นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง เมียเก็บพรหมจรรย์ (by ดอกโบตั๋นสีขาว) NC 25+    by funny_angel
ชื่อตอน ตอนที่ 4 อดีตที่ผูกพัน part 3





   E-book มาแล้วค่ะ (พร้อมโหลดที่ Meb)


คลิก!!! Get it now

ดอกโบตั๋นสีขาว
“เราอยู่ด้วยกันไม่ได้จริงเหรอคะ” เธอถามเสียงสะอื้นเหมือนใกล้จะขาดใจ อยากให้เรื่องนี้คือเรื่องโกหกที่จิรายุทธแต่งเรื่องขึ้นมามากกว่า “ถ้าเธอยอมเอ...



**ผลงานนิยายเรื่องอื่นๆ**

https://goo.gl/et0Lxc


 

สั่งซื้อหนังสือทำมือเรื่องอื่นๆทางแฟนเพจ

 

 


 หนังสือทำมือพร้อมส่ง

http://bit.ly/2uOzOw3

 

ไม่มีข้อความกำกับภาพอัตโนมัติ


แวะเข้ามาอ่านแล้ว ฝากคอมเม้นท์

กดโหวต แอดFav กดแชร์กันบ้างน๊าาาาา


ผ่านไปหลายวันเด็กหญิงบนเตียงยังคงได้สติแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น ตามเนื้อตัวมีผ้าปิดบาดแผลจากอุบัติเหตุเต็มไปหมด รวมทั้งสายระโยงระยางที่เชื่อมต่อกับเครื่องมือแพทย์เพื่อใช้ในการยื้อชีวิต ทำเอาคนที่มาอยู่เฝ้าไข้นั้นเครียดจัดตามไปด้วย เพราะถึงเธอจะพ้นขีดอันตรายตามที่แพทย์บอก แต่อาการไม่ได้สติเต็มร้อยและต้องนอนนิ่งอยู่บนเตียงตลอดเวลาก็ทำให้ชายหนุ่มเป็นกังวล

จิรายุทธนั่งอยู่ข้างเตียงคนป่วย พลางมองเด็กหญิงผู้น่าสงสารด้วยความหวังในทุกวินาทีให้เธอฟื้นขึ้นมา เพื่อจะได้หายจากอาการบาดเจ็บและไปทำกายภาพบำบัดต่อไป แล้วก็เหมือนว่าสวรรค์จะเป็นใจเพราะนาทีต่อมาเธอก็ลืมตาตื่นขึ้น พลางกะพริบตาไล่ความมืดเพราะหลับมานาน

หลังจากปรับตัวกับแสงสว่างได้สำเร็จ พลอยน้ำเพชรก็พยายามจะลุกขึ้นแต่รู้สึกปวดแปลบเจ็บระบมไปทั้งตัว โดยเฉพาะบริเวณขากับศีรษะที่ค่อนข้างมึน พอมองไปรอบด้านก็เจอแต่ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวรวมถึงสถานที่และบรรยากาศไม่คุ้นตานัก 

โอ๊ย...เจ็บจัง...ที่นี่ที่ไหน

เธอครางอืออา พลางเอียงหน้ามองใบหน้าของใครบางคนที่ชะโงกมาหา ก็พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่หน้าตาหล่อเหลาเหมือนกับพระเอกละครในโทรทัศน์ที่เธอเคยดู ทำให้พลอยน้ำเพชรมีอาการตื่นตกใจกับคนแปลกหน้าทันควัน

ไม่ต้องกลัวนะพลอย...พี่ชื่อเจมส์ พี่จะมาดูแลเธอเอง

จิรายุทธพยายามพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางขยับตัวอย่างเงอะงะ เพราะปกติไม่เคยดูแลเด็กที่ไหนมาก่อนแถมยังเป็นเด็กผู้หญิง และตั้งแต่เกิดมาเขาก็มีแต่คนคอยดูแลประคบประหงมมาตลอด

พลอยเจ็บค่ะ

รู้สึกเป็นยังไงบ้าง พี่จะได้ตามหมอ

พลอยเป็นอะไรคะ ทำไมปวดหัวจังเลย

แม่หนูบนเตียงพูดเสียงเครือ ทำหน้าเบ้ราวกับจะร้องไห้ แล้วพอขยับตัวก็ทำให้กระทบกระเทือนอาการบาดเจ็บอีกครั้ง จนเธอปวดแปลบถึงกับร้องไห้โฮออกมา  

ชายหนุ่มที่บอกว่าจะช่วยดูแลในตอนแรก หน้าเหวอตกใจทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นเด็กหญิงร้องไห้ พลางเอื้อมมือไปแตะตัวเธอเบาๆ แค่นั้น อีกฝ่ายเงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตา ก่อนดึงแขนเขาเอาไว้ด้วยความตัวสั่นเหมือนกำลังหาที่พึ่ง เขาลังเลอยู่สักพักแต่ความน่าเวทนาของเธอก็ทำให้เขาโน้มตัวลงไปกอดปลอบอย่างเต็มใจ

อย่าร้องไห้สิ เธอจะไม่เป็นอะไร ฉันจะช่วยเธอให้หายจนได้

เขาให้สัญญา พลางลูบศีรษะเด็กหญิง ตั้งใจว่าถ้าเธอไม่หาย เขาจะส่งตัวไปรักษาที่ต่างประเทศ เพื่อให้เด็กคนนี้กลับมาร่างกายเป็นปกติอีกครั้ง

พลอยคิดถึงแม่

เสียงเล็กๆ พูดด้วยความเศร้า ทำให้ชายหนุ่มมองอย่างเห็นใจ พลางนึกในใจว่าเขาโชคดีกว่าเธอมากเหลือเกิน เพราะอีกฝ่ายต้องกำพร้าพ่อแม่โดยที่ไม่มีใครมาคอยให้ความอบอุ่น แถมยังมาประสบอุบัติร้ายแรงจนไม่แน่ใจว่าร่างกายจะกลับมาเป็นปกติอีกไหม

แม่เธอไปสบายแล้วนะพลอย แต่เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป เธอยังมีฉันกับแม่” จิรายุทธบอกด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนนั่งลงที่เก้าอี้พลาสติกข้างเตียง มือใหญ่เกาะกุมมือเล็กเพื่อส่งกำลังใจไปให้ อีกมือก็เอื้อมไปปาดน้ำตาที่แก้มเล็ก

พี่ชายเป็นใครคะ

เธอทำหน้างุนงง ดวงตากลมโตใสซื่อมองชายหนุ่มเหมือนกำลังเห็นเทพบุตรบนสวรรค์ลงมาบนโลก จนหลงลืมอาการเจ็บไปชั่วขณะ ใบหน้ามีความหวังของเธอส่งผ่านมายังจิรายุทธจนเขารู้สึกได้ และเขาไม่อาจทำร้ายจิตใจเธอ ด้วยการบอกว่าเขาคืนคนที่ขับรถชนเธอจนบาดเจ็บ

เอ่อ...เธอถูกรถชนแล้วฉันมาช่วยไว้ได้ทัน

จิรายุทธตัดสินใจโกหกออกไป ด้วยความรู้สึกละอายเหลือเกิน แต่แววตาของเธอก็ไม่อาจทำให้เขาพูดความจริงออกไปได้

ฉันชื่อเจมส์ เรียกพี่เจมส์สิ...ต่อไปฉันคือพี่ชายของเธอ”  

พี่เจมส์...พลอยกำลังจะมีพี่ชายจริงๆ เหรอคะ

พลอยน้ำเพชรยิ้มทั้งน้ำตาด้วยความดีใจมาก ที่ต่อไปจะไม่ต้องอยู่แบบเงียบเหงาโดดเดี่ยวคนเดียวบนโลกอีกแล้ว เธอจะได้มีเพื่อนเล่นด้วยแบบคนอื่น จะมีคนคอยปกป้องยามโดนแกล้ง และมีครอบครัวอีกครั้งหนึ่ง

ฉันสัญญาว่าจะรับเธอไปอยู่ด้วยกันที่บ้าน

จริงเหรอคะ” เธอยิ้มดีใจ

เราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน

พลอยนึกว่าตัวเองกำลังฝันไปแน่ๆ

เธอพูดเสียงแผ่วเบา พลางอ้าปากหาวเพราะเริ่มง่วงอีกครั้ง เนื่องจากยาที่ต่อเข้าเส้นเลือดยังคงออกฤทธิ์

อันนี้เบอร์ฉันเก็บไว้นะ

ชายหนุ่มบอก พร้อมกับหยิบปากกากับกระดาษมาจดเบอร์มือถือกับอีเมลแล้วนำไปวางไว้ข้างเตียง ก่อนขยับตัวลุกอย่างเงียบเชียบเพราะกลัวเด็กหญิงจะตื่น

แต่เพียงแค่เขาขยับออกห่าง มือบางก็เอื้อมมาจับแขนเอาไว้ พอหันไปมองก็เห็นใบหน้าเล็กมองมาอย่างเศร้าสร้อย ทำให้เขาแทบไม่อยากเดินออกไปจากห้อง

พี่เจมส์จะไปไหนคะ อย่าไปนะ

ฉันไม่ได้ไปไหนหรอก เธอหลับให้สบายเถอะ

จิรายุทธยิ้มกว้างให้คำมั่นสัญญา แต่คิดว่าอีกสักสองสามวันเขาคงต้องกลับไปเคลียร์งานให้เสร็จก่อน และตั้งใจจะมาอยู่ดูแลเด็กผู้หญิงคนนี้จนหายดี

แต่ชายหนุ่มไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าหนึ่งเดือนถัดไปหลังจากที่ก้าวขาพ้นจากโรงพยาบาล เขาก็ไม่ได้เจอหน้าเธออีกเลย และต้องมีตราบาปฝังใจอยู่กับเหตุการณ์นี้ไปอีกหลายปี

+----------+

        แสดง 12 - 12
วันที่โพสต์ :  31 ก.ค. 2560 20:30    วันที่อัพเดท :   20 ม.ค. 2561 04:50    › จำนวนผู้เข้าชม 32271 คน
   › คะแนนโหวต 589 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :