นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง คืนรักข้ามแดน [ชุด Ms.Glaciers]     by madamsomloun
ชื่อตอน ตามถึงบ้าน 1









ตามถึงบ้าน

 

เขมรุจีตื่นแต่เช้าตรู่เธอนั่งครุ่นคิดนอนคิดมาทั้งคืน เธอจะไม่ยอมเสียร้าน Two Princess ที่พ่อเธอรักยิ่งกว่าชีวิตไปโดยเด็ดขาด ร่างบางเดินไปคว้าเสื้อคลุมขึ้นสวมแล้วเดินลงมาจากห้อง เท่าเรียวก้าวลงมาถึงข้างล่างก็เห็นว่ามีบิดานั่งอยู่ก่อนแล้ว


“จะไปไหนแต่เช้าลูก” ไมเคิลเงยขึ้น เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเหมือนมีคนกำลังเดินลงมาจึงเอ่ยถาม


“เขมจะไปคุยกับเขาค่ะ เขมจะไม่ยอมให้เขามายึดที่ของเราไปเฉยๆ แบบนี้หรอก” เขมรุจีเงยหน้าบอกน้ำเสียงฟังชัด


“ไม่มีประโยชน์หรอกลูก พ่อไปคุยกับเขามาแล้ว เขาไม่ยอม ถึงลูกไปคุยก็ไม่มีประโยชน์อะไร”


“ไม่ค่ะ! เขมจะไม่หยุดจนกว่าเราจะได้ร้านเราคืน”


“ฉันไปด้วย” 


เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง เรียกสองพ่อลูกให้ต้องหันไปดูก็เห็นว่าเป็นคมแก้วนั่นเอง ก้าวเข้ามาสมทบกับทั้งสองพร้อมกับชุดที่เตรียมไปลุยข้างนอก


“แก้ว”


“ฉันก็ไม่ยอมให้พวกเขาเอาร้านเราไปเหมือนกัน ลุงไมค์ไม่ต้องห่วงค่ะ เราแค่ไปคุย จะไม่ทำอะไรรุนแรงเด็ดขาด ไปเขม” คมแก้วรั้งแขนเพื่อนเดินออกจากร้านไป ท่ามกลางความเป็นห่วงที่เต็มเปรี่ยมของบิดา


“ระวังตัวกันด้วยนะลูก”


ไมเคิลร้องตามหลังสองสาวไป เขาไมรู้ว่าจะห้ามลูกสาวอย่างไรเหมือนกัน ตอนแรกเขาคิดว่าคนที่จะพูดและไม่ยอมไปจากที่นี่จะเป็นเขมมิกาลูกสาวคนเล็ก แต่ตรงกันข้าม เธอกับเป็นคนที่อยากจะออกไปจากที่นี่มากที่สุด ซึ่งคนที่ไม่ยอมก็โน้น เดินดุ่มๆ ออกจากร้านไปหาเจ้าของตึกคนใหม่ เรื่องนี้เขาว่าคงไม่จบลงง่ายๆ อย่างที่คิดเสียแล้ว


 

อึดใจต่อมาเขมรุจีและคมแก้วก็เดินทางมาถึงตึกสูงระฟ้าของการ์เซียไพร์ซ สองสาวแหงนหน้าขึ้นมองตึกจนคอตั้งบ่า แม้จะเคยเห็นไกลๆ มาบ้าง แต่ไม่คิดว่ามันจะสูงและใหญ่โตเช่นนี้


“ยัยเขมหรูมากเลยแก นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า เรามายืนอยู่หน้าตึกสูงระฟ้าของการ์เซีย ไพร์ซ” คมแก้วพูดออกมาราวละเมอ


“เลิกคิดถึงมันก่อนเถอะน่า เราต้องไปคุยกับเขาก่อน ไปเร็ว”


เขมรุจีลากแขนเพื่อนรักเข้าไปด้านใน ก้าวตรงไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์เป็นอันดับแรก


“มีอะไรให้ช่วยค่ะ” เสียงหวานเอ่ยถามสองสาวผู้มาใหม่


“ฉันมาขอพบประธานบริษัทค่ะ” เปิดประเด็นที่เธอมาที่นี่โดยไม่เสียเวลา


“ได้นัดไว้หรือเปล่าค่ะ”


พนักงานต้อนรับสาวมองดูทั้งสองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างประเมินค่า พวกเธอนะเหรอนะมาของพบท่านประธานหนุ่มของเธอ กิริยานั้นทำเอาสองสาวเริ่มจะไม่พอใจขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังตอบคำถามของอีกฝ่ายไป


“ไม่ได้นัดไว้ค่ะ”


“ถ้าไม่ได้นัดไว้ เราไม่สามารถให้พวกคุณขึ้นไปพบท่านได้ค่ะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ” 


ประชาสัมพันธ์สาวบอกปฏิเสธ ไม่ได้สนใจว่าพวกเธอจะมีเรื่องด่วนจะคุยกับท่านประธานของพวกเธอเหล่านั้น


“แค่เดี๋ยวเดียวเองนะคะ” คมแก้วเข้าไปขอร้องใหม่


“ไม่ได้จริงๆ ต้องขอโทษด้วย” 


พนักงานต้อนรับสาวกล่าว พอเห็นว่าลูกค้าสาวแสดงความไม่พอใจจึงรีบอธิบายให้เข้าใจ ไม่อยากมีปัญหาทีหลัง


ขอพบแค่แป๊บเดียวเอง ทำไมต้องมีขั้นตอนอะไรที่มันเยอะแยะมากมายด้วย” คมแก้วพูดน้ำเสียงเข้มขึ้น เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมให้เข้าพบประธานของพวกเธอ


ถ้าพวกคุณไม่ได้นัดไว้ ก็เข้าพบไม่ได้ค่ะ เชิญพวกคุณกลับไปเถอะนะคะ” พนังงานสาวเสริมขึ้น ยืนยันคำตอบเดิมก่อนหน้า


อะไรกัน ถ้ามีธุระคอขาดบาดตายก็คงไม่ได้เจอกันนะสิ คมแก้วยังไม่หยุดโวยวาย


พอเถอะแก้ว ฉันว่าเรากลับกันก่อนดีกว่า


เขมรุจีรั้งร่างของเพื่อนรักกลับ ดูท่าทางพวกหล่อนก็ไม่ให้พวกเธอเข้าพบเขาแน่ คงจะต้องหาวิธีอื่นที่ง่ายกว่านี้เพื่อที่จะได้พบเขาให้ได้


มีเรื่องอะไรกัน เอะอะโวยวายเสียงดัง ลูกค้าตกใจกันหมดแล้ว


ร่างสูงใหญ่ของผู้จัดการวัยกลางคน เดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์เข้าจึงเข้าไปดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ใครที่เอะอะโวยวายไร้มารยาท


ขอโทษค่ะผู้จัดการ พอดีผู้หญิงสองคนนี้มาขอพบท่านประธานค่ะ แต่ไม่ได้นัดเอาไว้ พวกเราก็เลยไม่ให้ขึ้นไป แต่พวกเธอไม่ยอมค่ะ สองสาวรีบบอกหัวหน้าของตัวเอง เกรงจะถูกตำหนิเข้าให้


เอ๊ะพนักงานที่นี่มันยังไง จะขอเข้าพบเจ้าของบริษัทแค่ไม่ถึงนาทีก็ไม่ให้ อะไรกันหนักหนาก็ไม่รู้” คมแก้วหันไปทางผู้จัดการที่ยืนอยู่ไม่ไกลอย่างพาลๆ


พนักงานเขาก็ทำตามขั้นตอนครับ มันก็ถูกต้องแล้ว ถ้าพวกคุณไม่ได้นัดไว้ ทางเราก็ไม่สามารถให้เข้าพบได้ มันเป็นกฎ ชี้แจงให้สองสาวเข้าใจใหม่


ต้องขอโทษด้วยที่มาสร้างความวุ่นวายค่ะ ขอโทษอีกครั้งค่ะ ไปแก้ว


เขมรุจีลากแขนเพื่อนรักออกไปข้างนอกบริษัท ยังไงวันนี้คงไม่ได้เข้าไปด้านแน่นอน เธอต้องหาทางอื่นที่จะขึ้นไปหาท่านประธานผู้เลอเลิศ ที่เข้าถึงยากเย็นชั้นบนนั้นให้ได้


อะไรของแกยัยเขม ลากฉันออกมาทำไม


“ฉันมีแผนที่ดีกว่านั้น ไม่ต้องไปยืนต่อปากต่อคำกับพนักงานพวกนั้นให้เมื่อยปาก” 


นัยน์ตาคู่หวานเปล่งประกายขึ้น ที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของเพื่อนรัก มันกำลังบอกเธอว่าเรื่องไม่ได้จบลงแต่เพียงเท่านี้


“แผนอะไรของแก?” คมแก้วขมวดคิ้วยุ่ง


“ตามฉันมา”


ร่างสูงโปร่งของเขมรุจีก้าวเดินออกจากตึกสูง เดินอ้อมไปที่ชั้นใต้ดินที่เป็นลานจอดรถ ก่อนจะมาหยุดลงที่หน้าห้องๆ หนึ่ง


“อย่าบอกนะว่าเราต้องแต่งตัวด้วยชุดนี้เข้าไปในนั้น”


“ในเมื่อขอเข้าดีๆแล้วไม่ให้ มันก็ต้องใช้วิธีนี้แหละ รีบเปลี่ยนชุดเร็วเข้า ชักช้ามีใครมาเห็นเราได้อดขึ้นไปแน่”


เขมรุจีดันร่างของคมแก้วให้เข้าไปในห้อง หันกลับมาดูด้านหลังว่ามีใครเห็นหรือเปล่า ก่อนจะตามเข้าไปบ้าง ครู่ต่อมาสองสาวก็ออกมาพร้อมกับชุดพนักงานทำความสะอาด


“เราต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือเขม”


“เพื่อร้านของพ่อ ฉันยอมทำทุกอย่าง ไปเร็ว” 


มือบางหยิบผ้าปิดปากขึ้นใส่เป็นการอำพรางตัวเสร็จก็รีบเข็นรถเข็นที่มีอุปกรณ์ในการทำความสะอาดเข้าไปในลิฟต์พนักงานทางด้านหลังตึก ไม่มีใครสังเกตว่าพวกเธอเป็นใคร ทั้งสองสาวพยายามทำตัวให้แนบเนียนมากที่สุด จนขึ้นมาถึงชั้นที่เป็นห้องทำงานของประธานหนุ่มจากที่เนียนถามจากพนักงานที่เข้ามาในลิฟต์


นายเสร็จฉันแน่!’

 


ประตูลิฟต์มันวาวเปิดออกสองร่างโปร่งบางรีบเข็นรถอุปการณ์ทำความสะอาดออกมา มองซ้ายมองขวาหาห้องทำงานของประธาน และเห็นเป้าหมายที่ห่างไปไม่ไกลทางขวามือจึงรีบเร่งฝีเท้าเข็นเข้าไปใกล้ พอมาถึงหน้าห้องก็ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่สักคน


“ไปไหนกันหมด”


“ไม่มีใครอยู่นั้นแหละดีแล้ว เรารีบเข้าไปข้างในกันเถอะ เดี๋ยวจะมีใครเห็นเข้าเสียก่อน”


ว่าแล้วก็เข็นรถอุปกรณ์ทำความสะอาดไปชิดไว้ริมทางเดิน แล้วผลักบานประตูเข้าไปภายในห้องประธานผู้เลอเลิศ สองสาวก้าวเข้าไปถึงกับตาโตอ้าปากค้างในความหรูหราและโอ่อ่า เทียบกันแล้วมันใหญ่กว่าห้องนอนพวกเธอรวมกันทั้งบ้านก็ว่าได้


“ใหญ่กว่าบ้านเราอีกแก”


คมแก้วก้าวเดินเข้าไปภายในห้อง ตื่นตากับสิ่งที่พบเห็น ห้องทำงานโอ่งอ่า ที่ตกแต่งเอาไว้ได้อย่างลงตัว ตามสไตท์เจ้าของห้องที่บ่งบอกว่าเป็นคนเจ้าระเบียบพอควร


เขมรุจีรีบเดินตามเพื่อนเข้าไป ถือโอกาสมองสำรวจห้องทำงานใหญ่ของเจ้านายผู้เลอเลิศของพนักงานที่หวงห้ามพวกเธอขึ้นมาไปในตัว สายตาคู่สวยพลันเหลือบไปเห็นรูปถ่ายที่วางอยู่บนโต๊ะ ขาเรียวก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ หยิบมันขึ้นดู และเผลอจ้องมองรูปนั้นอย่างลืมตัวเหมือนกำลังต้องมนต์


ประตูห้องที่ปิดอยู่ถูกเปิดเข้ามาไม่บอกกล่าว ทำเอาสองสาวที่กำลังเพลิดเพลินกับการสำรวจห้องของประธานผู้เลอเลิศถึงกับตกใจหันขวับไปที่ประตูเป็นจุดเดียว


“จัดการตามนี้เลยนะ... นี่พวกเธอเป็นใคร! เข้ามาในนี้ได้ยังไง” 


มัคเคนท์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารต้องตกใจที่เห็นว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญมาอยู่ในห้องทำงานของเขา พลางหันไปทางคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ


เขมรุจีกำลังถือรูปอยู่รีบวางมันลง หมุนกายกลับมาทางผู้เข้ามาใหม่ พร้อมกับดึงผ้าปิดปากออก ก้าวเดินเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ของสามหนุ่มที่ยืนมองมาที่พวกเธออยู่กลางห้อง


“พวกคุณเข้ามาได้ยังไง ใครอนุญาต” โจนาธานถามสองสาวเสียงเรียบ


“พวกเธอเป็นใคร!”


มัคเคนท์เอียงหน้ามาทางลูกน้องคนสนิท อย่างขอคำอธิบาย ใครกล้าให้เธอขึ้นมาบนห้องของเขาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต


“เธอเป็นลูกสาวเจ้าของร้าน Two Princess หนึ่งในสี่ร้านอาหารที่เราไปขอซื้อครับ” รีบบอกนายหนุ่มเร็วรัว


“ใช่ ฉันมาวันนี้เพื่อมาบอกคุณว่า เราจะไม่ยอมย้ายออกจากที่นั้นโดยเด็ดขาด ไม่ว่าพวกคุณจะทำอะไรก็ตาม” 


เขมรุจีก้าวเข้าไปยืนประจันหน้ากับเจ้าของห้องอย่างไม่กลัวเกรง


มัคเคนท์จำใบหน้านวลนี้ได้แล้ว มันกวนใจเขาจนไม่เป็นอันทำงานตลอดวันนั้น


“ฉันจำเธอได้แล้ว เธอคือคนที่วิ่งชนฉันจนทำให้ไอแพดข้อมูลของลูกน้องฉันหายหมดนี่เอง”


“ฉันเปล่าทำ คุณนั่นแหละที่ไม่ระวังเอง อย่ามาโทษฉัน” เขมรุจีร้องปฏิเสธ เรื่องอะไรมาโยนความผิดที่เธอไม่ได้ตั้งใจมาให้ จ้างให้ก็ไม่รับหรอก


“ยังมีหน้ามาโบยความผิดให้คนอื่นอีก เธอนี่มัน...” กระทิงหนุ่มถึงกับลมออกหู ไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะดื้อดาน 


เถียงคำไม่ตกฟาก...


“มาโทษฉันได้ยัง คุณเองต่างหากที่ถือมันไม่ดี” ปฏิเสธหน้าตาย ไหวไหล่ไม่สะทกสะท้าน เรื่องอะไรเธอจะยอมรับ เธอไม่เห็นด้วยซ้ำว่ามีคนเดินออกมาจากซอกมุมตึกและไม่รู้ด้วยว่าเขาถือไอ้เจ้าไอแพดนั้นอยู่ในมือ


“นี่เธอ...เถียงคำไม่ตกฟาก”


มัคเคนท์พยายามระงับอารมณ์สุดกำลัง ลูกน้องทั้งสองก็เห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามาห้ามทัพระหว่างทั้งคู่ ดูท่าทางแล้วจะมีการวางมวยเกิดขึ้นแน่



        แสดง 8 - 8
วันที่โพสต์ :  3 มิ.ย. 2559 14:54 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:11    › จำนวนผู้เข้าชม 29412 คน
   › คะแนนโหวต 108 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :