นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง เมียเก็บพรหมจรรย์ (by ดอกโบตั๋นสีขาว) NC 25+    by funny_angel
ชื่อตอน ตอนที่ 3 ผิดหวัง part 4 จบตอน 100%



 E-book มาแล้วค่ะ (พร้อมโหลดที่ Meb)


คลิก!!! Get it now

ดอกโบตั๋นสีขาว
“เราอยู่ด้วยกันไม่ได้จริงเหรอคะ” เธอถามเสียงสะอื้นเหมือนใกล้จะขาดใจ อยากให้เรื่องนี้คือเรื่องโกหกที่จิรายุทธแต่งเรื่องขึ้นมามากกว่า “ถ้าเธอยอมเอ...



มาต่อแล้วค่ะ

แวะเข้ามาอ่านแล้ว ฝากคอมเม้นท์

กดโหวต แอดFav กดแชร์กันบ้างน๊าาาาา


**ผลงานนิยายเรื่องอื่นๆ**

https://goo.gl/et0Lxc


 

สั่งซื้อหนังสือทำมือเรื่องอื่นๆทางแฟนเพจ

หนังสือทำมือพร้อมส่ง

http://bit.ly/2uOzOw3

 




เมื่อออกจากโรงพยาบาลในช่วงบ่าย ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจกลับบ้านแต่แรก แต่จิรายุทธก็ขับรถมาถึงบ้านด้วยความรวดเร็วเพราะเขาขึ้นทางด่วน และวันนี้เป็นวันอาทิตย์รถจึงไม่ติดมากนัก แต่ส่วนหนึ่งนั่นเพราะเขาขับรถเร็วเป็นพายุ เหยียบคันเร่งด้วยความใจร้อนเพื่อต้องการมาถึงให้เร็วที่สุดมากกว่า

ร่างสูงเดินเข้าบ้านมาด้วยความรวดเร็ว หลังจากจอดรถเทียบตรงชานบันไดหินอ่อนหน้าบ้าน โดยไม่ยอมเอารถไปจอดเก็บในโรงรถด้วยซ้ำ แล้วขายาวๆ ก็รีบเดินแกมวิ่งตรงไปที่ห้องสมุด ซึ่งเป็นห้องเดียวที่มารดาเขาน่าจะพักผ่อนอยู่

พอไปถึงเขาไม่ได้เคาะประตู แต่เมื่อเปิดเข้าไปก็เจอมารดากำลังนั่งคุยอยู่กับ คุณหญิงราตรี’ และ รินลดา ทุกคนกำลังนั่งจิบ   น้ำชาพลางพูดคุยกันอย่างออกรส ทำเอาคนที่เพิ่งมาถึงแทบกลอกตามองบน แล้วอยากจะหมุนตัวกลับไปเดี๋ยวนั้น

ลมอะไรหอบมาคะคุณเจมส์ถึงกลับบ้านได้ นวลนึกว่าหลังจากงานเมื่อคืน จะไม่ได้เห็นหน้าคุณเจมส์อีกนาน

นวลตองเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มล้อเลียน พลางมองคุณชายของบ้านตาวาว สมองพานคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไปด้วยความเขิน ทั้งที่เมื่อคืนชายหนุ่มน่าจะใช้แรงหนัก แต่ทำไมถึงมีแก่ใจกลับมาบ้าน สงสัยคงแข็งแรงน่าดู ช่างน่าอิจฉาแฟนของเขาจังเลย สาววัยสี่สิบกว่าแบบเธอก็ได้แต่แอบฝันถึงผู้ชายเพอร์เฟกต์แบบนี้แค่ในความคิด

เงียบปากไปเลยนวลตอง

จิรายุทธกล่าวเสียงขรึมหน้าบึ้ง เพราะยังนึกเคืองจากเรื่องที่หล่อนโผล่มาสอดรู้สอดเห็นไม่ดูเวลา ก่อนหันไปทักทายพร้อมยกมือไหว้เพื่อนรุ่นน้องของมารดาตามมารยาท

สวัสดีครับคุณหญิงราตรี ผมไม่รู้ว่าคุณแม่มีแขกอยู่

        “แหม คุณหญิงอะไรกัน

หญิงสูงวัยพูดด้วยเสียงเอ็นดู พลางหันไปขยิบตาให้ลูกสาวที่กำลังนั่งยิ้มหน้าบาน บอกแล้วให้เรียกว่าแม่ เรากำลังจะเป็นทองแผ่นเดียวกันอยู่แล้วนี่จ๊ะ”             

         จิรายุทธทำหน้าไม่ถูก ด้วยความรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที แทบไม่อยากเหลือบตามอง ร่างตุ้ยนุ้ยคล้ายโอ่งราชบุรีของคนที่มารดาพยายามจับคู่ให้เขา

รินลดามีสีหน้าชอบเขาแบบเปิดเผยชัดเจน ที่สำคัญในมือเธอยังมีขนมจอลลี่แบร์กับมีการ์ตูนญี่ปุ่นเล่มหนึ่งอยู่ด้วย อีกฝ่ายทำตัวลูกแหง่ไม่ต่างกับเด็กอนุบาล เขาไม่ได้รังเกียจเรื่องรูปร่างหน้าตาของเจ้าหล่อน แต่แบบนี้ถ้าต้องใช้ชีวิตคู่ด้วยกันมันคงน่าขนลุก จากที่เคยไปเที่ยวกันมาครั้งเดียว และคงเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความจำใจ ก็ถือว่านรกสำหรับเขาแล้ว

        “สวัสดีค่ะพี่เจมส์ วันนี้ว่างไหมคะดาอยากไปเที่ยวสวนสนุกจัง รถไฟปู๊นๆ ฉึกฉักๆ” รินลดาทำหน้าตาแบบที่ตัวเองคิดว่าน่ารักที่สุด แต่กลับส่งผลให้จิรายุทธยิ่งเอือมระอาแล้วถอนหายใจแรงๆ

        พี่จะบอกตรงๆ นะ คือเรื่องนั้นพี่คิดว่ายัง...

        “ตาเจมส์...มานั่งกับแม่นี่มา

วราภาเอ่ยแทรกเสียงดัง ก่อนที่ลูกชายตัวแสบจะพูดอะไรไม่เข้าหูอีก วันนี้เธออุตส่าห์ได้ข้อตกลงธุรกิจ เรื่องลดเปอร์เซ็นต์ซื้อเครื่องดื่มไปวางในห้องอาหารทั่วประเทศของโรงแรมในราคาพิเศษกว่ารายอื่นแล้วเชียว แถมตอนนี้บริษัทของเจ้าสัวดำรงก็เพิ่งเข้าตลาดหุ้นและไปได้สวยมากทีเดียว เพราะเพียงวันแรกคนก็เข้าซื้อหุ้นจนราคาบวกสูงมาก

        วันนี้ผมรีบครับ...ผมแค่จะเข้ามาถาม ว่าเมื่อคืนนอกจากพนักงานเด็กเสิร์ฟของโรงแรมผม คุณแม่ได้จ้างใครมาช่วยงานเพิ่มอีกหรือเปล่า” จิรายุทธถามเข้าประเด็นตรงๆ หลังจากนั่งลงข้างมารดาเพื่อไม่ให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ เพราะเขาไม่อยากจะทนนั่งอยู่กับ        รินลดา

        มีอะไรหรือเปล่า เมื่อวานนอกจากพวกเด็กรับใช้และคนของเรา แม่ก็ไม่ได้จ้างใครที่ไหนอีกนะ” วราภามองหน้าลูกชายด้วยความประหลาดใจ พานกังวลใจไปด้วย เพราะร้อยวันพันปีอีกฝ่ายจะมาถามอะไรจุกจิกมากขนาดนี้

        เอ่อ...ผมเห็นว่ามีคนแปลกหน้ามาเดินเพ่นพ่านในบ้านเรา แต่คิดว่าคงไม่ใช่พนักงานของโรงแรมผม

        จิรายุทธตอบเสียงอึกอักเล็กน้อย หวังว่าตัวเองจะไม่ส่อพิรุธ เพราะไม่รู้จะหาเหตุผลข้ออ้างอะไรมาถามตรงๆ เพื่อไม่ให้มารดาสงสัยเกี่ยวกับผู้หญิงในครัวคนเมื่อคืน ที่เขารู้เพียงแค่ชื่อเล่นของเธอ

        “แล้วมันมีอะไรหรือเปล่าลูก” 

คนเป็นแม่ตกใจตามไปด้วย พลางมองสีหน้ากังวลใจร้อนรนของลูกชายแล้วยิ่งงุนงงหนักว่าเดิม ว่าเกิดเรื่องคอขาดบาดตายอะไรในคืนวันเกิดของตัวเอง

        “ผมแค่กลัวของหาย

        เอ๋...คุณเจมส์หมายถึงผู้หญิงในครัวเหรอคะ

นวลตองถามแทรกขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ เรื่องในบ้านนี้ถ้าจะถามใคร ควรเป็นเธอเท่านั้นรู้ดีที่สุด 

ใช่ยัยพลอยหรือเปล่าคะ เมื่อคืนนอกจากยัยพลอย ก็มีแต่นวลเท่านั้นแหละ” เธอพูดอย่างรู้ดี พลางขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงท่าทางร้องห่มร้องไห้ของพลอยน้ำเพชร กับมองสลับสีหน้าดูร้อนรนของจิรายุทธ ก่อนจะรีบปัดความคิดนั้นออกไปเพราะคิดว่าไม่มีอะไร

        “ตกลงว่าคือยัยพลอยหรือเปล่าลูก

ไม่แน่ใจครับ เพราะผมไม่รู้จักเธอ แต่ในเมื่อบ้านเราเพิ่งถอดกล้องวงจรปิดไปซ่อม ผมก็แค่อยากเตรียมการไว้เผื่อมีเหตุร้ายขึ้นมา

จิรายุทธตอบเสียงขรึม พลางหาข้ออ้างอย่างเป็นทางการดูน่าเชื่อถือ ทำให้คุณหญิงราตรีที่มองอยู่ถูกใจยิ่งนักที่เขามองเรื่องต่างๆ ได้ละเอียดอ่อนรอบคอบถึงเพียงนี้ เหมาะจะเป็นหัวหน้าครอบครัวให้ลูกสาวเธอจริงๆ

        นั่นสิคะคุณพี่....น้องว่าระวังไว้บ้างก็ดีค่ะ สมัยนี้จะคนงานหญิงหรือชายก็ไว้ใจลำบาก

        โอ๊ยไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณหญิงราตรี นั่นยัยพลอยเด็กบ้านนอกซื่อๆ คนหนึ่งเท่านั้น

นวลตองพูดกลั้วหัวเราะ พลางแอบขำจิรายุทธอยู่ในใจไปด้วยที่กลัวอะไรกับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว อีกอย่างข้าวของในบ้านนี้เยอะแยะแบบที่ว่าขโมยไปสักชิ้นคงไม่มีใครจำได้หรอก และขนหน้าแข่งตระกูลนี้คงไม่ร่วง

ถ้าลูกหมายถึงยัยพลอย ไม่มีอะไรหรอกน่า แม่แค่ให้เด็กนั่นมาช่วยงานไม่กี่เดือนนี้เอง คงเป็นช่วงสามเดือนที่ลูกไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องนี่แหละ เลยไม่ได้เจอกัน

ท้ายประโยคเหน็บแนมลูกชายที่ไม่ยอมกลับบ้าน แล้วอยู่ๆ วันนี้ก็โผล่มาพูดจาแปลกๆ ให้เธอตกใจไปด้วย

        เธอเป็นใคร ไว้ใจได้แค่ไหนกันเชียว

        “ไว้ใจได้แน่นอนค่ะคุณเจมส์ ขนาดนวลวางต่างหูทองไว้ยังไม่หายเลย” นวลตองตอบแทน

บางทีคนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ เพิ่งมาอยู่ไม่ใช่เหรอ ผมว่าไปเรียกมาหน่อยดีกว่า” จิรายุทธพูดเสียงเรียบแต่หูผึ่งรอฟังเต็มที่ พร้อมกับความประหลาดใจ ที่ไม่คิดว่าเธอจะอยู่เพียงปลายจมูกเขาแค่นี้

อุ๊ยไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะคุณเจมส์ เด็กมันไว้ใจได้จริงๆ

นวลตองรู้สึกงุนงงไม่หาย แต่ก็รีบปกป้องคนที่มองเหมือนน้องสาวทันที 

ยัยพลอยขอกลับไปอยู่หอพักแล้วค่ะ ไม่รู้เป็นอะไรตั้งแต่เมื่อคืน ร้องไห้อย่างกับเจอผีหลอกมาแน่ะ หรือว่า...คุณเจมส์ไปทำอะไรให้เด็กมันกลัวหรือเปล่าคะ” ท้ายประโยคทำหน้าหรี่ตามองอย่าจับผิดราวกับนวลตองจิตสัมผัส จนคนถูกทักเกือบสะดุ้งเมื่อถูกถามจี้ใจดำ

ถามอะไรบ้าๆ อย่างนั้นนวลตอง ชักลามปามใหญ่แล้วนะ

จิรายุทธทำเสียงเข้มตีหน้าดุใส่

แหม...นวลแค่ล้อเล่นเองค่ะ เครียดเกินไปแล้ว

สาวใหญ่ทำเป็นยิ้มหน้าทะเล้นแบบไม่ใส่ใจ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดี เพราะเมื่อคืนทั้งที่คุยกันสนุกอยู่ดีๆ หญิงสาวรุ่นน้องก็มีอาการเหม่อลอยจนน่าตกใจ แล้วเช้าวันนี้ก็ขอกลับไปพักที่หอแถวมหา'ลัยตามเดิม บอกว่าช่วงนี้มีทำรายงานกลุ่มและกิจกรรมเลิกดึกทุกคืน ทำเอานวลตองแอบเหงาไปบ้างเหมือนกัน

        ช่างเถอะลูก ยัยพลอยคงมีงาน มีกิจกรรมมหาลัยเยอะ

วราภาบอก

        ใครเหรอคะคุยพี่” ราตรีเริ่มสนใจ

เด็กรับใช้ในบ้านพี่น่ะ ตาเจมส์คงไม่เคยเห็นหน้าเลยเข้าใจผิด ตั้งแต่กิ่งจันทร์ย้ายไปเชียงใหม่ ก็ไม่มีใครนวดถูกใจสักคน แต่มี         ยัยพลอยนี่แหละนวดมือเบาดีจริงๆ

งั้นวันหลังต้องมาขอใช้บริการบ้างแล้ว ช่วงนี้น้องปวดเมื่อยจังค่ะ

ต่อไปนี้ ถ้าจะรับใครเข้าบ้านต้องบอกผมก่อนนะครับ เพราะคุณแม่ก็อายุมากแล้ว สมัยนี้พวกสิบแปดมงกุฎมันเยอะมาก

จิรายุทธเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าจริงใจ พลางหลบสายตามารดาที่มองเขม็ง ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้เขาคงไม่ยุ่งด้วย เพราะเขาไม่เคยคิดจะยุ่งกับเด็กรับใช้ในบ้านตัวเองอยู่แล้ว เนื่องจากชายหนุ่มมีปมฝังใจที่ไม่อยากจะทำตัวเหมือนบิดาตัวเองที่สร้างเรื่องราวเอาไว้ในอดีต จนแทบต้องเปลี่ยนคนรับใช้รายเดือน เพราะแอบย่องเข้าห้องสาวใช้ประจำ

แม่ยังไม่ได้แก่สักหน่อยนะ

วราภาเอ็ดเสียงดุพลางค้อนลูกชายตัวดี

นั่นสิคะ คุณป้ายังแข็งแรงดีออก วิ่งไล่จับกับดาได้สบาย

รินลดาเพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือการ์ตูน เพราะอ่านจบเล่มแล้ว แต่ปากยังคงเคี้ยวขนมอยู่ไม่หยุด

พูดถูกใจป้าจัง นี่แหละป้าอยากได้ลูกสะใภ้แบบนี้ ต้องทำให้ลูกชายป้ามีความสุขแน่ๆ

เฮ้อ...ผมขอตัวก่อนนะครับ มีงานต้องไปจัดการ

จิรายุทธพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายแบบไม่ปิดบังอีกต่อไป ก่อนขยับตัวลุกขึ้นเป็นเชิงขอตัว เพราะได้ยินพูดชมกันไปชมกันมาเกินจริง แถมยังดึงเขาเข้าไปเกี่ยวอีกยิ่งอยากจะอาเจียน

นานๆ ทีจะได้อยู่เจอแม่นะเรา” วราภาทำหน้างอน

โธ่ ผมงานยุ่งจริงๆ ครับ ที่ทำงานหนักก็เพื่อคุณแม่ทั้งนั้น

เสียงห้าวเริ่มอ้อนเล็กน้อย

เมื่อคืนเจอยัยพลอย แล้วคิดว่าโตขึ้นไหมล่ะลูก

อะไรนะครับ!” จิรายุทธถามกลับเสียงดังทันควัน ก่อนนั่งลงที่เดิมด้วยสีหน้าแตกตื่น

 “ยัยพลอยไง...เด็กกำพร้าที่ต่างจังหวัดที่แม่อุปการะไว้

ความรู้สึกไม่ต่างกับโลกถล่มลงมากลางวันแสกๆ ผู้หญิงที่เขาเกือบจะล่วงเกินเธอเมื่อคืน กับเด็กที่เขาขับรถชนเป็นคนเดียวกัน!

คุณแม่ล้อเล่นใช่ไหมครับ

เสียงห้าวถามแผ่ว ราวกับหาเสียงตัวเองไม่เจอ ใบหน้าคมซีดเผือดขณะมองมารดา เพราะเขาจำได้ว่าหลังจากกลับมาทำธุระเรื่องงานที่กรุงเทพฯ แล้วกลับไปหาเด็กหญิงอีกครั้งที่โรพยาบาล เขาก็อยู่ดูแลเธอเพียงแค่เดือนเดียว แต่อยู่ๆ วันหนึ่งผู้ใหญ่บ้านที่อำเภอนั้นก็บอกเขาว่าเธอมีผู้อุปการะคนใหม่มารับไปอยู่ที่ต่างประเทศแล้ว

วันนั้นลูกก็ไปด้วยนะ จำไม่ได้เหรอ

ผมจำได้ครับ...จำได้แม่นแน่ๆ แต่คนที่นั่นบอกว่ามีคนมารับเธอไปดูแลแล้ว

ขอโทษนะเจมส์ ตอนนั้นแม่ให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยโกหก

วราภาบอก พลางปรายตามองคนฟังที่มีสีหน้าเคร่งเครียด

ทำไมคุณแม่ต้องทำแบบนั้น!”

ชายหนุ่มถามเสียงดัง พลันลุกขึ้นยืนด้วยโทสะกราดเกรี้ยวแบบไม่คิดรักษามาดอะไรอีกแล้ว ทำเอาแขกที่มาร่วมนั่งฟังด้วยพลางมองหน้ากันด้วยความตกใจ รินลดาไม่เคยเห็นเขาโมโหขนาดนี้มาก่อนก็โผเข้ากอดมารดาหน้าตื่นๆ

แม่จะอยู่เฉยได้ไง ในเมื่อลูกถึงกับเก็บเสื้อผ้าไปเฝ้ายัยเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า” 

คุณหญิงแหวกลับหน้ามุ่ย เมื่อนึกถึงเรื่องที่ลูกชายเอาแต่หมกมุ่นกับเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นมากเกินไปจนเสียการเสียงาน

ช่วงนั้นจิรายุทธเพิ่งจะเรียนจบมหาวิทยาลัยหมาดๆ และกำลังเข้าไปเรียนรู้งานที่บริษัท กลับต้องมาเครียดเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่มีค่าอะไรให้ลูกชายเธอต้องลดตัวไปใส่ใจ

ลูกไร้สาระอยู่นาน ถึงกับจะให้แม่รับเด็กเป็นลูกบุญธรรม

แต่ผมต้องรับผิดชอบเธอ!”

จิรายุทธบอกเสียงดังหลังจากนิ่งไปนาน จนแทบไม่แน่ใจว่าเวลาเดินผ่านไปกี่นาทีแล้ว พร้อมกับสมองที่กำลังประมวลภาพความทรงจำในอดีตที่ตอนนั้นเขาน่าจะอยู่มหาลัย มันดำดิ่งไปในความทรงจำที่เก็บซ่อนเอาไว้ รู้แค่เพียงเขาผิดสัญญากับเธอ

ใบหน้าของเด็กหญิงผอมแห้ง ดูมอมแมมขี้โรคคนหนึ่งก็ผ่านเข้ามาในความคิด ท่าทางเศร้าๆ ร้องไห้ด้วยน้ำตาอาบแก้มซ้อนทับกันเป็นภาพเดียว และในที่สุดเขาก็จำได้

+----------+

        แสดง 9 - 9
วันที่โพสต์ :  31 ก.ค. 2560 20:30    วันที่อัพเดท :   20 ม.ค. 2561 04:50    › จำนวนผู้เข้าชม 33861 คน
   › คะแนนโหวต 728 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :