นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง บ่วงรักบอดี้การ์ดเถื่อน (ซีรีส์ชุดยาใจคนเถื่อน) e-book    by tichakorn
ชื่อตอน ตอนที่ 7 ความผิดปกติของหัวใจ [2]


สามวันต่อมาในช่วงเที่ยงๆ หลังคุณหมออนุญาตให้    ไรอันกลับบ้านได้ ทั้งไรอัน มัลลิกาและบอดี้การ์ดจึงพากันเดินทางออกจากโรงพยาบาลในช่วงบ่าย แต่มัลลิกากลับบอกจะอยู่เที่ยวต่อโดยอ้างเหตุผลว่าอยากพักผ่อน เพราะอีกสองสัปดาห์เธอต้องเดินทางไปถ่ายหนังเรื่องใหม่คู่กับพระเอกหน้าใหม่ ไรอันจึงตกลงทำตามความต้องการของเจ้านายสาว เพราะเขาคัดค้านไปแล้วแต่มัลลิกาก็ไม่ฟัง

หลังจากออกจากโรงพยาบาลมาได้ราวชั่วโมงเศษ ทั้งหมดก็มาถึงบ้านพักริมหาด จากนั้นมัลลิกาก็สั่งให้บอดี้การ์ดทั้งสามกลับไปทำหน้าที่ดูแลของพี่ชายของตนตามเดิม แม้สามหนุ่มจะอ้างว่าไรอันยังไม่หายดี แต่มัลลิกาไม่ยอม ทั้งสามเลยจำใจกลับไปตามคำสั่ง ทำให้บ้านหลังเล็กริมหาดเหลือเพียงบอดี้การ์ดหนุ่มและคุณหนูเอาแต่ใจ และตอนนี้มัลลิกาก็ออกคำสั่งให้ไรอันเข้าไปนอนพัก ส่วนเธอจะเข้าไปทำอาหารเย็นไว้รอ

“นี่คุณทำอาหารเป็นด้วยเหรอ” ไรอันถามอย่างไม่เชื่อ เพราะดูจากนิสัยแล้วหญิงสาวก็รู้ว่าคงหยิบจับอะไรไม่เป็น

“ใครบอกว่าฉันจะทำ ฉันจะให้แม่บ้านออกไปซื้อมาให้ แล้วฉันจะจัดใส่จานเองต่างหาก” พูดจบแล้วคุณหนูคนสวยก็ฉีกยิ้มหน้าบาน

“ผมก็ว่าแล้ว เพราะหน้าตาอย่างคุณคงไม่เคยเข้าครัว”   ไรอันประชดแล้วเดินเข้าห้องส่วนตัวไปพักผ่อนตามคำสั่งของหญิงสาวที่กำลังทำปากยื่นปากยาวจิกกัดตามหลัง

กระทั่งมาถึงช่วงเย็นของวัน มัลลิกาก็เดินเข้าไปปลุกคนป่วยที่เข้านอนไปหลายชั่วโมง แต่ไม่มีวี่แววจะออกมารับประทานมื้อเย็นตามที่ได้ตกลงกันไว้ เธอเลยเดินดิ่งและมาหยุดอยู่หน้าห้องพักของไรอัน กำลังจะยกมือเคาะประตูแต่มือดันเผลอไปถูกบานประตูและเปิดเข้าไปได้ง่ายดาย มัลลิกาจึงถือวิสาสะเดินเข้าไปแต่ไม่พบบอดี้การ์ดหนุ่ม

มัลลิกาเดินนั่งบนเตียง พลางใช้มือลูบไล้ไปตามรอยยับๆ นั่น ที่นอนยังอุ่นๆ อยู่เลย แสดงว่านายเพิ่งตื่น แล้วนายไป นี่ฉันหิวจนไส้จะขาดแล้วนะนายบอดี้การ์ดบ้า บ่นงึมงำจบแล้ว คนบุกรุกห้องส่วนตัวคนอื่นก็เอนตัวนอนลงไป ตากลมสวยเหม่อมองเพดานอย่างครุ่นคิด เธอกำลังนึกถึงวันที่ได้พบหน้าไรอันเมื่อครั้งเกิดเรื่องขึ้นที่ห้าง ก่อนเผลอยิ้มปลาบปลื้ม เพราะถ้าหากวันนั้น ไรอันไม่เข้าไปช่วย เธอคงไม่ได้มานอนยิ้มอยู่ตรงนี้และคงไม่มีวันได้รู้นิสัยที่แท้จริงของเคลวินเป็นแน่

นายก็เป็นคนดีเหมือนกันนะไรอัน ฉัน...ชักชอบนายแล้วสิ นายหน้าลิงมัลลิกานอนพร่ำเพ้อและพลิกตัวกลิ้งเล่นอยู่บนเตียงโดยไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้ไรอันเดินออกมาจากห้องน้ำและยืนมองได้สักพักแล้ว

“ก่อนจะเข้าห้องผู้ชาย ทำไมไม่รู้จักเคาะประตูซะบ้าง” เจ้าของห้องเอ่ยถามเสียงเข้ม พลางใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดหน้าเช็ดตัวไปด้วย

ขณะที่มัลลิกาก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรงแน่ว ตากลมสวยเบิกกว้าง ลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อได้สำรวจแผงอกรกด้วยไรขนของบอดี้การ์ดหนุ่ม แล้วไม่ใช่แค่แผงอกเท่านั้นที่หน้ามอง กล้ามท้องก็เป็นลอน กล้ามแขนก็ล่ำไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป ดูเหมาะสมกับตัวมากทีเดียว มัลลิกากะพริบตาปริบๆ แล้วไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของบอดี้การ์ดหนุ่มอีกครั้งแล้วก็หน้าร้อน เมื่อสายตาไม่รักดีดันไปปะทะกับสภาพร่างกายเบื้องล่างของบอดี้การ์ดหนุ่มที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวห่อหุ้มเอาไว้

“คุณน้ำ! เลิกมองผมเดี๋ยวนี้” ไรอันห้ามเสียงเข้มหลังจากหันไปหยิบเสื้อผ้าแล้วหันมาเจอสายตาของหญิงสาวเอาแต่จ้องเนื้อตัวของเขาอยู่

“ทำไมต้องเสียงดังใส่กันด้วยเล่า!” มัลลิกาแหวใส่ หน้าแดงระเรื่อ

“ยังจะมีหน้ามาผมถามอีกเหรอ” ไรอันย้อนถามเสียงเข้มพร้อมส่ายหน้าระอา

“นี่นายยอกย้อนฉันเหรอ” มัลลิกาถามกลับ พลางตีหน้าบึ้งใส่หวังกลบเกลื่อนความเขินอายของตน แต่เธอสาบานได้เลยนะว่า เธออยากจะวิ่งออกจากห้องนี้ไปตั้งแต่ได้ยินเสียงของนายหน้าลิงแล้ว แต่ทั้งสองขามันกลับไม่ทำตาม

“คุณนี่...เป็นผู้หญิงประเภทไหนกัน ถึงได้กล้ามองผู้ชายจนตาลุกขนาดนี้ หรือคุณอยากลึกซึ้งกับผมบนเตียงนุ่มๆ นั่นใช่ไหม ถึงได้มองจนผมจะละลายไปทั้งตัวอยู่แล้ว ” จบเสียงยียวนกวนประสาทแล้วไรอันก็จัดการใส่เสื้อผ้าโดยไม่สนใจว่าจะมีใครอยู่ด้วย

“คนลามก! จะใส่เสื้อผ้าทำไมไม่หอบเข้าไปใส่ในห้องน้ำเล่า คนหน้าไม่อาย!” มัลลิการ้องบอกเสียงดังแล้วรีบนั่งหันหลังให้คนหน้าไม่อาย ไรอันก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ เพราะที่นี่คือห้องส่วนตัวของเขา ไม่ใช่ห้องของคนเอาแต่ใจ!

“จะนั่งอยู่ในนี่หรือไง หรือว่านั่งรอให้ผมปล้ำ ก็ได้นะ ผมพร้อมปล้ำเสมอ” ไรอันส่งเสียงถามขณะสวมชั้นในตามด้วยกางเกงยีนส์ตัวโปรด

“บ้า! ใครอยากจะอยู่กัน” พูดจบก็วิ่งตัวปลิวเปิดประตูออกไป แล้วก็ได้แต่ยืนทำหน้าแดงอยู่หน้าห้อง จนมารู้ตัวอีกทีก็เมื่อประตูเปิดออกและเธอก็เซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของ   บอดี้การ์ดอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“ว้าย!” มัลลิการ้องเสียงหลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่รับตัวเธอไว้ในอ้อมแขน

“มายืนขวางประตูทำไม”

“ใครขวาง มีแต่นายนั่นแหละที่ทำฉันเกือบล้ม”

“คุณนี่...ชอบโยนความผิดซะจริง ก็เห็นๆ อยู่ว่าคุณยืนขวาง”

“นายนั่นแหละผิด”

“โอเคๆ ผมผิดก็ได้ ว่าแต่คุณยืนเองได้ไหม”

“ก็ได้สิ แต่นายนั่นแหละไม่ยอมปล่อยฉันสักที มากอดอยู่ได้” ปลายเสียงแผ่วเบาลงเรื่อยๆ

“ผมผิดอีกแล้ว”

“ใช่” ตอบแล้วก็ออกมายืนก่อนจะยื่นมือไปหยิกหมับที่แขนใหญ่ แก้เขิน ที่เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องเขินอายบ่อยขนาดนี้ สงสัยอาจเพราะเธอไปทำขายหน้าก่อนหน้าก็ได้ ที่ไปจ้องร่างกายผู้ชายตาถลน

“นี่หยิกผมทำไม” ไรอันร้องถามหน้าตาเหยเก เพราะคนเอาแต่ใจหยิกซะแรง ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด

“หยิกครั้งเดียวยังน้อยไปด้วยซ้ำกับคน...บ้าๆ อย่างนาย” พูดจบก็ยื่นมือเตรียมหยิกอีกรอบ

“เฮ้! ถ้าหยิกผมอีกครั้ง ผมปล้ำนะ” ไรอันขู่

“ไม่ต้องมาขู่ ฉันไม่กลัว”

“แน่ใจว่าไม่กลัว” คนพูดยิ้มมีเลศนัย มัลลิกาชักหวั่น แต่ทำใจดีสู้เสือ

“ก็แน่ใจ แต่ถ้านายปล้ำฉันจริงๆ ฉันจะฟ้องพี่แอนดี้ แล้วก็ฟ้องคุณแม่ของฉันด้วย” ในที่สุดคนเอาแต่ใจก็รีบยกพี่และแม่มาขู่

“กว่าคุณจะได้ไปฟ้องแม่ฟ้องพี่ชาย คุณคงเสร็จผมไปหลายรอบแล้วล่ะคุณหนูมัลลิกา แล้วผมคงไม่โง่อยู่รอให้คนของแม่คุณหรือพี่ชายคุณมารุมกระทืบผมหรอกคุณหนูมัลลิกาคนสวย” ไรอันหรี่ตามองสาวร่างเล็กจอมอวดเก่งด้วยแววตาแพรวพราว ริมฝีปากกระตุกยิ้มเมื่อเห็นคนอวดเก่งเลิกคิ้วสูงทำตาโต ก่อนที่เขาจะเดินผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดี ส่วนมัลลิกานะหรือ ได้แต่สาปส่งปากขมุบขมิบ แล้วเดินตามต้อยๆ เพราะท้องร้องหาอาหาร

        แสดง 14 - 14
วันที่โพสต์ :  20 ก.ย. 2560 08:20    วันที่อัพเดท :   25 ม.ค. 2561 09:07    › จำนวนผู้เข้าชม 11186 คน
   › คะแนนโหวต 590 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :