นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง บ่วงรักบอดี้การ์ดเถื่อน (ซีรีส์ชุดยาใจคนเถื่อน) e-book    by tichakorn
ชื่อตอน ตอนที่ 5 ธาตุแท้ของคน [2]


 “ไรอัน! นายห้ามหลับ ห้ามตายนะ ไม่งั้นฉันจะตบหน้านายให้ช้ำเลย” เสียงหวานสั่นเอ่ยเตือนพร้อมฝ่ามือเล็กก็ตบบนซีกแก้มของบอดี้การ์ดหนุ่มไปด้วย

“ผมเจ็บนะคุณ แล้วคุณจะมาตบผมทำไม” คนเจ็บโอดครวญหลังถูกฝ่ามือของหญิงสาวตบไม่ยั้ง

“เจ็บก็ดีแล้ว นายจะได้ไม่หมดสติ ก่อนที่ฉันจะพาไปถึงรถ แล้วพานายไปโรงพยาบาล” หญิงสาวอธิบายแล้วพาคนเจ็บกลับไปที่รถให้เร็วที่สุด

ไม่นานมัลลิกาก็พาบอดี้การ์ดมาถึงรถ จากนั้นเธอก็ขับรถพาคนเจ็บไปส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด จนเมื่อส่งคนเจ็บถึงมือหมอเรียบร้อยแล้ว มัลลิกาก็ได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ด้วยความกระวนกระวายใจ เพราะเป็นห่วงบอดี้การ์ดหนุ่ม และคิดโทษแต่ตัวเองที่เป็นสาเหตุให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อน

ทำไมคุณหมอยังไม่ออกมาสักทีนะ แล้วนายจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า สิ้นเสียงคร่ำครวญ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงที่เธอก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าไปหยิบมายัดใส่ตอนไหนก็ดังขึ้น ครั้นพอหยิบออกดูเห็นเป็นเบอร์พี่ชาย ปากอิ่มก็ขยับยิ้มดีใจแล้วกดรับสาย

“พี่แอนดี้ น้ำดีใจจริงๆ ที่พี่โทรมา” มัลลิกาตอบกลับพี่ชายทันทีเมื่อกดรับด้วยเสียงสั่นเครือ น้ำตาก็พานจะไหลเสียให้ได้เพราะห่วงคนที่ถูกส่งถึงมือหมอไปแล้ว แต่เธอยังไม่รู้ว่าเขาจะปลอดภัยหรือไม่

“ยัยน้ำ เราเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น” แอนดี้เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะน้ำเสียงของน้องสาวนั้นร้อนรนและสั่นเหมือนคนจะร้องไห้ ก่อนที่มัลลิกาจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง จนเมื่อพี่ชายบอกจะเดินทางมาหาที่โรงพยาบาล เธอจึงฝากให้พี่ชายไปบอกพี่เพ่ย พี่เลี้ยงสาวให้ช่วยจัดเสื้อผ้ามาให้เธอสองสามชุดก่อนจะวางสายจากพี่ชาย จากนั้นเธอก็มารอฟังอาการคนเจ็บด้วยใจกระวนกระวาย

ทางด้านแอนดี้ก็เล่าเรื่องที่น้องสาวไปประสบพบเจอให้มารดาฟัง จากนั้นคุณมารศรีก็หันไปเร่งให้อาเพ่ย พี่เลี้ยงของบุตรสาวจัดเตรียมเสื้อผ้าอย่างเร่งด่วนและฝากลูกชายไปบอกลูกสาวให้อยู่พักผ่อนจนกว่าจะสบายใจ แล้วค่อยกลับมาที่บ้าน และหลังจากจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแอนดี้และคนสนิทก็เร่งเดินทางไปพบน้องสาว ฝ่ายคนเป็นน้องก็รีบถลาเข้าไปพบคุณหมออย่างรวดเร็ว เมื่อคุณหมอเปิดประตูออกมาเสียที หลังจากเธอต้องนั่งรอร่วมชั่วโมง

“เขาเป็นอะไรมากไหมคะคุณหมอ” มัลลิกาเอ่ยถามเสียงระรัว พลางยื่นมือไปกุมมือคุณหมอไว้แน่น ใจก็ภาวนาขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยคุ้มครองไรอัน

“สามีของคุณปลอดภัยแล้ว อย่าห่วงไปเลยครับ ตอนนี้ร่างกายคนเจ็บแค่ต้องการการพักผ่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนสายๆ ก็ฟื้น คุณภรรยาทำใจให้สบายเถอะครับ รออีกสักครู่ก็เข้าไปเยี่ยมได้ หมอขอตัวก่อนนะครับ” คุณหมอกล่าวจบ ก็ตบหลังมือมัลลิกาเบาๆ แล้วเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม ทิ้งให้มัลลิกาได้แต่ยืนอึ้ง ไม่ทันได้อธิบายว่าเธอและคนเจ็บไม่ใช่สามีภรรยากัน

บ้าจริง ทำไมคุณหมอถึงได้คิดว่านายหน้าลิงเป็นสามีของเธอด้วยนะ หน้าเหมือนลิงขนาดนั้น ใครจะอยากได้กันล่ะ มัลลิกาบ่นงึมงำอยู่เพียงลำพัง แล้วก็ได้แต่ชะเง้อมองคนเจ็บที่คุณหมอสั่งให้รออีกสักครู่ก็เข้าไปเยี่ยมได้แล้ว กระทั่งได้เวลาเยี่ยมเธอก็ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปดูคนเจ็บที่ยังไม่รู้สึกตัว

“ขอบใจนะนายบอดี้การ์ด แต่นายอย่าคิดว่าฉันจะญาติดีด้วย เพราะฉันไม่ล้มเลิกความคิดที่จะทำให้นายลาออกจากเป็นบอดี้การ์ดของฉันหรอก” จบคำพึมพำ ประตูก็ถูกเปิดเข้ามา มัลลิกาจึงหันไปมอง และเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ก็โผเข้าสู่อ้อมกอดแสนอบอุ่นที่อ้าแขนรอรับด้วยความเต็มใจ

แอนดี้ยกฝ่ามือลูบแผ่นหลังน้องสาวอย่างปลอบประโลมหลังได้ยินเสียงสะอื้นไห้ดังแผ่วๆ

“พี่แอนดี้ น้ำขอโทษนะคะ ขอโทษที่ไม่เชื่อคำเตือนของพี่ กับคุณแม่ น้ำนี่โง่แล้วก็ตาบอดจริงๆ ค่ะ โง่จนทำให้คนอื่นเจ็บตัวเพราะน้ำ” คนเป็นน้องบอกเสียงสะอื้นกับอกอุ่นของพี่ชายสองแขนเรียวก็โอบเอวพี่ชายแน่น

“อย่าขอโทษเลย เพราะแค่น้ำรู้ทันเจ้าหมอนั้น พี่กับคุณแม่ก็ดีใจมากแล้ว แล้วนี่เราไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม” แอนดี้ดันตัวน้องสาวออกห่างเล็กน้อยแล้วมองสำรวจร่างกายน้องสาว

“น้ำไม่ได้เป็นอะไร แต่ไรอัน ต้องมาเจ็บตัวเพราะน้ำ” คนรู้สึกผิดบอกเสียงอ่อยๆ

“น้ำวางใจเถอะ คุณหมอก็บอกแล้วว่าไรอันจะรู้สึกตัวไม่คืนนี้ก็พรุ่งนี้ แล้วพี่ก็มั่นใจว่าไรอันต้องตื่นขึ้นมาเป็นบอดี้การ์ดให้น้ำได้เหมือนเดิมแน่นอน ว่าแต่ตอนนี้หัวใจเราเป็นไงบ้างล่ะ แล้วถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเลย แต่พี่ว่าคนเลวๆ อย่างหมอนั่น น้ำไม่ควรไปเสียน้ำตาให้มัน” แอนดี้ใช้สองมือประคองแก้มนวลของน้องสาวเอาไว้แล้วยิ้มปลอบ

“น้ำไม่ได้ร้องไห้เพราะผิดหวังจากความรักนะพี่แอนดี้ มันก็แค่อกหัก แต่ไม่เห็นจะเจ็บปวดอะไรมากมายเลย น้ำแค่รู้สึกผิดหวัง แล้วก็เสียดายความรู้สึกดีๆ ที่เคยมอบให้ก็เท่านั้น” คนอกหักบอกเสียงแข็ง ดวงตาเป็นประกายเด็ดเดี่ยว น้ำตาทุกหยดที่ไหลต่อหน้าพี่ชาย ก็เพราะเธอรู้สึกผิดที่กลายเป็นคนก้าวร้าวต่อมารดาและพี่ชาย ที่รักเธอยิ่งกว่าใครต่างหาก หาใช่ร้องไห้เพราะคนหลายใจอย่างเคลวิน

“ไม่จริงมั้ง” พูดจบแอนดี้จับมือน้องสาวพาไปนั่งบนโซฟา

“น้ำร้อง เพราะน้ำเสียใจที่เคยเถียงคุณแม่ เถียงพี่แอนดี้ต่างหาก จริงๆ นะพี่แอนดี้ น้ำตาของน้ำไม่ได้ไหลเพราะอกหักสักนิด อีกอย่างน้ำก็ไม่ได้อกหักด้วย เพราะน้ำเป็นคนบอกเลิกก่อน” มัลลิกาให้เหตุผลด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด เมื่อถูกพี่ชายทำหน้าทำตาคล้ายไม่เชื่อคำพูดของเธอ

“แต่พี่เห็นเรารักเจ้าหมอนั่นเหลือเกินนี่ ขนาดพี่เตือน เราก็ไม่เชื่อ” แอนดี้พูดกระเซ้าพลางยื่นมือบีบจมูกโด่งรั้นของน้องสาวด้วยความเอ็นดูพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น แล้วรั้งตัวน้องสาวเข้ามากอดแนบอก ใจก็ภาวนาขอให้เรื่องนี้มันจบไปจริงๆ ตามที่น้องสาวบอก เพราะเขาก็ไม่อยากไปทำร้ายใครอีก หากไม่จำเป็น!

“น้ำก็รักคนเป็นนะคะพี่แอนดี้ เพราะว่าการที่เราจะรักใคร เราก็ต้องเผื่อใจไว้บ้าง และเพราะเหตุผลนี้ไง น้ำถึงไม่ต้องมานั่งเสียใจ” ได้ทีมัลลิกาก็รีบแย้งด้วยเหตุผลอีกครั้ง แอนดี้เลยยกนิ้วเคาะเบาๆ กลางหน้าผากเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยวกึ่งเอ็นดู

“ดีแล้วน้องสาวคนเก่งของพี่ที่คิดเป็น แล้วก็รู้เอาไว้ว่าพี่รักเรามากและพร้อมอยู่เคียงข้างเราเสมอ ต่อไปถ้าน้ำมีปัญหาอะไรก็บอกพี่ ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุขพี่รับฟังเราเสมอ รู้บ้างไหมว่าเราน่ะเป็นแก้วตาดวงใจของพี่เลยนะยัยเด็กเอาแต่ใจ แต่ถึงจะเอาแต่ใจแค่ไหนพี่ก็รัก” ถ้อยคำราบเรียบธรรมดาแต่ก็ซาบซึ้งเข้าไปสู่ใจดวงน้อยของมัลลิกาพร้อมทั้งโผเข้าสู่อ้อมกอดแสนอบอุ่นและปลอดภัยของพี่ชาย เธอสัญญาว่าต่อจากนี้จะไม่ทำให้คนในครอบครัวต้องมาทุกข์ใจเพราะเธออีกแล้ว

“น้ำก็รักพี่แอนดี้ รักคุณแม่เหมือนกัน” เสียงเล็กๆ ดังอู้อี้อยู่กับอกของผู้เป็นพี่ชาย พลอยทำให้แอนดี้ยิ้มมีความสุขไปด้วย

“พี่รู้  ส่วนคุณแม่ก็ฝากมาบอกว่าให้เราอยู่พักผ่อนให้สบายใจ กี่วันก็ได้ แล้วค่อยกลับไปที่บ้าน” พูดจบคนเป็นพี่ก็ดันตัวน้องสาวออกจากอ้อมอกแล้วยกมือลูบศีรษะเล็กแผ่วเบาด้วยความรักและเอ็นดู แม้มัลลิกาจะโตเป็นผู้ใหญ่มากแล้ว แต่เขาก็ยังเห็นน้องสาวเป็นเด็กอยู่เสมอ

“น้ำคงอยู่พักตามใจไม่ได้หรอกพี่แอนดี้ เพราะอีกสองอาทิตย์น้ำก็ต้องเดินทางไปถ่ายหนังที่เมืองไทย ถ้างั้น น้ำจะอยู่พักผ่อนที่นี่สักอาทิตย์ แล้วน้ำจะกลับไปอยู่ที่บ้าน ก่อนเดินทางไปทำงานที่เมืองไทย อ๋อ! พี่แอนดี้ น้ำฝากให้พี่แอนดี้โทรบอกแม่บ้านที่เมืองไทยด้วยนะคะว่าน้ำจะไปพักที่นั้น” พูดจบจบมัลลิกาก็ยิ้มแป้น ด้านแอนดี้ก็รับปากจะจัดการทุกอย่างให้ จากนั้นก็นั่งพูดคุยกันต่อสักพัก แอนดี้จึงได้เดินทางกลับบ้านและสั่งให้บอดี้การ์ดสามคนอยู่ดูแลน้องสาวแทนไรอันที่นอนรักษาตัว พร้อมสั่งให้รอดูจนกว่าไรอันจะหายเป็นปกติแล้วให้กลับไปดูแลตนเช่นเดิม

        แสดง 10 - 10
วันที่โพสต์ :  20 ก.ย. 2560 08:20    วันที่อัพเดท :   25 ม.ค. 2561 09:07    › จำนวนผู้เข้าชม 11140 คน
   › คะแนนโหวต 590 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :