นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง บ่วงรักบอดี้การ์ดเถื่อน (ซีรีส์ชุดยาใจคนเถื่อน) e-book    by tichakorn
ชื่อตอน ตอนที่ 6 เพราะใจพลั้งเผลอ [2]


เช้าวันต่อมากับชีวิตโสดของมัลลิกา ซึ่งตอนนี้หญิงสาวก็กำลังนั่งมองบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงด้วยรอยยิ้มสดใส เพราะใบหน้าซีดเซียวของคนป่วยดูมีสีขึ้นมากเลยพลอยทำให้เธอโล่งใจตามไปด้วย

“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะนายบอดี้การ์ด แต่นายห้ามลุกขึ้นมาแอบดูฉันเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะให้พี่แอนดี้ส่งคนมาควักลูกตานาย” มัลลิกาโน้มหน้าเข้าใกล้คนป่วยแล้วกระซิบขู่ ก่อนเดินตัวปลิวเข้าห้องน้ำไปพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า และทันทีที่เสียงเปิดปิดประตูเงียบ คนป่วยก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

“ผมไม่ใช่พวกถ้ำมองนะคุณหนูมัลลิกา” ไรอันบ่นพึมพำขณะที่สายตาก็เอาแต่จดจ้องบานประตูห้องน้ำราวกับจะมองให้เห็นถึงคนข้างใน ส่วนมัลลิกาก็อาบน้ำด้วยความสบายใจ แม้ว่าห้องน้ำของโรงพยาบาลจะไม่ใหญ่โตเหมือนที่บ้านของเธอก็ตาม

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง พยาบาลสาวก็เข้ามาดูแลคนป่วย กระทั่งพยาบาลจัดการดูคนป่วยเรียบร้อย มัลลิกาก็ยังไม่ออกมาจากห้องน้ำ ไรอันเลยได้แต่ส่ายศีรษะไปมากับความอืดอาดของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะเอาแต่นอนมองเพดานห้องด้วยไม่รู้จะทำอะไร กระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำดังอยู่ไม่ไกล

“ผมคิดว่าคุณเข้าไปสร้างห้องน้ำเสียอีก” ไรอันว่าประชดเมื่อเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำ

“หายป่วยแล้วสิ ถึงกัดฉันได้” คุณหนูลี่คนสวยย้อนกลับเสียงใสแล้วเดินมาหยุดข้างเตียงคนป่วย

“ผมไม่ใช่สุนัขนะคุณ ถึงจะเรียกว่ากัดได้”

“ทำไมจะไม่ใช่ เพราะนายนะกัดฉันบ่อยออก” ขาดคำมัลลิกาก็ฉีกยิ้มหวานใส่

“แต่ผมว่าผมชอบจูบคุณมากกว่านะคุณหนูมัลลิกา” ไรอันยักคิ้วใส่อย่างเป็นต่อ ส่งผลให้หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อ ทว่าการโต้เถียงยังไม่ทันเริ่มต่อ ประตูห้องพักก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมอาหารเช้า

“อาหารเช้าของคนไข้มาแล้ว เชิญคุณภรรยาทำหน้าที่ป้อนได้เลยนะคะ คุณสามีจะได้หายป่วยเร็วๆ” พยาบาลสาวกล่าวจบก็จัดการเลื่อนโต๊ะรับประทานอาหารของคนป่วยเข้ามาและจัดวางอาหารให้เรียบร้อย ก่อนหันไปยิ้มให้กับสาวสวยที่ถูกเรียกว่าภรรยา แล้วก็เดินจากไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้มัลลิกาอ้าปากค้าง ทำตาปริบๆ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีแต่คิดว่านายหน้าลิงคนนี้เป็นสามีของเธออยู่เรื่อย

“คุณภรรยาครับ มาทำหน้าที่ได้แล้ว เร็วหน่อย สามีหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว” ไรอันเอ่ยเย้าเสียงกลั้วหัวเราะ ขณะที่คนถูกเรียกว่าภรรยาก็หันขวับมาถลึงตาใส่

“คุณภรรยาครับ อย่ามาทำหน้ายักษ์ใส่สามีแบบนี้ มันไม่น่ารักเลย” ไรอันยังเลิกเย้าแหย่

“อย่ามาเรียกนะ ฉันไม่ชอบ”

“โอเค! ไม่เรียกก็ไม่เรียก แล้วคุณก็ไม่ต้องคิดมากไปหรอก เพราะตอนนี้ผมยังไม่อยากมีเมีย ยิ่งมาเจอผู้หญิงเอาแต่ใจอย่างคุณแล้วด้วย ยิ่งทำให้ผมไม่อยากมีเมีย เพราะกลัวจะได้เมียนิสัยเหมือนคุณ” ไรอันพูดเย้าคนหน้างอเป็นม้าหมากรุกด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ แต่ก็ยอมรับว่าลึกๆ ในใจเขาก็ชอบอกชอบใจเหลือเกิน ที่พยาบาลคิดว่าเขาและมัลลิกาเป็นสามีภรรยากัน

“ไรอัน นายนี่มัน...” ถ้อยคำหายไปเสียดื้อๆ เพราะไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาต่อว่าดี มัลลิกาจึงยกมือกำหมัดแน่นเตรียมจะเหวี่ยงใส่ใบหน้าบอดี้การ์ดแต่ไรอันยื่นมือมายึดไว้ได้ทัน

“นี่คิดจะทำร้ายผู้มีพระคุณหรือไง หรือจำไม่ได้แล้วว่าผมได้ช่วยคุณมาจากแฟนเก่า”

“หึ! ผู้มีพระคุณอย่างนาย น่าฆ่าทิ้งซะด้วยซ้ำ เพราะถ้าขืนมีชีวิตอยู่ต่อไป เดี๋ยวนายก็ไปไล่จูบผู้หญิงอื่นไปทั่ว” มัลลิกาโต้กลับเสียงเขียว ยื้อยุดฉุดกระชากมือของตนออกจากมือใหญ่ แต่ก็ไม่หลุดเสียที

“ผมไปไล่จูบใครที่ไหน นอกจากคุณคนเดียว” ไรอันแย้งทันควัน

“บ้า! อย่าพูดอีกนะ นายบอดี้การ์ดลามก!” มัลลิกาตวาดใส่ แต่ไม่รู้ทำไมกลับกลายเป็นเธอเสียเองที่เกิดอาการผิวหน้าเห่อร้อนและอีกไม่นานคงแดงระเรื่อไปทั้งหน้าแน่

“แต่ผมยังจูบคุณได้อีกใช่ไหม” ไรอันตอบกลับเสียงยียวน มุมปากได้รูปเผยยิ้มมีเสน่ห์ชวนให้หัวใจคนมองไหววูบ ก่อนจะเต้นกระหน่ำ

“เรื่องอะไรจะให้จูบอีก” คุณหนูคนสวยโต้กลับเสียงขุ่น แต่เสียงกลับไม่มั่นคงเอาเสียเลย

“พูดให้ชัดเจนหน่อยสิคุณ ไม่งั้นผมจะทึกทักเอาเองว่าคุณยอมให้ผมจูบได้นะ” แววตาของคนพูดพราวระยับ

“ไรอัน! นายนี่...กวนประสาทฉันจริงๆ ฉันไม่คุยด้วยแล้ว แล้วก็ปล่อยมือฉันด้วย มาจับอยู่ได้ คนลามก ชีกอ หน้าด้าน ไร้มารยาทที่สุด” คนพูดหน้าแดงลามไปถึงใบหู

“ปล่อยก็ได้ แต่คุณห้ามทำร้ายผมอีก โอเค!” ไรอันต่อรอง เพราะไม่ค่อยเชื่อใจหญิงสาว หนำซ้ำยังยึดสองมือเล็กเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยตามคำร้องขอของคุณหนูคนสวย

“มันขึ้นอยู่กับนายนะไรอัน เพราะถ้านายทำชีกอใส่ฉันอีก ฉันเอานายตายแน่ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ!” มัลลิกาขู่ฟ่อๆ พร้อมทั้งทำหน้าทำตาขึงขังใส่

“ดุจริงนะคุณ แล้วถ้าผมตายขึ้นมา คุณจะเป็นคนแรกเลย ที่ผมจะตามไปหลอกไปหลอน เอาให้นอนไม่หลับเลยคอยดู” คนป่วยเอ่ยบอกเสียงเข้ม แววตาก็เอาจริงเสียจนคนฟังรู้สึกแปลกๆ ทั้งที่เธอพูดไปเช่นนั้นก็เพียงเพราะอยากให้บอดี้การ์ดหนุ่มปล่อยมือเธอ ทว่าตอนนี้ใจของเธอกำลังหวาดหวั่นเมื่อนึกถึงคำพูดของบอดี้การ์ดหนุ่มที่พูดอยู่ได้ว่าตาย

“คุณน้ำ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” ไรอันเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เฝ้ามองใบหน้าสวยอย่างพินิจ เพราะสีหน้าและแววตาของหญิงสาวดูสับสนและกังวลมาก

เขาพูดอะไรผิดไปงั้นหรือ เธอถึงได้มีท่าทีแปลกไป

“เปล่า ฉันไม่ได้เป็นอะไร ส่วนนายก็เลิกยุ่งกับฉันสักที แล้วก็ปล่อยมือฉันด้วย” พูดไปก็กระตุกมือออกจากมือใหญ่ไปด้วยแต่ไม่สำเร็จ คุณหนูคนสวยจึงทำได้เพียงเมินหน้าหลบสายตาจ้องจับผิดของบอดี้การ์ดหนุ่ม

“ผมคงเลิกยุ่งกับคุณไม่ได้ เพราะผมได้รับคำสั่งจาก     คุณมารศรีว่าต้องดูแลคุณให้ดี เพราะฉะนั้น คุณมีอะไรก็ต้องบอกผม ห้ามปิดบัง หรือห้ามหนีไปไหนคนเดียว ไม่งั้นถ้าผมตามจับได้ คุณโดนดีแน่” ไรอันขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง มัลลิกาเลยหันขวับมามองตาวาว เพราะไม่ชอบถูกข่มขู่ เธอใช้โอกาสที่อีกคนเผลอกระชากมือออกสำเร็จ

“นายจะทำอะไรฉัน” ถามอย่างเอาเรื่อง

“ผมยังคิดไม่ออก แต่ยังไงซะตั้งแต่วันนี้ไป คุณต้องเชื่อฟังผม โอเค!” ไรอันตอบแล้วเสไปตักอาหารเช้าเข้าปากแทน

“แต่นายจะมาเจ้ากี้เจ้าการชีวิตของฉันไปไม่ได้นะไรอัน ฉันเป็นนายจ้าง ส่วนนายก็เป็นแค่บอดี้การ์ด มีสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่งกับฉัน” มัลลิกาแหวใส่เสียงกราดเกรี้ยว เพราะไม่ชอบใจนักที่จะให้ใครต่อใครมาคอยบงการชีวิต

“เสียใจด้วยคุณหนูมัลลิกา เพราะจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ผมจะเข้าไปเจ้ากี้เจ้าการชีวิตของคุณทุกเรื่อง แม้กระทั่งเข้าห้องน้ำ เข้าใจนะครับคุณหนูมัลลิกา” ไรอันตอบกลับเสียงราบเรียบ รู้สึกเกิดอาการปวดหนึบกลางใจขึ้นมากับถ้อยคำของหญิงสาว

ใช่สิ เขามันก็แค่บอดี้การ์ด บอดี้การ์ดชั่วคราวของเธอ

“ไม่! ฉันไม่ยอมให้นายเข้ามายุ่งชีวิตส่วนตัวของฉัน นายอย่ามาทำบ้าอำนาจกับฉันนะไรอัน ไม่งั้นฉันจะให้คุณแม่ไล่นายออก” มัลลิกาขู่ โดยไม่รู้เลยว่ามารดายังไม่คิดไล่ไรอันออก

“งั้นโทรเลย ผมจะได้กลับบ้านไร่บ้านสวนของผม” ปากบอกอย่างไม่ไยดี ทว่าลึกๆ ในใจกับรู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก เมื่อคิดว่าต้องจากคุณหนูเอาแต่ใจไปจริงๆ

“อย่ามาท้าฉันนะไรอัน” มัลลิกาโต้กลับเสียงอ่อน เพราะเธอก็กลัวว่าบอดี้การ์ดหนุ่มจะถูกไล่ออกอยู่เหมือนกัน เธอ...ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกปลอดภัยทุกครั้ง ยามได้อยู่ใกล้กับผู้ชายที่หาความเป็นสุภาพบุรุษไม่เจอคนนี้ด้วย

เธอคงไม่ได้หลงชอบบอดี้การ์ดตัวเองหรอกนะ

“ผมไม่ได้ท้า” พูดจบก็ทำทีไม่สนใจด้วยการหันไปรับประทานอาหาร ส่วนมัลลิกาก็หน้าเสีย ใจหายไปเหมือนกันกับท่าทีไม่แคร์กันของบอดี้การ์ดหนุ่ม ทั้งที่ก่อนหน้าเขายังเสี่ยงชีวิตไปช่วยเธออยู่เลย

“ก็แล้วถ้านายถูกไล่ออกจริง นายจะไปทำงานอะไรล่ะ” คนเริ่มสับสบกับความรู้สึกเอ่ยถามเสียงแผ่วๆ

“ผมก็บอกไปแล้วว่าจะกลับไปทำไร่ทำสวนอยู่ที่เมืองไทย” ไรอันตอบกลับเสียงเรียบ โดยไม่คิดจะหันมองคนพูดที่นั่งเม้มปากแน่น

“แล้วนายไม่กลัวเคลวินจะกลับมาทำร้ายฉันอีกหรือไง ถ้านายลาออกไป” มัลลิกาเริ่มหาเหตุผลมากล่าวอ้าง

“ทำไมต้องกลัวด้วย เพราะรอบกายคุณมีบอดี้การ์ดอีกนับสิบ แล้วผมก็เชื่อว่าคุณแม่ของคุณ รวมถึงพี่ชายของคุณต้องหาบอดี้การ์ดมือดีมาคุ้มครองคุณได้แน่” ไรอันตอบเสียงเอื่อยๆ ทว่าในใจนั้นก็โหวงเหวงไม่หาย เมื่อรู้ว่ากำลังจะหมดภาระหน้าที่คอยคุ้มครองหญิงสาว

“แต่ฉันต้องการให้นายมาเป็นบอดี้การ์ดของฉันเหมือนเดิม” มัลลิกาโพล่งออกไปตามนิสัยเอาแต่ใจตัวเอง ทั้งที่เมื่อครู่ยังประกาศชัดว่าจะไล่อีกฝ่ายออก หากมายุ่งกับชีวิตเธอมากเกินไป แต่ทำไปทำมากลับเป็นเธอเสียเองที่ไม่ยอมให้เขาลาออก

“ว่าไงนะ” ไรอันทวนถามด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ยิน

“ฉันบอกว่าฉันต้องการให้นายเป็นบอดี้การ์ดให้ฉันเหมือนเดิม ได้ยินหรือยัง” คุณหนูเอาแต่ใจเอ่ยบอกแบบชัดถ้อยชัดคำ

ไรอันพยักหน้าเข้าใจแบบเอื่อยๆ แต่หัวใจกำลังพองโต ส่วนมัลลิกาก็พลอยยิ้มโล่งใจ ที่ไรอันยอมอยู่เป็นบอดี้การ์ดให้เธอต่อไป

และหลังจากทั้งสองตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มัลลิกาก็ขอทำหน้าที่เป็นคนป้อนอาหารให้กับบอดี้การ์ดหนุ่มโดยมีสายตาของไรอันจับจ้องทุกครั้ง ยามที่หญิงสาวเผลอไผล ความสุขเล็กๆ จึงก่อเกิดในหัวใจของอดีตนายตำรวจหนุ่ม หัวใจที่ไร้ความรักหล่อเลี้ยงมานานจึงชุ่มฉ่ำ แต่เขา...เป็นเพียงชายหนุ่มธรรมดาที่ไม่มีอะไรเทียบหญิงสาวได้เลย ตาคู่คมดูหม่นเศร้าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อหวนนึกสถานะของตน ทว่าอีกคนกลับมองไม่เห็น

        แสดง 12 - 12
วันที่โพสต์ :  20 ก.ย. 2560 08:20    วันที่อัพเดท :   25 ม.ค. 2561 09:07    › จำนวนผู้เข้าชม 9606 คน
   › คะแนนโหวต 501 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :