นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง รักพาใจ    by พัชรินทร์
ชื่อตอน บทนำ


บทนำ

พรุ่งนี้มีนัดเจรจาเรื่องที่ดินกับเจ้าของที่รายหนึ่งแถบชานเมืองตามที่ได้รับมอบหมายภาระงานจากผู้เป็นพ่อ อารักษ์จึงเลือกเดินทางล่วงหน้าก่อนหนึ่งวันและหาที่พักใกล้ๆ จุดนัดพบเพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องตื่นเช้ามากนัก ขณะขับรถก็นึกอะไรเพลินๆ ไปเรื่อยจนไม่ได้สังเกตรถกระบะที่ขับตามหลังรถสปร์อตสีบรอนซ์ของเขามาได้สักพัก จนมาถึงข้างทางที่ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีแสงไฟส่องข้างทางและไร้บ้านคน รถกระบะจึงขับจี้หลังมาเรื่อยๆ สบโอกาสก็ขับปาดหน้า ดีที่อารักษ์ไม่ได้ขับมาเร็วมากนักจึงเหยียบเบรกทัน แต่กระนั้นแรงเบรกก็ทำให้เขาเกือบจะหัวกระแทกกับพวงมาลัย

“บ้าเอ๊ย!! ขับรถยังไงเนี่ย” ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย เขาบีบแตรเพื่อเป็นการบอกให้เจ้าของรถกระบะที่จอดขว้างทางอยู่หลบไปแต่เหมือนว่าคนขับจะไม่ได้ยินเพราะรถกระบะไม่มีวี่แววว่าจะถอยออกให้พ้นทาง อารักษ์จึงลดกระจกข้างลงและบีบแตรอีกครั้งพร้อมกับตะโกน “ช่วยหลบไปด้วยครับ ”

นิ่งสนิทไม่มีเสียงตอบรับหรือการเคลื่อนไหวจากรถคันดังกล่าวคนที่มองโลกในแง่ดีและเป็นคนมีน้ำใจจึงนึกเป็นห่วง แต่ก่อนลงไปเขาต้องหาเครื่องป้องกันตัวหากเกิดเหตุร้าย ชายหนุ่มหยิบมีดพกขนาดเล็กติดมือเอาไว้แล้วก้าวลงจากรถ เดินตรงไปยังรถกระบะสี่ประตูกลางเก่ากลางใหม่ที่ยังจอดนิ่งอยู่

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”

มีชายร่างใหญ่สวมอีโม่งปกคลุมใบหน้าสองคนเปิดประตูลงมาจากรถในขณะที่อีกเพียงสองก้าวอารักษ์จะก้าวถึงตัวรถ

“พวกคุณเป็นใคร” คนใจดีขี้สงสารเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล

“ขอโทษนะครับ” ชายร่างใหญ่หนึ่งในสองคนพูดด้วยเสียงสุภาพ

ท่าทางสุภาพของคนสองคนทำให้อารักษ์ผ่อนลมหายใจเขาคงคิดมากไปเองว่าคนพวกนี้เป็นคนร้าย “พวกคุณช่วยถอยรถออกไปได้ไหมขวางอยู่อย่างนี้ผมก็ไปต่อไม่ได้”

“พวกผมถอยรถให้คุณได้ครับแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้”

คนที่กำลังจะหันหลังเดินกลับไปที่รถของตัวเองชะงักและมองหน้าชายร่างใหญ่สองคนอย่างไม่เข้าใจ

“หมายความว่ายังไง? ”

“ผมขอเชิญคุณขึ้นรถไปกับพวกเราด้วยครับ” ประโยคถัดมาของชายคนเดิมทำให้อารักษ์รู้ตัวว่ากำลังมีภัยร้ายเกิดขึ้นกับตัวเองแน่แล้ว เขาค่อยๆ เดินถอยหลังสองสามก้าวอย่างระวังในมือก็กำมีดพกเอาไว้แน่นและเปลี่ยนเป็นวิ่งในที่สุด แต่โชคไม่เข้าข้างเขาถูกชายร่างใหญ่สองคนยืนดักหน้าหลัง

“กรุณาขึ้นรถไปกับเราดีๆ เถอะครับพวกเราไม่อยากใช้กำลัง” ชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาพูดเสียงเรียบมีความสุภาพอยู่ในที

“ทำไมฉันต้องขึ้นรถไปกับพวกนายด้วยรถฉันก็มี ถอยไป” อารักษ์ชักมีดด้ามเล็กของตัวเองขึ้นมาขู่สอดส่ายสายตาหาทางหนี จังหวะนั้นเขาได้ยินเสียงของผู้หญิงดังมาจากรถกระบะ



“มัวยืดยาดอยู่ได้จัดการซักทีสิ !! ”

ขณะที่อารักษ์หันไปมองทางต้นเสียงชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ทางด้านหลังก็เข้าล็อกตัวเขาไว้ มีดที่กำไว้เมื่อครู่กระเด็นหายไปในความมืดอย่างไร้ร่องรอย อารักษ์พยายามดิ้นรนขัดขืนและตะโกนแหกปาก “ปล่อยนะโว้ย!! ”

“จะปล่อยให้ตะโกนเรียกพ่อแกมารึไงรีบจัดการเร็วเข้า” เสียงของผู้หญิงที่เขาเดาว่าน่าจะเป็นเจ้านายของผู้ชายร่างยักษ์สองคนนี้ยังสั่งการมาอีกรอบ

“ครับนาย” ชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขารับคำนายของมันและล้วงหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อหนัง มันคือผ้าขนหนูสีขาวสะอาด

“ขอโทษนะครับ” คนที่ยืนตรงหน้ากล่าวขอโทษเขาขณะที่ยื่นผ้าขนหนูกลิ่นฉุนมาใกล้เขาเรื่อยๆ

“อย่านะเว้ย! ” เขาพยายามเบี่ยงหน้าหลบ ดิ้นรน และตะโกนไปเรื่อย

“อย่าเสียงดังสิครับ” มันยังมีหน้ามาพูดดีด้วยทั้งที่มันกำลังจะโปะยาสลบเขาอยู่นี่

“ปล่อย! ช่วยด้วย! ไม่! เฮ้ย! อื้อ! ” ตะโกนออกไปและเบี่ยงหน้าหลบผ้าขนหนูเป็นพัลวันแต่หนึ่งแรงหรือจะสู้สองแรง ไม่นานผ้าขนหนูก็ถูกโปะบนจมูกของอารักษ์ ดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งเขาก็คอพับคออ่อน

“เสร็จรึยัง” คนที่นั่งรอท่าอยู่ในรถตะโกนถามมาอีกรอบ

“เรียบร้อยแล้วครับนาย” หนึ่งในสองคนตอบ พร้อมกับใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อที่ไหลซึมออกมาตามใบหน้า การขัดขืนของอารักษ์เมื่อครู่เรียกเหงื่อจากเขาไปไม่น้อย

“เอาเขามานั่งตรงนี้” คนที่อยู่ในรถเปิดประตูด้านหลังออกมา

“ครับนาย” ชายร่างใหญ่สองคนรับคำพร้อมกันก่อนจะช่วยกันยกร่างกำยำของอารักษ์ไปที่รถของตัวเอง พอนำร่างที่หมดสติวางไว้ในรถเรียบร้อย หนึ่งในสองคนก็ล้มทั้งยืน

“เฮ้ย!! ” เสียงอุทานของลูกน้องทำให้คนที่กำลังสะวนอยู่กับการจัดท่าทางของคนที่กำลังหลับใหลอยู่ละงานตรงหน้าแล้วเอ่ยถาม

“เป็นอะไร”

“มันเป็นลมครับนาย” คนที่ยังมีสติบอกผู้เป็นนายอย่างตระหนก

“มันเป็นลมได้ยังไงเมื่อกี้ฉันยังเห็นดีๆ อยู่เลย” ผู้เป็นนายถามอย่างแปลกใจ

คนเป็นลูกน้องสอดส่ายสายตามองหาแล้วก็เห็นผ้าขนหนูสีขาวอยู่ในมือของผู้หลับใหล เขาหยิบขึ้นโชว์ด้วยความภาคภูมิใจที่พบสาเหตุ

“นี่ไงครับตัวการที่ทำให้มันหลับกลางอากาศ ดูสิครับนายกลิ่นยาฉุนกึกเลย” ไม่พูดเปล่าเขายังอุตส่าห์สูดกลิ่นจากผ้าเพื่อพิสูจน์คำพูด

“เฮ้ย! นี่แกทำบ้าอะไร! ” ผู้เป็นนายว่าแล้วรีบเข้ามาแย่งผ้าขนหนูจากมือลูกน้องหวังว่ามันคงยังไม่ได้สูดยาเข้าไป แต่คงไม่ใช่เพราะทันทีที่เธอแย่งผ้ามาไว้ในมือได้เจ้าลูกน้องตัวดีก็ล้มลงไปกองรวมกับอีกคนเป็นที่เรียบร้อย

“เจ้าพวกบ้าเอ๊ย! ฉันให้พวกแกมาช่วยนะไม่ใช่มาเป็นภาระ” หัวหน้าแก๊งสาวตบหน้าผากตัวเองอย่างอารมณ์เสียก่อนจะลงไปลากลูกน้องจอมเซ่อทั้งสองไปไว้ที่กระบะหลัง ใช้โซ่ล่ามรถสปร์อตของเหยื่อไว้กับกระบะคันเก่าของเธอแล้วขับกลับรังอย่างทุลักทุเล


แจ้งให้ทราบค่ะ รักพาใจออกเป็น E-BOOK น้า

พัชรินทร์จะอัพคุณอาร์ให้อ่านกันถึงบทที่ 8 นะคะ

คุณอาร์มาพร้อมโปรดีๆ ด้วยน้า หาโหลดได้ที่ MEB กับ Hytext

MEB https://goo.gl/vY1ZEg

Hytext https://goo.gl/cEpvfr

ปล . รักคนอ่านจ้า

อ่านแล้วเป็นยังไงเม้นต์เป็นกำลังใจให้พัชรินทร์ด้วยนะคะ

ติดตามผลงานของพัชรินทร์ทั้งหมดได้ที่นี่น้า

https://goo.gl/qcQg3Z




        แสดง 1 - 1
นิยายเรื่อง รักพาใจ by พัชรินทร์
วันที่โพสต์ :  1 ม.ค. 2561 20:10 วันที่อัพเดท :   9 ก.พ. 2561 16:35    › จำนวนผู้เข้าชม 5553 คน
   › คะแนนโหวต 641 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :