นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง คืนรักข้ามแดน [ชุด Ms.Glaciers]     by madamsomloun
ชื่อตอน มัคเคนท์ การ์เซีย 1

























มัคเคนท์ การ์เซีย



 

ไมเคิล เกรซ นอนคิดมาทั้งคืนเรื่องร้านอาหาร เขาตัดสินใจได้แล้ว และไม่ว่าอะไรก็เปลี่ยนใจเขาไม่ได้ เช้าตรู่มาถึงมือหนาคว้าโทรศัพท์ต่อสายไปยังเบอร์ตามนามบัตรที่แนบมากับซองเอกสาร รอไม่นานนักก็ได้ยินเสียงทุ้มกังวานผ่านมาตามสาย เหมือนกับว่ารออยู่แล้ว


“ฮัลโหล...”


 “...ขอสายคุณโจนาธานครับ” ทักทายอีกฝ่ายกับไป


“กำลังพูดสายครับ” โจนาธานขานรับ แปลกใจที่มีคนโทรหาเขาแต่เช้า เพราะปกติแล้วจะมีเพียงนายหนุ่มเท่านั้นที่ชอบโทรมา


“ผมไมเคิลเจ้าของร้าน Two Princess ที่คุณเอาเอกสารมาให้เมื่อวันก่อนนะครับ” แนะนำตัวกับอีกฝ่าย


“คุณอ่านรายละเอียดที่เราส่งไปให้แล้วไม่เข้าใจตรงไหนหรือเปล่าครับ” ทราบว่าเป็นใครที่โทรมาก็ถามถึงเอกสารที่ส่งไปให้ทันที


“ชัดเจนดีครับ แต่ผมแค่จะโทรมาบอกว่าเราไม่ขาย” ไมเคิลบอกคำตอบที่มีในใจมานานออกไป


“เราคุยกันก่อนได้ไหมครับ ผมขอเวลาไม่นาน”


“ไม่ล่ะ ยังไงผมก็ไม่คิดจะขายที่นี่ ผมต้องวางแล้ว...”


“เดี๋ยวก่อนครับ ผมอยากขอโอกาสคุยกับคุณหน่อยครับ อีกยี่สิบนาทีผมจะไปหาคุณที่ร้านกาแฟแถวร้านคุณได้ไหมครับ” หยั่งเชิงลองถามออกไป อีกใจก็นึกหวั่น เกรงว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธกลับมาก่อนที่เขาจะทันพูดจบ


ไมเคิลถอนหายใจออกมาหนักๆ เขาไม่อยากจะคุยอะไรให้มากความอีก แต่ก็สงสารอีกฝ่ายไม่น้อยนี่คงจะถูกเจ้านายเร่งมาด้วยล่ะมั้ง จึงตอบตกลงไป


“ก็ได้ครับ แล้วเจอกัน”


หลังจากที่นัดแนะสถานที่กันเรียบร้อย ไมเคิลถอดผ้ากันเปื้อนออกวางบนโต๊ะเตรียมตัวออกจากไปตามนัด ถ้าการคุยกันครั้งนี้ลุล่วงไปด้วยดี เขาจะได้อยู่ที่นี่ต่อโดยที่ไม่ต้องมีใครเข้ามาวุ่นวายอีก


เคียงเดือนเดินออกมาจากห้องน้ำเห็นสามีกำลังจะเดินออกไปข้างนอกจึงร้องเรียกเอาไว้ก่อน


“ที่รัก นั้นคุณจะไปไหนค่ะ” ไมเคิลชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดหาคำตอบที่จะไม่ทำให้ภรรยาสงสัย


“พอดีเพื่อนแวะมาหา ผมเลยจะออกไปพบหน่อย”


“แล้วทำไมไม่ให้เขามาที่ร้านเราล่ะค่ะ คุณจะได้ไม่ต้องออกไปด้วย”


“เขามีเวลาไม่มากนะ อยู่ร้านกาแฟหัวมุมนี้เอง ผมไปแป๊บเดียว ไปนะครับ”


กล่าวจบก็รีบผละเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ขื่นมัวชักช้าคงหลุดพิรุธให้ภรรยาจับได้ว่าเขาจะไปไหน


เขมรุจีและคมแก้วกลับมาจากซื้อของข้างนอก เห็นคนเป็นพ่อเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งก็นึกแปลกใจ


“มีอะไรหรือเปล่าเขม” คมแก้วก้าวเข้ามายืนข้างเพื่อน เห็นว่าไม่ยอมเดินตามเข้ามาในร้านเสียที


“ฉันเห็นพ่อนะ เหมือนกำลังจะรีบไปไหน” คิ้วเรียวยังผูกเป็นปมระคนสงสัย


“คงไปซื้อของล่ะมั้ง ไม่มีอะไรหรอก เข้าร้านกันเถอะ ฉันถือของจนเมื่อยแขนจะแย่อยู่แล้ว ไปเร็ว”


ร่างบางเดินตามแรงรั้งของเพื่อนรักเข้าไปภายในร้านก็เห็นว่ามารดายืนอยู่ประจำด้านหน้าเคาน์เตอร์จึงก้าวเข้าไปหา แล้วถามถึงบิดาที่พึ่งเดินออกไปจากร้านเมื่อไม่กี่นาที


“แม่ค่ะ พ่อรีบออกไปไหนค่ะ ท่าทางรีบร้อนเชียว”


เขมรุจีเดินนำข้าวของไปวางเรียบร้อย เดินกับมานั่งลงที่เก้าอี้ตัวสูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่ม มีมารดายืนชงเครื่องดื่มให้กับลูกค้าอยู่ด้านใน


“เห็นบอกว่าเพื่อนแวะมาหานะลูก”


“แล้วทำไมไม่พามาที่ร้านเราล่ะค่ะ ที่ร้านเราก็มีอาหารและเครื่องดื่มตั้งหลายอย่าง ทำไมต้องออกไปข้างนอกด้วย” เขมรุจีประหลาดใจ วันนี้พ่อเธอทำตัวแปลกมาก


“แม่ถามคำถามเดียวกันกับลูก แต่พ่อบอกเขาไม่มีเวลามาก”


เคียงเดือนที่ยืนเช็ดแก้วน้ำอยู่ก็มีความคิดเดียวกันกับลูกสาว แต่เธอก็ลองถามแล้วสามีดูแล้ว เขาก็บอกว่าไม่มีอะไร


“พ่อคงไม่ได้กำลังปิดอะไรเราอยู่หรอกใช่ไหมค่ะแม่”


ดวงตากลมเรียวคู่สวยมองออกไปตรงทางที่บิดาเดินไป คำถามมากมายเท่ประดังเข้ามาเป็นชุด เคียงเดือนเห็นลูกสาวเริ่มครุ่นคิดจึงรีบกล่าวตัดบท รู้ดีว่าบุตรสาวเป็นคนฉลาดแค่ไหน เธอสามารถประติดประต่อเรื่องเก่ง ขื่นให้คิดต่อคงได้เรื่องแน่


“คงไม่มีอะไรหรอกลูก พ่อเขาจะมีเรื่องอะไรปิดบังเรา ลูกก็ทราบดี เอาของไปเก็บไปอีกเดี๋ยวจะได้เวลาเปิดร้านแล้ว” จับไหล่บอบบางของลูกสาวหมุนกลับเข้าไปหลังร้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า


“ไปแล้วค่ะๆ”


 เขมรุจีหันมาตอบรับมารดาเสียงใส ยุติความคิดเรื่องของบิดาไป อย่างที่มารดาบอก พ่อไม่เคยมีเรื่องปิดบังเธอเลยสักครั้ง


เคียงเดือนมองตามหลังลูกสาวไป แล้วหันไปที่ประตูร้านข้ามไปอีกฝั่งของถนนที่คนเป็นสามีเดินไป ขออย่าให้เป็นอย่างที่เธอคิดเลยเถอะ...


 

ไมเคิลเดินไปถึงร้านกาแฟที่อีกฝ่ายนัดเอาไว้ ก็เห็นว่ามีผู้ชายกำลังยกมือให้ พลางเดินตรงเข้าไปหาแล้วนั่งลงเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกัน


“คุณบอกมีเรื่องจะคุย” ไมเคิลเปิดประเด็นโดยไม่เสียเวลา


“ใช่ครับ ผมอยากให้คุณพิจารณาใหม่อีกครั้ง...”  โจนาธานรีบกล่าว เขามีจำกัดอยู่มากพอควร เกิดเจ้านายเรียกหาขึ้นมา แล้วไม่เจอเขาจะเป็นเรื่องใหญ่


“ผมไม่ขาย” ไมเคิลพูดจบก็ลอบถอนหายใจแผ่วเบา พวกเขาจะอยู่ที่นั้นต่อโดยที่ไม่ย้ายหรือขายให้ใครทั้งนั้น 


“ทำไมครับ หรือว่าที่เราเสนอมันน้อยไป”


“เปล่าหรอกครับ เพียงแต่ผมไม่ขาย ฝากกลับไปบอกเจ้านายคุณด้วยนะ ต่อให้เขาเพิ่มราคาขึ้นเป็นสองเท่าสามเท่า ผมยังยืนยันคำตอบเดิม” ปิดประตูใส่หน้า เขาไม่มีเหตุผลอะไรหรือมีความเดือดร้อนต้องขายร้านที่เป็นบ้านไป


“คุณไมเคิลครับ...”


โจนาธานถึงกับทำหน้าไม่ถูก ตอนที่เขาตอบรับนัดมา เขาดีใจมากคิดว่าเจ้าของร้าน Two Princess จะขายร้านให้กับพวกเขา แต่ไม่คิดเลยว่าจะถูกปฏิเสธมาเป็นชุด


“หมดธุระแล้วนะ ถ้างั้นผมขอตัวก่อน”


ไมเคิลไม่ได้ต้องการที่จะให้ความหวังอีกฝ่าย ทุกอย่างที่เขาพูดมา มันล้วนเป็นความจริง และเขาไม่คิดจะย้ายไหนจะอยู่ที่นี่ต่อไป ก่อนจะลุกขึ้นเมื่อพูดจบ


“เดี๋ยวก่อนสิครับ คุณไมเคิล...” โจนาธานลำบากใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายลงทุนมาขอร้องเขาแบบนี้


“ผมไม่เปลี่ยนหรอกนะคุณ อย่าพยายามเลย ผมออกมานานแล้ว คงต้องรีบกลับแล้ว”


 ไมเคิลก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือเห็นว่าล่วงมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ป่านนี้ที่ร้านคงสงสัยกันแย่แล้ว โค้งศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการอำลาแล้วเดินจากไป


“งานเข้าแล้วโจเอ้ย แล้วจะเอายังไงล่ะที่นี่ โอ้ย ปวดหัวโว้ย”


โจนาธานก้มหน้าลงอย่างเศร้าใจ เขาจะกลับไปบอกนายหนุ่มยังไงว่าเจ้าของร้านอาหารปฏิเสธที่จะขายร้านให้กับพวกเขา 



        แสดง 5 - 5
วันที่โพสต์ :  3 มิ.ย. 2559 14:54 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:11    › จำนวนผู้เข้าชม 25455 คน
   › คะแนนโหวต 779 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :