นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง คืนรักข้ามแดน [ชุด Ms.Glaciers]     by madamsomloun
ชื่อตอน มัคเคนท์ การ์เซีย 2











โจนาธานเดินทางกลับมาถึงตึกการ์เซียไพร์ซหลังจากที่ไปพบเจ้าของร้านอาหารอย่าง Two Princess และถูกปฏิเสธกลับมา


“ไปไหนมาโจ ฉันถามหานายจากนิคก็ไม่รู้ว่านายไปไหน”


กระทิงหนุ่มเห็นคนสนิทเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานแล้วเอ่ยถาม น้ำเสียงติดจะไม่พอใจเล็กน้อยที่ไปไหนไม่บอก


คนถูกตำหนิรับรู้ได้ว่ามันไม่ปกติเสียแล้ว ก้มหน้าลงกล่าวขอโทษนายหนุ่มที่ละเลยหน้าที่ พลอยทำให้เพื่อนต้องถูกดุตามไปด้วย


“ขอโทษด้วยครับที่ไม่ได้บอกก่อน พอดีผมมีธุระด่วนต้องไปจัดการเลยไม่ได้บอกนิคเอาไว้”


“แน่ใจนะว่าเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องอื่น”


“เรื่องงานสิครับ แต่ไม่ต้องห่วงครับ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว” โจนาธานรีบตอบเร็วรัว เกรงว่าจะถูกนายหนุ่มจับพิรุธได้


“ให้มันเป็นเรื่องงานจริงเถอะ ถ้าฉันรู้ว่าเป็นเรื่องอื่นได้เห็นดีกันแน่”


คนฟังถึงกับขนลุกซู่กับคำขู่กลายๆ นั้น แต่เรื่องอะไรเขาจะบอกว่าไปพบเจ้าของร้านอาหารหนึ่งในสี่ที่จะขอซื้อร้านเขามาทำห้างสรรพสินค้า ขื่นพูดแบบนั้นออกไป เขาได้จบชีวิตก่อนได้แต่งงานแน่


“ไม่มีแน่นอนครับ เอ่อ... คุณเคนท์ครับ ถ้าเกิดว่าเจ้าของร้านอาหารไม่ยอมขายที่ให้กับเรา...”


โจนาธานยังพูดไม่ทันจบ คนตรงหน้าก็ปิดแฟ้มเอกสารเสียงดังบอกให้รู้ว่าหายนะกำลังมาเยือนในเวลาอันใกล้


กระทิงหนุ่มแห่งการ์เซียไพร์ซเงยใบหน้าคมเข้มขึ้นมองคนสนิท ฉายแววตาดุดันบอกความไม่พอใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะกล่าวน้ำเสียงเนิบนาบทำเอาคนฟังขนลุกซู่ หลบตากันพัลวัน


“ฉันไม่ชอบพูดอะไรซ้ำซากเข้าใจใช่ไหม ภายในสองอาทิตย์ ตึกนั้นและร้านอาหารทั้งสี่แห่งต้องพร้อม”


“แต่พวกเขายัง...” คนเป็นลูกน้องอ้าปากยังไม่ทันได้พูดให้จบ ก็โดนประโยคตัดบทแบบไร้เยื่อใยของกระทิงหนุ่ม


“ฉันไม่สนรู้ผลที่ตามมาดีนะโจ รีบไปจัดการซะ”


มัคเคนท์อารมณ์เสียอย่างหนักถูกขัดใจ มันไม่ใช่ปัญหาของเขาที่ต้องมานั่งแก้ ในเมื่อเขาต้องการ เขาต้องได้ และต้องการใช้ตึกนั้นทำประโยชน์ คนที่ไม่มีประโยชน์ก็ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องอยู่ที่นั้นต่อ


“แต่คุณเคนท์ครับ...”


“นายอยากทำงานที่นั้นมากใช่ไหมโจ!


นัยน์ตาสีฟ้าเข้มขึ้นตวัดจ้องคนสนิทอย่างเอาเรื่อง แผ่รังสีความโกรธเกรี้ยวก่อตัวขึ้นมาอีกระรอกไปทั่วห้องทำงานใหญ่ นิคโคไลท์เห็นบรรยากาศที่เริ่มก่อตัวขึ้นจึงต้องรีบเดินเข้ามาสะกิดให้เพื่อนหยุดพูดได้แล้ว


“คือมันไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ”


“พวกเขาจ่ายเงินเดือนให้นายมากกว่าฉันหรือ ถึงได้ปกป้องนัก!


มือหนาตบโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดขึ้นเต็มความสูง จ้องไปที่คนสนิทอย่างเอาเรื่อง บอกคนตรงหน้าได้ดีว่าตอนนี้เขาโกรธมาก ขื่นยังอ้าปากพูดอะไรออกมาอีกแต่คำเดียว อาจจะได้กินเลือดแทนข้าวเที่ยงนี้แน่


“พวกเราจะรีบไปจัดการให้ด่วนที่สุดเลยครับ”


นิคโคไลท์ลากแขนเพื่อนออกมาแทบไม่ทัน ขื่นอยู่นานกว่าอีกเพียงแค่นาที เขาอาจจะได้เห็นเพื่อนกลายเป็นโจเนื้อย่างแทนเลขาโจนาธานผู้มากความสามารถของการ์เซียไพร์ซก็เป็นได้


“นายเป็นอะไรของนาย ไปพูดกับคุณเคนท์แบบนั้นเดี๋ยวได้ตายฟรีหรอก” นิคโคไลท์กดไหล่กว้างของเพื่อนให้นั่งลงที่เก้าอี้ทำงานของอีกฝ่าย


“ฉันจะทำยังไงถึงจะถูกใจคุณเคนท์ได้สักนาทีบ้าง” ตอบเสียงเนือยๆ ผ่านลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมา แล้วแถมการถอนหายใจออกมายาวๆ อีกรอบ


“เรื่องอะไรอีกล่ะ” นิคโคไลท์ก้าวเข้าไปใกล้มากขึ้นอีกก้าว


“ก็เรื่องตึกย่าน West village นั่นแหละ” บอกเสียงเนือยๆ


“ทำไม ก็เห็นว่าวางโครงการไปแล้วไม่ใช่หรือ” นิคโคไลท์แปลกใจว่าเจ้านายจะโกรธเพื่อนเขาทำไมอีก


“มีอยู่ร้านหนึ่ง...”


“เขาไม่ยอมขายว่างั้น” นิคโคไลท์พูดอย่างรู้ทัน


“ก็ใช่นะสิ ฉันถึงต้องมานั่งปวดหัวอยู่นี้ไง” 


โจนาธานพยักหน้ารับ ยืนคอตก แขนแกร่งทิ้งลงข้างกายอย่างหมดหนทาง เขาเครียดไม่น้อยที่ต้องมาแบกรับหน้าที่นี้ แล้วเล่าเรื่องราวของวันนี้ที่เขาออกไปพบเจ้าของร้าน Two Princess ที่เขาถูกปฏิเสธกลับมาให้เพื่อนได้ฟัง


“นายไม่ควรที่จะไปพูดแบบนั้น นายก็รู้ว่าคุณเคนท์ต้องการอะไรแล้วเขาต้องได้” นิคโคไลท์เตือนสติเพื่อน เขารู้ดีว่าโจนาธานเป็นคนใจโอบอ้อมอารีกับเพื่อนมนุษย์เสมอ และเรื่องไปบังคับใครด้วยแล้วคงลำบากใจมากทีเดียว


“นั้นและปัญหาใหญ่ ฉันถึงต้องมานั่งกลุ้มอยู่นี่ไง” พูดไปน้ำตาที่เออคลอขึ้นมาหน่วยตาก็พาลจะไหลออกมา ทำงานมาก็ไม่เคยโดนดุด่าว่ากล่าวแรงขนาดนี้มาก่อน


“นายก็น่าจะรู้ว่าคุณเคนท์ไม่ชอบให้ใครขัดคำสั่ง แต่นายก็ยังจะทำมัน” นิคโคไลท์ส่ายหน้าไปมาไม่ใช่เรื่องว่ามันไม่ดี แต่เรื่องแบบนี้ใช้ไม่ได้กับเจ้านายของเขาต่างหาก


“พวกเขาทำร้านนั้นมากว่ายี่สิบปีแล้วนะ แล้วจู่ๆต้องมาย้ายออก เป็นนายจะทำได้หรือเปล่าล่ะ” โจนาธานบอกเสียงเศร้า ระบายออกมาให้เพื่อนได้ฟัง


“มันก็น่าลำบากใจอย่างที่นายว่านั่นแหละ เป็นฉันก็ตัดใจขายไปไม่ได้เหมือนกัน” นิคโคไลท์ได้ฟังที่เพื่อนบอกเขาเองก็อดใจหายไม่ได้


“แต่ฉันเปลี่ยนใจคุณเคนท์ไม่ได้นี่สิปัญหา” น้ำเสียงทุ้มบอกความเสียใจชัดเจน


“เลิกคิดได้แล้ว ถือว่านายทำดีที่สุดแล้ว”


นิคโคไลท์ยกมือหนาขึ้นตบไหล่หนาของเพื่อนเป็นการให้กำลังใจ เขารู้ว่าโจนาธานเป็นคนขี้ใจอ่อน ชอบช่วยเหลือคนอื่นในยามทุกข์ยากเสมอ แต่บทจะหินขึ้นมาพ่อคุณก็ไม่ไว้หน้าใครเหมือนกัน

 


ไมเคิลกำลังเตรียมอาหารให้กับลูกค้าอยู่ก็ต้องวางงานทุกอย่างลง เมื่อภรรยาเดินนำโทรศัพท์เข้ามาให้ พลางเดินไปล้างมือแล้วฝากให้คมแก้วช่วยดูอาหารที่กำลังทำอยู่ต่อ


“ไมเคิลพูด”


“สวัสดีครับผมโจนาธานที่เราเจอกันคราวก่อน คุณช่วยออกมาพบผมที่ร้านเดิมได้ไหมครับ ผมมีเรื่อง...” น้ำเสียงที่ฟังดูอ้อนวอนทำเอาคนปลายสายต้องถอนหายใจ


ไมเคิลลดมือหนาที่ถือโทรศัพท์ลงข้างกาย รู้ว่าใครโทรมาหาเขา ภายในใจรู้สึกตื่นเต้นและเป็นกังวลในคราวเดียวกัน ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรอีก


“ใครโทรมาเหรอค่ะ” เคียงเดือนเห็นสามียืนจับโทรศัพท์นิ่งอยู่เป็นนานจึงเดินเข้ามาถาม


“ไม่มีอะไรหรอก ผมจะออกไปข้างนอกหน่อย”


“ไปไหนค่ะ อ้าวเดี๋ยวก่อนสิค่ะที่รัก...” เคียงเดือนร้องตามหลังสามีออกไป แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เขมรุจีที่เดินสวนบิดาเข้ามาภายในร้านก็แปลกใจว่าท่านกำลังจะไปไหน


“แม่ค่ะ นั้นพ่อจะไปไหน”


“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันลูก เห็นคุยโทรศัพท์อยู่ดีๆ พอแม่ถามก็รีบออกไปเลย” เคียงเดือนไม่เข้าใจสามีและอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้


คิ้วเรียวของเขมรุจีขมวดยุ่ง ครุ่นคิดอย่างหนักว่าคนเป็นพ่อจะไปที่ไหนเวลานี้ หรือว่ามีเรื่องที่ท่านกำลังต้องการปิดพวกเธออยู่


“...เขมรับออเดอร์ข้างนอกที” เสียงของคมแก้วดังเข้ามาเรียก สองแม่ลูกต้องพับเก็บเรื่องเมื่อครู่เอาไว้ แล้วหันกลับไปสนใจลูกค้าที่เดินเข้ามาก่อน


“จ้ะๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ”


เขมรุจีสงสัยตั้งแต่เมื่อวันก่อนโน้นแล้วที่บิดาออกจากร้านด้วยท่าทางรีบร้อน พอกลับมาก็ทำตัวแปลกๆ ดูเหม่อลอยชอบกล 






        แสดง 6 - 6
วันที่โพสต์ :  3 มิ.ย. 2559 14:54 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:11    › จำนวนผู้เข้าชม 30303 คน
   › คะแนนโหวต 236 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :