นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง จำเลยรักร้าย (รีไรท์ใหม่มาก) Nc 18+++    by นามปากกาอมรกานต์
ชื่อตอน ว่าที่เจ้าบ่าว (40%)...สาวน้อยผู้แสนอาภัพ


 

เช้าวันนี้อากาศแจ่มใสแต่พลอยชมพูกลับรู้สึกไม่สดชื่นเลยสักนิด เพราะเรื่องงานแต่งงานที่บิดาได้กล่าวไว้เมื่อวานทำให้หญิงสาวรู้สึกกังวลจนนอนไม่หลับ จนต้องตื่นแต่เช้ามานั่งกลุ้มคนเดียวที่สวนย่อมหน้าบ้าน

เธอถอนหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความหนักอก เมื่อนึกถึงเรื่องแต่งงานหญิงสาวก็อดคิดมากไม่ได้ เพราะเธอไม่ได้รักเดวิดเลยแม้แต่น้อย พลอยชมพูเคารพเขาเหมือนพี่ชายแท้ๆ เท่านั้นแต่ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถคัดค้านได้อยู่ดี ในเมื่อรับปากกับคนเป็นพ่อไว้แล้วก็ต้องทำตาม แม้จะไม่ค่อยเต็มใจนักแต่อย่างน้อยมันก็ทำให้คนป่วยสบายใจมากขึ้น

หัวใจดวงน้อยลงวูบลงไปอยู่ใต้ตาตุ่ม ครั้นมองไปเห็นรถคันหรูกำลังแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน ไม่นานนักผู้มาเยือนก็ก้าวลงจากรถ

“พี่เดวิด!

พลอยชมพูอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความร้อนรน บอกตรงๆ ว่าเธอจะไม่ตื่นเต้นขนาดนี้ หากผู้มาเยือนในตอนเช้าจะไม่ใช่ เดวิด กลอเรีย นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของสถาบันการเงินชื่อดังในอเมริกา คนที่พ่อของเธออยากให้แต่งงานด้วย หญิงสาวรีบเดินเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว เธอยังไม่พร้อมที่จะเจอชายหนุ่มในตอนนี้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวข้ามธรณีประตูก็มีอีกคนเดินสวนออกมาเสียก่อน พร้อมกับจงใจชนที่ไหล่ของพลอยชมพูแรงๆ จนเธอเกือบล้มหน้าคะมำกับพื้น

“อุ้ย!...ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ใจ!

โซเฟีย เอนซิงก์ ผู้เป็นน้องสาวต่างมาดารพูด ก่อนที่จะแสยะยิ้มออกมาด้วยความสะใจ แต่ครั้นหันไปเห็นอีกคนที่กำลังเดินตรงเข้ามากิริยาของหล่อนเปลี่ยนไปทันที ทำเป็นกระวีกระวาดเข้ามาช่วยพยุงพี่สาวให้ลุกขึ้นยืน

“พี่พลอยชมพูเป็นอะไรไหมค่ะ...ทำไมเดินไม่ระวังเลย” โซเฟียแสร้งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริต เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเดินเข้ามาใกล้ถึงแล้ว

“เป็นอะไรกันหรือเปล่า ทำไมพลอยชมพูไปนั่งอยู่ที่พื้นแบบนั้นล่ะ” เดวิดที่เพิ่งเดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เปล่าค่ะ...” พลอยชมพูกำลังจะตอบแต่ก็ถูกอีกคนชิงพูดขึ้นมาซะก่อน

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พี่พลอยชมพูแค่สะดุดล้มเฉยๆ โซเฟียก็เลยช่วยพยุงให้ลุกขึ้นยืน ว่าแต่วันนี้พี่เดวิดมาแต่เช้าจังเลยนะคะ มาหาโซเฟียเหรอ”

พูดแล้วหล่อนก็สะบัดแขนของพี่สาวออก ก่อนที่จะกระวีกระวาดเข้าไปโอบแขนของผู้มาใหม่แทน

“เปล่า พี่แค่มาเยี่ยมคุณอาเฉยๆ...คุณอาตื่นหรือยังครับน้องพลอยชมพู” เจ้าของร่างสูงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ท้ายประโยคที่หันไปถามอีกคนมันช่างฟังดูแตกต่างกันเหลือเกิน

ท่าทางเมินเฉยของเดวิดทำให้โซเฟียรู้สึกขัดใจอยู่ไม่น้อยแต่หล่อนก็ยังทำเหมือนไม่สะทกสะท้าน หญิงสาวหลงรักเขามานานแล้วแต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยคิดที่จะสนใจ เพราะเขาหลงรักพลอยชมพูพี่สาวต่างมารดาของหล่อนเหมือนกัน แม้ฝ่ายนั้นจะไม่เคยสนใจก็ตาม ทั้งหล่อนพยายามทุ้มเททั้งกายทั้งใจให้เดวิดทุกอย่างแต่เขาก็ไม่เคยเห็นค่าความรัก นั่นจึงทำให้โซเฟียรู้สึกอิจฉาและเกลียดชังพี่สาวของตัวเองเป็นอย่างมาก

“แด๊ดยังไม่ตื่นหรอกค่ะ คงอีกนานกว่าจะตื่น” โซเฟียตอบแทนผู้เป็นพี่สาวด้วยน้ำเสียงปนหงุดหงิด หล่อนไม่พอใจที่ถูกชายหนุ่มเมินใส่ แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ชอบใจเอาแน่

“งั้นหรือ ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ไปรอคุณอาอยู่ที่ห้องรับแขกก่อนก็ได้”

“พี่คงต้องรอนานหน่อยนะคะ...กว่าแด๊ดจะตื่นก็คงจะเป็นตอนสายๆ เอาแบบนี้ดีไหม...ไปรออยู่ห้องโซเฟียก่อนก็ได้”

ไม่เพียงแค่พูดเท่านั้น แต่เจ้าของร่างเซ็กซี่ยังกระชับอ้อมแขนกอดชายหนุ่มเอาไว้แน่นๆ จงใจให้พลอยชมพูได้เห็น

“อย่าทำแบบนี้สิโซเฟีย...มันไม่เหมาะ”

เดวิดเอ่ยปราม ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างเบื่อหน่าย เขาพยายามที่จะดึงมือของหล่อนออกแต่มีหรือโซเฟียจะยอม หล่อนไม่ฟังแถมยังโอบเขาไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม

“ช่างใครมันจะมองไม่ดีสิคะ...โซเฟียไม่แคร์หรอก ถ้าใครหน้าไหนมันกล้าเอาไปพูดก็ลองดู เดี๋ยวโซเฟียจะไล่พวกมันออกจากบ้านให้หมดเลย...ใช่ไหมคะพี่พลอยชมพู”

เจ้าของร่างเซ็กซี่หมดความอดทนเถียงกลับด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน ว่าแล้วหล่อนก็หันขวับไปมองอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความไม่พอใจ เมื่อสบโอกาสพลอยชมพูซึ่งอยากออกมาจากตรงนั้นพอดีจึงรีบพูด

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วชมพูขอตัวก่อนนะคะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็รีบเดินออกมาทันที

“เดี๋ยวก่อนสิ...รอพี่ก่อนพลอยชมพู”

เดวิดตะโกนเรียกตามท้าย แต่เธอก็แกล้งทำเหมือนไม่ได้ยิน เพราะไม่อยากมีปัญหากับผู้เป็นน้องสาวในภายหลัง เพียงเท่านี้ก็ทำให้บิดาหนักใจมากพออยู่แล้ว

“พี่เดวิด!...จะไปสนใจมันทำไมคะ มีโซเฟียยืนอยู่ที่นี่ทั้งคน”

“ปล่อยนะโซเฟีย....อย่างทำแบบนี้ พี่จะไปหาพลอยชมพู” เดวิดเค้นเสียงเข้มสั่งอย่างหงุดหงิด เขาไม่ชอบที่อีกฝ่ายเอาแต่ใจแบบนี้เลย

“ไม่...โซเฟียไม่ยอมให้พี่ไปหามัน”

เจ้าของร่างเซ็กซี่พูดอย่างอารมณ์เสีย เดวิดพ่นลมหายใจแรงๆ เขาไม่น่ามาเจอโซเฟียตั้งแต่เช้าเลยทุกอย่างยุ่งยากไปหมด

“พี่สั่งให้ปล่อย”

เป็นคำสั่งสุดท้ายแล้วเจ้าของเสียงกระด้างก็สะบัดหล่อนออกจากตัวแรงๆ อย่างหมดความอดทน ก่อนที่จะเดินตามพลอยชมพูเข้าไปในบ้าน

“เดี๋ยวก่อนสิพลอยชมพู รอพี่ก่อนสิ!” ชายหนุ่มตะโกนเรียกตามท้าย ไม่กี่อึดใจเขาก็เดินเข้าไปใกล้หญิงสาว นั้นยิ่งทำให้ตัวอิจฉารู้สึกโมโหจนเลือดขึ้นหน้า

“คอยดูเถอะนังพลอยชมพู...ฉันจะฟ้องคุณแม่ให้เล่นงานแกหนักๆ แน่” โซเฟียเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดขึ้นอย่างโกรธแค้น ก่อนที่จะรีบเดินตามท้ายเดวิดเข้าไปเหมือนกัน

“สวัสดีครับ...น้อยพลอยชมพู เมื่อกี้พี่ยังไม่มีโอกาสได้เอ่ยทักทายเลย” ครั้นเดินเข้ามาใกล้แล้วชายหนุ่มก็รีบทักทายหญิงสาวทันที

“สวัสดีค่ะ” พลอยชมพูตอบรับพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร

รอยยิ้มนั้นแม้จะไม่ใช่ความเสน่หาแต่มันกลับทำให้ชายหนุ่มรู้สึกปลื้มใจมากอย่างบอกไม่ถูก

“รีบเดินจังเลยนะ ไม่รอพี่เลย” เขาพูดแกมหยอกล้อ

“ขอโทษคะ พอดีชมพูจะรีบขึ้นไปหาแด๊ดก็เลยไม่ทันเห็นว่าพี่เดินตามเข้ามาด้วย” พลอยชมพูตอบออกไปแบบนั้น แต่แท้จริงแล้วเธอต้องการจะหลบหน้าเขาต่างหาก

“ไม่เป็นไรครับ...ว่าแต่อาการป่วยของคุณอาดีขึ้นหรือยัง ช่วงนี้พี่งานยุ่งมากก็เลยไม่ค่อยมีเวลามาเยี่ยมท่านเลย”

“แด๊ดอาการดีขึ้นบ้างแล้วค่ะ แต่ช่วงนี้ก็ยังชอบเวียนหัวอยู่บ่อยๆ จึงต้องดูแลอย่างใกล้ชิด เดี๋ยวชมพูขอตัวก่อนนะคะ ใกล้ถึงเวลาอาหารเช้าของแด๊ดแล้วค่ะ”

“เดี๋ยวก่อน...ให้พี่ไปด้วยสิ พี่ช่วยได้นะ” เดวิดเสนอตัว

พลอยชมพูยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัวเขาก็ถือวิสาสะดึงมือเข้าไปจับเอาไว้ ไม่ใช่แค่เท่านั้นสายตาของชายหนุ่มที่จ้องมองเธอยังแสดงออกถึงความเสน่หาอย่างไม่ปกปิด และมันก็ยิ่งทำให้สาวเจ้ารู้สึกอึดอัดมากกว่าเดิมเป็นพันเท่า พลอยชมพูพยายามจะดึงมือกับแต่อีกฝ่ายจับไว้แน่เหลือเกิน

“จะไปห้องครัวใช่ไหมครับ เจ้าของร่างสูงถามย้ำอีกรอบ พร้อมกับตั้งท่าจะเดินจูงมือสาวน้อยเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อนสิคะพี่เดวิด” คำห้ามของเธอทำให้เขาชะงักฝีเท้า ก่อนที่จะหันกลับมาถามด้วยความสงสัย

“มีอะไรหรือ”

“ปล่อยมือก่อนค่ะ ชมพูอายเขา” พูดแล้วพลอยชมก็ค่อยๆ ดึงมือกลับ เธอหน้าแดงด้วยความเก้อเขินเพราะตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยถูกผู้ชายที่ไหนจับเนื้อต้องตัวแบบนี้มาก่อน

“พี่ขอโทษนะ พี่ลืมตัวไปหน่อย” เดวิดเอ่ยอย่างประหม่า ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้

ชายหนุ่มหลงรักพลอยชมพูมานานแล้วและรู้ดีว่าเธอคิดกับตัวเองเพียงแค่พี่ชายเท่านั้น ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็เถอะ เขาก็ยังสนแค่เธอเพียงคนเดียว แม้ว่าจะมีผู้หญิงมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตก็ตามเดวิดไม่เคยคิดที่จะสนใจพวกหล่อนเลย เพราะเขาตั้งใจเอาแล้วว่าเจ้าสาวของเขาจะเป็นพลอยชมพูเพียงคนเดียวเท่านั้น

ดังนั้นเดวิดจึงยอมทำทุกอย่างได้เพื่อเธอ โดยหวังว่าสักวันหญิงสาวจะยอมใจอ่อนและเห็นค่าความรักที่เขามอบให้ แล้วในที่สุดก็สมหวังเพราะตอนเช้านายวิลเลี่ยมได้โทรมาหาเขาบอกว่าเธอยอมตกลงแต่งงานแล้ว จึงทำให้ชายหนุ่มไม่รีรอรีบเดินทางมาที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อจะเจรจาเรื่องงานแต่งงานที่เขาคิดว่าจะจัดขึ้นในเร็วๆ นี้อย่างแน่นอน

“มีอะไรก็รีบไปทำสิยะ...จะมายืนลอยหน้าอะไรอยู่ตรงนี้ทำไม” โซเฟียที่เพิ่งเดินตามท้ายมาพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะรีบเดินเข้ามาเบียดตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง

“โซเฟีย!” เดวิดเค้นเสียงต่ำเพื่อเตือนอีกฝ่ายแสดงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มพยายามที่จะบอกกับหล่อนมาหลายครั้งแล้วแต่โซเฟียก็ไม่ยอมตัดใจสักที แถมทุกวันนี้ยังเป็นเอามากกว่าเดิมตามเกรี้ยวกราดใส่ผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาข้องเกี่ยวกับเขา คิดแล้วก็หนักใจ

 “ทำไมคะ...” ยังไม่ทันที่หล่อนจะได้โต้ตอบ เสียงของแม่บ้านก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะพอดี

“คุณหนูคะ...วันนี้ไม่ต้องเตรียมอาหารให้คุณท่านแล้วนะคะ คุณท่านบอกว่าจะลงมารับประทานอาหารเช้าด้วยกันที่ด้านล่างค่ะ”

“ได้จ้ะ...ว่าแต่ในครัวมีอะไรให้ฉันช่วยไหมจ๊ะ” พลอยชมพูเอ่ยถามแม่บ้าน

“ไม่มีแล้วค่ะ อาหารใกล้เสร็จหมดแล้ว คุณหนูเชิญพักผ่อนตามสบายเลยค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวไปช่วยคนอื่นเตรียมโต๊ะอาหารก่อนนะคะ”

“จ้ะ”  พลอยชมพูตอบรับ แล้วผู้แม่บ้านก็เดินออกไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ สถานการณ์กลับเข้ามาสู่สภาวะปกติดังเดิม

“พี่เดวิดคะ ถ้าอย่างงั้นชมพูขอตัวไปช่วยงานในห้องครัวก่อนนะคะ” เจ้าของร่างบางนึกหาทางออก

“อ้าวทำไมล่ะครับ...เมื่อกี้แม่บ้านก็เพิ่งบอกว่าทำเสร็จไปหมดแล้ว น้องพลอยชมพูรออยู่ที่นี่ก็ได้ปล่อยให้แม่บ้านเป็นคนจัดการเถอะครับ”

“คือชมพู” หญิงสาวพูดยังไม่ทันจะจบประโยค โซเฟียก็พูดแทรกขึ้นมาขัดจังหวะก่อน

“จะไปก็รีบไปสิย่ะ มายืนเป็นก้างขวางคอคนอื่นเขาอยู่ได้ พี่เดวิดกับฉันจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันแบบสองต่อสอง” โซเฟียพูดกระแทกแดกดันอย่างไม่พอใจแต่ผู้เป็นพี่สาวก็ไม่ถือสาหาความ

“งั้นชมพูขอตัวก่อนนะคะ” ว่าแล้วเจ้าของร่างบางก็ตั้งท่าเดินตรงไปทางห้องครัวทันที

“ไปซะได้ก็ดี” โซเฟียพูดไล่ตามท้ายด้วยความหมั่นไส้

“เดี๋ยวรอพี่ก่อนสิ พี่ไปด้วย” เดวิดร้องเรียกพร้อมกับจะเดินตามพลอยชมพูออกไป แต่ถูกอีกคนรั้งเอาไว้ซะก่อน

“จะไปตามมันทำไมคะ ให้มันไปคนเดียวแหละค่ะดีแล้ว พี่อยู่กับโซฟียที่นี่ดีกว่า”

“อย่าทำแบบนี้โซเฟีย พี่เคยบอกบอกแล้วใช่ไหมว่าพี่ไม่ชอบ เอามือออกไปเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญ ก่อนที่จะกระชากแขนของหล่อนออกแรงๆ

“ทำไมคะ พี่รังเกียจโซเฟียมากขนาดนี้เลยเหรอ พี่ลืมเรื่องของเราคืนนั้นไปหมดแล้วใช่ไหม” เจ้าของร่างเซ็กซี่เอ่ยถามเป็นเชิงน้อยใจ ได้ยินคำพูดของหล่อนเจ้าของร่างสูงก็แค่นเสียงหัวเราะออกมาด้วยความสะอิกสะเอือนแสนรังเกียจผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้เสียเต็มประดา

“คืนที่เธอจัดฉากมอมเหล้าฉันแล้วลากฉันไปนอนด้วยนั้นนะหรือ เฮ่อ!...อย่าเอาเรื่องนี้มาอ้างอีกฉันรังเกียจ แล้วอีกอย่างเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย”

เดวิดเค้นเสียงกระด้างสวนกลับอย่างไม่แยแสยิ่งนึกเขาก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจหล่อนมาก พูดแล้วชายหนุ่มก็สาวเท้าเดินจากไป ทิ้งให้โซเฟียกำหมัดกัดฟันแน่นอยู่คนเดียว คำพูดของเดวิดปานมีดกรีดหัวใจทำให้หล่อนสะอึกอยู่พักใหญ่ เมื่อตั้งสติได้นางมารร้ายก็เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดด้วยความโกรธจัด

“คำก็รังเกียจ สองคำก็รังเกีย คอยดูเถอะโซเฟียจะทำให้พี่เป็นของโซเฟียให้ได้” หล่อนตวาดด้วยความโกรธจัด

 

            วันนี้บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูต่างๆ มากมายที่ถูกจัดสรรขึ้นมาเพื่อเป็นการตอนรับแขกคนสำคัญ โดยเฉพาะนายวิลเลี่ยมที่รู้สึกว่าจะยินดีกว่าทุกคนในบ้านเป็นพิเศษกับการมาเยี่ยมของเดวิดในครั้งนี้ เพราะตั้งแต่เข้ามานั่งประจำที่โต๊ะอาหารสีหน้าของคนป่วยก็ดูสดใสกว่าปกติ เมื่อลูกสาวคนเล็กเห็นแล้วก็อดสงสัยไม่ได้

“วันนี้แด๊ดดูอารมณ์ดีจังเลยนะคะ...มีอะไรหรือเปล่า โซเฟียเห็นแด๊ดยิ้มไม่หุบตั้งแต่เข้ามานั่งแล้ว” โซเฟียเอ่ยถามผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้ายิ้มๆ

“เปล่าหรอก แด๊ดก็แค่รู้สึกดีใจเฉยๆ ที่วันนี้มาถึงสักที” ผู้เป็นประทานของบ้านพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี

“เรื่องอะไรหรือคะ บอกหนูได้หรือเปล่า” ลูกสาวคนเล็กของบ้านถามอย่างตื่นเต้น

“กินข้าวก่อนเถอะ...เดี๋ยวอีกสักหน่อยลูกก็รู้เอง” นายวิลเลี่ยมบอกบุตรสาวด้วยความอาทร

“ไม่เห็นต้องไปเซ้าซี้คุณพ่อเลยรีบทานข้าวได้แล้ว ช่วงบ่ายแกมีถ่ายแบบไม่ใช่เหรอ” นางราเซล เอนซิงก์ ผู้เป็นนายหญิงของบ้านเอ่ยเตือนลูกสาวด้วยน้ำเสียงติดดุ แต่ก็ไม่วายที่จะหันมาแว้งใส่อีกคนซึ่งกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่เงียบๆ ด้วยความหมั่นไส้

“แกก็เหมือนกันยัยพลอยชมพู วันนี้ไปช่วยโซเฟียถือของด้วย...ไม่ต้องมาทำตัวเป็นคนไร้ประโยชน์อยู่ที่บ้าน”

“ค่ะ...คุณน้า” เจ้าของร่างบางตอบรับอย่างว่าง่าย

แม้จะมีคำสั่งที่เป็นงานหนักมากกว่านี้หญิงสาวก็ไม่เคยคิดที่จะปริปากบ่น เพราะขืนขัดใจผู้เป็นแม่เลี้ยงมีหวังเธอคงต้องโดนนางลงโทษหนักแน่ๆ พลอยชมพูรักและเคารพนางราเซลดั่งแม่แท้ๆ และอีกอย่างเธอก็ไม่อยากทำให้บิดาต้องทุกข์ใจกับคนในครอบครัว หญิงสาวจึงยอมทำทุกอย่างตามคำสั่งของนางเพียงแค่ชี้นิ้วสั่ง

“คุณแม่คะ หนูอยากให้พี่เดวิดไปส่งจังเลยค่ะ” โซเฟียพูดแล้วก็หันมาส่งยิ้มให้ผู้เป็นมารดา นางราเซลยิ้มรับอย่างรู้ใจ

“ถ้าอย่างงั้นอาก็ขอรบกวนหน่อยนะเดวิด ช่วยไปส่งน้องให้อาหน่อยนะ...จะให้ขับรถเองก็ไม่ได้ อาเป็นห่วงน้องเพิ่งโดนยึดใบขับขี่”

“นี่คุณจะทำอะไรเกรงใจเดวิดเขาหน่อยสิ ให้คนขับรถที่บ้านเราไปส่งก็ได้ไม่เห็นต้องรบกวนเดวิดเลย” นายวิลเลี่ยมเอ่ยเตือนผู้เป็นภรรยา

“ไม่เป็นไรครับคุณอาผมไปส่งได้ แต่ผมมีข้อแม้...”

“อะไรหรือจ๊ะ” นางราเซลโพล่งถามด้วยสงสัย

“ถ้าหากผมไปส่งโซเฟียแล้ว คุณอาจะต้องไม่ให้พลอยชมพูไปถือของให้โซเฟียในงานวันนี้ และคุณอาจะต้องไม่สั่งให้เธอทำงานบ้านหนักๆ คนเดียว อีกอย่างข้อนี้สำคัญมากห้ามลงโทษ ห้ามทำร้ายเธอเป็นอันขาดไม่ว่าจะกรณีใดๆ ก็ช่าง ถ้าคุณอาราเซลรับปากผมก็จะยอมไปส่งโซเฟียให้ถึงที่แน่นนอน”

เดวิดยื่นข้อเสนออย่างไม่มีความเกรงใจ เขาหมดความอดทนกับพฤติกรรมแย่ๆ ของสองแม่ลูกที่โขกสับใช้งานพลอยชมพูราวกับเป็นทาสเต็มทน ทั้งที่เธอก็มีฐานะเป็นคุณหนูของบ้านหลังนี้เหมือนกัน

ข้อเสนอของชายหนุ่มทำให้ผู้เป็นนายหญิงของบ้านหน้าเสียไปพักใหญ่ ก่อนที่นางจะตั้งสติแล้วปั้นหน้าฉีกยิ้มรับเหมือนไม่สะทกสะท้านอะไร

“อาไม่เคยใช้งานพลอยชมพูหนักเลยนะ ที่ทำก็เพราะความสมัครใจของมันทั้งนั้น...ใช่ไหมพลอยชมพู” ห่างเสียงถูกเค้นลงต่ำประหนึ่งว่าข่มขู่หญิงสาวให้หวั่นเกรง

“ค่ะ ชมพูเป็นคนอยากทำเอง...พี่เดวิดไปส่งโซเฟียเถอะค่ะ ชมพูช่วยถือของได้พี่เดวิดไม่ต้องเป็นห่วง” พลอยชมพูพูดหันไปบอกเดวิดเพื่อให้คลายความกังวล

“ที่พี่พูดแบบนั้นไม่ใช่แค่เป็นห่วง แต่พี่อยากปกป้องเราในฐานะว่าที่เจ้าสาวของพี่” ชายหนุ่มหันไปพูดกับสาวน้อยด้วยความจริงใจ

ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยเห็นพลอยชมพูจะมีความสุขเลยสักครั้ง นับแต่นายวิลเลี่ยมแต่งงานใหม่กับนางราเซล ฝ่ายนั่นก็จ้องแต่จะหาทางที่กลั่นแกล้งเธออยู่เสมอ

นางโขกสับใช้งานพลอยเธอยิ่งกว่าทาสในเรือนเบี้ย ทั้งที่เธอเป็นลูกของสามีแท้ๆ แถมยังกำพร้าแม่ตั้งแต่เกิดแต่นางราเซลก็ไม่เคยที่จะเมตตา ถ้าพลอยชมพูทำอะไรขัดใจทั้งสองคนก็จะโวยวายด่าทอ ตบตีสารพัด ทำทุกอย่างตามความสะใจของตัวเอง

ถึงจะอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่เคยฟ้องให้นายวิลเลี่ยมต้องเป็นทุกข์ใจ เพราะเธอเป็นห่วงความรู้สึกของผู้เป็นพ่อเกรงว่าท่านจะกังวลใจ อาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ที่ทำให้เดวิดนึกสึกสงสารหญิงสาวจนก่อตัวกลายมาเป็นความรัก เขาจึงอยากปกป้องเธอให้พ้นจากพวกคนใจร้ายพวกนี้ ที่สุดเขาจึงเสนอตัวกับนายวิลเลี่ยมขอพลอยชมพูแต่งงาน

“ว่าไงนะคะ ใครจะเป็นเจ้าสาว” โซเฟียถามละล่ำละลักถามด้วยความตกใจ ไม่อยากเชื่อว่ามันจะเป็นความจริง

“ผมจะไม่อ้อมค้อมแล้วนะครับ ที่ตั้งใจมาหาคุณอาในวันนี้ ก็เพื่อที่จะมาพูดเรื่องงานแต่งงานระหว่างผมกับพลอยชมพูในอาทิตย์หน้า คุณอาจะเห็นด้วยไหมครับ” 

___________________________________



           จำเลยรักร้าย เป็นนิยายแนวโรมาน NC18+++

-ขนาดนี้นิยายเรื่องนี้กำลังอยู่ในระหว่างรีไรท์งานคาดว่าจะเสร็จในเร็วๆ นี้

หากใครสนใจก็สามารถรอซื้อใน E- book ได้เลยจ้า เพราะว่าอันจะลงในเว็บแค่ 50% เท่านั้น

- หรือว่าใครอยากติดตามผลงานของอัน อันก็มีนิยายให้อ่านรออีกหนึ่งเรื่องชื่อ 'คลั่งรักเมียจำเลยรับรองว่าพระเอกเรื่องนี้ก็ซี๊ดถึงใจไม่แพ้กัน ลิ้งค์จะติดไว้ด้านล่างนะคะ ฝากอุดหนุนหน่อยเด้อจ้า

- สำหรับใครที่อยากติดตามผลงานหรืออยากรู้เกี่ยวข่าวสารของนามปากกา อมรกานต์ ก็สามารถ เข้าไปที่ Facebook ได้เลยจ้า 


https://www.facebook.com/profile.php?id=100014628499305

#ขอฝากE- BOOKหน่อยนะคะ#

สามารถเข้าไปดาวน์โหลดได้ตามลิงค์นี้เลยจ้า

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTMzODkzMSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjU0NzIwIjt9

        แสดง 3 - 3
วันที่โพสต์ :  1 ส.ค. 2560 22:19    วันที่อัพเดท :   17 ม.ค. 2561 20:28    › จำนวนผู้เข้าชม 20827 คน
   › คะแนนโหวต 219 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :