ค่าเทอมระดับปริญญาตรีนั้นแพงกว่าสมัยก่อนมาก ถ้าเธอพอมีกำลังก็อยากหาทางช่วยเหลือตัวเองได้บ้างเพื่อจะได้แบ่งเบาภาระคนอื่น

พลอยน้ำเพชรเคยเป็นเด็กกำพร้าลูกชาวนาที่ต่างจังหวัด และเคยอาศัยอยู่บ้านเช่าของผู้ใหญ่บ้านในอำเภอเล็กๆ แห่งหนึ่งกับมารดาแค่สองคน ส่วนบิดาของเธอนั้นแม่ไม่เคยพูดถึงเลย บางครั้งถ้าเธอถาม ท่านก็จะเปลี่ยนเรื่องพูดถึง และด้วยความที่ยังเป็นเด็กพอโดนเบี่ยงเบนความสนใจก็จะลืมทุกครั้ง

แต่วันหนึ่งก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่สุดในชีวิต เมื่อมารดาเสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุเพราะถูกรถไถนาทับ จนเกิดมรสุมลูกแรกผ่านเข้ามาทำให้เธอร้องไห้แทบขาดใจ ตอนนั้นเด็กวัยแปดขวบไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะอยู่ด้วยตัวเอง เธอไม่คิดว่าเรื่องร้ายๆ มรสุมต่างๆ จะพัดเข้ามาในชีวิตอย่างกับในละคร เพราะทางผู้ใหญ่บ้านที่ให้เช่าบ้านอยู่ เขาก็ไม่มีความต้องการที่จะเลี้ยงดูอุปการะเธอต่อ เนื่องจากลูกหลานเขาเองก็เยอะมากไม่ต่างกัน จากเด็กประถมที่เคยมีมารดาดูแลก็ต้องเตรียมตัวถูกส่งไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

พลอยน้ำเพชรคิดว่าความเลวร้ายที่เกิดในชีวิตจะหมดไป แต่หลังจากนั้นเพียงเดือนเดียว เธอก็ถูกรถชนจนเกือบเดินไม่ได้ ทำให้เธออยากตายตามแม่ไปวันละหลายรอบ

แต่ในความเศร้าจากเรื่องร้ายๆ ก็ยังมีเรื่องดีให้พอชื่นใจบ้าง เมื่อมหาเศรษฐีใจบุญจากกรุงเทพฯ มาขอรับอุปการะเลี้ยงดูเธอ ทำให้ตั้งแต่วันนั้นมา เธอก็มาอาศัยและเรียนอยู่ที่โรงเรียนประจำหญิงล้วนคนเดียวที่ตัวอำเภอ โดยมีคุณหญิงวราภาคอยส่งเสียเงินให้

แต่พลอยน้ำเพชรมีโอกาสได้เจอหน้าหล่อนแค่ไม่กี่ครั้ง เพราะทุกเดือนคุณหญิงจะให้คุณลุงชาติชายคนขับรถนำเงินมาให้เธอแทน แต่พอหญิงสาวเริ่มใช้ธนาคารเป็น เธอก็ไม่ค่อยได้พบเจอคนจากทางนั้นอีกเลย

บางครั้งเธอเคยเสียใจที่ไม่มีใครพาไปอยู่ด้วยที่กรุงเทพฯ ทำให้เธอตั้งใจจะเข้ามาเรียนต่อที่นี้ให้ได้ เพราะนอกจากอยากตอบแทนบุญคุณของคุณหญิง เธอก็ยังอยากเจอพี่ชายแสนดีคนหนึ่งที่เคยดูแลเธอในช่วงที่บาดเจ็บ จนเมื่อเดือนที่แล้ววราภาโทร.มาถามสารทุกข์สุกดิบกับหญิงสาว ก่อนชักชวนให้มาช่วยงานที่บ้านเพื่อหารายได้พิเศษ

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน บรรดาแขกเหรื่อเริ่มทยอยกลับ เพราะเจ้าภาพเข้าบ้านแล้ว แต่วราภาก็ยังเปิดโอกาสให้หลายคนสนุกสนานกันให้เต็มที่เพราะมีอาหารเหลือเฟือ โดยมีบอดี้การ์ดคอยรักษาความปลอดภัยให้จนกว่าจะเลิกงาน

พลอยน้ำเพชรกำลังดูแลความเรียบร้อยอยู่ในครัวคนเดียว เพราะคนรับใช้คนอื่น รวมถึงพนักงานที่จ้างมาจากโรงแรมของลูกชายคุณหญิงออกไปสังสรรค์กันตามที่เจ้าภาพอนุญาต เธอยืนทำความสะอาดห้องครัวเงียบๆ แต่อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ จนมันเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

        “ยะ...อย่านะคะ...ไม่เอาอย่าทำแบบนี้สิอ๊ะ!”  

เสียงหวานร้องครวญคราง ดังออกมาจากบริเวณพุ่มไม้นอกบ้าน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากด้านหลังครัวเท่าไร และตรงนี้ก็ค่อนข้างเงียบไร้ผู้คน เพราะส่วนใหญ่แขกและคนอื่นๆ ไปนั่งฟังเพลงจากวงดนตรีสดที่จ้างมาบรรเลงให้ตรงหน้าบ้านมากกว่า

        “อย่าร้องเสียงดังไปน่า...ขอผมเถอะ...

เสียงห้าวปนกระเส่าครวญคราง หัวเราะครึกครื้นราวกับเจอเรื่องสนุก แต่มันก็แฝงความทรมานบางอย่างราวกับสุขสมรัญจวนเหมือนกับทนอะไรต่อไปไม่ไหมแล้ว

        “ตรงนี้จริงๆ เหรอคะ

        “ไม่มีใครมาสนใจเราหรอกน่า ให้ผมเถอะ วันนี้ผมเจอแต่เรื่องเครียดๆ

        “แหม...กิ๊บก็อายเหมือนกัน ยังมีคนอยู่ในงานนะคะ

ถอดเถอะนะ มันอึดอัดอยากเข้าไปจะแย่” ชายหนุ่มเริ่มขึ้นเสียง

        “คนทะลึ่ง เดี๋ยวมีใครได้ยินหรอก ขึ้นไปข้างบนไม่ได้เหรอ

        “ไม่รอแล้ว อ่า....ผมจะตายอยู่แล้ว

        พลอยน้ำเพชรยืนตัวแข็งด้วยสีหน้าซีดเผือดตกใจ พลางทำผ้าเช็ดโต๊ะหลุดจากมือ เลือดในกายสาวเย็นเฉียบเมื่อได้ยินเสียงประหลาดลอยมา มันโหยหวนทรมานครวญครางจนทำเอาเธอขนลุกชันด้วยความกลัว เพราะตอนนี้ดึกมากแล้วไม่เข้าใจว่าจะมีใครมาทำอะไรแปลกๆ กันในที่ลับตาคนแบบนี้ แต่อีกใจเธอก็สะดุ้งวาบเมื่อฉุกคิดได้ว่าอาจเป็นคนร้ายหรือโจร ในเมื่อบ้านเปิดให้บุคคลภายนอกเข้ามาร่วมสังสรรค์ อาจมีคนประสงค์ร้ายเข้ามาทำร้ายแขกในงาน

        หญิงสาวพยายามรวบรวมสติ ขจัดความหวาดกลัวทิ้งไป ก่อนเดินไปหยิบด้ามไม้กวาดมาถือเอาไว้ในมือแน่น เพราะเธอยังใจไม่กล้าพอที่จะหยิบมีดทำร้ายใคร แล้วค่อยๆ เดินย่องไปยังต้นเสียงที่ไม่อาจเดาได้ว่าคือคน หรือสิ่งไม่มีชีวิตที่เธอนึกกลัวในตอนแรก

        ร่างอรชรเดินเข้าไป จนเริ่มเข้าใกล้เสียงที่เปล่งแหบครวญครางดังกว่าเดิม ลำคอเธอแห้งผากด้วยความหวาดหวั่น มือบางจับไม้กวาดในมืออย่างเตรียมพร้อม เพราะแน่ใจว่าเป็นคนและมีมากกว่าหนึ่งคน เนื่องจากเห็นเงาหลบอยู่ที่หลังพุ่มไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่  

        กรี๊ดอย่านะ ปล่อยเถอะค่ะ

เสียงหวานกรีดร้องของบางคน ทำเอาพลอยน้ำเพชรตกใจจนเกือบเสียหลักสะดุดล้ม เธอพยายามย่ำเท้าลงบนพื้นหญ้าให้เงียบเชียบที่สุดเพราะกลัวว่าคนตรงนั้นจะได้ยิน

เมื่อเข้าไปใกล้จนเห็นร่างใหญ่ ที่กำลังนั่งคร่อมอยู่บนร่างผู้หญิงนางหนึ่ง ทำเอาเธอเกือบจะเป็นลม เพราะมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ และคอขาดบาดตายกว่าที่คิดไว้มาก แม้ความมืดตรงนี้จะทำให้เธอไม่เห็นหน้าของทั้งคู่ชัดเจนนัก แต่ก็รู้ว่าหล่อนกำลังถูกรังแก

ถึงพลอยน้ำเพชรจะขี้กลัว แต่เธอต้องช่วยผู้หญิงคนนั้นจากผู้ชายอันตรายให้ได้ วันเกิดของคุณหญิงวราภาเธอจะไม่ยอมให้มีใครมาถูกทำร้ายในงานนี้

        หยุดนะโจรชั่ว ปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้

พลอยน้ำเพชรตะโกนร้องเสียงดัง เพื่อเรียกขวัญกำลังใจตัวเองอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต ก่อนพุ่งเข้าไปพร้อมด้ามไม้กวาดแล้วฟาดบนตัวโจรห้าร้อยเต็มแรง พอตีไปโดนหนึ่งทีก็ตีต่อรัวๆ ตั้งใจให้มันสลบคาที่

        อะไรวะเนี่ย!”  จิรายุทธร้องด้วยความเจ็บปวดจนหลังแทบยอก เมื่อถูกตีด้วยอะไรแข็งๆ  

ไอ้สารเลวตัวไหนกล้ามาทำแบบนี้ เดี๋ยวมึงเจอกูแน่!...โอ๊ย!...” เสียงห้าวคำรามลั่น แต่ไม่ทันได้จัดการอย่างที่ตั้งใจก็ต้องร้องลั่นด้วยความเจ็บแทน เพราะพอเขาหันไปก็ถูกด้ามไม้กวาดตีใส่อีกครั้งตรงศีรษะ ทำให้เลือดเหนียวข้นไหลซึมออกมาตามขมับ

มือใหญ่ยกขึ้นลูบศีรษะตัวเองที่ระบมก็ตกใจมาก ทั้งโกรธทั้งมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว แถมยังเกิดขึ้นในบริเวณบ้านตัวเองที่มีระบบรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยม   

        กรี๊ดนี่มันเรื่องอะไรกันคะ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าที่รัก

กัลยา’ รีบสวมเสื้อผ้าหลุดลุ่ยให้เข้าที่ ก่อนถลาเข้าไปดู      ชายหนุ่มเพื่อขวางคนบ้าที่อยู่ๆ ก็โผล่มาขัดจังหวะการเข้าได้เข้าเข็มของเธอกับเขา ทำเอาพลอยน้ำเพชรที่กำลังจับด้ามไม้กวาดค้างอยู่รีบปล่อยทิ้งลงพื้นด้วยความงุนงง เมื่อหลายสิ่งชักจะไม่ใช่อย่างที่คิดเอาไว้ ภาพของหญิงสาวที่กรีดร้องในตอนแรกจนเธอนึกว่าถูกทำร้ายกำลังเข้าไปช่วยประคองชายหนุ่มในคราบโจรด้วยความเป็นห่วง                 

ชายหนุ่มพยายามเพ่งมองร่างเล็กในเงามืดด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่าคนที่ทำร้ายเขาจะเป็นผู้หญิง เขาลองทบทวนว่าตัวเองไปหักอกสาวๆ ที่ไหนจนถึงขั้นโกรธแค้นบุกมาอาละวาดแบบนี้ แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก เพราะส่วนใหญ่ผู้หญิงที่เลิกรากับเขาไป มักจะจบกันด้วยดีเสมอ

เธอเป็นใครทำไมถึงมาทำร้ายฉัน!”

 จิรายุทธถามเสียงเข้มอย่างเอาเรื่องใส่ผู้หญิงบ้าที่ยืนทำหน้าอึ้งในเงามืด แสงจากในงานและแสงเงาจันทร์ก็พอทำให้เห็นกันและกัน บ้าง เขาดูจากการแต่งกาย เธอคงไม่ใช่แขกไฮโซหรือผู้ดีที่มางานนี้

        “เอ่อ...หนู...คือหนูได้ยินเสียงคนร้อง...ก็เลยมาช่วยค่ะ”  

พลอยน้ำเพชรตอบเสียงตะกุกตะกักด้วยความรู้สึกผิด แต่ที่น่ากลัวคือเรื่องนี้อาจหลุดไปถึงหูคุณหญิงวราภาว่าเธอทำร้ายแขกในงาน

        มาช่วยใคร?” ชายหนุ่มถามด้วยความโมโหไม่เปลี่ยน พลางขยับตัวลุกโดยมีกัลยาช่วยประคอง

        “ช่วยพี่ผู้หญิงคนนี้ไงคะ หนูนึกว่า...เอ่อ...พี่เขาจะถูกทำร้าย...ก็เลย...” หญิงสาวบอกแก้ตัวเสียงติดขัด รู้สึกอับอายกับการกระทำแสนเสร่อของตัวเองที่ไม่เข้าท่า  

เมื่อเห็นอากัปกิริยาของทั้งคู่ กับความสัมพันธ์ทางกายที่ดูแล้วเดาได้ว่าน่าจะเป็นแฟนกัน ถึงเธอจะไม่ค่อยประสีประสากับทางโลกแต่เมื่อกี้พวกเขาคงกำลังพลอดรักกันอยู่ แล้วเธอดันเข้ามาขัดจังหวะ

หนูขอโทษค่ะ

มาช่วยฉันเนี่ยนะ โง่จริงๆ ฉันเป็นแฟนเขาต่างหาก” กัลยาว่าเสียงแหวด้วยความโกรธจัด ก่อนหันไปถามชายหนุ่มที่ยืนทำหน้าดุอยู่ๆ ข้างๆ ใครคะเนี่ย คนใช้บ้านนี้เหรอ บอกให้คุณหญิงไล่ออกเลยดีไหมคะ

อย่านะคะหนูไม่ได้ตั้งใจ ตอนแรกนึกว่าโจรเข้าบ้าน แต่พอเดินไปดูก็นึกว่าผู้ชายคนนี้ทำร้ายผู้หญิง หนูไม่คิดว่าพี่จะทำอะไรกันในที่มืดๆ แบบนี้ พลอยน้ำเพชรรีบละล่ำละลักบอกเพราะกลัวเป็นเรื่องใหญ่

เอ๊ะเธอว่าฉันเหรอ!” กัลยาชักสีหน้าพลางจะพุ่งตัวเข้าไปเอาเรื่อง แต่ชายหนุ่มคว้าแขนห้ามไว้ก่อน

ใจเย็นก่อนกิ๊บ ป่านนี้คนในบ้านน่าจะขึ้นนอนกันหมดแล้ว

จิรายุทธเอ่ยปราม เพราะเขาไม่อยากให้เรื่องของเขากับกัลยาต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่ อีกอย่างเขาไม่อยากจะวุ่นวายกับมารดาตอนนี้ เขาหลบหน้าท่านมาได้สามเดือนแล้วจนต้องไปนอนที่โรงแรมตัวเอง เพราะเจอหน้ากันทีไร แม่ก็พยายามยัดเหยียดลูกสาวตระกูลดังให้เขาตลอด

ยังไงกิ๊บก็ไม่ยอมหรอก เด็กนี่ทำร้ายคุณนะคะ

กัลยาเขย่าแขนเขาอย่างไม่ค่อยพอใจ

เดี๋ยวกิ๊บไปรอผมที่รถนะ ผมจะจัดการเอง

เขาหันไปบอกอีกฝ่ายเพื่อให้ใจเย็น เพราะไม่อยากให้เรื่องนี้รู้ไปถึงหูมารดาว่าเขามาแอบทำอะไรไว้บ้างในงานวันเกิด ขืนฟ้องไปก็ไม่ได้ทำให้เรื่องมันดีขึ้นมา ยิ่งคุณหญิงวราภาเคยออกตัวว่าไม่ชอบ

กัลยาเป็นทุนเดิม ทั้งยังยื่นคำขาดให้เขาเลิกคบกับเธอ

แต่ตอนนี้เขายังไม่เบื่อ และยังไม่คิดอยากเลิกยุ่งกับกัลยา ที่สำคัญหญิงสาวคือตัวขัดขวางชั้นดี ที่คอยช่วยกันท่ามารดาและผู้หญิงน่าเบื่อพวกนั้นให้เขา

ก็ได้ค่ะ กิ๊บก็อยากรู้ว่าคุณจะจัดการยังไง

กัลยาบอกเสียงแหวขึ้นจมูก พลางตวัดตาเขียวปัดใส่พลอยน้ำเพชรที่ ยืนรับชะตากรรมตัวสั่น ก่อนร่างบางจะเดินกระแทกเท้าจากไป

+----------+

 




 ติดตามงานนิยาย

สั่งซื้อหนังสือทำมือเรื่องอื่นๆ ทางแฟนเพจ

(คลิกที่รูปข้างล่าง)

#

https://goo.gl/u9lbHy


สั่งซื้อหนังสือทำมือเรื่องอื่นๆทางแฟนเพจ

 

 

**ผลงานนิยายเรื่องอื่นๆ**

https://goo.gl/et0Lxc


        แสดง 2 - 2
วันที่โพสต์ :  31 ก.ค. 2560 20:30    วันที่อัพเดท :   20 ม.ค. 2561 04:50    › จำนวนผู้เข้าชม 29597 คน
   › คะแนนโหวต 497 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :