นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ภรรยาไร้เดียงสา    by mameya
ชื่อตอน บทที่ 1/4


 ที่โต๊ะอาหาร ทัศนะกำลังนั่งหน้านิ่งมองอาหารที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ สีหน้าเคร่งเครียดของเขา ทำให้สารภีสาวใช้คนเดียวของบ้าน ได้แต่ยืนกอดโถข้าวอยู่ห่างๆ ไม่กล้าที่จะขยับเข้าไปตักข้าวให้กับเจ้านาย เกือบห้านาทีแล้ว ที่ทัศนะเอาแต่นั่งทำหน้านิ่งมองอาหารอยู่แบบนั้น และอีกครู่ต่อมา พ่อเลี้ยงหนุ่มก็ขยับพลิกข้อมือข้างซ้ายขึ้นดูเวลา ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ

คงอยากลองของสินะ

ทัศนะพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างฉุนๆ แต่ยังไม่ที่เขาจะลุกจากโต๊ะอาหาร ร่างเล็กๆ ของตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาอารมณ์เสีย ก็ปรากฏขึ้นที่ประตู ทัศนะเหลือบตาขึ้นจ้องยายตัวเล็กทันทีที่เห็น ทำเอาคนโดนจ้องต้องรีบก้มหน้าหนีพร้อมกับรีบสาวเท้าเดินมาที่โต๊ะอาหารให้เร็วมากที่สุด

ข...ขอโทษค่ะ ฉัน...

สารภี ตักข้าว!เสียงเข้มๆ ของทัศนะสวนขึ้นสั่งลูกน้องเสียงดัง

แก้วนรีหน้าเจื่อนลง หญิงสาวเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ใกล้ๆ เขา ตรงที่มีจานข้าววางอยู่ ทั้งยังเอาแต่นั่งก้มหน้า ไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้น เพราะรู้ว่ากำลังถูกจับจ้องจากสายตาดุๆ ของคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

พอแล้วค่ะแก้วนรีบอกกับสารภี เมื่อสารภีตักข้าวใส่จานของเธอเพียงแค่ครึ่งทัพพี

กินเท่าแมวดม มันถึงได้ผอมกะหร่องแบบนี้ สารภีตักเพิ่มอีกสองช้อนเสียงดุๆ ของคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะดังสวนขึ้น ทำให้คนตัวเล็กรีบหลุบตาลงมองจานข้าวของตัวเอง ที่กำลังเพิ่มพูนไปด้วยข้าวสวยกองโต ทั้งยังแอบคัดค้านเขาอยู่ในใจ

เยอะขนาดนี้ใครจะกินหมด

แต่คล้ายว่าทัศนะจะอ่านสายตาและสีหน้าของเธอออก เขาเหล่ตามองหน้าเธอ พร้อมกับออกเสียงคาดโทษเสียงเข้ม

กินให้หมด อย่าให้เหลือข้าวซักเม็ดเชียว

แก้วนรีย่นหน้าเล็กน้อย แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่แสดงสีหน้าว่าไม่ชอบใจเท่านั้น สองมือเล็กๆ เลื่อนไปจับช้อนส้อมขึ้นมาตักข้าวเข้าปากอย่างจำยอม ทำเอาคนที่แอบเหล่ตามองถึงกับยกยิ้มที่มุมปาก

เอา นี่ กินเข้าไปเยอะๆทัศนะบอกหลังจากตักกับข้าวใส่ในจานของเธอหลายอย่าง

แก้วนรีก้มมองกับข้าวที่เขาตักให้ ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองเขา และก็ทันได้สบตากับเขาพอดี

 “กินสิ จะมองหน้าฉันทำไมทัศนะพูดขึ้นพร้อมกับหันไปสนใจจานอาหารตรงหน้า

แก้วนรีเหลือบตาขึ้นมองคนตัวโตที่กำลังนั่งเคี้ยวข้าว แต่พอได้สบตากับดวงตาสีเข้ม ก็รีบหลุบตาลงหนี และก้มหน้าก้มตากินอาหารในจาน

กินให้หมด เสร็จแล้วก็เก็บจานไปล้าง อยู่ที่นี่ต้องช่วยกันทำงานทัศนะสั่งเสียงเข้มก่อนจะลุกเดินออกไปเมื่อกินอิ่ม ปล่อยให้คนตัวเล็กที่นั่งร่วมโต๊ะ ต้องกินอาหารต่อเพียงลำพัง

แก้วนรีก้มมองกองข้าวที่ดูคล้ายจะพร่องลงไปเพียงน้อยนิด ก่อนจะถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ แล้วจึงเริ่มตักข้าวในจานเข้าปากอีกครั้ง สารภีเห็นเข้าก็นึกเห็นใจ แต่พอเธอจะเข้าไปรวบเก็บจานส่วนที่เป็นของทัศนะ เสียงเข้มๆ ของเจ้าตัวก็ดังขึ้นมาซะก่อน

สารภี ไปหยิบแฟ้มเอกสารในห้องทำงานมาให้ฉันที่หน้าบ้าน เดี๋ยวนี้

ค่ะสารภีร้องตอบแล้วหันกลับมายิ้มเจื่อนๆ ให้กับแก้วนรี พร้อมทั้งแอบกระซิบบอก

เดี๋ยวพี่สารภีมาช่วยนะคะ

แก้วนรียิ้มพร้อมกับพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวในจานของเธอจนหมด แล้วจัดการเก็บโต๊ะ ล้างจานตามคำสั่งของพญามัจจุราช

เมื่อล้างจานจนเสร็จ แก้วนรีก็เดินตามหามารดาไปทั่วๆ บ้าน เพราะเมื่อครู่เธอไม่เห็นว่าแม่จะมาทานอาหารที่ห้องอาหารพร้อมกับเขาและเธอ และเมื่อเดินตามอยู่นานก็ไม่เห็นว่ามีใครซักคนที่พอจะถามหาแม่ได้ เพราะป้าพร้อมกับสารภีก็เข้าห้องไปพักผ่อนกันหมดแล้ว และเธอเองก็ไม่อยากจะรบกวน เลยเดินกลับขึ้นไปบนห้องนอนชั้นบน...

ภายในห้องนอน ทัศนะกำลังนอนอ่านข่าวจากแท็ปเล็ตอยู่บนเตียง หลังจากที่ปิดประตูอย่างเบามือที่สุด แก้วนรีก็เดินไปหยุดยืนใกล้ๆเตียง เธอยืนนิ่งมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง เพราะยังคงกลัวๆ กล้า แต่เพราะอยากจะเจอแม่ ก็เลยตัดสินใจเอ่ยถาม

คุณ แม่ละคะ แม่แก้วอยู่ไหน

กลับกรุงเทพไปแล้วทัศนะบอกก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองหน้าเธอ แต่พอได้เห็นสีหน้าสลดลงของหญิงสาวก็รู้สึกสงสาร เขาผ่อนลมหายใจออกมาเพราะรู้สึกหนักใจเล็กๆ ที่จะต้องบอกความจริงให้เธอเข้าใจ แท็ปเล็ตในมือถูกลงบนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียง พร้อมกันนั้นก็ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง และหันไปมองเธอ

แก้ว อย่าเสียใจไปเลยนะ ผกากรองต้องรีบกลับไปจัดการธุระที่ค้างไว้อีกหลายอย่าง ส่วนแก้วก็อยู่กับฉันที่นี่ เพราะต่อไปนี้ฉันจะรับหน้าที่ดูแลแก้ว ในฐานะภรรยาของฉัน แต่ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฉันจะไม่ขืนใจ ถ้าแก้วยังไม่พร้อม เราจะคงสถานะเอาไว้แค่ในนาม อีกอย่างแก้วเองก็ยังเรียนไม่จบ เอาไว้แล้วฉันจะจัดการที่เรียนให้ ตอนนี้ไปอาบน้ำและมานอนพักเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกซักหน่อยทัศนะก้าวลงจากเตียงพร้อมกับเดินไปคว้าซองบุหรี่กับไฟแช็กบนชั้นลอยที่ติดกับผนัง ก่อนจะเดินตรงไปเปิดประตูกระจกเพื่อออกไปยืนสูบบุหรี่ที่ระเบียงด้านนอก

แก้วนรีนิ่งค้างไปกับคำตอบจากปากเขา ดวงตาสีหวานสั่นระริกเมื่อได้ยิน ความรู้สึกมันสบสนปนเปจนแทบทำอะไรไม่ถูก นอกจากทิ้งตัวลงไปนั่งบนเตียงพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลริน เพราะลึกๆ แล้วเธอเองก็รู้สึกน้อยใจมารดาอยู่บ้าง

อีกแล้ว อีกครั้งแล้ว ที่แม่พามาทิ้งไว้แล้วก็จากไป ถึงแม้ว่าจะรู้สึกชินที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่ทำไมถึงอยากร้องไห้ออกมาก็ไม่รู้’...

        แสดง 6 - 6
นิยายเรื่อง ภรรยาไร้เดียงสา by mameya
วันที่โพสต์ :  4 ก.ย. 2560 23:05    วันที่อัพเดท :   20 ก.ย. 2560 01:05    › จำนวนผู้เข้าชม 11756 คน
   › คะแนนโหวต 92 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :