นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ภรรยาไร้เดียงสา    by mameya
ชื่อตอน บทนำ


  เดินเร็วๆ สิยายแก้ว แกจะมัวยืดยาดมองหน้ามองหลังให้เสียเวลาฉันทำไมนะผกากรองหันไปเอ็ดลูกสาวที่กำลังเดินตามหลังอย่างอ้อยอิ่ง และดูท่าว่าเริ่มจะเดินห่างออกไปทุกทีๆ

ผกากรอง นิรมิตร นักร้องร้านอาหารกลางคืนในเมืองกรุง และก็เป็นแม่ของแก้วนรี เด็กสาวที่กำลังเดินตามหลังของเธอ ผกากรองเป็นคนสวย เรียกว่าสวยมากทีเดียว ขนาดว่าอายุสี่สิบต้นๆ แล้ว ความสวยของเธอก็ยังไม่สร่างซา วันนี้เธอมารับตัวลูกสาวจากโรงเรียนประจำ ที่อยู่มานานถึงสิบสามปีเต็ม ทั้งยังให้ทำเรื่องลาออก เพื่อพาไปอยู่ในที่ๆ ดีกว่า และสบายกว่า ในแบบที่เธอไม่สามารถจะทำให้ลูกสาวของเธอได้

แม่จะพาแก้วไปไหนหรือจ๊ะเด็กสาวหน้าใสหันมาถามมารดาหลังจากที่เร่งฝีเท้าตามจนทัน

เดี๋ยวแกก็รู้เองล่ะ อย่าถามให้มากเรื่องหน่อยเลย ทำไม รึว่าแกไม่อยากไปกับฉันคนเป็นแม่หันไปถามพร้อมกับยิ้มที่มุมปากและปรายตามองอย่างรอดู

อยากสิจ๊ะ แก้วอยากไปกับแม่ทุกๆ ที่เลยจ้ะเด็กสาวรีบตอบพร้อมกับหันมายิ้มแป้นอย่างเอาใจ

ถ้าอย่างนั้นก็รีบๆ เดิน อย่ามัวอ้อยอิ่ง ฉันรีบ

จ้ะ แม่เด็กสาววัยแรกรุ่นตอบ ก่อนจะหันกลับไปมองอาคารเรียนที่เพิ่งเดินจากมาด้วยสายตาของความอาลัย ก่อนจะตัดใจหันกลับมารีบสาวเท้าเพื่อให้เดินทันมารดาที่กำลังก้าวฉับๆ ตรงไปยังรถเก๋งสีดำที่จอดอยู่หน้าโรงเรียน

แก้ว หรือ นางสาวแก้วนรี นิรมิตร หญิงสาวแรกรุ่นวัย 17 ปี ที่มีหน้าตาสะสวยเหมือนมารดา มีดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ที่ดูสวยหวานสมกับสีผิวขาวเนียนละเอียดราวกับพวกผู้รากมากดี แถมยังมีริมฝีปากเล็กสีแดงระเรื่อที่ดูอวบอิ่ม

วันนี้แก้วนรีดีใจมาก เมื่อซิสเตอร์ให้คนมาตามถึงห้องเรียน แล้วบอกว่าแม่ของเธอมา ด้วยความดีใจแก้วนรีรีบวิ่งมาหาแม่ที่ห้องพักครูอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และรีบโผเข้ากอดแม่ทันทีที่เห็นหน้า แต่แล้วแก้วนรีก็ต้องรีบกลับไปเก็บเสื้อผ้าที่ตึกนอน และทำเรื่องลาออกจากโรงเรียนกลางคัน ตามคำสั่งของแม่ ซึ่งแก้วนรีเองก็ไม่เข้าใจแม่ซักนิด ว่าทำไมถึงให้เธอลาออกจากโรงเรียนทั้งที่ยังเรียนไม่จบ และต้องรีบร้อนเดินออกมาจากโรงเรียนแบบนี้ แต่เพราะเป็นคำสั่งของแม่ แก้วนรีจึงไม่คิดจะเอ่ยปากถาม และก็ไม่ลังเลที่จะทำตาม เพราะไม่เคยเลยซักครั้งที่แก้วนรีจะขัดใจแม่ อีกทั้งลึกๆ ในใจก็แอบหวังที่จะได้กลับไปอยู่ในอ้อมอกของแม่เหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ หลังจากที่ต้องทนอยู่โรงเรียนกินนอนมาตลอด 13 ปีเต็ม

ตลอดที่ผ่านๆ มา แม่ไม่มีเวลามาหาเธอบ่อยนัก ได้แต่โทรศัพท์มาหาแค่เดือนละครั้ง คุยกับเธอเพียงไม่กี่คำ สั่งโน่นสั่งนี่แล้วแม่ก็วางสาย แต่เพียงแค่นั้นมันก็ทำให้แก้วนรีมีความสุข และยิ้มอารมณ์ดีได้ทั้งวัน ในช่วงปิดเทอมแก้วนรีก็ไม่ได้กลับบ้านเหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ เพราะแม่บอกว่าต้องทำงานและไม่มีเวลาอยู่ด้วย แก้วนรีเลยต้องอยู่กับครูเวรที่โรงเรียนทุกๆ ครั้งที่ปิดเทอม และถึงแม้แก้วนรีจะรู้สึกเหงาและนึกน้อยใจแม่มากขนาดไหน แต่พอแม่ให้คนเอาเสื้อผ้าหรือซื้อของฝากมาให้ ความน้อยใจทั้งหมดที่มีก็หดหายไปในพริบตา

และครั้งนี้ ก็เพิ่งเป็นครั้งแรกที่แม่มารับเธอที่โรงเรียน แก้วนรีดีใจมากที่สุด และไม่ลังเลที่จะรีบเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า แล้ววิ่งตามแม่ออกมาจากโรงเรียนที่เปรียบเสมือนบ้านหลังใหญ่ของเธอ และในครั้งนี้ก็เพิ่งเป็นครั้งแรก ที่แก้วนรีมีโอกาสได้ก้าวเท้าพ้นเขตประตูรั้วของโรงเรียน...

แม่จะพาแก้วไปที่ไหนหรือจ๊ะแก้วนรีหันไปถามเมื่อรถวิ่งไกลออกมาจนแทบมองไม่เห็นตัวโรงเรียนแล้ว

เชียงราย อยากไปไม่ใช่เหรอ ที่นั่นอากาศดีมากเลยนะ มีหมอกเยอะๆ แบบที่แกชอบด้วย

แก้วนรีได้ยินก็ยิ้มแป้น เธอใฝ่ฝันอยากจะไปมานานหลายปี เพราะเคยได้ยินข้าวฟ่างเพื่อนที่โรงเรียนเล่าให้ฟังว่า ที่นั่นอากาศดี และทิวทัศน์สวยอย่างโน้นอย่างนี้  ในทุกๆ ครั้งที่เพื่อนๆ ในกลุ่มมีโอกาสได้ไปท่องเที่ยวหรือไปร่วมกิจกรรมพิเศษที่ไหน พอกลับมาที่โรงเรียน ก็จะมาเล่าสู่กันฟัง เพื่อนในกลุ่มของเธอได้ไปเที่ยวกันแทบทุกคน ยกเว้นก็แต่แก้วนรีเท่านั้น ที่ไม่เคยได้มีโอกาสออกไปท่องเที่ยวในสถานที่ไหนๆ เพราะแม่ของเธอต้องทำงานและไม่มีเวลาพอที่จะพาเธอไปเที่ยว แต่แก้วนรีก็เข้าใจและไม่เคยเรียกร้อง เพราะเข้าใจและรับรู้ถึงสถานะของแม่เป็นอย่างดี ว่าแม่ต้องเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน ที่ต้องทำงานหาเงินเพื่อส่งเธอเรียน และทุกๆ ครั้งที่พวกเพื่อนๆ กลับมาเล่าเรื่องราวของสถานที่ต่างๆ แก้วนรีก็ได้แต่ฟังและดูรูปที่เพื่อนๆ ถ่ายมาโชว์ ซึ่งในบางครั้งก็แอบอิจฉาและแอบใฝ่ฝันอยู่ในใจ ว่าซักวันหนึ่งแม่จะพาเธอไปเที่ยว เหมือนกับพวกเพื่อนๆ และเธอก็จะกลับมาเล่าความสนุกแบบที่เพื่อนๆ ชอบทำกันเป็นประจำ

อยากไปสิจ๊ะ แก้วอยากไปอยู่กลางหมอก อยากไปสัมผัสอากาศหนาวแบบที่ข้าวฟ่างเล่าให้ฟังแม่หันมายิ้มให้เธอเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองดูทางตรงหน้า

แก้วนรีหันไปมองหน้าแม่ แล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย แม่ย้ายไปอยู่ที่นั่นนานแล้วหรือจ๊ะ

คนเป็นแม่ได้ยินก็หันมาตัดบทอย่างตัดความรำคาญ อย่าถามเซ้าซี้ไปเลยน่า เดี๋ยวพอไปถึงแกก็จะรู้เอง

จ้ะ

แก้วนรียอมนั่งเงียบๆ หันไปมองวิวข้างทางอย่างอารมณ์ดี ไม่ว่าจะไปที่ไหน ขอเพียงแค่มีแม่อยู่ด้วย เธอยอมไปหมดทุกที่ เพราะมันเป็นความใฝ่ฝันที่เธอเฝ้าสวดภวนามานานหลายปี และในที่สุดพระเจ้าก็ประทานโอกาสนี้มาให้เธอ แก้วนรีหันไปมองแม่อีกครั้ง ครานี้แม่นั่งหลับตาเอาหัวพิงกระจก แก้วนรีจึงใช้โอกาสนี้มองหน้าแม่เพื่อให้หายคิดถึง

แก้วนรีค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วยกแขนเข้าสวมกอดแม่อย่างเบามือ ทั้งยังเอาหัวพิงไปกับอกของแม่อย่างเบามากที่สุด ก่อนจะหลับตาพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบสามปี ที่แก้วนรีได้กอดแม่ แต่นั่นก็ไม่ทำให้แก้วนรีมีความสุขเท่ากับที่แม่ขยับแขนเข้ามาโอบตัวเธอทั้งที่ยังหลับตาอยู่ แก้วนรียิ้มออกทั้งที่ยังหลับตา ไออุ่นจากอ้อมอกของแม่ มันอบอุ่นและให้ความสุขแบบนี้นี่เอง

มีความสุขจังเลย

        แสดง 1 - 1
นิยายเรื่อง ภรรยาไร้เดียงสา by mameya
วันที่โพสต์ :  4 ก.ย. 2560 23:05    วันที่อัพเดท :   20 ก.ย. 2560 01:05    › จำนวนผู้เข้าชม 11744 คน
   › คะแนนโหวต 92 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :