นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง เมียเก็บพรหมจรรย์ (by ดอกโบตั๋นสีขาว) NC 25+    by funny_angel
ชื่อตอน ตอนที่ 3 ผิดหวัง Part 1



**ผลงานนิยายเรื่องอื่นๆ**

https://goo.gl/et0Lxc


สั่งซื้อหนังสือทำมือเรื่องอื่นๆทางแฟนเพจ



ชวนเล่มเกมอ่านกติกาข้างล่าง


E-book มาแล้วค่ะ (พร้อมโหลดที่ Meb)

คลิก!!! Get it now

ดอกโบตั๋นสีขาว
“เราอยู่ด้วยกันไม่ได้จริงเหรอคะ” เธอถามเสียงสะอื้นเหมือนใกล้จะขาดใจ อยากให้เรื่องนี้คือเรื่องโกหกที่จิรายุทธแต่งเรื่องขึ้นมามากกว่า “ถ้าเธอยอมเอ...



มาต่อแล้วค่ะ

แวะเข้ามาอ่านแล้ว ฝากคอมเม้นท์

กดโหวต แอดFav กดแชร์กันบ้างน๊าาาาา


หนังสือทำมือพร้อมส่ง

http://bit.ly/2uOzOw3

SETทำมือราคาพิเศษ3เรื่อง (ลด15%)



ตอนที่ 3

ผิดหวัง

 

หลังจากชายหนุ่มจากไป พลอยน้ำเพชรถึงกับทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความหมดแรง พลางคุดคู้ลำตัวเข้าหากันแล้วกอดเข่าตัวเองแน่น ปล่อยเสียงสะอื้นร้องไห้โฮออกมาแบบทนไม่ไหวอีกต่อไป

ความหวาดกลัวคนใจร้ายจากเรื่องเมื่อกี้ ทำให้เธอต้องปล่อยความเสียใจออกมา เพราะนึกว่าจะทำเรื่องเดือดร้อนรบกวนคุณหญิงท่านเสียแล้ว

        ตั้งแต่เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ มีหลายเรื่องที่พลิกผันชีวิตเธอ ไม่ว่าจะเรื่องเพื่อน สังคมที่อยู่ที่อันตรายกว่าเดิมและผู้คนต่างกับชาวนาชาวไร่ซื่อๆ แบบที่เธอเคยอาศัยอยู่มาตั้งแต่เด็ก  

หญิงสาวยังจำได้ดีตอนเดือนแรกที่มาอยู่ เธอเคยจำทางกลับที่พักไม่ค่อยได้ หลังแยกย้ายกับเพื่อนในมหาลัยเพื่อกลับหอพักซึ่งเป็นเวลาดึกมากแล้ว เธอเกือบโดนคนโรคจิตฉุดไปทำมิดีมิร้ายและขโมยกระเป๋าไป แต่โชคดีมีคุณยายขายของอยู่แถวนั้นมาช่วยเธอเอาไว้ทัน นางมีน้ำใจให้เธอพักค้างคืนด้วย เพราะเป็นเวลาดึกมากแล้วเธอจึงไม่กล้าติดต่อใคร

        พอเข้าปีที่สาม คุณหญิงวราภาได้ติดต่อมาให้ช่วยงาน เธอจึงตอบรับอย่างไม่ลังเล เพราะนอกจากอยากตอบแทนพระคุณของท่านตามความต้องการของตัวเอง ก็ยังอุ่นใจกว่าที่มีผู้ใหญ่คอยให้คำปรึกษา เพราะในชีวิตเธอตอนนี้ ก็มีเพียงท่านที่คอยดูแลเหมือนญาติผู้ใหญ่  

ในบ้านหลังนี้นอกจากนวลตองที่ให้ความสนิทสนมกับเธอ ก็ยังมีคุณลุงชาติชายคนขับรถอีกคน ที่เคยแวะไปหาเธอแทนคุณหญิง วราภาอยู่บ่อยๆ บางครั้งเขาก็พาเธอไปเที่ยว จนเธอรู้สึกเหมือนเขาเป็นญาติผู้ใหญ่อีกคน

        อ้าว!...ยัยพลอยมานั่งร้องไห้ทำไม” 

นวลตองร้องถามตกใจสีหน้าแตกตื่น ก่อนรีบเดินแกมวิ่งเข้ามาหาร่างบางที่นั่งพิงตู้เก็บจานอยู่ในครัว เธอไม่คิดว่าจะเห็นสาวใช้รุ่นน้องที่น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนน้องสาวคนหนึ่งในสภาพแบบนี้ได้ 

        พลอยรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อยค่ะ

พลอยน้ำเพชรพยายามฝืนยิ้มทั้งน้ำตา พลางยกมือปาดน้ำตาลวกๆ ที่แก้ม ทั้งที่ไม่อยากให้นวลตองต้องมาเห็นแบบนี้ เพราะจะทำให้อีกฝ่ายกังวลไปด้วย แต่ความหวาดหวั่นจากเรื่องเมื่อสักครู่มันทำให้เธอยังตื่นตระหนกไม่หาย แต่เธอก็ยังไม่กล้าเล่าให้นวลตองฟังอยู่ดี

        เป็นอะไรไปบอกพี่มาเถอะ อย่าปิดเชียวบังนะ” สาวใหญ่ใจดีคาดคั้นเสียงดุ ทำเอาพลอยน้ำเพชรตัวหงอ  

        เอ่อ...พลอย...แค่...” 

เธออึกอัก พลางขบริมฝีปากไปมาอย่างคิดไม่ตก ดวงตากลมโตแดงก่ำไปด้วยน้ำตามีแววว้าวุ่นใจ ทำให้นวลตองลอบมองความผิดปกติของอีกฝ่าย แล้วพอมองดีๆ ใจหายวาบไปถึงตาตุ่ม เพราะผมยุ่งๆ ปากบวมเจ่อ กับตาแดงก่ำชุ่มไปด้วยน้ำตา ไหนจะเสื้อผ้ายับเหมือนกับโดนสุนัขรุมฟัดนั่นอีก 

เฮ้ยใครทำอะไรแกหรือเปล่า หน้าตาเหมือนเพิ่งถูกปล้ำอย่างนั้นแหละ” นวลตองลองหยั่งเชิงถามด้วยความเป็นห่วง พลางนึกภาวนาว่าขออย่าให้เป็นแบบที่คิด ใจหนึ่งก็ไม่อยากเชื่อว่าจะมีใครบ้าเข้ามาทำอุกอาจในบ้านของคนตระกูลดังแบบนี้ได้ แถมยังเป็นวันเกิดเจ้าของบ้าน

ปะ...เปล่านะคะ พลอยแค่เดินไปตรงที่มืดๆ แล้วก็ล้มใส่พุ่มไม้” พลอยน้ำเพชรรีบบอกเสียงรัวจนลิ้นแทบพันกัน เธอตัดสินใจโกหกและขอเก็บไว้เป็นความลับของตัวเองตลอดไป เพราะไม่อยากให้เรื่องราวมันใหญ่โตไปมากกว่านี้ อีกอย่างไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร หากเป็นแขกคนสำคัญที่มางานคุณหญิงวราภาเธอจะทำให้ท่านลำบากใจไปด้วย

เฮ้อ โล่งอกไปที นึกว่ามีใครเข้ามาทำอะไร

นวลตองถอนใจแรง ก่อนลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้ขนมเพื่อหยิบถุงมันฝรั่งมาแกะกิน ตั้งใจจะเอานอนกินดูซีรีส์เกาหลีที่ห้อง

ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะพี่นวล

หญิงสาวยืนยันเสียงราบเรียบ พยายามรวบสติอันน้อยนิดให้กลับคืนมา ก่อนลุกขึ้นไปช่วยนวลตองถือของกิน แล้วเดินตามไปที่ห้องของสาวใช้รุ่นพี่

ปกติเธอก็ชอบไปดูละครด้วยกันกับหล่อน แต่วันนี้คงไม่มีเรี่ยวแรงทำอะไรต่อ นอกจากนอนหลับตาให้ภาพร้ายๆ หายไปจากสมอง เพราะเธอยังรู้สึกเหมือนว่า สัมผัสร้อนๆ ตามผิวกายไม่จางหายไปจากตัวแม้แต่น้อย

+----------+

 

หลังจากพลอยน้ำเพชรเดินเข้ามาถึงห้องของนวลตองแล้วปิดประตูลง นวลตองก็ถามขึ้นมา

วันนี้จะดูเรื่องอะไรกันดี   

แต่ยังไม่ทันให้อีกฝ่ายตอบ ตัวเองก็เป็นคนเปิดโทรทัศน์เสร็จสรรพแล้วเลือกแผ่นดีวีดีมาเปิดเรื่องโปรด

เอ่อ...พลอยขอตัวไปนอนก่อนนะคะพี่นวล วันนี้รู้สึกไม่ค่อยสบายเลย” พลอยน้ำเพชรวางของในมือลงนานแล้ว ก่อนบอกอย่างเกรงใจ เพราะรู้ว่านวลตองกลัวผีมาก เลยชอบให้เธอมาอยู่เป็นเพื่อน สาวใช้รุ่นพี่เล่าว่า ตั้งแต่แม่บ้านกิ่งจันทร์ย้ายตามไปอยู่กับลูกสาวคนโตของคุณหญิงที่แต่งงานกับหลานชายของนางที่เชียงใหม่ หล่อนก็เหงามากไม่มีเพื่อนคุย

อ้าวเหรอ เออๆ ตามใจ พักผ่อนเถอะ วันนี้เหนื่อยกันมามากแล้ว

ค่ะ วันนี้พลอยรู้สึกเพลียๆ ไม่ค่อยสบาย

ดีแล้วที่ไม่ถูกใครทำอะไรมา

นวลตองพูดกลั้วหัวเราะ พลางทำหน้าเหมือนเจออะไรน่าขนลุกขนพอง ก่อนพูดต่อตามประสาคนช่างคุยชอบนินทา

แค่คู่ของคุณเจมส์พี่ยังแทบทนไม่ได้ เห็นทำอะไรกับแฟนแวบๆ ที่ใต้ต้นไม้น่ะ ดีนะที่คุณหญิงไม่มาเห็น ว่าลูกชายสุดที่รักทำอะไรน่าบัดสี

สิ่งที่ได้ยินทำเอาคนฟังนั่งนิ่งงันไปราวนาทีด้วยใบหน้าซีดเซียว และไม่ได้ขำไปด้วยกับนวลตอง พลอยน้ำเพชรรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นวาบชั่วขณะจนกลายเป็นน้ำแข็ง หัวใจเหมือนหยุดเต้นแบบไร้ความรู้สึกราวกับคนไร้วิญญาณ พร้อมกับสมองที่เริ่มอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงที่นวลตองเรียก

พลอย! ยัยพลอย!”

คะ?” เธอกะพริบตาสองสามที ก็เห็นว่านวลตองหยิบรีโมตหรี่เสียงโทรทัศน์ลง

เรียกสามรอบแล้ว สงสัยจะง่วงจริงๆ นะเรา

พะ...พี่นวลตองพูดถึง...ลูกชายคุณหญิงเหรอคะ...แล้วคุณเจมส์นี่ใครคะ” เธอถามเสียงติดขัด พลางมองหน้านวลตองเหมือนเจอเรื่องน่าตกใจที่สุดในชีวิต แต่นวลตองเข้าใจว่าเพื่อนรุ่นน้องคงตกใจตามปกติกับเรื่องพวกนี้ จึงเตรียมเล่าต่ออย่างเต็มที่

ความจริงพี่ก็ไม่อยากเล่าหรอกนะ อย่าไปพูดต่อล่ะ รู้แล้วเหยียบเอาไว้” นวลตองกระซิบเสียงแผ่วอย่างลึกลับ ทั้งที่นั่งกันอยู่แค่สองคนในห้องที่เรือนหลังเล็กห่างจากตึกใหญ่พอสมควร

เธอทำเป็นพูดไปอย่างนั้น ทั้งที่ชอบอกชอบใจที่มีคนรอฟังเรื่องของตัวเองที่แอบเห็นมา เรื่องนี้เก็บไว้คนเดียวคงอกแตกตาย จะเล่าให้ใครฟังได้นอกจากคนสนิทกันเองอย่างพลอยน้ำเพชร

คืออย่างนี้...พี่ก็เดินเช็กความเรียบร้อยในงานอยู่ดีๆ ก่อนพลอยจะมาสักพัก เห็นไฟในครัวมันเปิดทิ้งไว้ก็เลยมาปิด แต่ไม่คิดเลยว่าจะเจอของดี” นวลตองปิดปากหัวเราะพลางตบเข้าฉาดอย่างอารมณ์ดี แทบไม่สนใจซีรีส์ที่กำลังเปิดอยู่

“…”

คุณเจมส์กับแฟนมาแอบพลอดรักกันตรงที่มืดๆ

“…”

แกเอ๊ย...รู้ไหมพี่ลองแกล้งเดินไปแถวนั้น โอ้โหเห็นจูบกันใหญ่ แต่คุณหญิงดันโทร.มาตามซะก่อน เฮ้อ...เลยอดดูต่อ

ท้ายประโยคทำหน้าเสียดายมาก

เขาคบคนนี้นานนะ คราวก่อนเป็นแหม่มฝรั่งผมทอง คบได้เดือนเดียวเอง เพราะคุณหญิงโวยวายใหญ่

พี่นวลมีรูปคุณเจมส์ไหม

พลอยน้ำเพชรถามด้วยน้ำเสียงแห้งผาก ไม่ได้สนใจเรื่องเล่านั้นมาก เพราะวันนี้ก็ได้เห็นมาเองกับตา แต่ยังคงภาวนาว่าขอให้เขาอย่าเป็นผู้ชายใจร้ายคนนั้นเลย

มีสิ...มีทั้งรูปตอนโตแล้วก็ตอนเด็กด้วย

นวลตองบอกอย่างภูมิใจ พลางตบเข่าฉาดเหมือนเจอเรื่องสนุกอีกครั้ง เพราะสมัยก่อนเคยแอบปลื้มจิรายุทธกับอชิระหลานของแม่บ้านกิ่งจันทร์ สองคนนี้อายุเท่ากันแต่ก็รูปหล่อกินกันไม่ลง เธอก็เลยแอบถ่ายรูปเก็บเอาไว้ดูเล่น

ตอนพี่ยังสาวๆ สมัยพี่เป็นติ่งคุณเจมส์กับน้องดิน

นวลตองบอกพร้อมกับส่งรูปที่อัดไว้ในอัลบั้มให้ดูหลายใบ มีรูปของลูกชายคุณหญิงวราภาคนที่เธอไม่เคยเห็นหน้า กับพวกคนหล่อๆ อีกหลายคน น่าจะเป็นดาราต่างประเทศ  

พลอยน้ำเพชรมองหารูปคนที่เธอต้องการ ตอนแรกไม่เจอจนเธอเกือบจะโล่งใจ แต่พอเปิดไปอัลบั้มสุดท้ายก็เหมือนกับโลกถล่มลงมาตรงหน้า เพราะเพิ่งผ่านมาไม่ถึงชั่วโมงจากเหตุการณ์ที่ทำเอาใจหายใจคว่ำ..เธอไม่มีทางลืมหน้าเขาแน่

ตอนแรกหญิงสาวว่าช็อกแทบพูดไม่ออกแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบหมดเรี่ยวแรง ก็คือรูปของชายหนุ่มสมัยวัยรุ่นในชุดนักศึกษา ที่ดูอายุตอนนั้นน่าจะราวยี่สิบต้นๆ

ยิ่งดูก็ยิ่งคุ้นตา...เหมือนเธอเคยเห็นมาก่อน แล้วพอเปิดดูไปอีกเรื่อยๆ ก็เป็นรูปเขาในชุดลำลองกับกลุ่มเพื่อน และยังมีชุดครุยรับปริญญาในมหาลัยชื่อดังอีกด้วย

คนนี้เหรอคะ...คุณเจมส์

อุ๊ยเดาถูกด้วยอ่ะ เจอตัวมาแล้วใช่ไหม

นวลตองถามด้วยความตื่นเต้น ดวงตาวาววับ ก่อนซักถามต่ออย่างหาพรรคพวก ว่าไหมพลอย...ลูกชายคุณหญิงหล่อทุกคนเลย เสียดายเนอะไม่ค่อยจะอยู่บ้าน แถมมีแฟนกันหมดแล้ว โอ๊ยเซ็ง

“…”

อุ๊ยแต่ยังเหลืออีกราย...น้องคินไง ขอให้โสดให้พี่กรี๊ดไปนานๆ เถอะ” นวลตองเพ้อต่อถึงลูกชายคนสุดท้องของคุณหญิงวราภา ที่แวะมางานวันเกิดมารดาเพียงแค่ไม่กี่วัน และจะเดินทางกลับต่างประเทศพรุ่งนี้เช้าแล้ว 

พลอยน้ำเพชรนั่งซึม ด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ ถึงไม่ได้เสียน้ำตาเพราะเจ็บจนจุก แต่ในใจเธอนั้นรู้สึกรวดร้าวแทบขาดใจ เหมือนใครเอาค้อนมาทุบที่ศีรษะ แล้วควักหัวใจเธอออกมาขยี้ลงพื้น

การที่ได้กลับมาเจอกับชายหนุ่มที่ตัวเองเคยแอบรักฝังใจตั้งแต่เด็กในสภาพแบบนี้ มันทำให้เธอเจ็บลึกไปทั้งทรวงอก เธอเพิ่งรู้ว่าความรู้สึกนี้มันยาวนานและฝังใจมานาน...จนเมื่อได้มาพบกับเขาอีกครั้ง ทั้งที่เวลาเคยมีร่วมกันกับเขาก็เพียงแค่หนึ่งเดือนสั้นๆ แล้วเขาก็จากไป

ในสายตาเธอเคยมองเขาเหมือนเทพบุตรมาตลอด เพราะวันที่แสนย่ำแย่จนประสบอุบัติเหตุหลังจากมารดาเสียชีวิต ก็ได้เขาที่เป็นคนคอยปลอบโยน เหมือนแหล่งน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งผากของเธอให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

การที่เธอประพฤติตัวดีและตั้งใจเรียนมาตลอด จนได้ทุนมาเรียนต่อในกรุงเทพฯ ไม่ใช่เพราะใคร...แต่เป็นเพราะเขา เธออยากให้เขาภูมิใจในวันที่กลับมาเจอกันอีกครั้ง

หรือบางทีชายหนุ่มคงไม่ได้ใส่ใจเธอตั้งแต่แรก มันคงเป็นคำหลอกลวงที่ใช้หลอกเด็ก เพราะหลังจากวันนั้นที่ให้คำสัญญา เขามาดูแลเธอเพียงแค่เดือนเดียวและก็หายเงียบไป

แต่พอขึ้นมัธยม....เธอยังเพียรพยายามส่งอีเมลเพื่อติดต่อกับเขาอีกครั้งตามนามบัตรที่ให้ไว้ ซึ่งเป็นเธอที่ส่งหาเขาฝ่ายเดียวมากกว่า เพราะเขาหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลก

จนสุดท้ายอีเมลที่เธอส่งไป ถูกตีกลับมาเหมือนไม่มีใครใช้งานอีกแล้ว คงมีเพียงเธอที่พอโตขึ้นเรื่อยๆ ก็ยังคงคิดถึงเขาและพยายามติดต่อหาเขาฝ่ายเดียวอย่างคนโง่เง่ามาตลอดหลายปี

เธอคิดด้วยความเศร้าใจเจ็บร้าวไปทั้งอก ปวดร้าวกระบอกตาเพราะต้องทนฝืนข่มไว้ไม่ให้ตัวเองร้องไห้ พลางก้มมองรูปถ่ายของเขาอยู่นานสองนาน จนเหม่อลอยคิดย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีต ที่มันคงเป็นเพียงแค่ความฝันที่ไม่อาจกลับคืนมา

+----------+

        แสดง 6 - 6
วันที่โพสต์ :  31 ก.ค. 2560 20:30    วันที่อัพเดท :   20 ม.ค. 2561 04:50    › จำนวนผู้เข้าชม 32775 คน
   › คะแนนโหวต 620 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :