นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง เมียเก็บพรหมจรรย์ (by ดอกโบตั๋นสีขาว) NC 25+    by funny_angel
ชื่อตอน ตอนที่ 4 อดีตที่ผูกพัน part 5 จบตอน 100%


 

สามวันถัดมา จิรายุทธกลับมากรุงเทพฯ เพื่อเก็บของใช้และเสื้อผ้าชุดใหม่ที่บ้าน แล้วเตรียมไปอยู่ดูแลเด็กหญิงอีกเป็นเดือน รวมถึงต้องเข้าไปเคลียงาน ที่ให้คนอื่นรับผิดชอบแทนเอาไว้ในช่วงนี้ ถ้าเขาไม่ใช่ลูกชายเจ้าของบริษัท ป่านนี้อาจจะถูกไล่ออกไปนานแล้ว

จะไปไหนตาเจมส์!”

เสียงเรียกดังลั่นบ้าน มาจากเชิงบันไดหน้าประตูใหญ่ คุณหญิงวราภาในชุดผ้าไหมเนื้อดีเรียบหรู กำลังยืนหน้าตาบึ้งตึงด้วยความโมโห

ทางด้านข้างตัวมารดา มีคนรับใช้ประจำตัวคือกิ่งจันทร์ และนวลตองสาวใช้ที่อายุมากกว่าเขาประมาณสิบปี หล่อนยืนชะเง้อคอยาวมองมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ เพราะตอนนี้ทุกคนในบ้านนอกจากคุณหญิงวราภาก็ไม่มีใครรู้เรื่องอุบัติเหตุของจิรายุทธแม้แต่คนเดียว  

ชายหนุ่มเคยกลับมาบ้านครั้งหนึ่ง แล้วขนเสื้อผ้าไปตั้งแต่หลังจากเกิดอุบัติเหตุไม่กี่วัน จากนั้นลูกชายตัวดีก็หายหน้าไปเลย มาวันนี้เธอเพิ่งจะได้เห็นหน้าลูกอีกครั้ง

วราภาก็ไม่อยากจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ เพราะกลัวคนจะมารู้เรื่องนี้เข้า เธอจึงได้แต่มองดูเงียบๆ แต่พอเห็นสภาพลูกชายตอนนี้ชักเริ่มทนไม่ไหว

ผมจะรีบไปสนามบินครับ

จิรายุทธตอบโดยไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม แต่คิดว่ามารดาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าเขากำลังจะไปที่ใด

เอากระเป๋าขึ้นไปเก็บ เลิกทำตัวไร้สาระแล้วกลับไปทำงาน!”

คุณหญิงตวาดแว้ด พลางมองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่อยู่ในมือลูกชายด้วยความไม่พอใจ ทุกเรื่องที่ลูกชายทำอยู่ในสายตาเธอมาตลอด แต่เธอก็ไม่คิดว่าเขาจะมีความอดทนกับเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าได้ขนาดนั้น เห็นทีว่าเธอคงต้องรีบทำอะไรสักอย่าง

ผมลางานกับผู้จัดการแล้ว

ลูกไม่รู้หรือไง ว่าคุณผดุงกำลังจ้องฮุบกิจการโรงแรมอยู่

วราภาพูดด้วยน้ำเสียร้อนใจ เมื่อเอ่ยถึงลูกพี่ลูกน้องของสามี ที่กำลังทำตัวเป็นคลื่นใต้น้ำ ยิ่งตอนนี้เจ้าสัวนพพลล้มป่วยลงทำให้เข้าไปประชุมได้บ้างไม่ได้บ้าง จึงเกิดการวิพากษ์วิจารณ์ในกิจการที่กำลังจะเปลี่ยนมือเป็นผู้บริหารคนใหม่ คุณหญิงวราภาจึงต้องมานั่งแทนในตำแหน่งท่านประธานใหญ่ชั่วคราว ซึ่งตั้งใจจะรักษาตำแหน่งนี้ไว้ให้ลูกชายจนกว่าเขาจะพร้อม

ถ้าเขาอยากได้ก็ยกให้เขาไปเลยครับ

จิรายุทธพูดด้วยความประชดกึ่งรำคาญ ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจมามัวแก่งแย่งชิงดีกับเรื่องพวกนี้ หรือลงสนามสู้กับใครทั้งนั้น เพราะความรู้สึกของเขานั้นอ่อนแอเกินไป มันเต็มไปด้วยความกังวลว้าวุ่นเกี่ยวกับเด็กหญิงที่ชื่อพลอยน้ำเพชรว่าชีวิตเธอจะเป็นยังไง

        “จะบ้าเหรอตาเจมส์ ลูกพูดอย่างนี้ได้ยังไง!”

        มารดามองลูกชายตาโตด้วยความตกใจ เหมือนเห็นเขาสติไม่สมประกอบไปแล้ว เธอไม่แน่ใจว่าเขาสมองกระทบกระเทือนเพราะอุบัติเหตุไปด้วยอีกคนหรือเปล่า ไฟในการทำงานหลังจากเรียนจบมหาลัยใหม่ๆ นั้นไม่มีให้เห็นอีกต่อไป เหลือเพียงชายหนุ่มที่มีสีหน้าอิดโรยเคร่งเครียด แววตาระทมทุกข์กับเหตุการณ์สะเทือนใจ

        “ผมขอตัวครับคุณแม่ เดี๋ยวจะตกเครื่อง

เขาพูดจบก็ไม่รอให้มารดารั้งตัวเอาไว้ต่อ ก่อนเดินไปขึ้นรถแท็กซี่ที่เพิ่งมาจอดถึงในบ้าน เพราะคุณหญิงวราภาสั่งห้ามใครออกไปส่งเขาทั้งนั้น

+----------+

 

        จิรายุทธเข็นกระเป๋าเดินทางแบบล้อลาก เข้ามาในห้องพักคนป่วยที่โรงพยาบาลห้องเดิม ที่เขาได้ใช้ชีวิตอยู่นานเป็นเดือนร่วมกับเด็กหญิง เสื้อผ้าและของใช้ที่เอามารอบนี้คงสามารถใช้ได้นานอีกหลายสัปดาห์ จนกว่าจะกลับไปเอาใหม่ที่กรุงเทพฯ

        แต่พอวางของในมือลง เขาก็พลันขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ พลางมองสภาพบนเตียงคนป่วยที่เรียบกริบ และมีผ้าปูเตียงผืนใหม่ หัวใจหล่นวูบตกใจ เมื่อเห็นว่าของใช้เด็กหญิงก็หายไปจากห้องนี้ราวกับไม่เคยอยู่มาก่อน

        มาเยี่ยมเด็กที่อยู่ห้องนี้เหรอคะ

พยาบาลหญิงวัยกลางคนเปิดประตูเข้ามา พร้อมกับคนที่เดินตามเข้ามาอีกสองคน เป็นชายหนุ่มวัยกลางคนกับพนักงานทำความสะอาด ที่ปลีกตัวเข้าไปทำความสะอาดในห้องน้ำ

        เด็กหายไปไหนครับ เมื่อวันก่อนยังอยู่ห้องนี้

ชายหนุ่มถามเสียงร้อนรน เพราะรอบนี้นอกจากแวะไปเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าชุดใหม่ เขาก็ยังต้องแวะไปเอางานในบริษัทด้วยเพราะทิ้งไว้นาน และตั้งใจจะเอามาทำที่นี่ จึงได้ไปจ้างเด็กสาวที่เป็นลูกแม่ค้าที่ตลาดมาให้ช่วยดูแลพลอยน้ำเพชรแทนชั่วคราวประมาณสองสามวัน

เขาย้ำแล้วย้ำอีกว่าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ให้รีบติดต่อเข้าโทรศัพท์มือถือเขาโดยด่วน แต่ไม่มีใครติดต่อมาสักคน

คุยกันตามสบายนะคะ แต่เดี๋ยวคืนนี้จะมีคนไข้รายใหม่เข้ามาแอดมิดต่อ” พยาบาลบอกหลังจากเข้ามาดูแลความเรียบร้อยภายในห้องคนป่วย เพราะโรงพยาบาลแห่งนี้เป็นขนาดกลาง ทำให้ไม่สามารถรับผู้ป่วยจำนวนมากได้ โดยเฉพาะห้องนี้เป็นห้องพิเศษวีไอพีที่มีแต่คนต้องการใช้บริการ

        ผู้ปกครองเธอมารับไปแล้วครับ

        “ใครครับผู้ปกครองเธอ...แล้วคุณเป็นใคร

        จิรายุทธทำหน้างุนงง พลางมองชายแปลกหน้าที่เขาไม่เคยพบมาก่อน เพราะจำได้ว่ามารดาบอกจะมารับอุปการะเด็กหญิงคนนี้ ดังนั้นผู้ปกครองเธอก็ต้องเป็นแม่ของเขา

        ผมชื่อวิชัยครับ เป็นผู้ใหญ่บ้านของอำเภอนี้ แล้วให้พลอยกับแม่เช่าบ้านอยู่ในเขตรั้วบ้าน” ชายวัยกลางคนอธิบายด้วยความน่าเชื่อถือ ตามที่ได้รับคำสั่งจากเบื้องบนมาเป็นอย่างดี

        พลอยมันเป็นเด็กกำพร้าน่าสงสาร แต่ผมดูแลไม่ไหวเพราะลูกหลานที่บ้านก็เยอะมาก

        “…”

ผมเลยติดต่อหาคนมารับเลี้ยงเด็ก ตอนนี้มีชาวต่างชาติมารับตัวไปแล้วครับ โชคดีจริงๆ

แต่แม่ผมบอกว่าจะมารับเลี้ยงเด็กคนนี้

จิรายุทธรีบแย้ง เต็มไปด้วยความมึนงงสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น แล้วกำลังจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทร.สอบถามมารดา แต่ก็ชะงักเมื่อผู้ใหญ่บ้านพูดต่อ

คุณหญิงปฏิเสธแล้วนะครับ เพราะคิดว่าเด็กไปอยู่เมืองนอกน่าจะมีชีวิตที่ดีกว่า แต่เธอได้ให้ทุนการศึกษากับพลอยไปจำนวนหนึ่ง

มีเบอร์ของครอบครัวชาวต่างชาติ ที่มารับดูแลไหมครับ

ไม่มีหรอกครับ ผมไม่ได้ขอไว้เลย

จิรายุทธรู้สึกใจหายวาบ เพราะยังไม่ทันได้สั่งลาพลอยน้ำเพชร เขาอยู่กับเธอมานานเป็นเดือนความผูกพันย่อมมี และที่สำคัญเขาอยากเห็นพัฒนาการของเด็กหญิง ว่าอาการบาดเจ็บจะเป็นอย่างไรต่อไป...เธอจะกลับมาเดินได้เป็นปกติไหม แต่ต่อไปเขาคงไม่ได้เห็นหน้าเธออีกแล้ว

+----------+

 

 มาต่อแล้วค่ะ

แวะเข้ามาอ่านแล้ว ฝากคอมเม้นท์

กดโหวต แอดFav กดแชร์กันบ้างน๊าาาาา


ติดตามงานนิยาย

สั่งซื้อหนังสือทำมือเรื่องอื่นๆ ทางแฟนเพจ

(คลิกที่รูปข้างล่าง)

#

 

**ผลงานนิยายเรื่องอื่นๆ**

https://goo.gl/et0Lxc


 

สั่งซื้อหนังสือทำมือเรื่องอื่นๆทางแฟนเพจ


 

 

 

 

        แสดง 14 - 14
วันที่โพสต์ :  31 ก.ค. 2560 20:30    วันที่อัพเดท :   20 ม.ค. 2561 04:50    › จำนวนผู้เข้าชม 29611 คน
   › คะแนนโหวต 497 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :