นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง คืนรักข้ามแดน [ชุด Ms.Glaciers]     by madamsomloun
ชื่อตอน ผูกใจเจ็บ 1



















ผูกใจเจ็บ

 




มัคเคนท์กลับมาถึงห้องทำงานก็สั่งให้คนสนิทจัดการเริ่มโครงสร้างตึกใหม่ทันที พร้อมกับสั่งให้เปลี่ยนอุปกรณ์และเฟอร์นิเจอร์ใหม่ทั้งหมด โดยที่ไม่ต้องทุบตัวอาคารเก่าทิ้ง ส่วนใครก็ตามที่เข้ามาขวางงานของเขาก็จัดการได้เลยโดยไม่ต้องรอคำสั่ง


“สั่งวิศวกรเข้าไปดูโครงสร้างแล้ว และน่าจะเริ่มลงมือได้ในอีกหนึ่งอาทิตย์” โจนาธานกลับเข้ามาบอกนายหนุ่ม หลังจากที่เดินออกไปสั่งงานเรียบร้อย


“ช้าไป ฉันต้องการให้เริ่มพรุ่งนี้เลย” เสียงทุ้มเข้มห้วนขัดขึ้น หันขวับมาทางคนสนิท


“แต่ยังมีคนอยู่นะครับ” โจนาธานให้ความเห็น


“ก็ไล่ออกไปสิ เรื่องแค่นี้ก็ต้องให้ฉันบอก ...พอ ฉันไม่อยากฟัง ไปจัดการตามที่สั่งก็พอ” นัยน์ตาสีฟ้าตวัดมองไปที่ลูกน้องอีกคนที่ยังพูดไม่หยุด


“จะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ” นิคโคไลท์จึงพยักหน้ารับ ก้มหน้าลงหลบประกายตาคู่คม


“ยืนทำอะไรอยู่อีก ออกไปได้แล้ว ฉันจะทำงาน”


สองหนุ่มที่รู้ว่าภัยกำลังวิ่งมาหาก็รีบก้าวยาวออกจากห้องไป ไม่รอให้เจ้าของห้องได้บอกซ้ำ ดูจากอารมณ์แล้ว พวกเขาอาจจะโดนลูกหลงได้ ถ้ายังพูดอะไรออกไปในตอนนี้


“นี่เขาเป็นอะไรไปอีกแล้ว” โจนาธานไม่เข้าใจ ร่างสูงเดินไปพิงขอบโต๊ะทำงาน พลางยกมือขึ้นกอดอก


“ยังต้องเดาอีกหรอ” นิคโคไลท์ยิ้มที่มุมปาก รู้สาเหตุที่ทำให้กระทิงของพวกเขาอารมณ์เดือดขึ้นมาได้


“ผู้หญิงคนนั้นก็เก่งเหลือเกิน ไม่เกรงกลัวเจ้านายของเราสักนิด เถียงฉอดๆ ตานี่แทบจะถลนออกมา นายเคยเห็นใครกล้าเถียงคุณเคนท์บ้าง”


“ดูท่าทางเธอจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เสียด้วย เล่นประกาศศึกกันกลางร้านอาหาร มีพยานอยู่เต็มไปหมดขนาดนั้น”


นิคโคไลท์นึกหวั่นใจเหลือเกิน เจ้านายของเขาไม่น่าห่วงหรอก แต่แม่สาวตัวเล็กฝีปากกล้าคนโน้นนี่สิจะลอดเงื้อมมือกระทิงหนุ่มไปได้สักกี่น้ำกัน แค่คิดก็เหลือใจและสงสารไม่ได้


“นั่นแหละที่ฉันกำลังกลัวอยู่ตอนนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะเอาอะไรมางัดข้อต่อกร ส่วนเจ้านายของเรายิ่งไม่ต้องห่วง เรื่องเอาคืนคนที่คิดจะแข็งข้อด้วยเขาถนัดนัก กลัวแต่ว่าจะไปหักขาเจ้าหล่อนให้นี่สิ”


โจนาธานถอนหายใจออกมายืดยาวอย่างหนักใจ ทั้งลำบากใจและปวดหัวจนแทบจะระเบิด ทำงานที่ว่าเหนื่อยหนักหนา ยังไม่เหนื่อยเท่ากับต้องมารองรับอารมณ์เจ้านายหนุ่ม


“นายอย่าพึ่งคิดไปไกลเลยน่า บางทีพวกเราอาจจะไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้” นิคโคไลท์ปลอบใจเพื่อนและตัวเขาเอง ยังหวังลึกๆ ว่าเรื่องนี้จะจบลงด้วยดี


“ไม่คิดไม่ได้หรอก ฉันล่ะกลัวว่าเจ้านายจะพลั่งมือฆ่าเธอตายก่อนที่จะชนะนี่สิ คุณเคนท์เหมือนใครที่ไหน แกก็เคยเห็นว่าใครที่กล้าลองดีจุดจบไม่ต่างกันสักคน” โจนาธานบอก


ย้อนไปเมื่อหลายเดือนก่อน มัคเคนท์ตรวจสอบเจอลูกน้องที่คิดคดทรยศ แล้วนำข้อมูลของทางโรงแรมไปปล่อยให้คู่แข่งแลกกับการเสวยสุขบนกองเงินไม่กี่บาท เขาได้สนองกลับไปให้ ฝ่ายนั้นเขาให้เสวยสุขบนกองเงิน เขาก็มีให้เหมือนกัน กองเลือด!’ ที่เขามอบให้ มันสมควรเป็นอย่างสำหรับพวกทรยศ


และในตอนนั้นเอง ผู้ชายที่แสนอ่อนโยนและโอบอ้อมอารีก็หายไปด้วย กลายมาเป็นผู้ชายที่เงียบขรึม ทำงานเป็นหน้าเป็นหลัง เรื่องอื่นไม่สนใจ จนพี่น้องฝาแฝดของเขานึกห่วงว่าเขาจะพลั่งมือฆ่าใครตายสักวัน แต่ต่อให้ฆ่าใครตายก็ไม่มีใครสามารถมาจับเขาได้ ด้วยอำนาจที่มีเต็มมือบวกกับลูกน้องมากมาย รวมถึงตำรวจอีกนับร้อยทั่วโลก ไม่มีใครทำอะไรเขาได้


“ไปทำงานเถอะ ขื่นคุณเคนท์ออกมาเห็นว่าเรายังยืนอยู่ที่เดิมได้โดนกันหมดแน่”

 



โจนาธานแยกกับเพื่อนแล้วเดินทางมาที่ตึกย่าน West village พร้อมทีมงานและวิศวกร รวมถึงนักออกแบบกว่าสิบชีวิต นำแผนโครงการมาแปะที่ตึก แล้วทำการล้อมผ้าใบกันเรียบร้อย กันคนนอกเข้าไปยุ่งย่ามวุ่นวายข้างใน


“แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง ถ้าเสร็จแล้วก็มารายงานกับผม”


“ได้ครับคุณโจ”


“ส่วนผู้เช่าที่ยังไม่ย้ายออก เดี๋ยวฉันจัดการเอง พวกคุณทำงานส่วนของพวกคุณไปก็พอ”


“ได้ครับคุณโจ ไปพวกเรา”


ทีมงานต่างแยกไปตรวจดูมุมต่างๆ ของตัวตึกที่จะทำการออกแบบใหม่ ส่วนวิศวกรก็ไปดูในส่วนของโครงสร้างตึกและวัสดุที่ทำตึกว่าแข็งแรงมาน้อยแค่ไหน พอที่จะต่อเติมได้มากน้อย ถ้ามากเกินไปตัวตึกอาจจะรับน้ำหนักไม่ไหว เกิดการทรุดตัวลงมาได้


เขมรุจีและคมแก้วแอบเข้าไปดูภายในตัวตึก หลังจากที่เมื่อเช้าเธอเห็นรถหลายคันมาจอดข้างตัวตึกข้างร้านอาหารของพวกเธอ ความอยากรู้อยากเห็นว่าพวกเขามาทำอะไรกัน


“เขามาทำอะไรกัน” คมแก้วชักสงสัย ยืดตัวขึ้นมองไปยังกลุ่มคนที่เดินตรวจโน้นดูนี่ เดินไปทั่วตึก เหมือนแสกนหาระเบิดยังไงอย่างนั้นเลย


“คงจะมาดูสภาพตึกและก็เริ่มปรับปรุงนะสิ นี่กะจะเล่นทีเผลอแบบนี้เลยใช่ไหม ไอ้หมาลอบกัด!” เขมรุจีขบกรามกรอด ไม่คิดว่าไอ้ปีศาจร้ายนั้นจะเล่นตอนที่เธอไม่รู้ตัว ดีเหมือนกัน เธอก็จะล่นทีเผลอบ้าง


“พวกเขาเริ่มเข้ามาทำงานกันแล้วแบบนี้ เราคงต้องย้ายออกไปจริงๆ ใช่ไหมเขม” คมแก้วเบ้ปากจะร้องไห้ เธอไม่อยากออกไปจากที่นี่


“ไม่มีทาง ฉันไม่มีทางยอมให้เป็นแบบนั้นแน่”


สองสาวกลับมาถึงร้านก็เจอกันสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามจากมารดา อดจะหวั่นใจไม่น้อยเกรงว่าท่านจะทราบว่าพวกเธอไปไหนกันมา


“ไปไหนกันมา”


“...พวกเราไปเดินดูของใช้มาค่ะ ป้าเดือนมีอะไรหรือค่ะ” คมแก้วตอบ ก่อนจะเบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่น


“เรานะไม่มี แต่เขม พ่อให้ขึ้นไปหาที่ห้องหน่อย”


“มีเรื่องอะไรหรือค่ะ” เขมรุจีนึกแปลกใจ พ่อมีเรื่องด่วนอะไรต้องคุยกับเธอ หรือว่าจะเป็นเรื่องร้าน...


“ขึ้นไปเดี๋ยวก็รู้เองนั้นแหละ” เคียงเดือนบอกเสร็จก็เดินกลับเข้าไปหลังร้าน ทำหน้าที่ของนางต่อ


“หรือว่าลุงไมเคิลจะรู้เรื่องที่แอบไปที่ตึกนั้นมา”


คมแก้วเกิดอาการมือไม่สั่นขึ้นมาเสียเฉย ความที่ไม่เคยต้องมาปิดเรื่องแบบนี้มาก่อน เธอจึงจิตตก ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ จนเขมรุจีต้องจับมือบางของเพื่อนมากุมเอาไว้แล้วบีบเบาๆ


“แกก็อย่าหลุดให้จับได้ก็แล้วกัน ฉันไปหาพ่อก่อน” มือบางของเขมรุจียกขึ้นปิดปากเพื่อนเอาไว้ กลัวว่าใครจะได้ยินเข้า จะเสียเรื่องหมด


“แกรีบไปเถอะ”


คมแก้วยืนกุมมือตัวเองแน่น ลำบากใจเหลือเกินที่ต้องมาเก็บความลับอะไรเช่นนี้ จะปล่อยให้เพื่อนทำคนเดียวก็เป็นห่วง เอาวะในเมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้ว ก็ต้องสู้ไปด้วยกันนี่แหละ





        แสดง 11 - 11
วันที่โพสต์ :  3 มิ.ย. 2559 14:54 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:11    › จำนวนผู้เข้าชม 30285 คน
   › คะแนนโหวต 236 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :